Jump to content

Ποδαρικό στη γραφή


Αιθεροβάμων

Recommended Posts

Αιθεροβάμων

Γεια χαρά σε όλους.

Είμαι νέος ως εγγεγραμμένο μέλος, μα παλιός ως επισκέπτης. Το πήρα απόφαση λοιπόν να ΣΦΦστώ και εγώ εδώ παρέα με εσάς.

Πρόσφατα (είναι η πρώτη φορά) έκανα και εγώ μια απόπειρα να γράψω κάτι, ένα μικρο διήγημα και με αφορμή την παρουσία μου εδώ θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

 

θα χαρώ πολύ να δω σχολιασμούς και διορθώσεις καθώς όπως προανέφερα είμαι στην αρχή ακόμα. και σίγουρα έχω πολλά να μάθω.

 

καλό διάβασμα. :hideingbhindcurtian:

 

 

 

Δε θα έλεγα οτι έκανα τραγικές διορθώσεις...λιγα πράματα. Λίγο το χρόνο που ηταν ανάκατα και τίποτα περισσότερο. Προτίμησα το πρώτο μου γραπτό να παραμείνει ως έχει ώστε η πρόοδος να είναι πιο ευδιάκριτη εν συγκρίσει με τα επόμενα... αν και εφόσον ακολουθήσουν.

 

 

 

Ημέρας λόγιο

Ήταν μια από τις λίγες φορές που ξαφνιαζόμουν με το αποτέλεσμα ενός συλλογισμού μου. Είχα συνηθίσει να είναι πάντοτε τόσο ακραία τα αποτελέσματα αυτών, που όταν αντιλαμβανόμουν ότι η κατάληξη οδεύει και κινδυνεύει να χαρακτηριστεί κοινότυπη και όχι ακραία όπως το συνήθιζα, σάστιζα! Θεωρούσα και θεωρώ ότι το να διαφέρουν οι ιδέες, οι απόψεις σου, από αυτές του συνόλου, σε κατατάσσει αυτομάτως σε μιαν άλλη κατηγορία, αδιαφορώντας για την ορθότητα, το κύρος και το μέγεθος αυτής που θα είχε στα μάτια των απανταχού κριτών της.

 

Ναι, δεν ήμουν άνθρωπος της μάζας. Και όταν αναφέρω το “μέγεθος” αυτής, πολλοί θα πιστεύουν ότι ο μικρός αριθμός της ήταν κάτι που με στεναχωρούσε. Ότι μια ζωή θα πάσχιζα να δημιουργήσω μια ομάδα φίλων – ανθρώπων με τις ίδιες ιδέες και απόψεις, θέτοντας έτσι τις βάσεις για την κοινωνία των “διαφορετικών” που απώτερος σκοπός μου θα ήταν να τη διευρύνω. Όχι, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, μα το αντίθετο. Όσοι λιγότεροι την αποτελούσαν τόσο πιο ευχαριστημένος ήμουν.

 

Και όταν μιλώ για “ορθότητα” και “κύρος” αντιλαμβάνομαι πως σε αρκετούς θα φαντάζει τρομερά εύκολο να καταφέρεις να διαφέρει η άποψη σου από αυτή της πλειοψηφίας. Αρκεί να αναφωνείς το άσπρο μαύρο, να διαφωνείς με τους πάντες και τα πάντα, δίχως όμως να έχεις και την ικανότητα να τεκμηριώνεις τα λεγόμενα σου. Όχι, δεν μιλάω για αυτού του τύπου τη σαχλαμάρα, μα για λόγια τεκμηριωμένα, λόγια με νόημα και σκοπό και όχι για τεμπέλικα γεμάτα από την αντίδραση της “διαφορετικότητας”, ανούσια και ουτοπικά λόγια.

 

Τώρα για το “αδιαφορώντας” για την ορθότητα και το κύρος, είναι απλό, αν σκεφτεί κανείς ότι επί του γενικού συνόλου το μόνο σίγουρο είναι ότι τα αρνητικά σχόλια πάντα θα υπερισχύουν από τα στόματα των πολλών, με αποτέλεσμα η ορθότητα και το κύρος των δικών μου απόψεων και ιδεών να είναι η σάρκα προς τον λιθοβολισμό τους. Μα όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι το γεγονός αυτό ποσώς με ενδιαφέρει. Δεν προσπάθησα ποτέ να πείσω κάποιον συνομιλητή μου ότι είχε άδικο, άλλωστε το άδικο είναι υποκειμενικό, άλλα ακόμα και έτσι θα μπορούσα να καταφέρω κάποια αποτελέσματα σε αρκετούς από δαύτους.

 

Κάθε ξημέρωμα ήμουν έτοιμος για τον πρωινό μου περίπατο, ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο κάθε φορά. Συνήθιζα να ακολουθώ, η μάλλον όχι απλά συνήθιζα, αλλά απαιτούσα από τον εαυτό μου, έπειθα το μυαλό μου να προστάζει τα πόδια μου να ακολουθούν την ίδια και απαράλλαχτη διαδρομή που πολλές φορές ήταν τόσο ακριβής και ανεπηρέαστη που σκαρφιζόμουν διάφορα σημάδια από την προηγούμενη έτσι ώστε τα πέλματά μου σε αυτά να προσπαθώ να πατάνε όσο το δυνατόν στην ίδια επιφάνεια με αυτή της επομένης. Όταν δε, περνούσα μέσα από τον χωματόδρομο και συναντούσα χθεσινά μου αποτυπώματα ατόφια και πεντακάθαρα ήμουν μες την ευτυχία και προσπαθούσα ξαναπατώντας τα πολύ προσεχτικά και με περίσσια μαεστρία να καταφέρω το αποτύπωμα να φανερώνεται τόσο τέλειο σαν να ήταν πάντα το ένα και μοναδικό. Όταν το αποτέλεσμα δεν με ικανοποιούσε το κατέστρεφα με ένα βίαιο σύρσιμο του πέλματος μου και παραμιλώντας φανερά τσαντισμένος συνέχιζα την πορεία μου αναζητώντας απελπισμένα με μάτια ορθάνοιχτα και καρφωμένα στο χώμα για μια πιθανή επιτυχία σε ένα νέο αποτύπωμα που θα συναντούσα στο διάβα μου.

