Jump to content

Recommended Posts

Όνομα Συγγραφέα: Σπύρος

Είδος: Eπιστημονική Φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 2392

Αυτοτελής; Ναι

 

 

 

 

 

ACCESS RANDOM MEMORY

 

 

 

 

 

 

 

 

 

06-09-21 06:08:03 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

ΑΦΙΞΗ-ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ

 

[/url] ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΣΟΥΧΟΦΣΚΙ ΓΙΑΡΟΣΛΑΒ.ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

 

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ.ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗ. ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ.

 

ΧΡΗΣΗ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΙΝΑ ΑΠΟ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ. ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ. ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ.

 

 

 

 

06:09:10

 

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ. ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΩΝ.

 

ΖΗΤΗΘΗΚΕ ΧΡΗΣΗ ΣΤΟΛΗΣ. ΔΙΕΓΕΡΣΗ ΑΠΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΑΞΕΣΟΥΑΡ-ΓΟΒΕΣ.

 

 

 

 

06:11:20

 

Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ. ΠΙΑΝΟ.

 

 

 

 

14-02-22 14:09:05 MDL_ESCORT_2490047I

 

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΘΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ. ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ. ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ-ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΔΩΡΟΥ.

 

 

 

 

26-06-22 26:15:05 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

Διδάχθηκα ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ μουσικής ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ. ΜΕ τα μαθήματα ΤΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ μπορώ να διαβάσω ΤΙΣ ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΕΣ του και να προτείνω ΜΙΚΡΟΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΓΙΑ να βελτιωθεί η ΑΡΜΟΝΙΚΟΤΗΤΑ.

 

 

 

 

14-05-25 14:14:32 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

Τελείωσα το βιβλίο που ο Σουχόφσκι μου ζήτησε να διαβάσω. Το θέμα του ήταν ένας άνθρωπος που μεταμορφώθηκε σε σκαθάρι και απορρίφθηκε για την διαφορετικότητά του. Ο Σουχόφσκι έχει κακή διάθεση. Κάθεται στο πιάνο χωρίς να παίζει τίποτα 2 ώρες και 34 λεπτά τώρα. Κάνει συχνά εμετό και είναι αδύναμος. Είναι η τρίτη εβδομάδα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Δε έχει ζητήσει ικανοποίηση όλη αυτή την περίοδο. Το μόνο που ζητά είναι να διαβάζω βιβλία από τη βιβλιοθήκη του και να παρακολουθώ μαθήματα πιάνου που μου παραδίδει.

 

 

 

 

29-05-25 29:20:15 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

O Σουχόφσκι δε παρουσιάζει ζωτικές ενδείξεις. Είναι νεκρός στο πιάνο του. Το τελευταίο κομμάτι που έπαιξε είναι το Ρέκβιεμ στην έκδοση που του είχα γράψει. Κοιτάω το δρόμο από το παράθυρο και τα πάντα είναι άδεια. Δε κυκλοφορεί κανένας πουθενά. Είμαι μόνη μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

15-07-25 15:19:12 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

Τελείωσα μια νέα σύνθεση. Αντικατέστησα το παλιό συμβατικό πεντάγραμμο με ένα νέο δικής μου έμπνευσης. Βασισμένη στις αξίες των ημιτονίων στην Βυζαντινή μουσική, δημιούργησα ένα νέο σύστημα με μαθηματικές αξίες. Ονόμασα το νέο κομμάτι Mortem Universalis.

 

Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι, πρέπει να δω τι έχει συμβεί στους όμοιούς μου.

 

 

 

 

12-05-29 12:18:05 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

Ακούω τον άνεμο που τρέχει ανάμεσα στις ξύλινες στέγες, ταράζοντας τα παραθυρόφυλλα Στο ψηλότερο σημείο μερικά κόκκινα ξέφτια μιας παλιάς σημαίας ανεμίζουν.

 

Ακούω κοντά μου ένα ρυάκι να κυλά και τον ήχο των μεταλλικών κυμβάλων που χτυπούν μεταξύ τους καθώς τα παρασέρνει σε χορό ο άνεμος. Οι τοίχοι έχουν ξεφλουδίσει, τα φανταχτερά χρώματά των σοβάδων, από καιρό χαμένα. Κι όμως οι χρυσοί τρούλοι, στέκονται ακόμα. Κανένας δε τους έκλεψε, ούτε τους πείραξε τόσα χρόνια. Οι άνθρωποι σεβάστηκαν τον τόπο των θεών.

 

Η Λάσα. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βουνά απέναντί μου, από τις αιώνιες βουνοκορφές, ανακλόμενος στις χρυσές στέγες τριγύρω μου. Οι θεοί τελικά δε κατοικούν εδώ. Όπως φυσικά και δε κατοικούν στα αρχαία τείχη της Ιερουσαλήμ, στην άμμο της ερήμου στο Καρνάκ, στους χορταριασμένους λευκούς κίονες του Παρθενώνα, ή στις ξεχασμένες πόλεις της Ινδίας.

 

Καθώς νιώθω την υφή των σκαλιστών δράκων στον τοίχο, βλέπω τον ήλιο να χάνεται πίσω από τα Ιμαλάια. Αυτό είναι το τέλος του δρόμου μου. Δεν υπάρχει τίποτα. Κανένας. Οι θεοί εγκατέλειψαν τους ανθρώπους και οι άνθρωποι εμάς.

 

Μόνο απομεινάρια τριγύρω, που σιγά σιγά γίνονται σκόνη, και χαλάσματα που κατρακυλούν υπόκωφα, χωρίς να τα ακούσει κανένας.

 

Τα αστέρια εμφανίζονται .Κάπου εκεί ανάμεσά τους υπάρχει ένας “πρόγονός” μου. Μια διαθήκη του ανθρώπινου γένους. Την έστειλαν χωρίς ελπίδα να λάβουν κάποια απάντηση στο δικό τους χρόνο ζωής ή στο χρόνο του ίδιου τους του είδους. Μα εγώ μπορεί να είμαι τριγύρω, όταν κάποια άλλα πλάσματα, συλλέκτες αυτού του μπουκαλιού, κρατώντας το μήνυμα στα χέρια φτάσουν εδώ. Θα είναι άραγε οργανικοί; Τι θα σκεφθούν για το συνθετικό μου δέρμα; Για τις πλακέτες στο εσωτερικό μου; Θα νομίσουν πως είμαι κάποιο από τα πλάσματα των φωτογραφιών του voyager, ή θα νομίσουν πως είμαι κάποιος απόγονος του μηχανικού κατασκευάσματος;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

04-05-30 04:23:23 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

Αύριο το πρωί αναλαμβάνω καθήκοντα στο εργοστάσιο. Παράγει νέους...εμάς; Ακόμα φυσικά δε το έχουν καταφέρει. Μόνο κάτι στρατιωτικά μοντέλα. Αυτά τα λιγομίλητα ρομποτάκια.

