Jump to content
Sign in to follow this  
wordsmith

Λίγο λιγότερο άνθρωπος

Recommended Posts

wordsmith

Όνομα Συγγραφέα: Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου
Είδος: και εφ και φάντασυ, αλλά επειδή ο πρωταγωνιστής είναι στο εφ μέρος, το έβαλα εδώ
Βία; Όχι
Σεξ; βεβαίως και ο κος Χατζηγιώργης να ετοιμάσει τα κρύα ντους
Αριθμός Λέξεων: 3955 χωρίς το όνομά μου και την ημερομηνία
Αυτοτελής; Ναι, αλλά θα γράψω μάλλον κι άλλα με τον ίδιο χαρακτήρα.
Σχόλια: Πρόκειται για μια πάρα πολύ αλλαγμένη εκδοχή του διηγήματος "Το δώρο της βασίλισσας", που συμμετείχε στο 22ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο της ΑΛΕΦ. Αφιερώνεται εξαιρετικά στον Count Baltar, με άπειρες συγγνώμες και να δω πόσοι θα καταλάβουν για ποιο λόγο... :devil2: 
Αρχείο:Λίγο λιγότερο άνθρωπος.doc

 

 

 

 

 

                                                                                               Λίγο λιγότερο άνθρωπος
 

 

 

Είμαι ο Γιούρι Σελιβάνοφ και σκοτώνω. Δεν πυροβολώ, δε μαχαιρώνω, δε στραγγαλίζω, δε μεταδίδω αρρώστιες. Και δε φταίω.


Η Λεάννα, η μάγισσα, στάθηκε μπροστά στον κύκλο από ρούνους που είχε σχεδιάσει στο πάτωμα της καλύβας της, με το πρόσωπό τεντωμένο, όχι μόνο από ανυπομονησία. Είχε ξανακάνει αυτή την επίκληση, αλλά ποτέ δεν ήξερε από πριν τι είδους πλάσμα ακριβώς θα ανταποκρινόταν. Προσευχήθηκε σε όλους τους θεούς που ήξερε να μην της εμφανιζόταν κανένα τέρας αυτή τη φορά, κανένας δαίμονας με ύψος τέσσερα μέτρα και καπνό να του βγαίνει από το στόμα ή κανένας άλλος μάγος, καλύτερος από εκείνη, θυμωμένος και έτοιμος να την μεταμορφώσει σε γάτα. Για καλό και για κακό απομνημόνευσε στα γρήγορα άλλο ένα αμυντικό ξόρκι και ξετρύπωσε από τα σκονισμένα της ράφια ένα ελιξίριο με υπνωτικές αναθυμιάσεις. Πήρε βαθιά ανάσα και συγκέντρωσε την προσοχή της στο κέντρο του κύκλου.  