 

Δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα καταφέρω με την δεύτερη προσπάθεια. Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να προσπαθεί τρίτη φορά σε αυτό το παιχνίδισμα που πολλές φορές ομολογώ ότι καταντούσε ανυπόφορο. Ένα παιχνίδι που την ουσία του πότε δεν κατάλαβα και ούτε αφιέρωσα τον χρόνο να καταλάβω για πιο λόγο μου έδινε μιαν τέτοιαν ευχαρίστηση. Συνήθιζα να αφιερώνω χρόνο σκέψης σε πράγματα που δεν με ευχαριστούσαν, προσπαθώντας να βρω λύσεις και εναλλακτικές διεξόδους, πάρα σε θέματα που ήδη με ευχαριστούσαν προσπαθώντας να καταλάβω το γιατί. Πιθανότατα φοβόμουν, μήπως δεν με χαροποιούσε το γεγονός να συλλάβω τον εαυτό μου βυθισμένο σε νοητικές εξαρτήσεις που μόνο καλό δεν θα μου έκανε να ανακάλυπτα πως υπήρχαν. Έτσι λοιπόν δεν στοχαζόμουν για ασήμαντα θέματα, άλλα ακόμα και αν υποτεθεί ότι ήταν σημαντικά, ως δια μαγείας τα βάπτιζα ασήμαντα προκείμενου να κρατήσω τις ισορροπίες στο μυαλό μου…

 

Σήμερα όμως θα ξεκινήσω μια νέα διαδρομή! Μια διαδρομή που δεν θέλω να ορίσω την πορεία της. Δεν θα βγω από την κεντρική είσοδο αυτή τη φορά• έτσι σκέφτομαι• μα από τον πίσω περίβολο. Ναι!.. από τον πίσω περίβολο με το φρέσκο απάτητο χώμα του! Μέχρι και παπούτσια άλλαξα δηλώνοντας στο χώμα που θα πατήσω μια νέα ταυτότητα. Φορώ και μια τραγιάσκα που ποτέ μου πριν δεν φόρεσα, ρούχα φρεσκοπλυμένα που μοσκοβολούν και τρεμάμενος πότε από το φόβο για το άγνωστο και πότε από το άφοβο πάθος της νέας περιπέτειας και του μυστηρίου που με περιμένει, αρχίζω να κατηφορίζω την μεταλλική γυριστή σκάλα που βρίσκεται στο πίσω μέρος του σπιτιού μου. Δεν το κρύβω ότι δίστασα. Καθόμουν για ώρα καρφωμένος στο τελευταίο σκαλοπάτι περιμένοντας και εγώ δεν ξέρω τι, λες και υπήρχε κατάλληλη στιγμή για το ξεκίνημά μου και περίμενα καρτερικά για αυτήν.

Στεκούμενος εκεί σα στήλη άλατος σκέφτομαι ότι πάνε τρία χρόνια τώρα που δεν έχω παραβγεί της πορείας μου και τούτη τη στιγμή είναι τόσα πολλά τα ερωτήματα που με περικυκλώνουν και με τέτοια ταχύτητα, που θα τα παρομοίαζα με βέλη που σκίζουν με βία το μυαλό μου. Και επιμένω στο ότι φαντάζουν τόσο τρομακτικά χειμαρρώδης, που σε κανένα δεν βρίσκω τον απαιτούμενο χρόνο να δώσω μιαν απάντηση. Προσπαθώ μεν, αλλά ένα νέο ερώτημα, και συχνά πιο ενδιαφέρον και πιο καίριο από το προηγούμενο, καταφέρνει να με αποσπά από τις σκέψεις μου.

 

Και τότε τα πράματα άρχισαν γίνονται πραγματικά ανυπόφορα. Κάθε αναπάντητη ερώτηση, κάθε ημιτελής σκέψη αφήνει και λίγη από την ομίχλη της, με αποτέλεσμα ένα σύμπλεγμα από ερωτήματα που κραυγάζουν για απαντήσεις, να σφυροκοπά με μανία το κεφάλι μου! Και τα βέλη να μην σταματάν, η ομίχλη όλο και να πυκνώνει σε σημείο που η εμβέλεια μου δεν μου επιτρέπει πλέον να εντοπίζω τα βέλη και αρκούμαι μονάχα στο να τα ακούω. Νιώθω πως το κεφάλι μου είναι έτοιμο να εκραγεί. Αισθάνομαι έναν πονοκέφαλο τόσο δυνατό και διαφορετικό από τους άλλους, που καθιστά κάθε γιατροσόφι ανίκανο να αναμετρηθεί μαζί του. Χίλιες φορές να βρισκόμουν στο κέντρο μιας θεομηνίας παρά αυτό το πράμα!

 

Πολλές φορές, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις που κινδύνευα να χάσω το θάρρος μου, παίνευα τον εαυτό μου για επιτυχίες του παρελθόντος και έτσι αναστηλωνόμουν λιγάκι. Είναι μια συνταγή πού πιστεύω αρκετοί χρησιμοποιούν όταν βρίσκονται σε μια κατάσταση αδυναμίας, όχι απαραίτητα ως επίλυση του προβλήματος μα και ως αποφυγή. Το να επανακτήσω το χαμένο μες την ομίχλη θάρρος μου, ήταν κάτι που θα με έκανε μονομιάς να ξεκαθαρίσω το τοπίο μπροστά μου και να ανακτήσω την νοητική μου όραση.

