Jump to content

Femme Fatale


giorgos lagonas

Recommended Posts

giorgos lagonas

Όνομα Συγγραφέα: Γιώργος Λαγκώνας
Είδος: φαντασία, τρόμος
Βία; Ναι; όπως το πάρει κανείς...
Σεξ; Ναι
Αριθμός Λέξεων: 3933 λέξεις
Αυτοτελής; Ναι
 

Καλησπερίζω την ομήγυρη. Είμαι μέλος του φόρουμ κάμποσο καιρό, αλλά πρώτη φορά παίρνω το θάρρος να σας στείλω μια ιστορία. Οπότε μην με βαρέσετε πάρα πολύ, είμαι φρέσκος ακόμη! Καλή ανάγνωση...

 

Femme Fatale

 

Μέρα

 

Μαγγανοπήγαδο. Από τη δουλειά στο σπίτι και από το σπίτι στη δουλειά. Μαγγανοπήγαδο. Μια αγγαρεία όλη και όλη και μάλιστα από αυτές που δεν σου δίνουν την παραμικρή επιβράβευση. Όχι, ούτε την παραμικρή. Λιώνεις στη δουλειά πάνω στο μαγγανοπήγαδο. Πιέζεις, τσακίζεις τη μέση σου. Μουλιάζεις στον ιδρώτα σου. Βλαστημάς την τύχη σου, το γάλα της μάνας σου, ότι τέλος πάντων έχεις ιερό. Και όταν ο κουβάς τελικά ανέβει, ποτέ δεν έχει νερό δροσερό, να πιείς, να ξεδιψάσεις, να ξεπλύνεις την ιδρωτίλα που έχει ξεραθεί πάνω σου. Όχι, μονάχα το κατακάθι, ο πάτος του κουβά έχει μια κάποια υγρασία, που είναι αρκετή μόνο για να αραιώσεις κάπως το σάλιο που έχει εν τω μεταξύ μετατραπεί σε μια ξινισμένη λάσπη που κολλάει στο στόμα σου. Ελάχιστο νεράκι, ίσα για να συντηρηθείς, να μην σκάσεις από την αφυδάτωση και να συνεχίσεις απρόσκοπτα να δουλεύεις πάνω κάτω τον κουβά. Και η ζωή συνεχίζεται.

 

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και αντικρίζω το χάος. Και ακόμη δεν έχω καταφέρει να κόψω τη συνήθεια να βασανίζω τον εαυτό μου με την εξής ερώτηση : τι έγινε, πώς ήρθα εγώ εδώ; Τι είναι αυτό που δεν μου δένει, που μου κάθεται στραβά; Τι είναι αυτό που κάνει εδώ την ζωή να χάνει την μοναδικότητά της και να γίνεται φτηνή και συνηθισμένη; Τι είναι αυτό που ξεφτιλίζει το χρόνο που σου απομένει μέχρι να πεθάνεις και σου υποβιβάζει την αίσθηση των χρόνων σε εκείνη μηνών και κάνει τους μήνες να μοιάζουν με βδομάδες και κάνει τις εβδομάδες να μοιάζουν με μέρες; Μέρες όλες πανομοιότυπες μεταξύ τους και εσύ πάντα βολοδέρνεις κατηφής και υπνωτισμένος μέχρι που συνειδητοποιείς ότι πέρασε δεν-ξέρεις-και-εσύ πόσος καιρός από τότε που έχεις να δεις ένα φιλικό πρόσωπο, να βγεις και να κυκλοφορήσεις σαν άνθρωπος απλά για να το κάνεις, απλά για το κέφι σου, απαλλαγμένος από τις ανάγκες της δουλειάς και του σπιτιού, να νιώσεις ευτυχία – ή έστω μια προσωρινή ξενοιασιά! Και ότι κάπου στην πορεία τα τηλέφωνα αραίωσαν, οι γνωστοί λιγόστεψαν και γενικά κανείς δεν νοιάζεται πλέον για σένα. Και οι λίγοι που επιμένουν φαντάζουν και αυτοί το ίδιο και περισσότερο παγιδευμένοι, η επικοινωνία μαζί τους προκαλεί θλίψη και ακόμα χειρότερα, λύπηση. Γονείς και παλιοί φίλοι που δεν έχουν πλέον τίποτα καινούριο να πουν και μόνιμη επωδός αυτών των καταθλιπτικών συνομιλιών είναι ένα σιχαμένο «όπως τα ξέρεις». Βρωμάνε πισωγύρισμα και στασιμότητα. Βρωμάνε θάνατο. Εγώ άραγε πώς να μυρίζω;

 

Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Λες και δεν μου έφταναν τα προβλήματά μου, ήθελα και να μεγαλοπιαστώ. Και να σου τότε ο κάθε τυχάρπαστος να φοράει τα μεγάλα τα χαμόγελα και να σου σκάει μύτη φάντης μπαστούνι με τις καθιερωμένες βλαμμένες γενικότητες. «Όλα θα πάνε καλά» και «δεν έχεις ανάγκη εσύ, είσαι καλός» και «αφού έχεις δυνατότητες, αξιοποίησέ τες, πήγαινε να κάνεις πράγματα για τη ζωή σου». Και να σου πιπιλάνε το μυαλό και να σε περικυκλώνουν με τις άχρηστες απόψεις τους όπου πας και ο χαλασμός να είναι τέτοιος που να μην μπορείς να ακούσεις τις σκέψεις σου. Και τελικά το κάνεις το μεγάλο βήμα. Και πατάς την μπανανόφλουδα και τρως τα μούτρα σου. Και όταν κοιτάζεις πίσω, όλοι έχουν εξαφανιστεί. Αυτοί και οι συμβουλές τους, αμφότερα σαν σμήνος από ενοχλητικά έντομα. Και δεν τους πετυχαίνεις ποτέ ξανά, γιατί πλέον ξέρουν ότι έχουν τη φωλιά τους λερωμένη και με το που σε βλέπουν από μακριά αλλάζουν πεζοδρόμιο. Καλοθελητές μιας χρήσεως. Περάστε, σκουπίστε τελειώσατε.

 

Νύχτα

 

Βρέχει πάλι. Οι στάλες της είναι βρώμικες, απωθητικές. Λεκιάζουν τα ρούχα και λιγδώνουν τα μαλλιά σου. Η παγωνιά τους διαπερνά και υπερβαίνει το σώμα σου, υποθάλπει και θεριεύει την παγωνιά στην ψυχή σου. Και τρέχεις να κλειστείς στο σπίτι. Ότι θα έκανες δηλαδή έτσι κι αλλιώς, αλλά τώρα με μια επιπλέον αίσθηση επείγοντος και επιφανειακής ευγνωμοσύνης. Κουρνιάζεις στο σκοτεινό διαμέρισμα και ευχαριστείς την απομόνωση, το χτισμένο κλουβί σου γιατί είναι τόσο προτιμότερο από το να είσαι έξω. Ώρες σαν και αυτές, οτιδήποτε είναι προτιμότερο από το να είσαι εκεί έξω στη βροχή. Την κοιτάς να παραμορφώνει τις λάμψεις από τα παράθυρα και παράξενες σκέψεις τρέχουν και παρέρχονται, σαν τα λιγοστά καπνισμένα και μουτζουρωμένα πουλιά που έδιωξε η θεομηνία. Η πόλη το βράδυ είναι… διαφορετική. Κτήρια ψηλά, αμφιθεατρικά τοποθετημένα. Όσο προχωράνε προς τα μέσα, οι οροφές χαμηλώνουν. Και περικυκλώνουν μια θεόρατη κατασκευή, την ψηλότερη από όλες. Ατέλειωτοι γκρίζοι όροφοι σκαρφαλώνουν και μετουσιώνονται σε έναν απρόσωπο σύγχρονο πύργο της Βαβέλ. Το μέγεθος, η εγγύτητα αλλά και η απομόνωσή του - ένα ξένο σώμα φυτεμένο στα σπάργανα της πόλης - προκαλούν ίλιγγο. Κινούν άγνωστα νήματα μέσα σου και ενεργοποιούν ανεξήγητους μηχανισμούς. Το κτήνος των σκέψεών σου κολυμπάει στην θάλασσα του ασυνείδητου ριγεί και συστρέφεται στα άγνωστα βάθη. Οι κινήσεις των υπόγειων ρευμάτων προκαλούν αναταράξεις στην επιφάνεια που μπορείς να αντιληφθείς. Παίρνουν τη μορφή μιας ανησυχίας που ποτέ δεν μπορείς να ερμηνεύσεις. Αλλά νιώθεις άβολα. Αστράφτει. Ο κεραυνός πέφτει στον πύργο, στην ψηλότερή του κορυφή. Η φιγούρα του, ένας μαύρος όγκος τιτάνιος στο στιγμιαία φωτισμένο τοπίο. Και μετά κρύβεται ξανά στο σκοτάδι και στα ατέλειωτα μικροσκοπικά κίτρινα φώτα.

