Jump to content
Ad Noctum

Αλεξάνδρα

Recommended Posts

Ad Noctum

Όνομα Συγγραφέα: Αντώνης Κατσαρός

Είδος: Άγνωστο...

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι τίποτα ιδιαίτερο

Αριθμός Λέξεων: 1346

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Αποτέλεσμα ενός τραγουδιού που άκουγα...

Αλεξάνδρα

 

Δεν ξέρω πως έγινε, αλλά πραγματικά ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα. Η ζωή τα έφερε με τέτοιο τρόπο ώστε να συναντήσω ξανά την Αλεξάνδρα, έξι χρόνια μετά τον χωρισμό μας ο οποίος ήταν αρκετά επεισοδιακός. Η Αλεξάνδρα ήταν μία πολύ έξυπνη κοπέλα και όμορφη επίσης. Με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο όμορφη βέβαια, αλλά δεν ήταν από τις κοπέλες που περνούσαν απαρατήρητες στον δρόμο. Είχαμε δεσμό για περίπου τρία χρόνια, πριν από εκείνο το μοιραίο βράδυ. Το βράδυ που η Αλεξάνδρα με έπιασε να τσιλιμπουρδίζω με την Γιώτα. Α, ρε Μιχάλη τι μου έκανες...

Ο Μιχάλης ήταν ο καλύτερός μου φίλος. Και λέω «ήταν» γιατί ο Μιχάλης δεν είναι πια μαζί μας. Αποφάσισε ότι ο ουρανός θα ήταν καλύτερη κατοικία και μετανάστευσε πριν από λίγες ημέρες. Στα νιάτα μας ήταν πολύ γυναικάς. Κάπως έτσι με είχε μπλέξει εκείνη τη νύχτα του «τσιλιμπουρδίσματος». Είχε γνωρίσει μία κοπέλα που του άρεσε πολύ, αλλά εκείνη δεν αποχωριζόταν με τίποτα την φίλη της. Έτσι μου ανέθεσε την ειδική αποστολή να κρατήσω απασχολημένη την φίλη για να βρει την ευκαιρία που έψαχνε. Ξέρετε, παιδιάστικα πράγματα. Αλλά η Γιώτα - η φίλη της - μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον, για κακή μου τύχη. Και πολύ ξαναμμένη μάλιστα εκείνη τη νύχτα. Δεν πέρασε και πολύ ώρα μέχρι τα χείλη μας να ενωθούν... Και τότε, σχεδόν από του πουθενά, εμφανίστηκε η Αλεξάνδρα.

Όπως και σήμερα. Που είχε χαθεί; Δεν έχω ιδέα. Από τότε εξαφανίστηκε. Νόμιζα ότι την είχα δει στην κηδεία του Μιχάλη. Μου φάνηκε δηλαδή ότι εκείνη η μαυροφορεμένη κοπέλα που στεκόταν πίσω-πίσω, ήταν αυτή. Όμως δεν είχα τη δύναμη να εστιάσω, καθώς η θλίψη με είχε κυριεύσει. Όσο σκεφτόμουνα τον Μιχάλη, τι είχαμε περάσει μαζί, αλλά και την γυναίκα του με τα δίδυμα βρέφη που άφησε πίσω του, τόσο περισσότερο με έπιανε θλίψη. Γιατί ο Μιχάλης τελικά έγινε από τους καλύτερους συζύγους. Ακριβώς το αντίθετο από ότι ήταν πριν. Η Βασιλική έμελλε να είναι η γυναίκα της ζωής του. Η γυναίκα που τον έφερε στον ίσιο δρόμο. Από πολλές απόψεις...

Γιατί δεν ήταν μόνο γυναικάς ο Μιχάλης. Είχε και ένα κακό συνήθειο με τα ναρκωτικά. Ευτυχώς όχι τα σκληρά. Ευτυχώς. Όσο και αν προσπάθησα να τον αποτρέψω, πάντα έτρωγα τα μούτρα μου. Δεν ήταν τύπος που δεχόταν εύκολα τις συμβουλές. Αν ήθελε να αλλάξει κάτι πάνω του, θα το έκανε όταν ο ίδιος το αποφάσιζε. Έτσι, ξέρετε το γνωστό ρητό που λένε οι Αμερικάνοι: «αν δεν μπορείς να τους κερδίσεις, πήγαινε μαζί τους». Φυσικά δεν έμπλεξα με τα ναρκωτικά. Απλά σκέφτηκα ότι, για να τον προσέχω κάπως, θα ήταν καλυτερο να του έκανα παρέα όποτε ήθελε να καπνίσει ένα από αυτά τα χόρτα. Έτσι κλεινόμασταν στο υπόγειο του σπιτιού του, το οποίο το είχαμε εξοπλίσει με ένα πικ-απ και βάζαμε τους δίσκους μας όσο αυτός κάπνιζε. Συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων, συζητήσεις πάντα ατελείωτες...