Εντάξει, δε μπορώ να πω ότι η ευκαιρία μού ήρθε στο πιάτο και έπρεπε οπωσδήποτε να την αρπάξω. Μετά από τόσον καιρό, όμως, που με έχουν κλεισμένο εδώ μέσα, ακόμα και το να είναι ο καινούριος μου φύλακας λίγο πιο μαλάκας από τους προηγούμενους μού φάνηκε λαχείο. Μου τους διαλέγουν πάντα άντρες και στρέιτ, εννοείται, αλλά ως τώρα είχα μόνο κάτι γέρους που απέφευγαν όσο μπορούσαν να με κοιτάξουν και όταν τους μιλούσα έκαναν ότι δεν ακούν. Αυτός όμως ήταν αλλιώς. Καταρχάς πιο νέος, σαρανταπεντάρης περίπου, μάλλον μικρόσωμος, με ένα κοντό γενάκι και γαλανά μάτια. Μόλις με είδε, του κόπηκε η ανάσα, όπως σε όλους την πρώτη φορά, αλλά πήγε να το κάνει να φανεί σαν άλλου είδους έκπληξη:
«Εσύ είσαι ο καλύτερος εραστής του κόσμου; Σιγά τα γονίδια του Δον Ζουάν!»
Τον λοξοκοίταξα μέσα από τα κάγκελα:
«Του Δον Ζουάν, ποτέ. Το πολύ πολύ του Καζανόβα».
«Γιατί;» μου ξανακόλλησε. «Επειδή ο Δον Ζουάν πήγαινε και με άντρες;»
«Επειδή δεν υπήρχε». Του έδειξα με το κεφάλι τις τεράστιες βιβλιοθήκες που πιάνουν τρεις τοίχους στο σαλόνι, από το πάτωμα ως το ταβάνι. Από τα ράφια τους, όταν κοιμάμαι, εξαφανίζονται τα βιβλία που έχω τελειώσει και οι ταινίες που έχω δει και τη θέση τους παίρνουν καινούρια. «Ο Δον Ζουάν ήταν ήρωας λογοτεχνίας. Ο Καζανόβα υπήρχε στ'αλήθεια».
Δεν αποκρίθηκε, ούτε όμως άλλαξε το ύφος τού εξυπνάκια. Κάθε δυο τρεις ώρες, εκεί που καθάριζε το όπλο του και με κοίταζε σαν να μη μπορούσε να πιστέψει ότι δεν είμαι οφθαλμαπάτη, όλο και μου πετούσε κάτι τέτοια. Πώς γίνεται να είμαι ο τέλειος εραστής αφού ίσα που έχω περάσει τα είκοσι, τι θέλουν, δηλαδή, οι γυναίκες και χρειάζεται να είσαι γονιδιακά προκαθορισμένος για να το καταλάβεις, από πού έβγαλαν το συμπέρασμα αυτοί που με έφτιαξαν ότι αυτή ειδικά την εμφάνιση θα τη γουστάρει όλος ο κόσμος και πάει λέγοντας. Στην αρχή του απαντούσα, αλλά μετά κατάλαβα ότι ήταν απ' αυτούς που ρωτάνε μόνο για ν' ακούνε τη φωνή τους και δε δίνουν σημασία στην απάντηση. Η θέση, άλλωστε, του φύλακα είναι σχεδόν διακοσμητική, ίσα ίσα για να μένουν ήσυχοι κάποιοι σε υψηλά κλιμάκια ότι, με τόσα λεφτά που έδωσαν, έχει γίνει το καλύτερο δυνατόν για να προστατευτεί η επένδυση τους, εγώ δηλαδή. Λες και δε φτάνουν οι κάμερες και αυτό το συστηματάκι που μου τρυπάει τ' αυτιά με ήχους υψηλής συχνότητας έτσι και βγω από το πρόγραμμά μου, διατροφή, γυμναστική, διάβασμα, ταινίες, ύπνος.
«Δε μου λες» μου λέει λοιπόν μια μέρα ο μαλάκας «εσύ, δηλαδή, μπορείς να βρεις με μια ματιά τι γουστάρει μια γκόμενα; Σου φτάνει να τη δεις κι αμέσως ξέρεις πώς θέλει να της το κάνουν;»
Με ανατριχιάζει, ώρες ώρες, το ότι κάτι τέτοιοι κυκλοφορούν εκεί έξω και δε θεωρούνται καν διεστραμμένοι. Όχι μόνο επειδή κάτι τέτοιες βλακείες όταν μεγαλώσουν θα γίνουν φαντασιώσεις βιασμού, αλλά κυρίως επειδή μ' αυτό το σκεπτικό τόσα και τόσα πάνε χαμένα. Λες και ένας άνθρωπος δεν έχει μέσα του ένα σωρό πράγματα, λες και οι γυναίκες είναι ζώα, μόνο σώμα και τίποτα άλλο, και πρέπει απλώς να τις ξεγελάσεις για να σ' αφήσουν να το κάνεις ό,τι θέλεις. Ασφαλώς και δε μου αρκεί μια ματιά, η εμφάνιση κάποιας δηλαδή και οι κινήσεις της, για να βρω τι σημαίνει γι' αυτήν η τελειότητα. Κι εγώ μόνο τέλειος μπορώ να είμαι με μια γυναίκα.
Αλλά το νεύμα που έκανα το βρήκε ο μαλάκας καταφατικό. Ήρθε κοντά στα κάγκελα, πιο κοντά από όσο είχε πλησιάσει ποτέ κανείς φύλακας, και μου έτεινε ένα dvd.
«Είναι μια γκόμενα τελευταία που δε μου κάθεται με τίποτα κι εδώ κατάφερα να την τραβήξω για λίγο με το κινητό...»
Ε, αυτό ήταν καρότο μπροστά στη μύτη του γαϊδάρου.
Τον άρπαξα από το μπράτσο, του το έστριψα πίσω από την πλάτη και με το άλλο χέρι τού πήρα από τη ζώνη το βομβητή, πριν προλάβει να πατήσει τίποτα εκεί για να καλέσει βοήθεια.
«Πέσε τα κλειδιά, αλλιώς ο επόμενος που θα σκοτώσω δε θα είναι γυναίκα!»