Επίσης, ορισμένες στιγμές• στιγμές που βρισκόμουν σε βαθύ συλλογισμό, η μεγάλη σύγχυση, έρχονταν στα χείλη μου αποφθέγματα που διάβασα μήτε σε βιβλία μήτε σε κάποια εφημερίδα και αν μι τη άλλο με ταρακούνησαν. Ένα από αυτά είναι το “ Η φαντασία μας υπηρετεί μονάχα όταν έχουμε πνεύμα απαλλαγμένο από κάθε προκατάληψη.” Marquis de Sade, που το είχα διαβάσει στο βιβλίο του “Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ” Όπως και το “Sometimes truth is stranger than fiction” που είχα πετύχει τυχαία σε κάποια στήλη τοπικού περιοδικού. Τέτοια μικρά αποφθέγματα είναι ικανά να φέρουν τα πάνω κάτω στη ζωή του καθενός αν τα διαβάσει την κατάλληλη στιγμή• τη στιγμή δηλαδή που έχει ανάγκη να τα ακούσει.

 

Φρόνιμο θα έλεγε κανείς ότι θα ήταν να μην ενεργείς εν θερμώ σε τέτοιου είδους συγγραφικές καταθέσεις, γιατί εκτός από καλό, μπορεί να προκαλέσουν και αναστρέψιμο κακό. Ένα βιβλίο, ένα ποίημα, ένας διάλογος με ένα άγνωστο δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι θα έχει θετικά στην ψυχή και στο μυαλό αποτελέσματα. Χρειάζεται και η συγκρότηση για την επιλογή τους. Μα πραγματικά… ποιος μπορεί να ορίσει πότε μια σκέψη είναι ορθή και συγκροτημένη; Κάθε βέβαιη γνώση προέρχεται από τη νόηση… μα πιο είναι το κριτήριο για να θεωρηθεί αποδεκτή; Και ποιος ο κριτής της; Είναι σα να λέμε... ποιος μου εγγυάται ότι θα πάω στον παράδεισο της θρησκείας που από μικρός ασπάστηκα, άλλα δεν κινδυνεύω να βρεθώ στην κόλαση μιας άλλης;

Εγώ ευτυχώς, δεν είχα όρια στην σκέψη μου και διέθετα μια φαντασία που πολλοί θα ζήλευαν. Τόσο ταξιδιάρα και πολυδιάστατη, τόσο προκλητικά ζωηρή και θρασύτατα ντελιριακή, που δεν ήταν λίγες οι φόρες που αισθανόμουν ότι παρά τις δυσκολίες που συναντώ κατά καιρούς στην καθημερινότητα, δεν παύω να είμαι αναμφισβήτητα, ένας από τους πιο τυχερούς ανθρώπους στον κόσμο…

 

Είχα το χάρισμα να πλάθω αμέτρητες ιστορίες και να βυθίζομαι σε αυτές. Άλλοτε μόνος και άλλοτε με φίλους και γνωστούς. Μαζευόμασταν σε σπίτια, καθόμασταν αναπαυτικά φέρνοντας κοντά μας ότι χρειαζόμασταν, όπως καπνό και κρασί ώστε να μην μας αποσπάσει μια άδεια μποτίλια και αναγκαστούμε να σηκωθούμε από την θέση μας… Και το ταξίδι ξεκινούσε. Ένα ταξίδι με σκοπό την συλλογή εμπειριών. Ναι, ακούγεται τραγελαφικά αστείο όμως συνέβαινε. Μέσα από αυτές τις ιστορίες που αράδιαζα με μεγάλη ευκολία, κατάφερνα να γεμίζω τα μυαλά μας με κάθε λογής εικόνες, διδάγματα, να φουσκώνω το ηθικό μας, να μας πλημμυρίζω με συναισθήματα που είχαμε ξεχασμένα, να ταξιδεύουμε σε πρωτόγνωρες και αμήχανες πολλές φορές καταστάσεις, να βρισκόμαστε αντιμέτωποι πολλές φορές με τον ίδιο μας τον εαυτό, να αλλάζουμε απόψεις του παρελθόντος, να γελάμε, να κλαίμε, να θυμώνουμε, πότε να μας καταβάλλει ένα αίσθημα περηφάνιας, πότε να κολυμπάμε μες τη ντροπή… Τα είχαμε όλα. Στο τέλος, δεν υπήρχε μίζερος που να μην είχε δει την ζωή πανέμορφη, μοναχικός που να μην έζησε ένα μεγάλο έρωτα, τυφλός που να μην είχε δει το ηλιοβασίλεμα, μα και αισιόδοξος που να μη γέμισε με απαισιοδοξία.

 

Και όμως… Ένα μυαλό τόσο ταξιδιάρικο και υπερχειλίσημα ζωηρό δεν κατάφερνε να με πείσει να κάνω το πολυπόθητο πρώτο βήμα. Ίσως κατάφερνα μοναχά να αντλώ δύναμη μέσα από τις νοητικές μου περιπλανήσεις και τίποτα περισσότερο. Ίσως πάλι να δειλιάζω, να φοβάμαι και να τρέμω για αυτό που θα συναντήσω.

 

Μα όχι! Όπως και να έχει πρέπει να μυρίσω αυτό το φρέσκο χώμα, να ακούσω το θρόισμα των φύλλων, να ανέβω το μονοπάτι που φιδογυρίζει ανάμεσα από τα πελώρια δέντρα και να λουστώ με τη δροσιά, την υγρασία και την καταχνιά του. Πρέπει να τα σπάσω η έστω να ξεγλιστρήσω από αυτά τα δεσμά που με θέλουν υπηρέτη της μέχρι εχθές καθημερινότητάς μου. Γιατί… πολύ άπλα γιατί, ο νους είναι ο καθρέπτης της ψυχής μου. Μιας ψυχής που δεν συναντάς μόνο στα ευκολοδιάβατα μονοπάτια, μα και στα δύσβατα. Ένα καθρέπτη που είναι καιρός πια να τον κοιτάξω κατάματα.

 

Και τότε άκουσα πεντακάθαρα το εναρκτήριο λάκτισμα. Ίδρωσα μέσα σε δευτερόλεπτα! Ο φόβος που είχα λίγο πριν, τώρα είχε γίνει λαχτάρα που όλο και θέριευε. Ζούσα μιαν ένταση απερίγραπτη. Είχα μιαν ανάσα που ενώ την άκουγα στεγνή και τρεμάμενη, ανάβλυζε από τα σπλάχνα μου δροσερή και καθάρια. Από γαντζωμένος στο σκαλοπάτι άλλοτε, βρέθηκα τώρα σε μιαν κατάσταση που μήτε λουριά μήτε αλυσίδες μπορούσαν να με κρατήσουν.