 

Η ανάσα θολώνει το τζάμι. Και μέσα στην θολούρα βλέπω μια άλλη πόλη, τρομερή και άχρονη. Τείχη κυκλώπεια περιστοιχίζουν κυκλοτερώς την καρδιά της. Και από εκεί, από τα μεγαλύτερα ύψη, κυριαρχεί μια αφόρητη εντύπωση συνεχόμενης επίβλεψης αλλά και επιβολής. Τα κτήρια είναι άδεια, οι τρύπες που οδηγούν στο εσωτερικό τους δεν φιλοξενούν ζωή. Είμαστε πολλοί εκεί, αλλά και δεν είμαστε. Είμαστε ο απόηχος από σκιές που άφησαν πίσω τους οι κάτοικοι που υπήρξαν κάποτε. Ξεμείναμε και σε κάθε παγωμένη στιγμή ξεθωριάζουμε και περιμένουμε, θεατές σε μια ουτοπία που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, αλλά την φοβόμαστε. Γιατί η πόλη αυτή, η τόσο ίδια και τόσο διαφορετική από τον μοντέρνο επίγονό της δεν είναι τελείως άδεια. Μια μοναχική παρουσία βασιλεύει κρυμμένη στο νεκρό τοπίο, ανθίζει, ξεδιπλώνεται και προβάλλει από αθέατα βάθη, σκαρφαλώνει στην ψηλότερη κορυφή και από εκεί πηδάει στο κενό, αιωρείται και πλανιέται στην επικράτειά της. Την εξερευνεί, την εποπτεύει, την εξουσιάζει.

 

Κάτι παράξενο βρίσκεται εκεί έξω.

 

Μέρα

 

Ξέρεις τι είναι η μοναξιά; Είναι πιο εύκολο να σου πω τι ΔΕΝ είναι. Μοναξιά δεν είναι η μελαγχολία στα αμυγδαλωτά μάτια της ζαχαρένιας γκόμενας. Μοναξιά δεν βρίσκεις στην πονεμένη ελεγεία, στην έντεχνη καψούρα και στον δακρύβρεχτο έρωτα του κάθε δημιουργού. Η μοναξιά δεν έχει καν αντικείμενο, δεν εφαρμόζεται σε καμία και κανέναν γιατί ακόμη και αυτή η έστω ιδεατή και ανολοκλήρωτη επαφή δεν παύει να είναι μια κάποια παρέα μέσα στο κεφάλι σου. Η μοναξιά έχει μονάχα υποκείμενο και αυτό είσαι πάντα εσύ. Είναι ένα δάχτυλο που επίμονα, νυχθημερόν σε δείχνει και σε στιγματίζει. Είναι όλα αυτά τα μέσα σου που συσσωρεύτηκαν αλλά ποτέ δεν βρήκαν δέκτη και σε πνίγουν. Η μοναξιά δεν τραγουδιέται, δεν εκφράζεται, δεν περιγράφεται. Είναι μια από χρόνια γνωστή σου, τρελή και αποκρουστική που σε χαιρετάει στο δρόμο και κάνεις ότι δεν την είδες, προσπερνάς γρήγορα παριστάνοντας τον ανήξερο, λούζεσαι στην ενοχή, αλλά ντρέπεσαι να σε δουν να νταραβερίζεσαι μαζί της. Είναι μια αρρώστια που πολύ απλά γνωρίζεις μέχρι τα βάθη της ψυχής σου ότι κουβαλάς. Κυλάει στο αίμα σου, αναδίδεται από τους πόρους του δέρματός σου, ξεφεύγει στη ματιά σου και σε προδίδει στους άλλους. Η αίσθησή της είναι κάτι αρχέγονο, θεμελιώδες, το πιο καλά κρυμμένο μυστήριο της χαλεπής ύπαρξής μας και συνάμα το πιο δυστονικό σε αυτήν. Ότι πιο κοντινό μπορώ να δώσω σε ορισμό είναι αυτό :

 

Μοναξιά είναι αυτό που νιώθεις κοιτάζοντας τον φωταγωγό.

 

Σε αυτό το ημερολόγιο (υπόμνημα, συλλογή από σκέψεις, μανιφέστο, όπως στα κομμάτια θες πες το τέλος πάντων) θα σημειώνω μόνο τις εναλλαγές από μέρα σε νύχτα. Έτσι και αλλιώς δεν έχει νόημα να τις μετράω. Αφού όλες ίδιες είναι, φασούλι το φασούλι. Είδες ποτέ κανέναν να μετράει φασόλια; Ποιο το νόημα;

 

Νύχτα

 

Κάτι παράξενο βρίσκεται εκεί έξω.

 

Βρέχει ξανά. Πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα μερικές φορές η ματιά χάνει κάποιο συγκεκριμένο σημείο να εστιάσει, απλώνεται στην γενικότερη εικόνα και αποκαλύπτει ένα καλειδοσκόπιο : μέσα στο σκοτάδι, οι λάμψεις απέναντι, μικρές σαν το κεφάλι της καρφίτσας αναλύονται στις στάλες και γίνονται φωτεινά πολύγωνα που λεκιάζουν το οπτικό πεδίο. Η αστραπή θα χτυπήσει ξανά την απόμακρη αετοφωλιά που αιωρείται στα σύννεφα. Ο σκοτεινός όγκος ξεπροβάλλει, υπενθυμίζοντας την ύπαρξή του. Κάτι στην κορυφή του κινείται, παίρνει φόρα και πέφτει στο κενό. Πιάνεται από τις υγρές προεξοχές, σκαρφαλώνει σε υδρορροές και κάγκελα που στάζουν. Τρέχει κάθετα στους τοίχους, περνάει πάνω από τζαμαρίες και κλειστά πατζούρια που τρίζουν και χτυπούν στον αέρα, σαρώνει αποστάσεις.

 

Κάτι παράξενο βρίσκεται εκεί έξω. Και έρχεται κατά δω. Δεν ξέρω αν θέλω να το δω. Θα πέσω για ύπνο.

 

Το υπνοδωμάτιο θυμίζει το εσωτερικό ενός οφθαλμού που κουρνιάζει γύρω από έναν φακό που κοιτάει στο πουθενά, το παράθυρο. Κρύβομαι σκεπασμένος στα σεντόνια μου, αλλά δεν μπορώ να μην κοιτάξω. Άστραψε ξανά. Φευγαλέα, σχεδόν σαν από ατύχημα είδα το πρόσωπό της.

 

Μέρα

 

Τι μπορεί να σκέφτεται κάποιος ανά πάσα στιγμή; Μάλλον τα πάντα και τίποτα. Πολλές, αμέτρητες σκέψεις, μισοψημένες, ξεκάρφωτες και ορφανές. Και άπαξ και δεν έχεις κάποιον να τις μοιραστείς μαζί του, γιατί να μπεις στον κόπο να τις ολοκληρώσεις; Σίγουρα αυτή είναι μια λογική που συνειδητά δεν την κάνει κανένας. Αλλά ο οργανισμός σου ξέρει. Και φροντίζει για αυτά τα πράγματα. Από την άλλη όμως, το μυαλό είναι από τη φύση του προγραμματισμένο να ξεφουρνίζει συνέχεια υλικό, να δουλεύει εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο σαν γκαστρωμένη κατσαρίδα που με φρενίτιδα ξαμολάει αυγά όπου βρει. Και έτσι αυτό το δίπολο, αφενός η έλλειψη ζήτησης και αφετέρου η εξ ορισμού συνεχής και κατακλυσμιαία προσφορά υλικού, λύνεται τελικά ως εξής : η σκέψη μουδιάζει και αναλώνεται σε μισοτελειωμένες προτάσεις, ασαφείς έννοιες και ανάξια λόγου θραύσματα που τελικά αναπόφευκτα ξεχνιούνται. Και πάλι ξανά όλο αυτό από την αρχή. Η ερώτηση «τι σκέφτεσαι;» είναι η πιο ανόητη που μπορεί να κάνει κανείς. Επειδή η απάντηση - η αληθινή απάντηση - είναι πάντα η ίδια : τα πάντα και τίποτα. Έτσι και σήμερα. Μια από τα ίδια. Όπως τα ξέρεις. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.

 

Αναρωτιέμαι αν θα την ξαναδώ σήμερα. Δεν μπορώ να την βγάλω από το μυαλό μου.