Δεν προλάβαινα να αλλάξω ρούχα ή κάτι τέτοιο, πριν φύγω - δεν είχα χρόνο, θα με ανακάλυπταν γρήγορα, ακόμα και με το φύλακα δεμένο και φιμωμένο στη θέση μου, πίσω από τα κάγκελα. Πήρα το ασανσέρ και κατέβηκα στο δρόμο. Έτσι που δε βγαίνω έξω ποτέ, ίσα που ξέρω να ξεχωρίζω τα μπαρ από τα εστιατόρια και τις καφετέριες - ας είναι καλά η τηλεόραση. Αυτό στην παραπάνω γωνία, μισοσκότεινο, χωρίς τραπέζια και ανοιχτό τέτοια ώρα, πρέπει να ήταν μπαρ. Μπροστά στην πόρτα και στη φασαρία από φωνές και μουσική κοντοστάθηκα. Όσο κι αν μου λείπει η παρέα, δεν έχω συνηθίσει τους ανθρώπους και πάντα φοβάμαι τις αντιδράσεις τους. Άσε που, γι' αυτή τη βραδιά, που τόσον καιρό την ονειρευόμουν, θα ήθελα να έχω πλυθεί και ντυθεί καλύτερα. Αλλά ακόμα και η Σταχτοπούτα πρέπει να είχε περισσότερο χρόνο από μένα.
Μπαίνοντας λες και κάτι κάτω από το δέρμα μου ζεστάθηκε ξαφνικά, ζωντάνεψε, μόλις είδα τις γυναίκες. Δεν υπάρχουν όμορφες και άσχημες, μόνο λιγότερο ή περισσότερο πετυχημένες προσπάθειες να συντονιστούν όλα αυτά τα στοιχεία που αποτελούν έναν άνθρωπο, η εμφάνισή του, το μυαλό του, τα αισθήματα, τα ελαττώματά του και τα προτερήματα. Δεν έχω γούστα και τύπους, όλες θα ήθελα να τις εξερευνήσω, να μάθω γι' αυτές, να δοκιμάσω, να λύσω τους κόμπους, να τις κάνω να τελειώσουν πάνω μου και ν' ακούσω τι ήχο θα βγάλουν. Αλλά δεν προλάβαινα, έπρεπε να συντομέψω - τι κρίμα - το παιχνίδι όσο γινόταν και να διαλέξω την πιο τολμηρή.
Όσες με είχαν δει με το που μπήκα δε με είχαν αφήσει από τα μάτια τους, μάντευα κιόλας ότι κάποιες είχαν αρχίσει να σκουντιούνται κι έπιανα μερικές εκφράσεις «ω ρε μάνα μου!», αλλά δεν υπήρχε αρκετό φως για να τις δω ολόκληρες. Μόνο μία με πλησίασε αμέσως αρκετά ώστε να φανεί ότι ήθελε να την προσέξω. Το ύφος της, λες και κάτι είχε πάρει φωτιά, σήμαινε συναγερμό. Της χαμογέλασα και είδα τους μυς της να χαλαρώνουν.
Δεν ξέρω, δυστυχώς, ατάκες για να την πέφτω στις γυναικες. Θα ήταν ενδιαφέρον να έχει κι αυτήν την πλευρά το παιχνίδι, αλλά ως τώρα δε μου έχουν χρειαστεί.
Μιλήσαμε κι οι δυο μαζί:
«Μήπως θέλεις να...;»
«Μένω εδώ κοντά».
Εντάξει, το ξέρω ότι μερικοί μπορούν να ζήσουν σαν καλόγεροι ή ασέξουαλ, αλλά εγώ είχα κοντέψει να σκάσω τόσον καιρό, να βράσω, να παρανοήσω. Η παραμικρή αναφορά σε γυναίκες, σε βιβλία ή ταινίες, έκανε το αίμα μου να τρελαίνεται. Όλον τον κόσμο έξω από τη φυλακή μου τον φανταζόμουν γεμάτο με καμπύλες και εσοχές, απαλές, ζεστές, υγρές, έτοιμες να κρυφτώ μέσα τους και ο πόνος να μη με δει και να με προσπεράσει.
Ούτε που θυμάμαι πώς φτάσαμε σ' εκείνη την πολυκατοικία, μερικά τετράγωνα πιο πέρα. Έβλεπα μόνο ένα κορμί να περπατάει μπροστά μου γυρίζοντας κάθε τόσο να με κοιτάξει και να με ζαλίσει με όσα υποσχόταν ότι έχει να μου πει με κινήσεις, βλέμματα, αγγίγματα, μυρωδιές. Στο ασανσέρ με έγδυσε και την έγδυσα, σκίζοντας, κόβοντας και γρατσουνώντας, μέσα σ' ένα φιλί που κράτησε κάμποσους ορόφους. Ύστερα μια πόρτα που δεν κατάλαβα πώς άνοιξε και βρεθήκαμε στον καναπέ του σαλονιού της.
Μου φαίνεται φοβερά συγκινητικό - ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη - μια γυναίκα να μ' αφήνει να την ξεφλουδίσω από τα ρούχα της, να την περάσω ολόκληρη απ' το στόμα και τα χέρια μου, να φτάσω όσο πιο βαθιά γίνεται στο κορμί της κι αυτό να της αρέσει, να τη χαϊδέψω από μέσα και να τη δω να το απολαμβάνει. Να μάθω και να κρατήσω στη μνήμη μου το σχήμα της, την αφή, τη θερμότητα, τις ατέλειες που την κάνουν πιο πραγματική από μένα, που μοιάζω με άγραφο χαρτί. Το μόνο πιο συναρπαστικό απ' αυτό είναι η δική της πείνα για μένα, τα χείλη της, η γλώσσα της και τα δάχτυλά της πάνω μου, το βλέμμα της ανάμεσα στα πόδια μου, τα δικά της πόδια να τυλίγονται γύρω από τη μέση μου, το πιο ευαίσθητό της σημείο να λιώνει για να με υποδεχτεί. Και ναι, επιτέλους, ω θεοί που πλάσατε τον Καζανόβα, τέλειωσα μέσα σε μια γυναίκα αληθινή, ζωντανή και τρελή για μένα. Την ένιωσα στην αγκαλιά μου να τρέμει, να βογκάει, να τινάζεται, να ανεβαίνει, να πλησιάζει, αλλά λίγο πριν φτάσει, εγώ δεν ήμουν πια εκεί.