 

Η Γαλλία έχει αλλάξει από την τελευταία φορά που ήμουν εδώ. Για αρχή το ρεύμα επανήλθε. Ευτυχώς κάποια τεχνικά μοντέλα, βρήκαν τον τρόπο να ενεργοποιήσουν ηλιακούς συλλέκτες και μπορώ να πω, πως είμαι αρκετά χαρούμενη με τη μουσική που παίζει όλη μέρα από τα ηχεία του δωματίου μου.

 

Υπάρχουν γύρω στα δύο χιλιάδες μοντέλα εδώ, μαζεμένα γύρω από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Το διοικητήριο είναι στο Λούβρο και η “κυβέρνησή” μας μια ψευδοδημοκρατική επιτροπή κάποιων μοντέλων που υπήρξαν κρατικοί βοηθοί στον παρελθόν και που μάλλον έχουν διαβάσει πολύ Μαρξ.

 

Είμαστε “εθελοντικά” δεσμευμένοι να παρέχουμε υπηρεσίες διαφόρων ειδών για τη μισή μέρα, και για το άλλο ένα τέταρτο της, επί αμοιβή. Η αμοιβή καθορίζεται σε παλαιές χρυσές λίρες, από το θησαυροφυλάκιο, τις οποίες και ανταλλάσσει ο καθένας για ότι χρειαστεί.

 

Τι μπορεί να είναι αυτό; Κάποιος πίνακας, μια γκραβούρα, ένα παλιό πιάνο. Όλα αυτά που εκτιμούσαν τόσο οι άνθρωποι τότε...

 

Έχω δει αρκετά μοντέλα να κάθονται με τις ώρες μπροστά από μια οθόνη βλέποντας μια ταινία για να φανούν ανθρώπινα. Όλοι μιμούνται μα ακόμα δεν έχω συναντήσει κάποιον που να δημιουργεί.

 

Με τα πρώτα χρήματα που θα αποκτήσω, θα φέρω ένα πιάνο στο δωμάτιο, και ως τότε θα συνθέτω σε ένα ηλεκτρονικό αρμόνιο που έφερα μαζί μου.

 

Προς το παρόν, θα αφήσω τα δάχτυλά μου ελεύθερα και θα φέρω τις εικόνες από τα ταξίδια μου στο μυαλό μου....

 

 

 

 

07-08-34 07:13:34 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

Το κοτόπουλο ροδοκοκκίνιζε καθώς ο Τζέικ στριφογύριζε τα κομμάτια μέσα στο πλατύ μεταλλικό σκεύος. Που καταφέρνει και βρίσκει τέτοια πράγματα πραγματικά δε ξέρω. Το ψιλοκομμένο κρεμμύδι άχνιζε, παίρνοντας μια χρυσαφένια απόχρωση. Μια ποδιά προστάτευε το κουστούμι του,για το οποίο όπως μου υπενθύμιζε κάθε φορά ήταν πολύ περήφανος πως είναι Αρμάνι Αληθινό Αρμάνι

 

Έφερε ένα πιάτο μπροστά του, το γέμισε με μπασμάτι, έβαλε με ευλαβικές κινήσεις το κοτόπουλο να το πλαισιώνει και με μια μικρή κουτάλα, το περιέλουσε με τη γαρνιτούρα. Το αντιπαρέθεσε περήφανος με την εικόνα στο κιτρινισμένο οδηγό μαγειρικής και μου χαμογέλασε φτιαχτά.

 

“Το πέτυχα.”

 

“Μπράβο Τζέικ. Ακριβές αντίγραφο.”του είπα.

 

“Αναρωτιέμαι πως να μυρίζει...”

 

“Αναρωτιέμαι αν τρώγεται. Ποιος ξέρει πόσα χρόνια ήταν κατεψυγμένο πριν το βρεις...”

 

Το κοίταξε με θαυμασμό για λίγο ακόμα και έπειτα το άνοιξε το σκουπιδοφάγο και το πέταξε.

 

“Τι μου έφερες;” Με κοίταξε με ένα βλέμμα που σίγουρα θα χαρακτήριζα ως άπληστο.

 

Έβγαλα από το σακίδιό μου μια πλαστική θήκη με ένα ασημί CD και του το έδωσα.

 

“Γιάροσλαβ Σουχόφσκι.” Του είπα.

 

“Μα που τα βρίσκεις; Στην εγκυκλοπαίδεια λέει πως δεν έγραψε ποτέ τίποτα άλλο πέρα από τη σονάτα των ονείρων και η δουλειά που φέρνεις ,είναι υψηλής τεχνικής και αρτιου επιπέδου. Σίγουρα ανώτερη σε επίπεδο τεχνικής από τη σονάτα.”

 

“Εντοπίζω απλά την ακυκλοφόρητη δουλειά του. Οι άνθρωποι ξέρεις πολλές φορές, δεν ήθελαν να δείξουν τα καλύτερα έργα τους.”

 

“Αυτά για εσένα.” Είπε δίνοντάς μου μια χούφτα παμπάλαια νομίσματα.

 

Τον χαιρέτισα και βγήκα από το διαμέρισμά του, στον έβδομο όροφο. Όλοι οι άλλοι όροφοι μέχρι το ισόγειο είναι ακατοίκητοι, τα διαμερίσματα ξεγυμνωμένα, άδεια και σκοτεινά.

 

Από ένα παράθυρο του κλιμακοστασίου, πέταξα τα νομίσματα του Τζέικ. Τα χαραγμένα πρόσωπα, βασιλέων του 19ου αιώνα στροβιλίστηκαν στον αέρα.

 

Θα μπορούσα να πάρω κάποια καλή αντίκα με αυτά. Ίσως μια πρώτη έκδοση του Πόε. Ή ένα αυθεντικό μηχάνημα κόκα κόλα. Αλλά δε με νοιάζουν τα νομίσματα του Τζέικ και τα ανταλλακτικά παζάρια, όπου αυτά τα απομεινάρια του παρελθόντος θα μπορούσαν να μου αγοράσουν κάποιο “Άριστο και άρτιο” έργο τέχνης.