 

Νύχτα

 

Αν προσέξεις καλά, ξέρεις ακριβώς το πού και πότε και δεν τολμήσεις εκείνες τις στιγμές ούτε να βλεφαρίσεις, την βλέπεις. Χτες την είδα από τύχη. Ή μήπως όχι; Όπως και να έχει είναι εκεί, πιστή στην μεταμεσονύχτια ρουτίνα της. Η οροφή του κτηρίου είναι ψηλότερη, πολύ ψηλότερη από το σημείο παρατήρησής μου. Συνεπώς, δεν μπορώ να ξέρω πού μπορεί να βρισκόταν πιο πριν και τι έκανε ή το πώς βρέθηκε στην κορυφή. Αν και η αντίστοιχη της παρουσία σε εκείνη την άλλη πόλη, έξω από το χρόνο, αυτή που αποκαλύπτεται κάποιες φορές όταν η πνοή μου θολώνει το τζάμι… τέλος πάντων. Δεν είναι ώρα για υποθέσεις. Ο κεραυνός πέφτει και εκείνη ξεπροβάλλει στο κράσπεδο. Ένα μικροσκοπικό σημάδι στην απεραντοσύνη του νυχτερινού τοπίου. Νομίζω είναι γυμνή. Για λίγες στιγμές ατενίζει τα πάντα και τίποτα, επιθεωρεί το βασίλειό της. Και μετά πηδάει στο κενό. Και διασχίζει το σκοτάδι με ασύλληπτες ταχύτητες, τρέχει, σκαρφαλώνει. Από μέσα προς τα έξω και στη συνέχεια στις προσόψεις των κτηρίων που απαρτίζουν την υπερυψωμένη περιφέρεια της πόλης. Και μετά τίποτα. Χάνεται από το περιορισμένο οπτικό πεδίο που μου προσφέρει η τζαμαρία της μπαλκονόπορτας. Βγαίνω έξω, το κρύο με περονιάζει, η βροχή με μουσκεύει ολοσχερώς και σαν να προσπαθεί συνειδητά να αποκρύψει εκείνη, να την στερήσει από εμένα. Οι στιγμές της αναμονής είναι λαχτάρα και αδημονία, είναι περιέργεια, αμηχανία και αγωνία ηλεκτρισμένη. Λίγη ώρα μετά και ακόμα κανένα αποτέλεσμα. Μπαίνω στο σπίτι και κλείνω την πόρτα πίσω μου απογοητευμένος. Λίμνες λασπωμένου νερού σχηματίζονται στα πλακάκια του σαλονιού. Κάνω μια αθέλητη αφηρημένη σκέψη πως αύριο θα πρέπει να θυμηθώ να σφουγγαρίσω μόλις γυρίσω από τη δουλειά.

 

Αλλά δεν έχω ησυχία. Ο ύπνος δεν με δέχεται. Η σκέψη της έχει μετουσιωθεί σε έξαψη και υπερένταση. Βασανιστική υπερένταση. Και ανεξέλεγκτο ερεθισμό. Νιώθω το δέρμα μου υπερευαίσθητο και το πέος μου πρησμένο όσο ποτέ άλλοτε. Ο περιορισμός του εσώρουχου μου προκαλεί δυσφορία. Το βγάζω και σηκώνομαι από το κρεβάτι. Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη. Το σώμα μου δείχνει παράξενο, σαν να ανήκει σε μια διαφορετική, εγγύτερη πραγματικότητα σε σχέση με την αντανάκλαση του σκοτεινού δωματίου που περισσότερο μοιάζει με κομμάτι από όνειρο που ξεθωριάζει και χάνει τις λεπτομέρειές του. Η ομοβροντία των αισθήσεων είναι ανυπόφορη. Το χέρι μου χαμηλώνει, ζητώντας να ανακουφίσει την ένταση της στιγμής.

 

Και συναντά ένα άλλο χέρι που ξεπροβάλλει από πίσω μου και τυλίγει μακριά και λεπτά γυναικεία δάχτυλα γύρω από το ορθωμένο όργανο.

 

Είναι απερίγραπτη. Μπορείς να φανταστείς ένα πρόσωπο ιδεατό, με τα αρτιότερα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να υπάρξουν; Ένα τέτοιο πρόσωπο, χωρίς την παραμικρή ατέλεια θα έχανε την ανθρώπινη φύση του. Δεν θα γινόταν να ανήκει σε κανονικό άνθρωπο. Η τελειότητά του θα ήταν από ένα σημείο και μετά ανησυχητική, αφύσικη, δυσθεώρητη. Μπορείς να φανταστείς το σώμα μιας θεάς; Δεν μπορώ να την περιγράψω αλλιώς. Είχε το χρώμα του φορτισμένου σύννεφου που εγκυμονεί την αστραπή, αμέτρητες αποχρώσεις από σκοτεινές σκιές που φωσφορίζουν. Είναι ψηλότερή μου – αν και νομίζω ότι το ύψος δεν αποτελεί σταθερή παράμετρο για εκείνη, αλλά περισσότερο κάτι σχετικό και μεταβαλλόμενο. Τα μαλλιά της, ένα κομμάτι της νύχτας, πέφτουν στους ώμους μου σαν μεταξωτό μαντήλι. Με το άλλο της χέρι κλειδώνει το κεφάλι μου ευθεία μπροστά. Θέλει να δω όλη τη σκηνή μέσα από τον καθρέφτη, να μην χάσω ούτε στιγμή της. Σαρκώδη χείλη, μαύρα και γυαλιστερά φιλούν το λαιμό μου, σκαρφαλώνουν το αυτί, δαγκώνουν το λοβό του. Ξεσηκώνουν ένα ξέφρενο ανατρίχιασμα που μοιάζει με ηλεκτροπληξία και με μουδιάζει, με σχεδόν με παραλύει από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Το ελεύθερο χέρι της παλινδρομεί, σφίγγει και στρίβει ελαφρά. Με φιλά στο στόμα και τότε χάνω και το παραμικρό ίχνος αυτοσυγκράτησης.

 

Λένε ότι στους πυγμάχους το πρώτο πράγμα που τους κόβεται είναι τα γόνατα. Σωριάζομαι στο πάτωμα, δίδυμες στρογγυλές εστίες παγωνιάς εκεί που τα γόνατα προσγειώνονται με γδούπο. Πόνος και χάσιμο της ισορροπίας. Οι δυο παγωμένες εστίες γίνονται τέσσερις, μαζί με εκείνες κάτω από τα χέρια μου. Πεσμένος στα τέσσερα μπροστά της, σαν προσκυνητής. Σκέφτομαι ότι ίσως να είναι και αυτό μια εκδήλωση της φυσικής τάξης των πραγμάτων. Το προσκύνημα, ο φόρος τιμής από την κατώτερη προς μια ανώτερη ύπαρξη. Αλλά εκείνη δεν είναι πια εκεί. Ξαπλώνω εξουθενωμένος και μουδιασμένος στο πάτωμα, λαχανιάζω μέχρι να ξαναβρεί η αναπνοή μου έναν κανονικό ρυθμό και να καταλαγιάσουν οι σπασμοί μου.

 

Μέρα

 

Κρυώνω. Και περιμένω να νυχτώσει. Περιμένω να έρθει εκείνη. Σκέφτομαι ότι ίσως τελικά η καταγραφή της μέρας σε αυτό το ημερολόγιο να μην έχει πλέον την σημασία που είχε. Σαν να στερείται νοήματος, ή λόγο ύπαρξης. Στο κάτω κάτω ανέκαθεν αναμονή ήταν. Για την επόμενη ίδια μέρα, για μια βελτίωση των πραγμάτων και τώρα… για την νυχτερινή της επίσκεψη; Όλα ήταν προσμονή και ανομολόγητες ευχές για την έλευση ενός άγνωστου και θαυμαστού που θα αλλάξει τα πάντα. Ίσως να περίμενα εκείνη σε όλη μου τη ζωή και απλά να μην το γνώριζα μέχρι τώρα. Σήμερα δεν πήγα στη δουλειά. Στα κομμάτια να πάει το μαγγανοπήγαδο.