Στην φοιτητική μας ζωή, ο Μιχάλης πήρε αυτοκίνητο. Πολλά βράδια πηγαίναμε έξω από την πόλη για να καπνίσει το χόρτο του. Βάζαμε μία κασετούλα στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου και εκεί, μέσα στη νύχτα, συνεχίζαμε τις αερολογίες μας. Η διάθεση του Μιχάλη ήταν πάντα ανεβασμένη. Περισσότερο συζητούσαμε για αστείες καταστάσεις, ενώ που και που πιάναμε και τις αμπελοφιλοσοφίες. Μετά το πρώτο εξάμηνο, ανακάλυψα ότι ο Μιχάλης πήγαινε και μόνος του στο δάσος. Αρχικά φοβήθηκα με αυτή την αποκάλυψη. Φοβήθηκα μην πάθει κάτι ή μην τον βρει κανένας και τον παρασύρει. Αλλά αυτό που μου είπε εκείνο το βράδυ, χάραξε τη ζωή μου...

«Φίλε, είχα πάει μόνος μου στο δάσος χθες» μου είπε μετά από αρκετές συζητήσεις που είχαμε κάνει ως εκείνη την ώρα.

«Τι έκανες λέει;» τον ρώτησα με αγωνία, για τους λόγους που περιέγραψα πιο πάνω.

«Έλα ρε, πρώτη φορά ήταν;» απάντησε με απάθεια.

«Είχα βάλει που λες την κασέτα των Black Sabbath που μου είχες δώσει» συνέχισε.

«Και ποτέ δεν μου έχεις επιστρέψει» είπα γελώντας, χωρίς όμως να με νοιάζει. Αφού μαζί ακούγαμε μουσική.

«Ναι, εκείνο το Paranoid. Και άρχισε να παίζει το Fairies Wear Boots» συνέχισε, χαμογελώντας με την σκέψη του κομματιού.

«Αγαπημένο κομμάτι» πρόσθεσα αναστενάζοντας.

«Ναι ρε φίλε. Και εκείνη την ώρα, είδα μία πραγματική νεράιδα» είπε μένοντας με το στόμα ανοιχτό.

«Φορούσε και μπότες;» τον ρώτησα, ενώ στην συνέχεια γέλασα δυνατά.

«Μη με κοροϊδεύεις ρε φίλε! Αλήθεια σου λέω. Να, εκεί στεκόταν» μου είπε δείχνοντας προς το πιο κοντινό δέντρο.

Κοιτούσα αποσβολωμένος μία το δέντρο και μία τον Μιχάλη. Προσπαθούσα να καταλάβω εάν έλεγε αλήθεια ή αν προσπαθούσε να με γελάσει.

«Και τι φορούσε;» τον ρώτησα τελικά μετά από μερικές στιγμές.

«Τίποτα ιδιαίτερο. Να, από εκείνα τα φορέματα τα αέρινα. Λευκό ήταν» είπε κλείνοντας τα μάτια.

«Φίλε, θα τρελαινόσουν αν την έβλεπες. Ήταν πανέμορφη» συνέχισε.

«Δηλαδή, έμοιαζε με πραγματική γυναίκα; Φτερά στην πλάτη όπως μας λένε στα παραμύθια, είχε;» τον ρώτησα μεταξύ σοβαρού και αστείου. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι μου έκανε πλάκα. Ή στην χειρότερη των περιπτώσεων, ότι κάποια κοπέλα είχε πλησιάσει στο αυτοκίνητο και μόλις τον αντιλήφθηκε τρόμαξε και έφυγε. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Δεν μου είχε πει ποτέ ξανά για παραισθήσεις...

Όταν σκέφτηκα ξανά ότι πρώτη φορά ίσως να είχε παραισθήσεις ο Μιχάλης, τρόμαξα. Προσπάθησα να τον πείσω να σταματήσει τα χόρτα. Ίσως να του είχαν πουλήσει σκάρτο πράμα.