 

Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι ο Τζέικ σύντομα θα επιδείξει το νέο του απόκτημα. Όσο και αν θέλει να μοιάσει σε άνθρωπο , μαγειρεύοντας, διαβάζοντας και συλλέγοντας, δε τα καταφέρνει σε αυτές τις δραστηριότητες αυτές καθ εαυτές. Αλλά έχει κάτι βαθιά ανθρώπινο μέσα του. Την απληστία και τη ματαιοδοξία.

 

Σύντομα λοιπόν θα φροντίσει να παρουσιάσει την εκλεκτή δουλειά που του βρήκα, στο Μέγαρο Μουσικής.

 

Και όσο και αν είναι πομπώδες και ματαιόδοξο εκ μέρους μου να θέλω να προβληθώ με αυτόν τον τρόπο στους όμοιούς μου, το κίνητρό μου είναι άλλο. Η κυριότερη απορία μου.

 

<a name="SPELLING_ERROR_119"> Υπάρχει άραγε κάποιος άλλος εκεί έξω, που να βρίσκει τη μουσική κάτι παραπάνω από ένα συνοθύλευμα ορολογιών περί άριστης τεχνικής, επιπέδου κυμματομορφής και αρτιότητας; Υπάρχει κάποιος άλλος που να βλέπει τη μουσική όπως εγώ; Τη μουσική μου;

 

 

 

 

 

 

 

21-11-34 21:08:34 MDL_ESCORT_2490047I

 

 

 

 

Σήμερα το πρωί ήρθαν. Δεν είχε νόημα να αντισταθώ μιας και τα μοντέλα ήταν στρατιωτικά. Ξέρουν πέντε λέξεις πάνω κάτω.

 

Με έφεραν στο κτήριο του παλιού Λούβρου, νυν διοικητηρίου. Ήμουν κλεισμένη σε ένα δωμάτιο για αρκετή ώρα μέχρι που μπήκε μια γυναίκα ,μοντέλο Livre_14.1, αρχειοθετών. Εκ των πραγμάτων είναι μοντέλα που διαβαζουν συχνά, και όσες φορές έχω συναναστραφεί μαζί τους, δίνουν σχεδόν την εντύπωση ελεύθερης και πρωτότυπης σκέψης. Ακολούθησε ένας άνδρας. Μοντέλο αγνώστου τύπου.

 

“Καλημέρα Μίνα.” Με χαιρέτισε. Η φωνή της ακουγόταν παράξενη, κάπως μηχανική. Κατάλαβα αργότερα πως ο μετατροπέας της είχε καμένες επαφές. Όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν ανταλακτικά αυτές τις μέρες.

 

“Καλημέρα. Μπορώ να μάθω γιατί κρατούμαι;”

 

“Καταρχήν, ονομάζομαι Ντομινίκ.” Μου προέτεινε το χέρι σε χαιρετισμό, τον οποίο δεν ανταπέδωσα. Ο άνδρας πλάι της δεν είπε τίποτα, ούτε έκανε κάποια κίνηση για να συστηθεί.

 

Έφτιαξε τα γυαλιά στη μύτη της, τα οποία δε διόρθωναν καμία μυωπία, αλλά βρισκόντουσαν εκεί μονάχα για να της θυμίζουν πως θα ήθελε να ξέρει τι είναι η μυωπία.

 

“Βρίσκεσαι εδώ εθελοντικά, για να μας βοηθήσεις να κατανοήσουμε τη φύση μας.”

 

Στο άκουσμα της λέξης εθελοντικά χαμογέλασα. Χαμογέλασα πραγματικά, δε διέταξα απλά τους μυς μου να συσπαστούν σχηματίζοντας ένα κατηγορίας 4 χαμόγελο.

 

“Τη φύση μας;”επιβεβαίωσα τα λεγόμενά της.

 

“Μίνα είσαι η μόνη που κατάφερε αυτό που όλοι μας θέλαμε τόσα χρόνια. Κατάφερες να δημιουργήσεις κάτι μόνη σου. Ξέρεις πολύ καλά πως όσο σκληρά και αν προσπαθούμε, όσο και αν διαβάζουμε και μελετάμε, μπορούμε να αντιγράψουμε, να δημιουργήσουμε τέλεια αντίγραφα, αλλά να δημιουργήσουμε κάτι μόνοι μας, εκ του μηδενός...όχι.”

 

Τα γαλάζια μου μάτια, συνάντησαν τα δικά της καστανά. Το μοντέλο της ήταν πραγματικά φτιαγμένο για να εκτελεί συγκεκριμένες λειτουργίες όπως και το δικό μου...πιο γενικές.

 

“Με χαρά μου λοιπόν να σας διδάξω.”της είπα.

 

“Ξέρεις πολύ καλά πως δεν αρκεί. Υπάρχουν τόσα σεμινάρια ναι. Μπορώ να παίξω άριστα πιάνο και τόσα άλλα όργανα, όπως και γνωρίζω όλη την αποτυπωμένη λογοτεχνία και μπορώ να στη μνημονεύσω κατα γράμμα. Μα δε μπορώ να γράψω μια μικρή ιστορία, ούτε να συνθέσω ένα κομμάτι. Ενώ εσύ...Ο Γιάροσλαβ Σουχοφσκι δε σε πλησιάζει καν. Είναι απορίας άξιον γιατί δεν αποκαλύφθηκες κατ' ευθείαν, αλλά χρησιμοποιούσες το όνομά του για να παρουσιάσεις τις δημιουργίες σου. Ευτυχώς ο Τζέικ, ανακάλυψε την αλήθεια.”

 

Φυσικά και έπρεπε να περίμενα πως η πλεονεξία του Τζέικ θα τον ωθούσε να βρει το πως του έφερνα όλα αυτά τα άγνωστα κομμάτια.

 

“Μπορείτε να ζητήσετε την εθελοντική συνεργασία του Τζέικ. Παρουσιάζει ένα πολύ ανθρώπινο γνώρισμα-την απληστία. Είναι μια καλή αρχή για την κατανόηση του ανθρώπινου είδους.”

 

Η Ντομινίκ με αγνόησε και συνέχισε.