 

Νύχτα

 

Με έχει κλειδωμένο σε μια μέγγενη από χέρια από την οποία δεν μπορώ να αποδράσω. Και είναι όλη της μαλλιά που ξεγελούν και περιδιαβαίνουν, πρόστυχη, ξεδιάντροπη γλώσσα, χείλη σκοτεινά, αχόρταγα φιλιά, νύχια που γρατζουνάνε και δάχτυλα που γλιστράνε παντού, εξερευνούν, αποκαλύπτουν και ξεσηκώνουν. Καθηλωμένος στον καθρέφτη μπροστά, σταυρωμένος πάνω στο κορμί της. Και δεν μου μίλησε ποτέ, δεν με κοίταξε καν καταπρόσωπο, στην νυχτερινή της παράσταση. Θέλει να είμαι παθητικός και μόνος θεατής, να κοιτάζω μέσα από την αντανάκλαση, σαν να μην είμαι και εγώ κομμάτι της πραγματικότητας που ξεδιπλώνεται, σαν να είμαι κάτι ουδέτερο, αποστασιοποιημένο και άνευ σημασίας. Τα χάδια της δεν έχουν στοργή, ούτε νοιάξιμο. Μοιάζουν περισσότερο με κινήσεις αρπαχτικού που παίζει με το θήραμά του, ένα παιχνίδι που το γνωρίζει εκ φύσεως και της προσφέρει μια ανερμήνευτη εγωιστική ευχαρίστηση. Η αίσθηση της κυριαρχίας ενός ανώτερου; Ίσως. Η λαβή της χαλαρώνει στιγμιαία. Τα δάχτυλά μου απελευθερώνονται σε ένα παραμικρό εύρος κίνησης που όμως αρκεί για να ψηλαφίσουν το σκιερό αλάβαστρο του κορμιού της, να ακολουθήσουν τις λείες καμπύλες, να βρουν το δρόμο που οδηγεί ανάμεσα στα πόδια της και να βυθιστούν στην υγρασία της. Εκείνη κοιτά μέσα από το γυαλί. Και πίσω από τα μάτια της αντικρίζω με τρόμο να κατοικεί κάτι εκ βάθρων διαφορετικό, κάτι που δεν μπορώ με τίποτα να κατανοήσω ή έστω να συσχετιστώ στοιχειωδώς μαζί του. 

 

Τελειώνω με τα δάχτυλά μου μέσα της και τα δικά της τυλιγμένα γύρω μου. Και πριν το καταλάβω, εκείνη έχει εξαφανιστεί ξανά. Όμως, αυτή την φορά η ερωτική μας πράξη δεν ήταν αυστηρά μονόδρομη. Κάτι πήρα από εκείνη. Διέπραξα την ιεροσυλία να αγγίξω μέσα της, στο κομμάτι εκείνο που δεν φαίνεται, το μυστικό το κρυμμένο πίσω από τα μυστικά της. Ή – αν τολμήσω να αισιοδοξήσω – μπορεί και εκείνη μέχρι ενός σημείου να το επέτρεψε. Μπορεί τελικά η ιεροσυλία μου να μην ήταν και τόσο αυθόρμητη.

 

Μέρα

 

Μπορεί να αγαπήσει μια θεά; Ή – έστω για να θέσω το ερώτημα σε μια λιγάκι πιο ρεαλιστική βάση – μπορεί μια ανώτερη ύπαρξη να αναπτύξει συναισθήματα για μια σαφέστατα κατώτερή της; Η απάντηση είναι προφανής και η ερώτηση a priori γελοία : φυσικά όχι. Μπορείς εσύ λόγου χάρη να αγαπήσεις μια κατσαρίδα; Μπορείς να την χρησιμοποιήσεις για το κέφι σου, ίσως για να περάσεις την ώρα σου,  καθοδηγούμενος από βαρεμάρα ή από μια νοσηρή περιέργεια. Να τσακίσεις το κορμί της για να παρατηρήσεις τις προθανάτιες συσπάσεις της. Να ξεριζώσεις τις κεραίες και τα πόδια της ένα ένα για να δεις την αντίδρασή της. Να μετρήσεις πόσες διαδοχικές συνθλίψεις θα χρειαστούν για να σακατέψεις το σώμα της τόσο πολύ ώστε να εγκαταλείψει ακόμα και τελευταίο ενστικτώδες τίναγμα. 

 

Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το ημερολόγιο με τέτοιο τρόπο ώστε να απευθύνεται σε δεύτερο πρόσωπο, σαν να έχω κάποιο συνομιλητή απέναντί μου. Ίσως να έχει να κάνει με αυτά που λέγαμε περί μοναξιάς. Να είναι μια προσπάθεια για έναν διάλογο που εξελίσσεται σιωπηλά.

 

Μου λείπουν δυο δάχτυλα. Εκείνα που μπήκαν και εξερεύνησαν μέσα της. Παρατηρώ το κολόβωμα του μέσου και του παράμεσου στο χέρι μου. Αν υπήρξε ποτέ τραύμα, έχει θεραπευτεί εξαιρετικά. Ελάχιστα σημάδια, μόλις ένας ήπιος αποχρωματισμός, μαρτυρούν την πληγή μου. Είναι σαν να γεννήθηκα με αυτήν την απώλεια, ή σαν να έχασα τα δάχτυλά μου σε μια πολύ μακρινή στιγμή στο παρελθόν. Για να είμαι ειλικρινής, δεν με πολυπειράζει. Κάτι που ανήκει στην φυσική τάξη των πραγμάτων, όσο αποτρόπαιο και αν είναι, φαντάζει τελικά σε ένα βαθιά υποσυνείδητο επίπεδο σαν μια φυσιολογική και αποδεκτή κατάσταση. Τα δάχτυλά μου διέπραξαν μια ιεροσυλία, ένα είδος ύβρης, προσπάθησαν να διεκδικήσουν κάτι που δεν τους ανήκει. Και τώρα είναι δικά της.

 

Νύχτα

 

Με έριξε στο πάτωμα, κάθισε πάνω μου, με κλείδωσε ανάμεσα στα πόδια της. Με έβαλε μέσα της. Δεν μου επέτρεψε την παραμικρή κίνηση, ούτε μια πρωτοβουλία. Και ήταν σαν με έκοψε, να ξεχώρισε τα κομμάτια μου και να με συναρμολόγησε ξανά. Βυθισμένος και κλεισμένος στο σώμα της, αμάρτησα και πάλι. Με το αρτιμελές μου χέρι της χάιδεψα το πρόσωπο, το πέρασα στα μαλλιά της, μια αιθέρια μαύρη κουρτίνα ξεχύθηκε μέχρι τον ώμο μου. Προσπάθησα εις μάτην να την φέρω λίγο πιο κοντά μου. Ήταν η μοναδική νότα διαφοροποίησης στο κατά βάση μοναχικό, εγωπαθές της ερωτοτρόπημα, η μοναδική κίνηση που θα μπορούσε ίσως να μετουσιώσει και να εξυψώσει την αφύσικη σαρκική μας επαφή σε ερωτική πράξη. Αναλύθηκα μέσα της. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, εκείνη είχε φύγει.

 

Μέρα

 

Αναρωτιέμαι γιατί δεν μου πήρε ακόμη το πέος, το κομμάτι μου που μπήκε μέσα της και διακόρευσε την απάνθρωπη θηλυκότητα της. Ίσως κάτι τέτοιο να την ευχαριστεί, να παρατείνει προσωρινά το ερωτικό μας παιχνίδι από το οποίο δείχνει να αντλεί μια… διασκέδαση; Σίγουρα όχι οργασμό. Ο μόνος που τελειώνει είμαι εγώ. Πάντα εγώ. Και τότε είναι σαν εκείνη να παίρνει αυτό που ζητά και μετά χάνεται στη νύχτα. Το ψηλαφώ με το σακατεμένο μου χέρι, ψάχνω πάνω μου κάποιο παραμικρό ίχνος δικό της, αλλά δεν βρίσκω.

 

Πήρε το χέρι μου. Εκείνο που προσπάθησε να την φέρει πιο κοντά. Από τον ώμο και κάτω δεν έχει μείνει τίποτα. Μια πλήρως επουλωθείσα πληγή και φριχτοί πόνοι που με ξαπλώνουν στο κρεβάτι. Ήπια ότι βρήκα σε παυσίπονα και κατάφερα να ξεγελάσω ελάχιστα το μέλος φάντασμα που διαμαρτύρεται και θρηνεί. Όμως ο πόνος είναι εκεί. Είναι η αναμονή, το βασανιστικό περίμενε μέχρι να την ξαναδώ. Ο πόνος της καρδιάς δεν περνάει με παυσίπονα, ούτε καν με ναρκωτικά.

 

Νύχτα

 

Ξάπλωσε ανάσκελα και με έφερε πάνω της. Τύλιξε τα πόδια της γύρω από τα δικά μου. Με βάζει μέσα της, με χρησιμοποιεί και δεν με αφήνει να την πλησιάσω. Κοιτάζω από μακριά το πρόσωπο, τα ψυχρά ανέκφραστα μάτια, τα χέρια που με σφίγγουν αλλά και με κρατάνε σε απόσταση. Η Θεά απλώνεται από κάτω μου και μου αποκαλύπτεται πανοραμικά. Με περιέργεια διαπιστώνω ότι μου επιτρέπει να καταρρεύσω πάνω της. Νομίζω ότι έκλαψα στην αγκαλιά της. Όταν συνήλθα, τα δάκρυα μου στέγνωναν στο παγωμένο πάτωμα.