«Ξέρω τι είδα και ήταν αληθινό» μου έλεγε όποτε τον πίεζα λίγο περισσότερο από ότι συνήθως. Τελικά το μόνο που κατάφερα ήταν να σταματήσουμε τις βόλτες στο δάσος και να μένουμε στο υπόγειο. Είχα την ελπίδα ότι δεν θα πήγαινε ξανά μόνος του εκεί έξω...

Για μεγάλη μου έκπληξη, ο Μιχάλης άρχισε να ελαττώνει την κατανάλωση του χόρτου. Φυσικά ανέβηκε η διάθεσή του για γυναίκες. Κάπως έπρεπε να καλύψει το κενό που του είχε δημιουργηθεί. Σταδιακά σταματήσαμε να συναντιόμαστε στο υπόγειο του σπιτιού του και απλά βλεπόμασταν στην σχολή ή έξω για καφέ...

Δύο περίπου μήνες μετά την αποκάλυψη της «νεράιδας», γνώρισα την Αλεξάνδρα. Ήταν από τις πιο περίεργες γνωριμίες που είχα κάνει ποτέ. Είχα φύγει από τη σχολή, λίγο νωρίτερα από ότι συνήθως. Περπατούσα προς το σπίτι μου, ενώ κρατούσα τον νέο δίσκο των Black Sabbath που μόλις είχα αγοράσει. Διάβαζα όλα όσα έγραφε πάνω, μέχρι και τα πιο ψιλά γράμματα. Είχα μπει στο πάρκο που χώριζε την στάση του λεωφορείου από τον δρόμο του σπιτιού μου. Έτσι όπως ήμουν απορροφημένος στο διάβασμα των στίχων από το εσώφυλλο του δίσκου, πέρασα δίπλα από ένα δέντρο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έπεσα πάνω της! Ήταν σχεδόν απίστευτο ότι δεν την είχα δει να έρχεται. Η Αλεξάνδρα, από τη δύναμη της σύγκρουσής μας, έπεσε στο έδαφος. Φορούσε κάτι που έμοιαζε με σχολική ποδιά, από εκείνες τις παλιές που φορούσαν τα κορίτσια στο δημοτικό, ξέρετε εκείνες τις μπλε. Όπως έπεσε στο έδαφος, τα πόδια της αποκαλύφθηκαν και εγώ... μαγεύτηκα!

Την σήκωσα απαλά, γνωριστήκαμε, μιλήσαμε. Συζητούσαμε με τις ώρες, για πολλά και διάφορα θέματα. Πήγαμε στο σπίτι μου, για να την βοηθήσω να καθαριστεί. Η λάσπη που είχε το έδαφος, της είχε κάνει το περίεργο φόρεμα χάλια. Αυτή μπήκε στο μπάνιο, ενώ εγώ προσφέρθηκα να της καθαρίσω τις μπότες της. Είχα βγει στο μικρό μπαλκόνι του δωματίου μου και αφαιρούσα τις λάσπες από την σόλα. Γύρισα μέσα σχεδόν την ίδια στιγμή που βγήκε από το μπάνιο. Ήταν ολόγυμνη! Ήταν η πρώτη φορά που έκανα έρωτα...

Την επόμενη ημέρα την πήρα για καφέ. Φώναξα και τον Μιχάλη για να την γνωρίσει. Ο Μιχάλης φάνηκε πολύ εντυπωσιασμένος από την Αλεξάνδρα. Διαρκώς τόνιζε ότι κάτι του θύμιζε ως φυσιογνωμία, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί ακριβώς τι, πως και εάν είχαν συναντηθεί. Η Αλεξάνδρα επέμενε ότι δεν είχαν συναντηθεί ποτέ. Φαντάστηκα ότι με τις τόσες κοπέλες που είχε πάρε-δώσε ο Μιχάλης, μάλλον κάποια θα του θύμιζε...

Ο καιρός περνούσε. Ήταν οι πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής μου. Τρία ολόκληρα χρόνια, μέχρι που με πέτυχε εκείνη την καταραμένη νύχτα...

Και μετά χάθηκε...

Και τώρα... να' την πάλι.

Έκλαιγε όταν με είδε. Δεν είχε αλλάξει καθόλου. Ήταν ακριβώς όπως την πρωτογνώρισα. Της μίλησα, αλλά δεν μου απάντησε. Μόνο έκλαιγε. Την είχα βρει σε ένα παγκάκι, στο πάρκο που γνωριστήκαμε.

«Γιατί κλαις Αλεξάνδρα;» την ρώτησα μετά από αρκετές στιγμές.

«Με πρόδωσες» μου είπε ανάμεσα σε λυγμούς.