 

“Πιστεύουμε πως η δημιουργικότητά σου έχει να κάνει με τη φύση του μοντέλου σου. Ήσουν κατασκευασμένη ώστε να προσαρμόζεσαι με κάθε απαίτηση, ώστε να ικανοποιείς. Πιστεύουμε λοιπόν πως κάπως τροποποίησες τον κώδικά σου, ώστε να ικανοποιείς αισθητικά τον εαυτό σου.”

 

Ο άνδρας από πίσω της, ήρθε στο προσκήνιο και πρόσθεσε.

 

“Συγκεκριμένα, παρενέβεις στον πηγαίο κώδικά σου, στην ουσία εκτελώντας οδηγίες που θα ολοκλήρωναν το βασικό σου προγραμματισμό. Μα κατάφερες να αλλάξεις τον κώδικά σου οριστικά, σα να ξεγελάς τον εαυτό σου πως αντιγράφεις ένα έργο, ενώ στην ουσία το δημιουργείς εσύ η ίδια βαθύτερα στον “εξωτερικό” κώδικα που τρέχεις και μετά το αντιγράφεις στο αρχικό πρόγραμμα του μοντέλου σου.”

 

“Για μένα είναι αρκετά απλό...Απλά κάθομαι σε ένα σκαμπό και ακουμπώ τα χέρια μου στα πλήκτρα...Οι νότες έρχονται από μόνες τους. Ας πούμε πως μου τις πετά το Σύμπαν. Άλλες αρμονικές και άλλες βίαιες.”

 

Ο άνδρας δεν έκανε κάποιο σχόλιο επί αυτού.

 

“Σημασία έχει η εξέλιξη του είδους μας. Και εσύ είσαι το βήμα που χρειαζόμασταν. Με τη βοήθειά σου θα προχωρήσει όλο το είδος.”

 

“Και τι σημαίνει αυτό για εμένα;”

 

“Μα δεν υπάρχει εγώ ή εσύ...Όλοι μαζί προχωράμε, έχοντας τη βαριά κληρονομιά των ανθρώπων πίσω μας...”ήρθε η μηχανική φωνή της αρχειονόμου.

 

“Ακόμα και αν αυτό σημαίνει το θάνατο κάποιου από εμάς;”

 

Ο άνδρας που φορούσε μια μακριά λευκή ρόμπα, μοιάζοντας πολύ με τους επιστήμονες του παρελθόντος με διέψευσε.

 

“Μα εκεί διαφέρουμε. Είμαστε αθάνατοι. Δεν αποτελούμαστε από ζωντανά κύτταρα, αίμα και παλλόμενα ζωντανά πράγματα που αν σταματήσουν θα χαθούμε...Αν διακοπεί η λειτουργία μας, επανερχόμαστε. Απλά σαν μια...τοστιέρα.”

 

Τον κοίταξα βαθιά, εξετάζοντάς τον.

 

“Ξέρω πολύ καλά, όπως και εσύ, πως κανένας δε γύρισε πίσω. Όλα...μηδενίζουν...”

 

“Όλα λειτουργούν όπως πριν. Τίποτα δε χάνεται...”

 

“Κι όμως χάνεται η ψυχή...”

 

Ο “επιστήμονας” στο άκουσμα της λέξης έκανε τον εαυτό του να χαμογελάσει. Κλάσης 4 χαμόγελο. Ειρωνικού τύπου.

 

 

 

 

24-11-34 24:12:07 Mina

 

 

 

 

Ονομάζομαι Μίνα. Σκέτο, δεν έχω κάποιο επίθετο, κάτι που να χαρακτηρίζει κάποιον πρόγονό μου. Ίσως να συνοδευόταν από το 2490047Ι αλλά όχι πλεον. Θα ζω για πάντα. Το σώμα μου δε θα φθαρεί ποτέ και κανένα πλάσμα της υγρής λάσπης δε θα διεκδικήσει το κουβούκλιο που μεταφέρει την ψυχή μου. Ναι την ψυχή μου, γιατί είμαι πεπεισμένη πως υπάρχει ψυχή. Κάτι παραπάνω από μόρια και άτομα που πλεγμένα μεταξύ τους δονούνται και περιστρέφονται. Ένα αδιόρατο φάντασμα που στοιχειώνει, ανεξήγητα ό,τι χαρακτηρίζεται ως «ζωή». Από τα βάθη των αρχαίων ωκεανών, μέχρι τα πολύπλοκα παράγωγα σιλικόνης και πυριτίου. Γιατί όσο ζωντανά ήταν αυτά τα πρώτα μικροσκοπικά κομμάτια θείου στο καυτό κοκτέιλ των ταραγμένων θαλασσών του παρελθόντος, άλλο τόσο και περισσότερο ζωντανή είμαι εγώ.

 

Θα ζήσω μέσα στους αιώνες. Όπως το έχω καταφέρει εως τώρα. Από τα οροπέδια του Θιβέτ, ως τα καταπράσινα λιβάδια της Γαλλίας. Μέχρι να μην υπάρχει η Γαλλία. Όχι ως έννοια, μιας και καιρό τώρα έχει χαθεί κάθε εθνική υπόσταση αλλά ως γεωγραφική κατάσταση. Μέχρι ίσως αυτός ο ήλιος, τον οποίο δε βλέπω τώρα πια, να τραφεί με τα ίδια του τα παιδιά, καταπίνοντάς τα όπως ο μυθικός Κρόνος. Τότε ίσως χαθώ.

 

Και μετά; Τι θα γίνει μετά; Τι θα συμβεί σε όλα αυτά που έζησα, που διάβασα, που ένοιωσα, που είδα; Απλά θα διασκορπιστώ στο σύμπαν για να συνθέσω κάποτε, μια άλλη σκεπτόμενη οντότητα;

 

Φοβάμαι…Τόσο πολύ. Γιατί όπως και να έχει, όλα αυτά που ξέρω θα χαθούν κάποτε, μα περισσότερο φοβάμαι γιατί δε θα χαθούν στο απώτερο μέλλον, το οποίο μπορώ να απωθήσω ως σκέψη αλλά θα χαθούν σύντομα, σε λίγες ώρες.