 

Μέρα

 

Χωρίς πόδια. Περιφέρομαι στο σπίτι σαν διαμελισμένος αστακός, μονάχα με το λειψό μου χέρι να πασχίσει να καλύψει τις ανάγκες μου. Ακόμα και η πλέον ασήμαντη λειτουργία είναι ένα ολόκληρο βουνό που πρέπει να σκαρφαλώσω. Φαντάζομαι ότι μοιάζω με παραπεταμένο σεξουαλικό όργανο, απεχθές και γεμάτο κολοβώματα αλλά που παραδόξως μια διαστροφική περιέργεια ή βαρεμάρα το κρατάει ακόμα κρυμμένο και σε επιφυλακή, για να καλύψει ίσως κάποια απρόβλεπτη ανάγκη. Σαν κάτι από χρόνια άχρηστο που όμως δεν το πετάς αλλά το κρατάς καταχωνιασμένο σε περίπτωση που κάποτε το χρειαστείς. Δεν φτάνω να κοιταχτώ στον καθρέφτη. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Όμως, κοιτάζοντας από χαμηλά την μπαλκονόπορτα, η θέα απογοητεύει. Η ψηλότερη κορυφή φαντάζει ακόμη πιο απόμακρη. Κάπου μετά τα μεσάνυχτα εκείνη θα σταθεί γυμνή και μεγαλόπρεπη στο κράσπεδο για να καμαρώσει την επικράτειά της. Και εγώ δεν θα μπορώ να τη δω. Μπορώ μονάχα να προσευχηθώ για τον ερχομό της.

 

Από εδώ και στο εξής

 

Στο μέσο της νύχτας ένα θαύμα συντελείται, ξεδιπλώνεται, ανθίζει στην μυστική καρδιά της πόλης. Στα πιο βαθιά υπόγεια, ριζωμένη στα θεμέλια του ψηλότερου πύργου, αναρριγεί μια θάλασσα διχοτομημένης ανατομίας. Χέρια και πόδια, αποσυναρμολογημένοι κορμοί, γεννητικά όργανα, τρεμουλιάζουν με μια δική τους σπασμωδική, ενστικτώδη ζωή. Και από μέσα τους ξεπροβάλλει εκείνη, εξυψώνεται σαν αναδυόμενη Αφροδίτη. Μέλη χλωμά και κάθε λογής κομμάτια πασχίζουν να την θωπεύσουν, ανατριχιάζουν στην παρουσία της, γίνονται όλα μαζί μια μάζα που κοχλάζει στο άγγιγμά της.

 

Η Θεά ταξιδεύει και αναρριχάται στις σκιές, σαρώνει το σκοτάδι, σκαρφαλώνει σε πυρετικά ύψη. Και βγαίνει στην πιο ψηλή κορυφή, αγναντεύει τον ορίζοντα της πόλης. Η ματιά της σχίζει την νύχτα μέχρι πέρα μακριά. Πλανιέται στους μαγεμένους αυτοκινητόδρομους, αντικρίζει τα μυστήρια των πολυώροφων παρκινγκ και των εγκαταλειμμένων ξενοδοχείων, τα κρυμμένα σύμπαντα των κλειστών σουπερ μάρκετ. Αναγνωρίζει και προσπερνάει σαν αυτονόητους τους δεσμούς των χτισμένων δομών με την κοινή λογική των πετρωμάτων. Και κάθεται στο θρόνο της. Εκεί που περιμένουμε όλοι, προσκυνητές ταπεινοί και εκτεθειμένοι την νυχτερινή της επίσκεψη. Ασώματες κεφαλές τοποθετημένες σε σωρό που διαμορφώθηκε σε κάθισμα. Αναπαύεται με ηδυπάθεια. Οι γλώσσες αφήνουν ασημένια ίχνη στο κορμί της, χείλη πασχίζουν να φιλήσουν, μάτια συστρέφονται για την αντικρίσουν. Είναι ερεθισμένη. Βρέχει ξανά. Χαϊδεύεται και αντικρίζει τα φωτισμένα παράθυρα απέναντι. Οι παρουσίες πίσω τους είναι πολλές, αλλά υπάρχουν και ταυτόχρονα δεν υπάρχουν. Είναι ο απόηχος από σκιές που άφησαν πίσω τους οι άνθρωποι που ήταν κάποτε. Ξέμειναν και μέρα με τη μέρα ξεθωριάζουν και περιμένουν, θεατές σε μια ουτοπία που δεν μπορούν να κατανοήσουν, αλλά την φοβούνται. Η έξαψή της φουντώνει. Ο οργασμός της είναι ο κεραυνός που τραντάζει τη νύχτα. Και έπειτα σηκώνεται. Κάποιες φορές οι φτέρνες της τσακίζουν ένα πρόσωπο, μια γλώσσα που την αποζητά, αλλά εκείνη δεν δίνει σημασία. Σκέφτομαι ότι θα πρόσθετε μια πιο ρομαντική νότα, αν μαζί με τα κεφάλια μας στοίβαζε στο θρόνο της και τις καρδιές μας, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι του τύπου της. Η Θεά αποδέχεται τις εκδηλώσεις λατρείας, τα χάδια και τα φιλιά μας με αδιαφορία. Εποπτεύει από το κράσπεδο την επικράτειά της. Και μετά πηδάει στο κενό και χάνεται στην νύχτα. 

Femme Fatale.doc

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Καλωσόρισες, Γιώργο και καλή διαμονή :)
 
Μπαίνω με τη μια στο ψητό επειδή πρέπει να ψάξω να βρω το σαγόνι μου κάπου κάτω από το γραφείο. Τι απίστευτη ιστορία ήταν αυτή;;
Όσοι πιστοί του Λιγκότι, προσέλθετε. Το παρόν θα μπορούσε να περιέχεται άνετα μέσα στο Nightmare Factory του Δάσκαλου.
Προσεκτικά γραμμένο, φανταστικές εικόνες (παραθέτω την αγαπημένη μου μιας και οι άλλες περιέχουν spoilers κλπ)

Το υπνοδωμάτιο θυμίζει το εσωτερικό ενός οφθαλμού που κουρνιάζει γύρω από έναν φακό που κοιτάει στο πουθενά, το παράθυρο.

 

η ατμόσφαιρα που αναδύεται από το κείμενο με πήγε κατευθείαν στο σκοτεινό εκείνο μέρος που με πηγαίνει ο Λιγκότι και ο Λάβκραφτ.

Είπα Λάβκραφτ, φυσικά, (αχ, αυτά τα κυκλώπεια τείχη) οι διδαχές του άλλου Δάσκαλου φαίνονται.

Μακάρι να ήμουν πιο άνετα για να σου παραθέσω μερικά ψειροπράγματα (κάτι διπλούς τόνους, κανα 2 λέξεις που ξέφυγαν της διορθώσεως) αλλά αυτά είναι ψιλά ψιλά ψιλά πράγματα.

 

Όλοι οι φανς του ψυχολογικού τρόμου -εκείνου που δεν χρειάζεται αίμα-, μαζευτείτε. Αυτή η ιστορία είναι διαμάντι.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Λ Ο Γ Ο Τ Ε Χ Ν Ι Α .-

 

Ένα μικρό σχόλιο - επιθυμία:

(θα ήθελα να τελειώσει το διήγημα και με την οπτική γωνία του αφηγητή)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Εξαιρετικό. Υπάρχουν λίγα μικρά θεματάκια, κυρίως στίξης και ελάχιστα έκφρασης, αλλά τίποτα σημαντικό. Το απόλαυσα. Έχω μόνο μια απορία:

 

Πού ήσουν εσύ τόσο καιρό;

 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος
Κάνω μια αθέλητη αφηρημένη σκέψη πως αύριο θα πρέπει να θυμηθώ να σφουγγαρίσω μόλις γυρίσω από τη δουλειά.

 

Για κάποιο λόγο για μένα αυτή είναι η αγαπημένη μου πρόταση. Κάνει όλη την αφήγηση ξανά ρεαλιστική (εκεί που γινόταν σουρεάλ/μυστήρια) και με φέρνει ακόμα πιο κοντά στον ήρωα (λόγω των κοινών υποχρεώσεων).

Edited by Διγέλαδος
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Συμπληρώνοντας σ'αυτό που λέει ο Άλεξ επάνω, ολα αυτά με τα οποια καταπιάνονται οι πρώτες 2 παράγραφοι (η ρουτίνα της δουλειάς, η έλλειψη στόχου που την τρώει η επαναληψιμότητα, οι φίλοι που χάνονται, κλπ) είναι αυτή η σιχαμένη πραγματικότητα που ζούμε ως ένα βαθμό όλοι μας... και μπορεί ύστερα στο κείμενο να γίνεται το σώσε αλλά αυτοί οι 2 τρόμοι (ο πραγματικός και ο αλλόκοτος) δένουν τόσο καλά μεταξύ τους. Και δεν τις ξεχνάς εκείνες τις παραγράφους ακόμα και μετά.