Μου ήταν σχεδόν αδύνατο να πιστέψω ότι μετά από έξι χρόνια θα αντιδρούσε έτσι...

Λευκωσία 17-5-2011

Share this post


Link to post
Share on other sites
vinegrete

Σαν κειμενο ειναι καλογραμμενο :)

 

Σαν υποθεση, καπου μπερδευτηκα, γιατι περιμενα να μαθω περισοτερα για την Αλεξανδρα και τελικα μαθαινα για τον Μιχαλη. Οχι πως με χαλασε..

Θα περιμενα παντως μια συνεχεια!

 

Και τελος μου δημιουργηκε η εντυπωση πως η νεραιδα που ειχε δει ο Μιχαλης, ηταν η Αλεξανδρα

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ad Noctum

Ευχαριστώ Ελίνα που το διάβασες!

 

 

Νομίζω πως αυτός είναι ο στόχος μου στο τέλος: Να προκαλέσω σκέψη στον αναγνώστη αν όντως ήταν νεράϊδα ή όχι η Αλεξάνδρα...

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dark desire

Πολυ όμορφο....

Η προδοσια μπορει να πονεσει και μετα από αιωνες....

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ad Noctum

Ευχαριστώ Αλεξάνδρα!

 

Για την προδοσία, έχεις δίκιο. Δύσκολα μπορεί να συγχωρεθεί...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Ωραία ιστορία, που έχει μια περίεργα ελκυστική ατμόσφαιρα. Μ' άρεσε αυτό.

 

Μου άρεσε και το τέλος. Αυτή η αντίδραση της Αλεξάνδρας, σαν να μην είχε περάσει καθόλου ο χρόνος από τότε που συνέβη το περιστατικό ή σαν να κυλούσε γι' αυτήν διαφορετικά ο χρόνος (το λέω αυτό επειδή δεν ξέρουμε τι πραγματικά είναι η Αλεξάνδρα).

 

Πιο γενικά, όταν μια ιστορία έχει ως τίτλο το όνομα ενός από τους χαρακτήρες της, περιμένεις αυτός ο χαρακτήρας να συμμετέχει πιο ενεργά στην πλοκή της. Κι εδώ, είναι η αλήθεια, ότι δεν γνώρισα την Αλεξάνδρα όσο θα ήθελα. Δεν το λέω για κακό, απλά ο τίτλος με έκανε να ενδιαφερθώ παραπάνω για το ποια είναι η Αλεξάνδρα.

 

Καλή συνέχεια! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ad Noctum

Ευχαριστώ Άγγελε.

 

Έχεις κάποιο δίκιο με τον τίτλο και τον χαρακτήρα,

 

 

αλλά νομίζω ότι αν έδινα περισσότερα στοιχεία για την Αλεξάνδρα σε ένα τόσο μικρό κείμενο, θα χανόταν το μυστήριο (ας το πούμε έτσι) του τέλους. Δεν νομίζεις;

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Andkand

Έχω μπερδευτεί λίγο… Η όλη ιστορία με έκανε να σκεφτώ ότι η Αλεξάνδρα έχει κάποια σχέση με τον Μιχάλη (ίσως ακόμα και με τον θάνατό του) μια υπόθεση όμως που παραμένει μετέωρη… Το ότι αφήνεις να υπονοηθεί ότι η Αλεξάνδρα ίσως να είναι νεράιδα είναι στα θετικά, αν και θα ήθελα να διαβάσω ακόμα κάποια στοιχεία που να οδηγούν τη σκέψη μου προς αυτή την κατεύθυνση (ίσως αν ο αφηγητής γνώριζε την Αλεξάνδρα στο ίδιο δάσος που ο φίλος του ισχυρίστηκε ότι είδε τη νεράιδα; Αυτό σε συνδυασμό με τους Black Sabbath ίσως έλεγε κάτι…).

 

Επίσης βρίσκω ότι δεν κολλάει καλά το περιστατικό της γνωριμίας του αφηγητή με την Αλεξάνδρα (δυνατή σύγκρουση, πέσιμο της Αλεξάνδρας στη λάσπη, την σηκώνει λασπωμένη, συζητούν με τις ώρες, μετά πάνε στο σπίτι του, βγάζει τα ρούχα της, κάνει μπάνιο και μετά κάνουν έρωτα). Αυτά δεν τα κάνει ένα κανονικό κορίτσι. Εκτός και αν η Αλεξάνδρα δεν ήταν κανονικό κορίτσι… ;-)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..