 

Μέσα στα επόμενα 5 λεπτά έκανα θρύψαλα τα δεσμά μου. Τα άλεσα... Και τα έκανα τροφή για τον πηγεμό μου.

 

Edited by Mesmer
Ανέβασμα διορθωμένης έκδοσης ιστορίας του post #12
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
niceguy0973

Φίλε μου καλώς ήρθες. Είμαι κι εγώ αρκετά νέος στο site χωρις να είμαι παλιός αναγνώστης. Το κείμενό σου μου άρεσε. Ο λόγος δεν θεωρείται απλός, αλλά για μένα είναι στρωτός. Μοιάζει λίγο με δοκίμιο το κείμενό σου. Θα σου πω δύο μόνο πράγματα που με ενόχλησαν, πάντα όμως κατά την προσωπική μου άποψη. Πρώτον οι προτάσεις σου είναι αρκετά μεγάλες κι αυτό πολλές φορές είναι κουραστικό για τον αναγνώστη. Δεύτερον, σε ένα κείμενο με τόσο καλάισθητες και ψαγμένες λέξεις δεν κολλάνε εκφράσεις του τύπου "...στον κόρακα". Τι είδους ιστορίες γράφεις γενικά;

Link to post
Share on other sites

Λαθάκια:

πότε να μας καταβάλλει ένα αίσθημα περηφάνιας

ότι φαντάζουν τόσο τρομακτικά χειμαρρώδη

 

Και τι δεν έχει εδώ! Stream of consciousness, δοκίμιο, σκιαγράφηση χαρακτήρα... Και προσεγμένη γλώσσα, ορθογραφημένη, με άνεση στον μακροπερίοδο λόγο, απρόσκοπτη ροή... Όλα τέλεια. Ειλικρινά, νιώθω ενθουσιασμένος μπροστά σε ένα τέτοιο γραπτό, που με παραπέμπει στην ιδέα κάποιου που αναλαμβάνει το ρίσκο να εκθέσει τον εαυτό του ως λογοτεχνικό αντικείμενο (δεν λέω "υποκείμενο", γιατί αυτό έχει συρρικνωθεί στο ρόλο του αφηγητή).

 

Αν όντως παρουσιάζεις τον εαυτό σου μέσα από το κείμενο αυτό, κι αν νιώθεις ότι σήμερα κάνεις το λογοτεχνικό σου ντεμπούτο (πιθανότητα που δεν την αποκλείω, αφού μόλις χτες εγκαινίασες το blog σου), τότε θα σου επιστήσω την προσοχή στην προτελευταία μεγάλη παράγραφο του κειμένου σου, η οποία συμπυκνώνει τα χαρακτηριστικά του λογοτέχνη και η οποία, στην περίπτωσή σου, απαιτεί δικαίωση. Με δυο λόγια, από δω και μπρος, δώσε μας εικόνες, πλημμύρισέ μας με συναισθήματα, και με διδάγματα αν θες, ταξίδεψέ μας. Βγάλε τον εαυτό σου από τη μέση, ή βάλτον να δράσει και να μας πάρει μαζί του στα ταξίδια του.

 

Φυσικά, αντιλαμβάνομαι την απερίγραπτη χαρά και το φόβο που έχει όποιος κάνει "το πρώτο βήμα". Και είναι όντως μια στιγμή φανέρωσης, που μας δίνει την εντύπωση ότι αξίζει να καταγραφεί στο χαρτί, να απαθανατιστεί, μαζί με όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα που κουβαλάει. Αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να ξεχάσεις (μαζί με τον εαυτό σου) καθώς ξεκινάς για το ταξίδι που επιτέλους αποτόλμησες.

 

Μαζί με το καλωσόρισμά μου, πάρε κι ένα δώρο: το "Μυστικό Θαύμα" του Borges (θα βρεις την αγγλική του μετάφραση εδώ).

Edited by odesseo
Link to post
Share on other sites
Αιθεροβάμων

niceguy0973 ευχαριστώ πολύ για τις παρατηρήσεις σου. Για τις μεγάλες προτάσεις έχεις απόλυτο δίκιο, μου το είπαν και άλλοι και το καταλαβαίνω και εγώ, θα κοιτάξω στη πορεία να το διορθώσω.

Όσο για τον κόρακα, σε έμενα δε χτυπάει άσχημα άλλα.... μπορεί να έχω εγώ το πρόβλημα.

Θα σε ακούσω και θα το αλλάξω.

 

odesseo να είσαι καλά και εσύ και ευχαριστώ για τις διορθώσεις!

 

Βασικά για να καταλάβεις και εσύ και όσοι το διαβάσουν ...

 

Ναι, για έμενα πρόκειται. Να ξεκαθαρίσω ότι είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτι μα και η πρώτη φορά που ασχολούμαι με το διάβασμα! Ντρέπομαι που το λέω αλλά έτσι είναι. Επίσης περνάω ότι γράφω σε κάποιο τοπικ όπως και το κείμενο που διάβασες από

αυτόματο ορθογραφικό έλεγχο γιατί κάνω μερικά σημαντικά ορθογραφικά.

 

Έχω διαβάσει στη ζωή μου μετρημένα στα δάχτυλα 9 βιβλία και αυτά τους τελευταίους 2 μήνες.

Έκανα μεγάλη στροφή στη ζωή μου.

 

Χαίρομαι αφάνταστα που άρεσε έστω και λίγο και πραγματικά μου δίνεται κουράγιο.

 

Να σε ευχαριστήσω και για το δώρο, αλλα δεν ξέρω καλά αγγλικά.