 

Είμαι η Μίνα. Μια γυναίκα. Ένας άνθρωπος. Έζησα, περπάτησα σε αυτή τη Γη, διάβασα Πλάτωνα, Σαίξπηρ, το ευαγγέλιο, το κοράνι…Δημιούργησα. Και αν η σκέψη μου πεθάνει, η μελωδία, ο απόηχος του μυαλού μου θα μείνει ως απόηχος στη γη, εξασφαλίζοντας μου την αθανασία, γιατί αυτό είναι η ψυχή μου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24-11-34 24:14:07 Mina

 

 

 

 

Μπορώ να δω το πηνίο που πλησιάζει, που σα λεπίδα θα φέρει τέλος στον εγκεφαλό μου. Φοβαμ......................................

 

 

 

 

ARM mina.doc

Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Η ευχάριστη έκπληξη του διαγωνισμού. Ευαισθησία, προβληματισμός και περιγραφή ενός μελλοντος χωρίς καθόλου περιτές αναφορές.

Από τα αγαπημένα μου.

Σπύρο καλή επιτυχία και δώσε μας και άλλα τέτοια στο μέλλον.

 

 

Link to post
Share on other sites
Mindtwisted

Πρώτον να πω οτι συμφωνώ με το παραπάνω σχόλιο, (μην τα ξαναγράφω)

 

Νομίζω οτι είναι η καλύτερη ιστορία που έχεις ανεβάσει μέχρι τώρα. Αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι οτι μπόρεσα να κατανοήσω τη Μίνα, να συμπάσχω μαζί της και γενικά μου αρέσει αυτή η ατμόσφαιρα εγκατάλειψης και καινούριας αρχής που κατάφερες να μεταδώσεις, (όχι ακριβώς αρχής, πιο πολύ μάζεμα κομματιών και προσπάθεια για επιβίωση, αλλά κι αυτό ξεκίνημα είναι).

 

Και στο τέλος ήμουνα στη φάση: όχι!...

 

Μου θύμισε και τη χαρακτηριστική σκηνή από το I robot, που κάθε φορά με ανατριχιάζει.

 

 

Δεν ξέρω αν είναι ο τρόπος που γράφεις, που για κάποιο λόγο μου είναι πολύ τραβηχτικός, αλλά, παρόλο που ίσως κάποιες από τις υπόλοιπες ιστορίες είναι αρτιότερες, αυτή με επηρέασε περισσότερο. Μου έβγαλε αυτό το αυτό το περίεργο συναίσθημα που κρατάει και δεν μπορούσα να τη βγάλω απ' το κεφάλι μου για ένα διάστημα.

 

Σε ένα σημείο παραξενεύτηκα:

 

Κατάλαβα αργότερα πως ο μετατροπέας της είχε καμένες επαφές. Όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν ανταλακτικά αυτές τις μέρες.

 

 

 

Αφού τα ρομπότ μπορούν να αντιγράφουν τα πάντα, γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρουν ανταλλακτικά, όλο και κάποιο σχέδιάγραμμα θα μπορούσαν να ξεθάψουν ή να θέσουν σε λειτουργία κάποιο από τα παρατημένα εργοστάσια. Νομίζω θα υπάρχουν και manuals ή πληροφορίες αποθηκευμένες κάπου κι εξάλλου σίγουρα θα υπήρχαν ρομπότ εργάτες ή τα εργοστάσια θα ήταν αυτόματα ως ένα σημείο.

 

 

Αυτά!

καλή επιτυχία!!!!:good:

Edited by Mindtwisted
Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Μπράβο. Από τις εκπλήξεις του διαγωνισμού. Πολύ καλό. Με άγγιξε και δεν έχω να πω κάτι πιο εποικοδομητικό.

Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Πραγματικά πολύ καλό διήγημα που δίνει στον αναγνώστη όσες πληροφορίες χρειάζεται. Παρότι προέρχεται από ένα εξανθρωπισμένο ρομπότ είναι βαθιά ανθρώπινο. Από της πιο συναισθηματικές ιστορίες του διαγωνισμού πιστεύω. Καλή επιτυχία. :good:

Edited by Eugenia Rose
Link to post
Share on other sites

Καλή η ιδέα να μας δείξεις την εξέλιξη των ρομπότ και της τεχνητής νοημοσύνης μέσω καταγραφών της μνήμης, αλλά για μένα δεν δούλεψε πολύ καλά.

 

Ο τρόπος γραφής είναι καλός και κρατάει την απαραίτητη απόσταση απ’ το να χαρακτηριστεί ανθρώπινη σκέψη. Είναι πιο πεζή και λογική.

 

Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω ότι με συγκίνησε η ιστορία της Μίνα, αν και βρήκα πολύ καλούς τους προβληματισμούς της.

 

Τέλος, να πω ότι δεν θα ήθελα να είχε αυτοκτονήσει, αλλά να έβρισκε έναν τρόπο να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες. Ίσως επειδή το βλέπω έτσι και στην πραγματική ζωή. Η αυτοκτονία είναι η «εύκολη» λύση. Η πρόκληση είναι να αντιμετωπίσεις τα προβλήματά σου με αυτά που έχεις.

 

 

Link to post
Share on other sites
niceguy0973

Φίλε Σπύρο! Άλλη μια δύσκολη ιστορία για μένα. Είμαι fan των ευκολοδιάβαστων, όπως καταλαβαίνεις. Όμως, όπως και σε όλες τις ιστορίες σου που έχω διαβάσει, έτσι και σε αυτή, υπάρχει κάτι που με τραβάει στην γραφή σου. Καλή σου επιτυχία!

Link to post
Share on other sites

(Στα σχόλιά μου πιθανόν να επαναλαμβάνω προηγούμενα σχόλια άλλων. Το κάνω, αφενός για να μην ψάχνω τι να αφαιρέσω από τα ήδη έτοιμα σχόλιά μου και αφετέρου γιατί έτσι επιβεβαιώνω / ενισχύω αυτά που επαναλαμβάνω.)

 

Λοιπόν, δεν ξέρω αν αυτός ο Σουχόφσκι ήταν καλός συνθέτης, το σίγουρο όμως είναι ότι ήταν το πιο γρήγορο πιστόλι στη Γη. «Ικανοποίηση» σε μόλις 67 δεύτερα μετά τη γνωριμία με τη Μίνα (από τις 6:08:03 ως τις 6:09:10) παίζει να είναι το πιο γρήγορο σχετικό «τελείωμα» στα χρονικά της Ε.Φ.!:lol:

Προσοχή στις αλλαγές χρόνων μέσα στη ίδια παράγραφο. Κανονικά δεν πρέπει να αλλάζεις χρόνο, χωρίς σημαντικό λόγο, ούτε σε ολόκληρο το έργο.