 

Ναι, τι να λέμε τώρα... διήγημα από τα λίγα. Διαβάστε το.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
niceguy0973

Μια εναλλακτική μορφή του “Misery” του Stephen King. Ένα συνονθύλευμα δοκιμιακής και μοντέρνας γραφής. Εικόνες, συναισθήματα, σκέψεις μπλεγμένα αρμονικά. Λέξεις τοποθετημένες σωστά, που δεν ξέρω αν έγιναν εξ επί τούτου ή εν αγνοία και από ένα ένστικτο αλάνθαστο. Σημασία, όμως, δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω. Σημασία έχει το αποτέλεσμα που είναι πολύ ελκυστικό. Φίλε μου καλή συνέχεια, τόσο καλή όσο και η αρχή που έκανες…

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ και ευχαριστώ!

 

δεν φαντάζεστε πόσο πολύ με χαροποιήσατε με την θερμή σας υποδοχή. 

 

για όσους άρεσε η Famme Fatale, ενημερώνω ότι υπάρχουν και πολλές άλλες ιστορίες ακόμη κρυμμένες από εκεί που δραπέτευσε και εν καιρώ θα σας τις αποκαλύπτω

 

για να απαντήσω στα σχόλιά σας : 

 

Όσοι πιστοί του Λιγκότι, προσέλθετε. Το παρόν θα μπορούσε να περιέχεται άνετα μέσα στο Nightmare Factory του Δάσκαλου.η ατμόσφαιρα που αναδύεται από το κείμενο με πήγε κατευθείαν στο σκοτεινό εκείνο μέρος που με πηγαίνει ο Λιγκότι και ο Λάβκραφτ.

Είπα Λάβκραφτ, φυσικά, (αχ, αυτά τα κυκλώπεια τείχη) οι διδαχές του άλλου Δάσκαλου φαίνονται.

ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! εντάξει, ο Λάβκραφτ είναι πατερούλης και μανούλα.

 

όσο για τον Ligotti... όχι τίποτα άλλο, αλλά επειδή το ίδιο σχόλιο μου το έχουν ξανακάνει και με εντυπωσίασε, το ότι δηλαδή η γραφή μου θυμίζει εκείνη του Ligotti... πως να το πω τώρα αυτό, πώς να το πω που ψιλοντρέπομαι... βασικά όχι μόνο αυτό αλλά θα ψιλοβλασφημίσω και επειδή νιώθω τόσο νέος εδώ, δεν ξέρω αν με παίρνει! 

 

Λοιπόν, θα το πώ και ας το πάρει το ποτάμι. Δεν γνωρίζω καθόλου τον Ligotti! δεν είχα την παραμικρή επαφή με το έργο του. ξέρω ότι είναι ένας μεγάλος συγγραφέας και ότι κυκλοφορεί μια εξαιρετική συλλογή μεταφρασμένη και στα Ελληνικά, εντούτοις, δυστυχώς δεν την έχω διαβάσει, αν και την έχω στα άμεσα υπόψη.

 

πριν λίγες μέρες και πολύ στα γρήγορα διάβασα ένα διήγημά του, (δεν θυμάμαι τίτλο, ένα που τον ξεναγεί μια κοπέλα σε ένα παράξενο οίκημα με πολλά μικρά δωμάτια όπου λαμβάνουν χώρα κάποιες περίεργες και σαδομαζό καταστάσεις). Ερωτεύτηκα την ατμόσφαιρά του - που για μένα είναι έτσι κι αλλιώς το πιο σημαντικό σε ένα διήγημα. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, δεν κατάλαβα Χριστό!

 

πάντως, δεσμεύομαι να διαβάσω Ligotti το συντομότερο δυνατόν!

 

Ένα μικρό σχόλιο - επιθυμία:

(θα ήθελα να τελειώσει το διήγημα και με την οπτική γωνία του αφηγητή)

 

μα, το διήγημα τελειώνει με την οπτική γωνία του αφηγητή! όταν χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό, δεν το κάνω επειδή έχω μεταβεί σε κάποια καθολική / συμπαντική οπτική γωνία, αλλά επειδή πολύ απλά ο αφηγητής είναι ένα ακόμα ασώματο κεφάλι στον βωμό της θεάς, όπως και αμέτρητοι άλλοι. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι θα μπορούσε να υπάρχει εκεί παρερμηνεία, αλλά για αυτό εξάλλου είναι τόσο χρήσιμες οι κριτικές, για να εντοπίσουν πράγματα που δεν πέρασαν από το μυαλό του συγγραφέα. Ευχαριστώ για την παρατήρηση!

 

Εξαιρετικό. Υπάρχουν λίγα μικρά θεματάκια, κυρίως στίξης και ελάχιστα έκφρασης, αλλά τίποτα σημαντικό. Το απόλαυσα. Έχω μόνο μια απορία:

 

Πού ήσουν εσύ τόσο καιρό;

 

 

Ήμουν εδώ αρκετό καιρό, αλλά δεν είχα βρει το θάρρος να ανεβάσω κάτι από αυτά που έχω γράψει. όμως η υποδοχή σας ήταν πολύ πιο ζεστή από όσο μπορούσα να φανταστώ, οπότε, καλά να είμαστε, όψεται και συνέχεια!

 

 Λέξεις τοποθετημένες σωστά, που δεν ξέρω αν έγιναν εξ επί τούτου ή εν αγνοία και από ένα ένστικτο αλάνθαστο. Σημασία, όμως, δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω. Σημασία έχει το αποτέλεσμα που είναι πολύ ελκυστικό. Φίλε μου καλή συνέχεια, τόσο καλή όσο και η αρχή που έκανες…

 

σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Στην ερώτησή σου δεν έχω διαθέσιμη απάντηση και φαντάζομαι ότι κάτι παρόμοιο έτσι κι αλλιώς ισχύει για κάθε έναν από εμάς εκεί έξω που γράφει με την καρδιά του. και ίσως σε τελική ανάλυση να είναι και καλύτερα έτσι...

 

Δεν υπάρχει τίποτα να σχολιάσω εδώ. Δυναμίτης.-

 

 αν δεν έχεις βρε Σταμάτη να σχολιάσεις εσύ, με τις τόσες γνώσεις και τα αναγνώσματά σου, τότε ποιος θα έχει; Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Πολύ εντυπωσιακή ιστορία! Πολύ καλογραμμένη.

Πέρα από όλα τα άλλα, έχει δυο πράγματα που μου αρέσουν σαν θεματολογίες

 

 

-- Μια πολη που αλλάζει μέσα στη νύχτα

-- Μια κάθοδο στα βάθη μιας σχέσης που δεν είναι ισότιμη

 

 

 

Τη διάβασα χωρίς να σηκώσω κεφάλι.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Φίλε Γιώργο, καλώς όρισες στην ενεργή δράση του sff.

 

Απέφυγα να διαβάσω προηγούμενα σχόλια αναγνωστών, για να σχηματίσω ανεπηρέαστη προσωπική εντύπωση για το διήγημά σου.

 

Τι είδα, λοιπόν:

Α) Ώριμη γλώσσα και εκφραστική πληρότητα, αβίαστη φυσική ροή στην εκφορά του λόγου, πλουραλισμό και ακρίβεια  στη διατύπωση, επίπεδο γραφής με διανοουμενίστικη ποιότητα, χωρίς ενοχλητικές εξάρσεις και προκλητικές υπερβολές.

Όλα αυτά τα στοιχεία μεταφράστηκαν σε:

-Υποβλητικό περιβάλλον, εξαιρετική ατμόσφαιρα, απίθανες περιγραφές - τόσο σε φαντασία όσο και σε απόδοση - και ολοζώντανη αφήγηση.

- Υπέροχα αναδυόμενες εικόνες από τη φαντασμαγορική κατάδυση στα βάθη των σκέψεων και της ψυχολογίας του αφηγητή.

 

Β) Στρωτή δομή, ακούραστη στην ανάγνωση.

 

Γ) Άκρως ενδιαφέρουσα σε σύλληψη ιστορία, με πολύ ψηλό αντικειμενικό βαθμό δυσκολίας στην μεταφορά της, κι όμως τέλεια μεταφερμένη τελικά, συναρπαστικά ειπωμένη.