 

Ευχαριστώ

Edited by Αιθεροβάμων
Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Αιθεροβάμων, ίσως αυτό είναι το ποδαρικό σου στη γραφή διηγήματος, σίγουρα όμως δεν είσαι τελείως… τυχαίος. Έχεις έντονη και τεκμηριωμένη σκέψη, είσαι δηλαδή ώριμο, σκεπτόμενο άτομο. Και θα γράφεις συχνά, όχι διηγήματα, αλλά θα γράφεις. Η γραφή σου εδώ είναι στέρεη, με μόνο κάποια σημεία που με μπέρδευαν γιατί άλλαζες τους χρόνους αφήγησης από αόριστο σε ενεστώτα και πάλι αόριστο.

 

Αυτό που έπλασες εδώ είναι μια εισαγωγή ενός χαρακτήρα, ενός ατόμου με εμμονές, σαν κάποιες ιστορίες που έγραφε ο Πόε ξεκινώντας παρόμοια. Δεν θα έλεγα όμως ότι ένοιωσα ότι έγραψες μια ιστορία. Όχι τουλάχιστο κάτι ολοκληρωμένο που θα με άφηνε ικανοποιημένο. Έχεις δηλαδή έναν εκκεντρικό αφηγητή με περίεργες εμμονές που ξαφνικά αποφασίζει να σπάσει τα δεσμά των εμμονών του και τα καταφέρνει.

 

Τι λοιπόν δεν με ικανοποίησε; Χρειάζομαι να ξέρω γιατί σήμερα ο ήρωας αποφασίζει να αλλάξει την πορεία του. Εκτός κι αν μου ξέφυγε, δεν νομίζω ότι λες ότι προσπαθούσε συχνά να σπάσει αυτά τα δεσμά, έτσι; Τότε γιατί σήμερα; Και το πετυχαίνει με την πρώτη; Ή έχουν προηγηθεί πολλές και πολλές αποτυχίες; Καταλαβαίνεις λοιπόν τι θα χρειαζόταν για να γίνει πιο δυνατό αυτό το διήγημα, και για μας να ταυτιστούμε με ένα άτομο, με το οποίο δεν έχουμε τις ίδιες εμμονές. Αλλά όλοι έχουμε τα δικά μας προσωπικά δεσμά που θα θέλαμε να λύσουμε. Ποιο είναι λοιπόν το έναυσμα που κάνει αυτόν τον άνθρωπο να θέλει να αλλάξει; Γιατί είχε σήμερα έναν συλλογισμό που παρόμοιο του δεν είχε ξανά; Και θα ήταν τόσο πιο συγκινητικό να τον βλέπουμε να αποτυγχάνει πριν βρει το κλειδί της ελευθερίας του τεκμηριωμένα και όχι στα ξαφνικά.

 

Το επόμενο σου βήμα είναι να γράψεις κάτι με πλοκή, να περάσεις κι εκείνο το βάπτισμα πυρός.

Link to post
Share on other sites
Αιθεροβάμων

Ευχαριστώ πολύ! Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ένα διήγημα άλλα πιο πολύ το παρομοιάζω με ημερολόγιο. Σίγουρα έχει πολλά κενά και σε ευχαριστώ που τα παρατήρησες και αφιέρωσες χρόνο.

Τη συνέχεια ούτε εγώ την ξέρω ακόμα, στα επόμενα βήματα μου θα την κάνω πράξη ίσως και να τη γράψω. Ίσως άμα τη συνεχίσω, τότε να ομορφύνει και το πρώτο σκέλος και να είναι πιο βάτο.

 

Χαίρομαι που βρήκες το πρώτο μου γραπτό συμπαθητικό

Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Αγαπητέ "τρελέ" φίλε.

Το κείμενό σου δείχνει οτι το ψάχνεις το πράμα, και αυτό προφανως είναι η απαραίτητη προυπόθεση για να ελπίζεις οτι θα το βρείς. Αφού σε προτρέψω θερμά να συνεχίσεις την αναζήτηση με τις σωστες προδιαγραφές που το κάνεις (δηλ.όχι πάντα από τον καθωσπρέπει δρόμο και χωρίς κολήματα και προκαταλήψεις) να σου μεταφέρω την δική μου εμπειρεία απο ενα αντίστοιχο ταξίδι.

Όταν ξεκίνησα αυτή την περιπλάνηση είχα στα χέρια μου ένα βιβλίο με αραιογραμμένες τις πρώτες σελίδες και λευκές τις υπόλοιπες. Περνόντας ο καιρός, οι σελίδες μου γινόντουσαν όλο και πιο πυκνογραμμένες με υπογραμμισμένες φράσεις και bold αποσπάσματα. Παράλληλα εγώ γέμιζα βεβαιότητες και αίσθηση κατοχής της αλήθειας. Κάπου εκεί στη μέση της διαδρομής θα με έβρισκες να επιχειρηματολογώ με σιγουριά και να κουνώ ίσως το δάχτυλο σε νεότερους η παραπλανημένους. Και ενω θα περίμενε κανείς οι πιο πρόσφατες σελίδες να είναι φίσκα από κείμενα παραπομπές και σημειώσεις, "τρελέ" μου φίλε παραδόξως είναι όλο και πιό λευκές όλο και πιό άδειες. Προχθές μάλιστα που πήγα να το ξανασυμβουλευτώ, διαπίστωσα ότι ήμουν ξανά σχεδόν στην αρχή. Για να μη σου πω και πιο πίσω. Απουσία οποιασδήποτε βεβαιότητας, μπορεί να είναι έτσι μπορεί και να μήν είναι, και ακόμη χειρότερα, έχει άραγε σημασία και ποιά αν είναι έτσι η αλλιώς. Ίσως να βρίσκεται η αρχή και το τέλος αυτής της αναζήτησης στη φράση εκείνου του γέροντα παππού μας που είπε "ένα ξέρω, οτι δεν ξέρω τίποτε" η ίσως πάλι να έχουν δίκιο οι ειδικοί και εμείς να μην ξέρουμε τι μας γίνεται. Ανεξάρτητα όμως από την κατάληξη, σε διαβεαιώ ότι αυτό το ταξίδι αξίζει τον κόπο. Συνέχισέ το.