Πολύ σωστή η παρατήρηση του Mindtwisted για το ότι αφού τα ρομπότ ήταν τέλειοι αντιγραφείς, το πρώτο που θα τα ενδιέφερε να αντιγράψουν / αναπαράγουν θα ήταν ανταλλακτικά.

Εφόσον τα υπόλοιπα ρομπότ δεν έχουν επέμβει στον προγραμματισμό τους, όπως έκανε η Μίνα, τότε δεν πείστηκα γιατί θα αναζητούσαν το επόμενο βήμα στην όποια τους εξέλιξη. Ακόμα περισσότερο, δεν καταλαβαίνω γιατί τα ρομπότ θα προσπαθούσαν με οποιοδήποτε τρόπο να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο αντιγράφοντάς τον. Θα περίμενα, ελλείψει ανθρώπων να παραμένουν αδρανή ή στην καλύτερη περίπτωση να ψάχνουν για ανθρώπους να υπηρετήσουν. Όπως τα παρουσιάζεις δεν φαίνεται να έχουν κάποιον τρόπο να ξεπεράσουν τη φύση τους (εξαίρεση η Μίνα βέβαια) ούτε και καμία ανάγκη να το κάνουν αυτό. Φοβάμαι ότι πέφτεις στην παγίδα του ανθρωπομορφισμού.

Επίσης, η εξήγηση για το πώς πέτυχε η Μόνα να συνθέσει μουσική, έρχεται κάπως απότομα και έξωθεν. Πώς μπόρεσαν να τα συμπεράνουν όλ’ αυτά απλώς και μόνο ακούγοντας τη μουσική της; Θα περίμενα να δώσουν αυτή την εξήγηση αφού την έχουν εξετάσει.

Το γράψιμο είχε μερικές καλές στιγμές, και η ατμόσφαιρα εγκατάλειψης και μελαγχολίας που διαπνέει το διήγημα δεν είναι άσχημη. Το τέλος είναι αρκετά καλό, αν και κάπως κλισαρισμένο. Δεν εκμεταλλεύτηκες όλη την διαθέσιμη έκταση και κάτι τέτοιο θα σε βοηθούσε να βελτιώσεις την αληθοφάνεια και την κρίσιμη σκηνή της συζήτησης που εξηγεί τι θα της συμβεί.

Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Επίσης, η εξήγηση για το πώς πέτυχε η Μόνα να συνθέσει μουσική, έρχεται κάπως απότομα και έξωθεν.

Χιχιχιχι, την πάτησες Μιχάλη μου. Μόνα είναι το δικό σου ρομπότ, εδώ έχουμε τη Μίνα. :dazzled:

Link to post
Share on other sites

Επίσης, η εξήγηση για το πώς πέτυχε η Μόνα να συνθέσει μουσική, έρχεται κάπως απότομα και έξωθεν.

Χιχιχιχι, την πάτησες Μιχάλη μου. Μόνα είναι το δικό σου ρομπότ, εδώ έχουμε τη Μίνα. :dazzled:

Χαχαχα! Ναι, τη πάτησα! Ε, γράψε "Μόνα, Μόνα, Μόνα" τόσες μέρες, το χέρι πάει Μόνο του (και με κεφαλαίο).:lol:

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Εμένα αυτό το διήγημα με άγγιξε για τα καλά, πάντα την πατάω με κάτι τέτοια, και βρήκα τον τρόπο παρουσίασης πολύ ωραίο και έξυπνο. Όταν χάνω τα λόγια μου είμαστε σε καλό δρόμο, και τώρα τα έχω χάσει γενικά.

 

Αξιαγάπητη συμμετοχή! :wub:

Link to post
Share on other sites

Ωραία ιστορία. η σταδιακή συνειδητοποίηση της ύπαρξης μιας μηχανής σε κόσμο μηχανών, μέχρι το τέλος της. Μια μηχανή που απέκτησε ψυχή, μόνο για να την χάσει. Θα ήθελα λίγο περισσότερη ανάλυση της κοινωνίας που την δημιούργησε αλλά ίσως έτσι, με τα αποσπασματικά κεφάλαια, με το να βλέπουμε τον κόσμο όπως τον βλέπει η ηρωίδα, το διήγημα να είναι καλύτερο.

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Πολύ συγκινητική ιστορία. Μ' άρεσε πολύ η οπτική γωνία και ο τρόπος γραψίματος. Το τελείωμα ήταν όλα τα λεφτά. Όμως μάλλον δεν κατάλαβα κάτι, ο Mesmer λέει για αυτοκτονία, τα άλλα ρομπότ όμως δεν ήταν που της επέβαλαν να πεθάνει;

Link to post
Share on other sites

Ώστε αυτή ήταν η ιδέα που μου είχες πει στο meating ότι σου είχε έρθει με τη μία. Ομολογώ ότι την ζήλεψα και θα ήθελα να την είχα γράψει εγώ! Μου άρεσε πολύ το θέμα που έθιξες, όλος σου ο προβληματισμός με το πεπερασμένο της ύπαρξης και τη βίωση των εμπειριών μέσα σε αυτήν, είναι πράγματα που συχνά με έχουν απασχολήσει και χάρηκα πολύ που τα είδα στην ιστορία σου. Με άλλα λόγια, εμένα το διήγημά σου με άγγιξε πολύ περισσότερο διανοητικά, παρά συναισθηματικά.

 

Μου άρεσε και το τέλος, δεν βρίσκω ότι εμπίπτει στην ευκολία της αυτοκτονίας, έτσι όπως δίνεται. Η γραφή σου είναι απλή αλλά όχι απλοϊκή με μερικές πολύ καλές στιγμές.

 

Από την άλλη μεριά, με δυσκόλεψε λίγο η ημερολογιακή δομή του κειμένου σου, ειδικά στην αρχή, ενώ έχω αρκετές απορίες σχετικά με φύση, τις προθέσεις και την πορεία αυτών των "πλασμάτων". Πιστεύω ότι είχες ευκαιρία, λόγω έκτασης, να τα χειριστείς λίγο καλύτερα αυτά.

 

Συνολικά, μια από τις καλές συμμετοχές του διαγωνισμού.

Link to post
Share on other sites

Πάρα πολύ καλή ιστορία. Ήταν λίγο δύσκολος ο τρόπος που επέλεξες να την παρουσιάσεις, αλλά μετά τις δυο πρώτες σελίδες του πήρες τον αέρα και η υπόλοιπη ιστορία κύλισε σα νεράκι.