Η Λεάννα, η μάγισσα, παραμέρισε τις περγαμηνές της αποφασιστικά και άφησε την τελευταία λέξη του ξορκιού να βγει από το στόμα της. Την επόμενη στιγμή καπνός άρχισε να αναδύεται από το κέντρο του κύκλου και πήρε σχήμα: άνθρωπος, αρσενικός, ψηλός πολύ, σκούρος, νέος και γυμνός. Ιδρωμένος, αναμαλλιασμένος και αναψοκοκκινισμένος, έτρεμε ολόκληρος κι αυτό έφτασε για να την καθησυχάσει, αλλά μόνο για λίγες στιγμές. Μόλις χάθηκε εντελώς ο καπνός, η Λεάννα ένιωσε τα κριτήριά της για την ομορφιά, τα καλούπια, τους χαρακτηρισμούς που είχε κι αυτή στο μυαλό της, όπως όλοι, για να αντιλαμβάνεται το ωραίο, να γεμίζουν και να ξεχειλίζουν μέσα στον τρόμο.
Έκανε ένα βήμα πίσω και ξαναπρόφερε την τελευταία λέξη του ξορκιού, λες και θα την έσωζε από το κακό:
«Γιουρισελιβάνοφ»
Στο πρόσωπό του όλα τα συναισθήματα σκεπάστηκαν από την κατάπληξη. Έκανε μερικά βήματα προς το μέρος της και συγκρούστηκε με τον αόρατο τοίχο μαγικής ενέργειας που είχαν δημιουργήσει οι ρούνοι. Ένας απόκοσμος ήχος σαν τρίξιμο κόσμων που σκίζονται βούλωσε τ' αυτιά της μάγισσας και μια αστραπή μαγικής δύναμης έριξε το πλάσμα αναίσθητο.