Link to post
Share on other sites
Αιθεροβάμων

Σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου και τις συμβουλές. Αυτά που λες είναι σωστά και μου δίνουν ώθηση.

 

Να είσαι καλά

Link to post
Share on other sites

Ειναι πολυ ενδιαφερον! Εχει την στοφα του παλιου καλου κλασικου δοκιμιου. Νομιζω ειναι επηρεασμενο το υφος σου απο εκει.

Σαν αισθηση βγαζει κατι το παλιακο διαβαζοντας το, σαν να εξιστορει μια παλια ψυχη (τραγιασκα θα φορουσε καποιος μιας αλφα ηλικιας οχι καποιος νεος και μαλιστα παλιας εποχης). Εχει αυτοβιογραφικο χαρακτηρα,οπως λες και εσυ σαν να γραφει καποιος σε ημερολογιο. Κατι που του προσδιδει εσωτερικοτητα και πνευματικοτητα. Στα ημερολογια οι ανθρωποι συνηθως γραφουν τα μεγαλυτερα μυστικα τους τα βαθυτερα τους θελω κτλ. Ειναι σαν να κοιτας απο την κλειδαροτρυπα μεσα σε μια ψυχη. Μου αρεσει αυτο.

Αν κατι δεν μου πολυχτυπησε καλα ειναι η εναλλαγη παρελθοντικου και τωρινου χρονου. Δηλαδη στην τριτη παραγραφο που φαινεται εντο

νοτερα αν και συμβαινει σε ολο το κειμενο,αρχιζεις παρελθοντικα π.χ. συνηθιζα να ακολουθω κτλ μετα το φερνεις στον ενεστωτα π.χ. οταν δε περναω μεσα απο χωματινο δρομο και συνανταω κτλ και μετα το ξαναφερνεις στο παρελθοντικο π.χ. οταν δεν με ικανοποιουσε το αποτελεσμα κτλ Θα ηθελα ολο το κειμενο να εχει σταθερο χρονο η παρελθοντικο σαν να εγραφες την χθεσινη σου μερα η τωρινο σαν να γραφεις τις αμεσες σκεψεις σου.

Κατι αλλο ειναι πως πηδας αμεσως στην καινουργια βολτα, χωρις να μας πεις πως το αποφασισες. Καποιος που για τρια χρονια κανει μια ιδια και απαραλλαχτη βολτα και ξαφνικα αλλαζει ροτα, νομιζω ειναι ενδιαφερον πως εφτασε να σκεφτει να αλλαξει. Θα μου αρεσε να το δικαιολογεις, εστω και σε μικρη αναπτυξη.

Δειχνεις να εχεις μεγαλες δυνατοτητες και μικρα συντακτικα λαθακια που κανεις δεν χτυπανε ιδιαιτερα ασχημα. Αν τα δουλεψεις πιστευω θα γραφεις ακομα καλυτερα! Μια ακομα λεπτομερεια ειναι πως στα κειμενα δεν βαζουμε αριθμους αλλα πρεπει να γραφουμε ολοκληρη την λεξη.

Ο τροπος που τελειωνεις το κειμενο μου αρεσε φοβερα!

Ειναι πολυ ποιητικος... τα αλεσα και τα εκανα τροφη για τον πηγεμο μου.

Η μονη μου ψιλοδιαφωνια αν και δεν ειμαι σιγουρη ειναι η λεξη πηγεμος. Μου κανει επιστροφη σε κατι παλιο και οχι ενα νεο ξεκινημα. Δεν ξερω αν επελεγες μιαν αλλη λεξη πως θα ηταν.

Link to post
Share on other sites

Φίλε μου, νομίζω εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: έχεις ένα πολύ στιβαρό νοητικό υπόβαθρο, πολύ καλό χειρισμό της γλώσσας και παιδεύεις το μυαλουδάκι σου. Το κείμενο αυτό εμένα δεν με ικανοποίησε, παραήταν ασύνδετο και ομφαλοσκοπικό, ακόμα και για τα δικά μου γούστα, αλλά άμα το δεις έξω από τα πλαίσια μιας ιστορίας, είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρον. Θα περιμένω κάποιο πραγματικό σου διήγημα για να σε κρίνω καλύτερα, προσπάθησε σίγουρα να γράψεις κάτι τέτοιο. Καλή συνέχεια.

Link to post
Share on other sites
Αιθεροβάμων

Iaas7 σε όλα που έχεις πει, έχεις δίκιο! Η αλήθεια είναι ότι το ανάρτησα αμέσως μόλις το έγραψα και δεν το διάβασα καλά καλά. Τωρα με τη βοήθειά σας τα βλέπω και συμφωνώ 100% Στον χρόνο τα εχω κάνει μαντάρα ειναι αλήθεια γιατι ειναι τωρινή η κατάσταση άσχετα αν εγώ την ξεκίνησα σαν κάτι παλιό και μακρινό. Λίγο και εγώ ο ίδιος μπερδεύτηκα. Το (3) το διόρθωσα όπως πιστεύω οτι και η τρίτη παράγραφος είναι καλύτερη τώρα

Και ναι χρειάζεται μια ανάπτυξη πριν την καινούργια βόλτα γιατί το ξεκινάω πολύ απότομα.

 

Χάρηκα αφάνταστα που βρήκες κάποια θετικά σημεία

 

Ευχαριστώ πολύ

 

Stanley ευχαριστώ πολύ και με την ευκαιρία να σου πω ότι μου αρέσει πάρα πολύ η δική σου γραφή! Θα δοκιμάσω κατι καινούργιο και θα χαρώ να δω σχολιασμό σου. Να είσαι καλά

Edited by Αιθεροβάμων
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Αιθεροβάμων

Δε θα έλεγα οτι έκανα τραγικές διορθώσεις...λιγα πράματα. Λίγο το χρόνο που ηταν ανάκατα και τίποτα περισσότερο. Προτίμησα το πρώτο μου γραπτό να παραμείνει ως έχει ώστε η πρόοδος να είναι πιο ευδιάκριτη εν συγκρίσει με τα επόμενα... αν και εφόσον ακολουθήσουν.