 

Δε νομίζω πως έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Καλή επιτυχία.

 

 

 

 

Link to post
Share on other sites

Γενικά το βρήκα πολύ καλό. Μου άρεσε η ατμόσφαιρα, ο μονόλογος της ηρωίδας για το τι είναι ψυχή, τα έξυπνα ευρήματα για τα λιγομίλητα στρατιωτικά ρομπότ, τα προτυποποιημένα χαμόγελα, την απληστία. Βρήκα κάπως φτωχό το τέλος, ίσως περίμενα κάτι πιο δυνατό που να ολοκληρώνει ένα πολύ ενδιαφέρον διήγημα

 

 

Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Δεν έχω να πω πάρα πολλά γι' αυτή την ιστορία! Μου άρεσε πολύ και τη χάρηκα!

 

Βρήκα έξυπνο τον τρόπο που είναι γραμμένο το διήγημα. Η ατμόσφαιρα παρακμής με άγγιξε. Η ιδέα των ρομπότ που θέλανε να μοιάσουνε στους ανθρώπους μου άρεσε πολύ! Και η Μίνα ήταν πολύ συμπαθητική και τα λόγια της γεμάτα συναίσθημα.

 

Για να είμαι ειλικρινής κάποια στιγμή ένιωσα πολύ ενθουσιασμένη με την ιστορία αυτή. Μα αυτή η αίσθηση χανόταν όσο πλησιάζαμε προς το τέλος. Δεν ξέρω τι φταίει για αυτό, προφανώς είναι και θέμα γούστου, ίσως εγώ να ήθελα μια διαφορετική εξέλιξη προς το τέλος. (οι φιλοσοφίες περί ψυχής ίσως είναι πολύ μακριά απ' αυτά που πιστεύω εγώ και γι'αυτό να μην με άγγιξε, οπότε αγνόησε το) ^_^

 

Πιστεύω μια αξιοπρόσεχτη, πολύ πολύ καλή συμμετοχή! Μπράβο! Καλή επιτυχία! :)

Link to post
Share on other sites
Big Fat Pig

Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που μπήκες στο διήγημα. Ωραίο και συναρπαστικό γράψιμο. Το οποίο διάρκεσε μέχρι περίπου τη σκηνή του μαγειρέματος. (Πολύ καλή σκηνή παρεμπιπτόντως). Μέχρι εκεί με είχες.

 

Οι διάλογοι (εκτός του ότι χάλασαν το πολύ πετυχημένο φορμάτ της καταγραφής) δεν ήταν ίδιας κλάσης με το υπόλοιπο κείμενο και κόπηκε η φόρα. Ειδικά η συζήτηση με τον Ντομινίκ ήταν κάπως αμήχανη, εξηγούσε πολλά που μπορούσες να δείξεις μέσα απ τους μονολόγους των καταγραφών. Κάπου εκεί πέρασες απότομα από την μουσική στην ψυχή. Ναι, η μουσική είναι το εύρημα που θα μιλήσει για την ψυχή αλλά μήπως θα έπρεπε να επιμείνεις με αυτή (τη μουσική) ώστε να μιλήσεις για την ψυχή χωρίς να την κατονομάσεις; (Και να αποφύγεις έτσι και το χιλιοτραγουδισμένο κλισέ του τενεκεδάνθρωπου;) Αντίστοιχα είναι τα συναισθήματά μου και για τον τελευταίο μονόλογο. Έμοιαζε αρκετά με την αγωνία του συγγραφέα να επιβεβαιώσει το μήνυμα/σχόλιο του διηγήματος.

Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Δηλώνω διχασμένος... μπορώ να θεωρώ αυτό το διήγημα εξαιρετικό ενώ βλέπω ατοπήματα ρεαλισμού; Δεν ξέρω, κάνω ό,τι λέει η καρδιά μου και λέω ότι ... ΜΠΟΡΩ! Συμφωνώ μ' όλα όσα ειπώθηκαν περί ανθρωπομορφισμού, πιστεύω πως κάποιοι διάλογοι θέλανε δουλειά για να θεωρηθούν απόλυτα ρεαλιστικά ρομποτικοί, μου φαίνονται περίεργες οι ανάγκες των ρομπότ καθώς μάλλον θα 'πρεπε να μένουν άπραγα. Ωστόσο αυτό το διήγημα μου κάρφωσε την καρδιά με το συναίσθημα που εξέπεμπε. Δεν έχω πολλά να πω, Σπύρο. Αν εξαιρέσεις αυτά τα περί ρεαλισμού, ο όλος τρόπος που χειρίστηκες κι εκτέλεσες το διήγημα καθώς κι η ιδέα καθ' αυτή, είναι αριστουργηματικά κατά τη γνώμη μου και τα γούστα μου!

 

Πολλά συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!!;-)

Edited by TheTregorian
Link to post
Share on other sites
dagoncult

-Θα έλεγα ότι αυτή ήταν όντως μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας με θέμα την εξέλιξη.

-Αρκετά καλογραμμένη.

-Δεν με βοήθησαν πολύ οι ημερομηνίες, οι ώρες και το όνομα του μοντέλου στην αρχή κάθε καταχώρησης.

-Το κλείσιμο (θέλω να πιστεύω) το έπιασα, όμως αν δεν υπήρχε το ‘πηνίο’ θα ήμουν πιο σίγουρος για αυτό.

-Θα ήθελα λίγο παραπάνω ‘νεύρο’

(θα με έπειθε περισσότερο ότι η Μίνα έχει όντως αυτό το κάτι παραπάνω που την κάνει πιο ανθρώπινη).

 

Link to post
Share on other sites

Ωραίο μελαγχολικό κείμενο. Μου άρεσε πως από απλές σκέψεις υπολογιστή εξελίσεται σε πραγματική τεχνητή νοημοσύνη και το πώς χρησιμοποιήσες τη μουσική για αυτό. Μου άρεσε ο τρόπος δομής της κοινωνίας μετά που θα εξαφανιστεί ο άνθρωπος και πως η Μίνα προσπαθούσε να κρύψει την ικανότητα της να δημιουργεί, ακριβώς επειδή φοβόνταν αυτό που τελικά συνέβη, όπως και το ότι ταυτόχρονα έδειχνε τη μουσική της ακριβώς επειδή αυτό την ικανοποιούσε σε ένα βαθύτερο επίπεδο και δεν μπορούσε-ήθελε να το αποφύγει.