Όσο τον έντυνε, τον έδενε και τον κλείδωνε, τα δάχτυλά της, σχεδόν από μόνα τους, λύγιζαν και στριφογύριζαν συνέχεια για να σχηματίσουν τη χειρονομία που στα γύρω χωριά πίστευαν ότι έδιωχνε τα κακά πνεύματα. Το δέρμα του και η μυρωδιά του δεν έμοιαζαν ακριβώς με ανθρώπου, ούτε με ζώου, ούτε με τίποτα γνωστό της και, κάθε φορά που αναγκαζόταν να τον αγγίξει, η μάγισσα ένιωθε να κοινωνάει τον κίνδυνο. Της περνούσε η σκέψη ότι είχε πιάσει ένα δαίμονα, ένα ξωτικό, μια αρσενική νεράιδα, απ' αυτές που αν τις συναντήσεις, λένε, σε αφήνουν νεκρό από τη μέση και κάτω. Δεν καταλάβαινε, όμως, γιατί. Η λέξη ομορφιά θα ράγιζε μπροστά του, αλλά κατά τα άλλα δεν είχε πάνω του τίποτα ξωτικίσιο, δαιμονικό, αλλόκοσμο. Κανένα σημάδι ασημένιο, από το φίλημα του φεγγαριού που αφήνουν, λέει, οι νεράιδες στα παιδιά τους όταν, κυνηγημένες, τα παρατάνε κοντά σε ανθρώπινα σπιτικά, για να τα γνωρίσουν όταν ξανάρθουν να τα πάρουν. Τίποτα στραβό ή παραπανίσιο επάνω του, τίποτα αταίριαστο με τα ανθρώπινα. Ένας νεαρός δεκαοχτώ είκοσι χρονών, ψηλός και λεπτός, με μαλλιά κατάμαυρα σαν φτερά πουλιού της κακοτυχίας, πρόσωπο αρμονικό όσο δεν παίρνει και δέρμα πεντακάθαρο, χωρίς ούτε μια χαρακιά, ούτε έναν λεκέ. Και όλα αυτά δεν ήταν απλώς ωραία: είχαν τη σφραγίδα του πολύτιμου.
Η Λεάννα, η μάγισσα, γύρισε δυο φορές το κλειδί στην κλειδαριά και έφτυσε στον κόρφο της.

Όταν συνήλθε ο Γιούρι, φορούσε μια πουκαμίσα και ένα παντελόνι από τσουβάλι, ελαφρά κολλημένα επάνω του από τον ιδρώτα μαζί με λίγη σκόνη, και αλυσίδες στο λαιμό, στα χέρια και στα πόδια. Τον είχαν κλείσει σε ένα κλουβί από κορμούς, χοντρούς όσο ο καρπός του και γεμάτους φλούδες και αγκίδες. Απ' αυτό φαντάστηκε ότι θα ήταν ίσως φθαρμένοι και άρχισε να τους τραβάει, να τους σπρώχνει και να τους χτυπάει, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να γρατσουνίσει τις ράχες των δαχτύλων του. Αναστέναξε και κοίταξε γύρω. Το κλουβί δεν ακουμπούσε τη γη, ίσως ήταν πάνω σε ρόδες, και βρισκόταν σε ένα ξέφωτο, μισοφωτισμένο από τον ήλιο που είχε μόλις ανατείλει. Δεν αναγνώριζε ούτε τα δέντρα, ούτε τους θορύβους του δάσους που τον περιτριγύριζε. Πουλιά; Τριζόνια; Βατράχια; Τα ρούχα και οι αλυσίδες δεν ήταν βιομηχανικά κατασκευασμένα, αλλά αυτό δεν τολμούσε να φανταστεί τι σήμαινε. Τα δεσμά, βέβαια, έδειχναν ότι όποιοι και να τον είχαν αιχμάλωτο, τον θεωρούσαν επικίνδυνο. Και ότι δεν ήξεραν ακριβώς τι είχαν να φοβούνται από αυτόν.
Κρατήθηκε να μη χαμογελάσει.