 

Έμεινα λοιπόν με την αίσθηση ότι αυτό που διάβασα ελάχιστα απέχει από ένα αριστούργημα. Κι όταν λέω ελάχιστα απέχει, σ’ αυτή την απόσταση χωράω και τις ιδιαίτερες  προτιμήσεις μου, που αφορούν ανούσιες ενδεχομένως μικρολεπτομέρειες, αποκλειστικά σε σχέση π.χ. με τη χρήση κάποιων λέξεων, που θα τις ήθελα λίγο διαφορετικές ή περισσότερο εύστοχες  (η υποκειμενικότητα πανταχού παρούσα),  κάποιες εκφράσεις  που κατά την άποψή μου θα μπορούσαν να αποδοθούν καλύτερα, κλπ., σημειακές δηλαδή παρατηρήσεις (και ελάχιστες σε αριθμό), που σε σημαντικότητα (=ασημαντότητα) ισοδυναμούν περίπου με παρατηρήσεις σε σημεία στίξης. Ποτέ, έτσι κι αλλιώς δεν αναφέρονται τα σχόλιά μου, με τρόπο συγκεκριμένο, σε τέτοιες λεπτομέρειες. Ένα παραπάνω τώρα. Θα ήταν ασέβεια προς το ύψος του κειμένου που διάβασα.

 

Σ’ ευχαριστώ  φίλε Γιώργο.

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Μπόρχες

Δεν θα πρωτοτυπήσω. Το διήγημα είναι εξαιρετικό. Κυρίως η γλώσσα του. 

 

Και κατά την άποψη μου, δεν είναι σκέτο διήγημα τρόμου.

 

Συγχαρητήρια στον συγγραφέα!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Πολύ εντυπωσιακή ιστορία! Πολύ καλογραμμένη.

Τη διάβασα χωρίς να σηκώσω κεφάλι.

 

Έμεινα λοιπόν με την αίσθηση ότι αυτό που διάβασα ελάχιστα απέχει από ένα αριστούργημα. Κι όταν λέω ελάχιστα απέχει, σ’ αυτή την απόσταση χωράω και τις ιδιαίτερες  προτιμήσεις μου, που αφορούν ανούσιες ενδεχομένως μικρολεπτομέρειες, αποκλειστικά σε σχέση π.χ. με τη χρήση κάποιων λέξεων, που θα τις ήθελα λίγο διαφορετικές ή περισσότερο εύστοχες  (η υποκειμενικότητα πανταχού παρούσα),  κάποιες εκφράσεις  που κατά την άποψή μου θα μπορούσαν να αποδοθούν καλύτερα, κλπ., σημειακές δηλαδή παρατηρήσεις (και ελάχιστες σε αριθμό), που σε σημαντικότητα (=ασημαντότητα) ισοδυναμούν περίπου με παρατηρήσεις σε σημεία στίξης. Ποτέ, έτσι κι αλλιώς δεν αναφέρονται τα σχόλιά μου, με τρόπο συγκεκριμένο, σε τέτοιες λεπτομέρειες. Ένα παραπάνω τώρα. Θα ήταν ασέβεια προς το ύψος του κειμένου που διάβασα.

Αυτό το διήγημα μου άρεσε τόσο, που το συμπεριέλαβα στη Λίστα των αγαπημένων μου.

 

Δεν θα πρωτοτυπήσω. Το διήγημα είναι εξαιρετικό. Κυρίως η γλώσσα του. 

 

Και κατά την άποψη μου, δεν είναι σκέτο διήγημα τρόμου.

 

Συγχαρητήρια στον συγγραφέα!

 

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

 

 

Επισυνάπτω τα σχόλια για να μη γεμίσω όλο το post με spoiler.

ουάου! αυτό δεν είναι σχόλια, είναι κανονική επιμέλεια! Ευχαριστώ πάρα πολύ!!! (btw με τα περισσότερα σχόλιά σου συμφωνώ, το έγραψα το κείμενο μόλις μια μέρα πριν - με μπόλικη δόση αυθορμητισμού - το αναρτήσω. Συνεπώς, δεν το έχω κάνει "κανονική" επιμέλεια, συνήθως κάτι τέτοιο το αφήνω για πολύ καιρό - μήνες - αφότου γράψω κάτι)

Link to post
Share on other sites

Επισυνάπτω τα σχόλια για να μη γεμίσω όλο το post με spoiler.

 

Αχ, Cyrano, δεν μ' αφήνεις ν' αγιάσω και πνίγομαι! Ε, αφού βρήκα τόσο μεγάλο κομμάτι της δουλειάς έτοιμο...

Οι δικές μου σημειώσεις είναι με κόκκινο για να ξεχωρίζουν από τις κίτρινες του Cyrano.

Τα δικά μου σχόλια είναι τα μπλε [ΜΜ]. 

Έχω κοκκινίσει τις απαντήσεις μου μέσα στα σχόλια του Cyrano, για να ξεχωρίζουν.

Όπου δεν απαντάω σε σχόλιο του Cyrano, εννοείται ότι συμφωνώ με αυτό.

 

Femme Fatale - σχόλια Cyrano - MM.doc

 

[...] το έγραψα το κείμενο μόλις μια μέρα πριν - με μπόλικη δόση αυθορμητισμού - το αναρτήσω. [...]

 

Εννοείς ότι το έγραψες μέσα σε μια μέρα και αυτή είναι η πρώτη γραφή;

Edited by mman
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

 

 

[...] το έγραψα το κείμενο μόλις μια μέρα πριν - με μπόλικη δόση αυθορμητισμού - το αναρτήσω. [...]

 

Εννοείς ότι το έγραψες μέσα σε μια μέρα και αυτή είναι η πρώτη γραφή;

 

 

Έλα να μοιράζουμε εγκεφαλικά σιγά-σιγά :)

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

 

Επισυνάπτω τα σχόλια για να μη γεμίσω όλο το post με spoiler.

 

Αχ, Cyrano, δεν μ' αφήνεις ν' αγιάσω και πνίγομαι! Ε, αφού βρήκα τόσο μεγάλο κομμάτι της δουλειάς έτοιμο...

Οι δικές μου σημειώσεις είναι με κόκκινο για να ξεχωρίζουν από τις κίτρινες του Cyrano.

Τα δικά μου σχόλια είναι τα μπλε [ΜΜ]. 

 

καλά, με έχετε κατασκλαβώσει! διπλή επιμέλεια και τόσο ενδελεχής όσο δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να υπάρξω εγώ με κάποιο κείμενό μου! Ευχαριστώ πολύ!

 

Εννοείς ότι το έγραψες μέσα σε μια μέρα και αυτή είναι η πρώτη γραφή;

 

ξεκίνησα να γράφω το 2000. Έγραψα μόλις 5 διηγήματα και μετά το παράτησα τελείως.

 

Μετά από 10 χρόνια ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ενασχόλησης με τη συγγραφή, ξεκίνησα να γράφω ξανά τον Μάρτη, φέτος.

 

έχω γράψει άλλα 8 (πάνω κάτω) διηγήματα.

 

Η Femme Fatale είναι το πιο πρόσφατο μου, το έγραψα την προηγούμενη μέρα της ανάρτησης εδώ. 

 

μου πήρε 2 τετράωρα και 2 μπύρες για να γραφτεί. 

Edited by giorgos lagonas
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
giorgos lagonas

...για τους φίλους της, η Femme Fatale επιστρέφει διορθωμένη, κυρίως χάρη στις δικές σας εξαιρετικά οξυδερκείς παρατηρήσεις! Και πάλι, ευχαριστώ πολύ! 

Femme Fatale (revised).doc

Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...
wordsmith

Με την τρίτη προσπάθεια και από το τυπωμένο βιβλίο αυτή τη φορά, κατάφερα να το διαβάσω ολόκληρο και σου μεταφέρω την εντύπωσή μου όπως ήταν πριν διαβάσω τα παραπάνω σχόλια:

Παρά το εξαιρετικό γράψιμο, το κείμενο αυτό είναι φοβερά και τρομερά φλύαρο: αρχίζεις με ένα τεράστιο κομμάτι αριστοτεχνικές και ατμοσφαιρικές αμπελοφιλοσοφίες και παρομοιώσεις (πραγματικά πολύ ωραίες, μου έρχεται να σου κλέψω μερικές :ahappy: ), στο οποίο δε συμβαίνει τίποτα απόλύτως και δε δίνεται καμία πληροφορία, πέρα από το ότι ο αφηγητής βαριέται, νιώθει μοναξιά και ότι η ζωή του στερείται νοήματος. Πέρα από το ότι αυτά τα θέματα (μοναξιά, κενό, αλλοτρίωση) έχουν χιλιογραφτεί (και μου θυμίζουν το λόγο που βαριέμαι τη mainstream λογοτεχνία καμιά φορά), δε νομίζω ότι χρειάζεται τόσες πολλές λέξεις για να δώσεις αυτή την εντύπωση. Εντάξει, το κατάλαβα πώς νιώθει ο αφηγητής, προχώρα παρακάτω (γι' αυτό είχα σταματήσει να διαβάζω τις πρώτες δύο φορές, είχα βαρεθεί να περιμένω να συμβεί κάτι). Μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο είναι πραγματικά.