.

Edited by Αιθεροβάμων
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Δε θα έλεγα οτι έκανα τραγικές διορθώσεις...λιγα πράματα. Λίγο το χρόνο που ηταν ανάκατα και τίποτα περισσότερο. Προτίμησα το πρώτο μου γραπτό να παραμείνει ως έχει ώστε η πρόοδος να είναι πιο ευδιάκριτη εν συγκρίσει με τα επόμενα... αν και εφόσον ακολουθήσουν.

 

Εγώ, πάντως, περιμένω μια επόμενη, πιο σφιχτή, ιστορία σου. Δεν μπορεί να μην έχεις κάποια ιδέα πιο σαφή. Άπλωσε την λίγο, πότισέ την, και κάνε την μια ιστοριούλα. Έστω και μικρή, απλώς να δοκιμάσεις κάτι πιο δομημένο. Περιμένωwink.gif

Link to post
Share on other sites
Αιθεροβάμων

Εγώ, πάντως, περιμένω μια επόμενη, πιο σφιχτή, ιστορία σου. Δεν μπορεί να μην έχεις κάποια ιδέα πιο σαφή. Άπλωσε την λίγο, πότισέ την, και κάνε την μια ιστοριούλα. Έστω και μικρή, απλώς να δοκιμάσεις κάτι πιο δομημένο. Περιμένωwink.gif

 

 

Δεν έχω ξεκινήσει κάτι ακόμα, αλλά όταν θα γράψω κάτι, να είσαι σίγουρος οτι θα το ανεβάσω. rolleyes.gif

Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
Αιθεροβάμων

Θα ήθελα να προσθέσω μια παράγραφο στο κείμενό μου. Αλλάζει το ύφος του κειμένου μα το προτιμώ έτσι. Η θέση της είναι στο τέλος μετά το: "Ένα καθρέπτη που είναι καιρός πια να τον κοιτάξω κατάματα". Αν βρεθεί κανενας διαχειριστής κατά δω και έχει χρόνο ας το προσθέσει. Ευχαριστώ

 

Η παράγραφος είναι αυτή:

"Αυτή ησκέψη είχε καιρό που με ταλάνιζε, όμως ομολογούμενοςδεν ήταν εύκολο να ξεγλιστρήσω σε ότι έδινεχαρά, γαλήνη και ισορροπία στον ίδιο μου τον εαυτό. Η προσφορά μου σε φίλους μα ακόμη και αγνώστους θα τολμούσα να την αποκαλέσω μέγιστη…μα σ’εμένα τον ίδιο φιλτραριζόταν πάντα απόένα φίλτρο που πολλές φορές αναρωτιόμουν αν ακόμα και ο αγέρας θα μπορούσε νατο διαπεράσει. Και έτσι γεννήθηκε η επιθυμία. Η επιθυμία του να καταφέρω να πραγματοποιήσωτα απραγματοποίητα. Δίχως δειλές και ενοχοποιητικές σκέψεις σε ότι φάνταζε όμορφοκαι διαυγές. Ψαχούλεψα το πανωφόρι μου στις εσωτερικές του τσέπες… δεν άργησανα το βρω. Άνοιξα το μπουκαλάκι και γεύτηκα και την τελευταία στάλα του."

 

 

Link to post
Share on other sites
  • 8 months later...
Αιθεροβάμων

Όνομα Συγγραφέα: Αιθεροβάμων

Είδος: Δοκίμιο

Βία; ΟΧΙ

Σεξ; ΟΧΙ

Αυτοτελής; ΝΑΙ

Αριθμός Λέξεων: 1910

 

Σχόλια: Επειδή το έχω κατακρεουργήσει το τοπικ προσθέτοντας συνεχώς διορθώσεις και αλλαγές γενικότερα... το ανεβάζω σε αρχείο word ολοκληρωμένο.

Ημέρας λόγιο.docx

Edited by Αιθεροβάμων
Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...

Συνχαρητήρια για το ποδαρικό σου στη συγγραφή αλλά και για το πρώτο σου κείμενο. Γράφεις αρκέτα ωραία και με συνοχή, σκιαγραφωντας έναν χαρακτήρα που πιστεύω, χωρις να σε ξέρω έχει στοιχεία σου. Το μόνο "έκατσε" περίεργα ήταν "Έτσι λοιπόν δεν στοχαζόμουν για ασήμαντα θέματα, άλλα ακόμα και αν υποτεθεί ότι ήταν σημαντικά, ως δια μαγείας τα βάπτιζα ασήμαντα προκείμενου να κρατήσω τις ισορροπίες στο μυαλό μου…" μια φράση, όπου ακυρώνεις αυτό που θέλεις να πεις, έτσι που το έχεις γράψει. Σημείωνω ότι διάβασα την πρώτη έκδοση του κείμενου σου, στην κόρυφη της σελίδας και όχι αυτό που ανέβασες αργότερα σε μορφή αρχείου. Επίση ίσως λίγο εκτός θέματος ο τίτλος, καθώς δεν μου φάνηκε ώς ημερολόγιο αλλα ποιό πολύ ως ένα προσωπικό δοκίμιο. Πολύ καλό :yessir: .

Edited by Waylander
Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
Αιθεροβάμων

Ευχαριστώ πολύ που βρήκες τον χρόνο!

Link to post
Share on other sites
  • 2 years later...
Αιθεροβάμων

Λυπηρό, αλλά από το 2011 δεν έχω ξαναπιάσει μολυβί...

Link to post
Share on other sites

Μου άρεσε το δοκίμιο σου, καθώς και ο τρόπος που εκφράζεις την σκέψη σου. Αυτή την τέχνη, λίγοι άνθρωποι που γνωρίζω την κατέχουν σε βάθος ώστε να μπορούν να την εκφράσουν με τόσο εύγλωττο τρόπο και σαφήνεια. Εύγε! 