Τι έγινε, ρε παιδιά; Εντάξει, το ξέρω ότι είναι το όνειρο πολλών αντρών να εξαφανίζονται μετά το σεξ για να γλιτώνουν την κρεβατομουρμούρα, αλλά... δε χρειαζόταν να πάω τόσο μακριά, έφτανε και το διπλανό δωμάτιο. Ω, θεοί, τι λέω! Πού είμαι; Γύρισα πίσω στο χρόνο; Ποιος κάνει πειράματα επάνω μου;


Την επόμενη φορά που τον είδε η Λεάννα, τα μάτια του ήταν ανοιχτά και στραμμένα πάνω της.
Ο ήλιος είχε ανέβει κάμποσο, αλλά όχι αρκετά για να φωτίσει όλες τις γωνιές του κόσμου, να διώξει τις σκιές και να πείσει άλλον εκτός από τα κοκόρια ότι έπρεπε να χαίρεται για την καινούρια μέρα που άρχιζε.
Το πλάσμα στο κλουβί λες και την περίμενε, με τα πόδια του σταυρωμένα, να μην αγγίζουν τα κάγκελα, και όλο του το κορμί σε εγρήγορση, με τη χάρη ενός ερπετού. Το ύφος του δεν έδειχνε ούτε φόβο, ούτε θυμό, ούτε παραίτηση, μόνο ένα παράξενο ενδιαφέρον γι' αυτό που έβλεπε: εκείνη. Τα σκουριασμένα περικάρπια που του έδεναν τα χέρια τού ήταν φαρδιά και είχε προσπαθήσει να τα βγάλει, αλλά είχε καταφέρει μόνο να γρατσουνιστεί. Η Λεάννα, η μάγισσα, μαρμάρωσε: αν η θέα του, κοιμισμένου, την ανησυχούσε απλά, αυτά τα μάτια τής έπαιρναν τον αέρα από τα πνευμόνια. Δυο υγρά ανοίγματα προς μια άβυσσο σκοτεινή σαν την κόλαση, που σε τραβούσε να σε καταπιεί κι εσύ ακολουθούσες, μαγεμένος, με τη θέλησή σου...
Χωρίς να το σκεφτεί, η Λεάννα έκανε μερικά βήματα προς το κλουβί.
Τα χέρια του τινάχτηκαν ανάμεσα από τα κάγκελα, την άρπαξαν από το γιακά του φουστανιού και της κοπάνησαν το κεφάλι πάνω στο κλουβί. Από το μυαλό του ξεπήδησαν δυο τρία ερωτηματικά, Πού; Πώς; Γιατί;, και χύθηκαν στο δικό της σαν λάβα από έκρηξη ηφαιστείου.
Μια μικρή μαγική αστραπή, το μόνο ξόρκι που η Λεάννα μπορούσε να κάνει ακόμα και πανικόβλητη, έσκασε αναμεσά τους και τα χέρια την άφησαν. Τραβήχτηκαν κι οι δύο λίγο προς τα πίσω, εκείνος κουτουλώντας και λίγο στα κάγκελα, μέχρι να κατακάτσει το ξάφνιασμα.
Η μάγισσα δε βρήκε αμέσως τι έπρεπε να κάνει μετά. Αλλά στη στιγμή η έκφραση του πλάσματος άλλαξε. Πλησίασε το πρόσωπό του στα κάγκελα, την κοίταξε στα μάτια και άφησε μια λέξη ελεύθερη στον αέρα:
«Λεάννα!».
Η Λέαννα, η μάγισσα, το έβαλε στα πόδια και δε σταμάτησε παρά αφού είχε κλείσει και αμπαρώσει πίσω της την πόρτα της καλύβας της. Την ακολουθούσε το γέλιο του, κοροϊδευτικό και θριαμβευτικό μαζί, να διακόπτεται από τους άγριους χτύπους της καρδιάς της.