Η ιδέα-εικόνα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και, όσο μπορώ να κρίνω εγώ, πρωτότυπη. Μπορεί να παρομοιαστεί και με διάφορες πραγματικές καταστάσεις, διάφορα που συμβαίνουν μέσα στις σχέσεις ή γενικά το ότι όταν βαριόμαστε πάρα πολύ, είμαστε έτοιμοι να ανεχτούμε ακόμα και το έγκλημα, την πιο ακραία τραυματική εμπειρία, φτάνει να μας βγάλει από το "μαγγανοπήγαδο" ή να μας δώσει την εντύπωση ότι μας έβγαλε.

Επίσης στα συν το ότι είναι εύκολο να το καταλάβεις. Το κόλλημά σου με τις ωραίες φράσεις δεν εμποδίζει την κατανόηση. Για να παίρνετε παράδειγμα μερικοί μερικοί από εδώ μέσα.

Αλλά με τόσο λίγα γεγονότα και πληροφορίες, διστάζω να το θεωρήσω διήγημα=αφήγηση μιας ιστορίας/σειράς γεγονότων. Είναι σχεδόν εντελώς περιγραφή, σαν ένας πίνακας σκοτεινός και κάπως σουρεαλιστικός. Αν το προόριζες όντως για απλή περιγραφή, είναι μάλλον μεγάλο σε έκταση. Δε χρειαζόταν να στριμώξεις σε ένα μόνο κείμενο όλες τις ωραίες και ατμοσφαιρικές φράσεις που μπορείς να σκεφτείς για να δημιουργήσεις την ατμόσφαιρα ματαιότητας, βαρεμάρας και μοναξιάς. Κράτα μερικές και για κανένα άλλο.

Αν σε παρηγορεί, στα διηγήματά σου που έχω διαβάσει στο εργαστήριο της ΑΛΕΦ την έχεις περιορίσει αυτή τη φλυαρία, σε σχέση με αυτό εδώ το διήγημα. Βέβαια θέλει κι άλλο κόψιμο, αλλά το ότι τη μειώνεις από το ένα διήγημα στο άλλο δείχνει ότι το έχεις κι εσύ υπόψη σου to kill your darlings, που λένε, όταν είναι μόνο ωραίες και όχι και χρήσιμες.

(Και εξακολουθώ να απορώ γιατί, εσείς που έχετε κατακτήσει το καλό έως εξαιρετικό γράψιμο ως μορφή, κολλάτε στα πιο εύκολα και βασικά: πείτε μια ιστορία. )

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

...το κείμενο αυτό είναι φοβερά και τρομερά φλύαρο... Εντάξει, το κατάλαβα πώς νιώθει ο αφηγητής, προχώρα παρακάτω ... Είναι σχεδόν εντελώς περιγραφή, σαν ένας πίνακας σκοτεινός και κάπως σουρεαλιστικός. Αν το προόριζες όντως για απλή περιγραφή, είναι μάλλον μεγάλο σε έκταση....Και εξακολουθώ να απορώ γιατί, εσείς που έχετε κατακτήσει το καλό έως εξαιρετικό γράψιμο ως μορφή, κολλάτε στα πιο εύκολα και βασικά: πείτε μια ιστορία. )

 

Καταλαβαίνω τι θες να πεις εδώ. Θα μου επιτρέπεις να διαφωνήσω σε ένα θέμα: η λογοτεχνία δεν είναι σώνει και καλά πλοκή. Ναι, κυρίως λέμε ιστορίες, γραμμικές, "περιπέτειες" (με την πολύ ευρεία έννοια του όρου), όπως θες πέσ' το. Και, ναι, αυτό είναι που αρέσει στον πολύ κόσμο. (και εμού ενίοτε συμπεριλαμβανομένου)

 

Όμως υπάρχουν ιστορίες, βιβλία ολόκληρα (και ταινίες κλπ κλπ) που περισσότερο ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει μέσα στον άνθρωπο, παρά τι τρέχει έξω, χωρίς plot points, twists, εκρήξεις του Michael Bay και δε συμμαζεύεται. Κάτι τέτοιο με ενδιαφέρει να δώσω εδώ, τώρα, το αν το καταφέρνω είναι αλλονού παπά ευαγγέλιο. Οπότε, ναι, η ιστορία είναι φτιαγμένη σαν σκοτεινός, σουρεαλιστικός καθρέφτης. Μόνο περιγραφή όχι (κατά τη γνώμη μου), αλλά ναι, κυρίως περιγραφή για τα περίεργα που συμβαίνουν εντός.

 

Τώρα, αν έχει καμιά σημασία, η δική μου ιστορία είναι ότι επειδή βασικά γράφω μόνο τα δυο τελευταία χρόνια, περισσότερο με ενδιέφερε πρώτα να μάθω πώς να γράφω και σε δεύτερη μοίρα να μάθω για το τι γράφω.

 

Αλλά πέραν τούτου, η προσωπική μου αν το θες διαστροφή είναι (ή μάλλον ήταν)  να γράψω χρησιμοποιώντας πρώτα το συναίσθημα και σε δεύτερη μοίρα το μυαλό για να γράψω για πράγματα που συμβαίνουν μέσα μας (εντάξει, προπάντων σε ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις) και πώς αυτό, μέσα από το πρίσμα του Φανταστικού αλλάζει τον κόσμο γύρω μας. 

 

Αυτό το θέμα είναι κάτι που το δούλεψα, χόρτασα με όσα ανακάλυψα και τα ευρήματα θα βρίσκονται στο βιβλίο που βγαίνει προσεχώς. Τώρα, δυο και βάλε χρόνια μετά, το αφήνω αυτό το θέμα πίσω για να στραφώ σε πιο "συμβατική" φόρμα ιστορίας. Για αυτό και σωστά παρατήρησες ότι όσο περνάει ο καιρός ανεβαίνουν οι τόνοι της πλοκής σε αυτά που γράφω. Τα πρώτα μου κείμενα είναι ακόμα πιο τοιχογραφίες και ακόμα πιο σουρεαλιστικές (και, ναι, τα καλύτερα τα έχω βάλει στο βιβλίο). Οπότε, φαντάζομαι ότι δεν θα αρέσουν σε όποιον θέλει να διαβάζει μονάχα facts. Νταξει, τι να κάνουμε...

Link to post
Share on other sites
wordsmith

(Μου αρέσει που, ενώ γενικά διαφωνείς με την κριτική μου, έκανες και like στο post :lol: ) Εντάξει, δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο, ή σκέτες περιγραφές χωρίς κανένα γεγονός ή "καταιγιστική", που λένε, δράση και περιπέτεια γεμάτη εκρήξεις ίσα για να ανεβαίνει η αδρεναλίνη. Θα μπορούσε ένα διήγημα να έχει λίγο κι από τα δύο. Σε ένα διήγημα που έχει μια υποτυπώδη υπόθεση μέσα σε μια εντυπωσιακή κοσμοπλασία, προφανώς θα προσέξουμε την κοσμοπλασία και δε θα μας πειράξει το κοινότοπο της υπόθεσης. Αλλά θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει λίγο κι από αυτό, για να μπορεί να το παρακολουθήσει πιο εύκολα ο αναγνώστης, σαν ραχοκοκαλιά ή σαν χάρτης. Εσύ πόσο μεγάλο κείμενο θα άντεχες να διαβάσεις χωρίς γεγονότα και πληροφορίες; Έπρεπε να είσαι σε προηγούμενα εργαστήρια της ΑΛΕΦ, να διαβάσεις διηγήματα του aScannerDarkly εξαιρετικά γραμμένα αλλά χωρίς υπόθεση και ακατανόητα, η επιτομή του "δεν καταλαβαίνω τίποτα, αλλά μ'αρέσει" :lol: .

Οπωσδήποτε το μεγάλο σου επίτευγμα είναι ότι, παρόλο που χρησιμοποιείς το συναίσθημα, δε γίνεσαι ακατανόητος. Προσοχή σ' αυτό, γιατί λίγοι το καταφέρνουν.  

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

(Μου αρέσει που, ενώ γενικά διαφωνείς με την κριτική μου, έκανες και like στο post :lol: )

Ε, ναι! Το ότι διαφωνώ με το περιεχόμενο μιας κριτικής, δεν σημαίνει ότι δεν την εκτιμώ! Η καλή κριτική είναι καλή, ασχέτως αν μας χαϊδεύει τα αυτιά ή όχι (ελπίζω έτσι να πιστεύετε και για τις δικές μου, που κάποιοι... γκουχ γκουχ, ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε, μου έχουν φορέσει την ταμπέλα του αυστηρού!)

 

ΥΓ. για να τονίσω αυτό το αργκουμεντ, θα κάνω λάικ ΚΑΙ στη δεύτερή σου ανάρτηση!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..