 

Οι προτάσεις σου δεν με κούρασαν και πιστεύω ότι λόγω περιεχομένου, δεν ήταν δυσανάλογα μεγάλες. Ίσως επειδή έχω διαβάσει αρκετά δοκίμια (ή γραφή στο ίδιο στυλ) οπότε είμαι συνηθισμένη σε μεγάλες, πολύπλοκες προτάσεις. Μερικές φορές, αρκεί να βάζεις το κόμμα στο κατάλληλο σημείο. (Εγώ ακόμα το παλεύω αυτό). Η ροή της ιστορίας σου ήταν καλή και αυτό παίζει ρόλο κατά την άποψη μου. Αν δεν ήταν, τότε θα με ενοχλούσε κάτι σε σχέση με το μέγεθος των προτάσεων σου.

 

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο γραπτό σου, ήταν ο συμβολισμός με το παιχνίδι της διαδρομής. Ειδικά στο σημείο με τα χνάρια. Είναι ένας έξυπνος συμβολισμός που δημιουργεί μια παιχνιδιάρικη εικόνα της ρουτίνας και της συνήθειας. Πολύ δημιουργικό. 

 

Το μόνο που παρατήρησα ως λαθάκι, είναι αυτό που παρατήρησαν και οι παραπάνω. Δηλαδή σε σχέση με τον χρόνο. Υπάρχει τρόπος να χρησιμοποιήσεις και τους δύο χρόνους σε ένα γραπτό αν το θεωρείς απαραίτητο για την ιστορία σου, αλλά πρέπει να υπάρχει λόγος. Όταν γράφεις κάτι στον ενεστώτα (είτε στο πρώτο είτε στο τρίτο πρόσωπο) μπορείς να αναφέρεις κάτι παραλθοντικό, αρκεί να βάλεις την σωστή λέξη κλειδί που να επεξηγεί την αλλαγή χρόνου.

 

Πολύ πρόχειρο παράδειγμα: " Μπαίνω μέσα στο μπαρ μουσκεμένος από την βροχή και διασχίζω τον στενό διάδρομο που είναι ξεχειλισμένος από κόσμο, όσο πιο προσεχτικά γίνεται για να αποφύγω τα κακόβουλα βλέμματα των ενοχλημένων πελατών. Εντοπίζω μια άδεια γωνία και καταφεύγω προς αυτήν. Όταν επιτέλους φτάνω, σύντομα συνειδητοποιώ ότι ακριβώς δίπλα μου στέκεται η Σοφία. Η Σοφία που κάποτε μου μιλούσε για τα σχέδια της. Η Σοφία που μου είχε πει ότι αντλούσε έμπνευση από το χαμόγελο μου. Η Σοφία που επέτρεψε μόνο ένα δάκρυ να χυθεί όταν της είπα ότι δεν αντέχω άλλο την ύπαρξη της. Εικόνες του παρελθόντος πάνε να πλημμυρίσουν το μυαλό μου, αλλά δεν έχω χρόνο γι' αυτές τώρα. Ήρθα εδώ για δουλειά, όχι για παλιές ερωτικές αναπολήσεις". (Cheesy του κερατά, αλλά μόλις το έβγαλα απ' την στομάχα μου). :p

 

Άλλο ένα, αντίστροφο αυτή την φορά: "Μπήκε μέσα στο μπαρ μουσκεμένος απ' την βροχή και διέσχισε τον στενό διάδρομο που ήταν ξεχειλισμένος από κόσμο, όσο πιο προσεχτικά μπορούσε για να αποφύγει τα κακόβουλα βλέματα των ενοχλημένων πελατών. Εντόπισε μια άδεια γωνία και κατέφυγε προς αυτήν. Όταν επιτέλους έφτασε, σύντομα συνειδητοποίησε ότι ακριβώς δίπλα του στεκόταν η Σοφία. Η Σοφία που στα όνειρα του, την βλέπει καλυμένη με ροδοπέταλα να χαϊδεύει μονόκερους. (Δηλαδή, κάθε φορά στα όνειρα του). Η Σοφία που πάντοτε μυρίζει όπως η πανσέληνος, αν αυτή ποτέ είχε άρωμα. Η Σοφία που κάθε φορά που χαμογελάει, τον ταξιδεύει στην κόλαση και στον παράδεισο. Το μυαλό του πήγε να βουτήξει βαθύτερα μέσα σε θερμές φαντασιώσεις, αλλά τις έκοψε. Δεν είχε χρόνο γι' αυτές, αυτή τη στιγμή. Ήταν εκεί για δουλειά". (Ως συνέχεια για το cheesiness της υπόθεσης). (Για το "αυτή τη στιγμή" σε αυτό το παράδειγμα, δεν είμαι σίγουρη. Ίσως το σωστό να είναι "εκείνη τη στιγμή" αλλά μετά από δοκιμή, το "αυτή" μου πάει καλύτερα).

 

Γενικά, η αλλαγή χρόνων γίνεται μόνο σε συγκεκριμένα σημεία, συνήθως για να τονίσεις κάτι, και έχει σχέση με έντονα συναισθήματα, φαντασία, όνειρα, κλπ. Είναι δύσκολο όμως να αποδωθεί σωστά, οπότε ο πιο σίγουρος τρόπος είναι να μείνεις στον έναν χρόνο. Ακόμα και στα παραδείγματα που σου δείχνω δεν είμαι σίγουρη αν το έχω αποδώσει σωστά. Απλά έχω παρατηρήσει ότι όντως γίνεται.

 

Αυτό είναι απλά μια ιδέα, όχι διόρθωση, αλλά η ιστορία σου θα μπορούσε να λειτουργήσει και στον ενεστώτα ως κάτι πιο άμεσο. Άλλη μία ιδέα είναι να βάλεις περισσότερες εικόνες μέσα. Όπως αυτή με την διαδρομή. Ήταν ωραίος συμβολισμός όπως είπα και παραπάνω και έδωσε και κάτι να "δούμε".

 

Μπράβο πάντως και καλή συνέχεια! :D           

Edited by Manupod
Link to post
Share on other sites
  • 4 years later...
Αιθεροβάμων

Σ' ευχαριστώ πολύ. 

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..