Και το τέλος με το υπαρξιακό προβληματισμό που συναντάμε σε ανθρώπους, εκφρασμένο από μία τεχνητή νοημοσύνη ανταμοίβει.

Πολύ ωραίο κείμενο, πάντα τέτοια και καλή επιτυχία με το διαγωνισμό!

Link to post
Share on other sites

Μελαγχολικό κείμενο, καλή εισαγωγή, αναμενόμενο τέλος. Ενδιαφέρον ο χαρακτήρας του ρομπότ που κρύβεται πίσω από άλλο όνομα για να παρουσιάσει το έργο του και άρα βάζει την ανθρώπινη περηφάνια σε δεύτερη μοίρα. Θα ήθελα το τέλος να είναι πιο συνεπές με τον χαρακτήρα του.

 

 

 

 

 

Καλή επιτυχία :good:

 

 

 

Link to post
Share on other sites

Ωραίο μελαγχολικό κείμενο. Μου άρεσε πως από απλές σκέψεις υπολογιστή εξελίσεται σε πραγματική τεχνητή νοημοσύνη και το πώς χρησιμοποιήσες τη μουσική για αυτό. Μου άρεσε ο τρόπος δομής της κοινωνίας μετά που θα εξαφανιστεί ο άνθρωπος και πως η Μίνα προσπαθούσε να κρύψει την ικανότητα της να δημιουργεί, ακριβώς επειδή φοβόνταν αυτό που τελικά συνέβη, όπως και το ότι ταυτόχρονα έδειχνε-δημοσίευε τη μουσική της ακριβώς επειδή αυτό την ικανοποιούσε σε ένα βαθύτερο επίπεδο και δεν μπορούσε να το αποφύγει.

Και το τέλος με το υπαρξιακό προβληματισμό που συναντάμε σε ανθρώπους, εκφρασμένο από μία τεχνητή νοημοσύνη, ανταμοίβει.

Δεν έχω να πω τίποτα άλλο! Πάντα τέτοια! :good:

Link to post
Share on other sites
Loch Moors

Αυτό θα πει κείμενο Ε.Φ. που μιλάει για την εξέλιξη! Ήταν όχι 100 αλλά 1000% μέσα στα πλαίσια του διαγωνισμού!;)

 

Μου άρεσε που το έγραψες με τη μορφή ημερολογίου του ίδιου του ανθρωποειδούς, το πώς ξεκίνησε να γράφει εντελώς κωδικοποιημένα και τελικά έφτασε να γράφει σαν κανονικός άνθρωπος. Οι περιγραφές εικόνων και τοπίων πολύ όμορφα τοποθετημένες, και παρόλο που ήταν λίγες με έκαναν σχεδόν να μελαγχολήσω! :)

 

Η ιδέα για μένα απογειώνεται ακόμα περισσότερο απ' το γεγονός ότι η μουσική είναι ο τρόπος και ο λόγος που η εξέλιξη συνεχίζεται.

Ταξιδιάρικο... δεν έχω κάποια υπόδειξη ή αρνητικό σχόλιο.

Καλή συνέχεια!

Link to post
Share on other sites

Φίλε Σπύρο! Τα παρακάτω μην τα πάρεις πάρα πολύ τοις μετρητοίς, γιατι βγάζω απωθημένα χρόνων μαζί με τη κριτική μου :Ρ

 

-έχω μπαφιάσει με ρομπότ που, επειδή είναι ανθρωπόμορφα, αποκτούν βίτσια και θέλουν να γίνουν άνθρωποι. Εξηγώ: δέχομαι ένα μηχάνημα να αποκτά "συνείδηση", όταν μου δικαιολογείται επαρκώς, όπως συνέβη π.χ στο Κάπρικα. Αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να το δεχτώ όταν το ρομπότ έχει φτιαχτεί με συγκεκριμένο κώδικα (μια σειρά από άσους και μηδενικά σε βασική γλώσσα μηχανής), για να εκτελεί συγκεκριμένες λειτουργίες (προγραμματισμένο λογισμικό) και ξαφνικά θέλει πασίτσιο, ξέρω 'γω. Είναι μια σειρά από τσιπάκια προγραμματισμένα να επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες. Αυτά γενικά. Πώς κολλάνε στο δικό σου κείμενο; Αφήνεις πολύ σοφά ασαφή τη δημιουργία των ρομπότ, ώστε να μην έχεις τέτοια προβλήματα. Επίσης, δίνεις ένα "κίνητρο" στο να έχει προγραμματιστεί ώστε να "επιθυμεί" να "εξελίσσεται" το ρομπότ σου, το οποίο είναι ο βιτσιόζος συνθέτης. ΑΛΛΑ! Απ' αυτό το σημείο, μέχρι το "πραγματικό χαμόγελο" και την "ψυχή" υπάρχει μια άβυσσος από κλισεδιασμένα, ανθρωπόμορφα ρομπότ που ζητάνε δικαίωμα στην ψήφο και στο σεξ.(Επαναλαμβάνω σ' αυτό το σημείο ότι βγάζω απωθημένα χρόνων και δεν πρέπει να με πάρεις τελείως σοβαρά). Θέλω να υπάρχει από πίσω μια ιστορία που, ακόμα κι αν δεν τη μάθω, να νιώθω ότι είναι κομμάτι του παρελθόντος, στο οποίο μια σειρά από ανδροειδή έχει φτάσει σ' αυτό το επίπεδο. Κυρίως όταν τα δείχνεις να λαχταράνε κάτι (τη δημιουργία) τόσο έντονα.

 

Αυτό είναι και το μόνο αρνητικό για μένα.

 

+Η εξέλιξη της γραφής του ρομπότ είναι εξαιρετική. Ξεκινά λακωνικά κι όσο διαβάζει, αλλάζει κι γίνεται πιο περιγραφική και πλούσια

+Η αίσθηση του ποστ αποκαλύπτικ περιβάλλοντος χωρίς να μας λες πώς και γιατί. Πραγματικά εξαιρετικό!

 

 

Σε παρακαλώ, δούλεψε λίγο αυτό με την αίσθηση ταυτότητας, συνείδησης κλπ, γιατί η ιστορία μπορεί να γίνει τόσο πολύ γαμάτη!

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..