Με αυτό το ξόρκι η μάγισσα είχε φέρει από άλλους κόσμους πλάσματα με κέρατα και φολίδες, με φτερά και φλόγινες ανάσες, με ασημένια μάτια και γαλάζια μαλλιά. Είχε φέρει και ανθρώπους, με άγνωστες γλώσσες, άγνωστες συνήθειες και χειρονομίες, αλλά με όλα τα γνωρίσματα που την έκαναν να τους θεωρεί του ίδιου είδους μ' εκείνη. Πολλά από τα μαγικά πλάσματα μπορούσαν να διαβάσουν το μυαλό της. Κανένας, όμως, από τους ανθρώπους.
Η σκέψη της τιναζόταν μακριά από το προφανές συμπέρασμα, σαν να ήταν αναμμένο ξύλο που της το πλησίαζαν στο πρόσωπο.


Δεν είμαι άνθρωπος, φιλενάδα! Έκπληξη! Στα χαρτιά μόνο. Δε γεννήθηκα, με κατασκεύασαν, και φτάνει αυτό για να μη με δέχονται οι άνθρωποι σαν όμοιό τους. Μόνο τα χαρτιά με προστατεύουν. Και πώς να σου το εξηγήσω; Καταλαβαίνεις τι θα πει «γονιδιακός προκαθορισμός»;


Όση ώρα η Λεάννα, μέσα στην καλύβα, μάζευε τα πράγματά της σε μπογαλάκια, οι σφυγμοί της έπεφταν. Η ικανότητα του πλάσματος να διαβάζει το μυαλό της ήταν προφανώς παρενέργεια του ξορκιού πάνω στην άγνωστη, μη ανθρώπινη, φύση του. Όταν η μάγισσα κατάφερε να το δεχτεί αυτό σαν κάτι αντίστοιχο με ένα ζευγάρι κέρατα ή μια φολιδωτή ουρά, πήρε τους σάκους και ξεκίνησε να τους φορτώσει στο κάρο.
Το πλάσμα είχε μισοξαπλώσει μέσα στο κλουβί, μάταια προσπαθώντας να τεντωθεί. Βλέποντάς την, γύρισε προς το μέρος της με περιπαιχτικό χαμόγελο. Η Λεάννα πέταξε τους μπόγους στην οροφή του κλουβιού, στάθηκε μπροστά του σε απόσταση ασφαλείας, κάρφωσε τα μάτια της πάνω του και έφερε στο μυαλό της κάποιες εικόνες προσεχτικά διαλεγμένες. Αμέσως τον είδε να σοβαρεύει και να ανακάθεται, σαν σκύλος που ακούει κάτι που τα ανθρώπινα αυτιά δεν πιάνουν.

Δεν ήταν λέξεις αυτά που πηγαινοέρχονταν αόρατα από τον ένα στον άλλο. Μόλις στο μυαλό τού ενός σχηματιζόταν η απορία για τον άλλον, ανακάλυπτε την απάντηση σαν να υπήρχε ήδη, σε κάποια άκρη της μνήμης του που δεν είχε ψάξει καλά προηγουμένως. Ο Γιούρι είδε με το νου του ένα παιδί, αγόρι, δεκάξι δεκαοχτώ χρονών, να το ξυπνάνε με φωνές και κλωτσιές κάτι άντρες με πανοπλίες και να το παίρνουν μαζί τους. Τη Λεάννα, δίπλα, να κλαίει και να τους παρακαλάει. Να τους ρωτάει, κι αυτοί να της λένε ότι η βασίλισσα ήθελε άντρες για το στρατό της, όποιον μπορούσε να σηκώσει όπλο. Ρίσπια, την έλεγαν, αλλά η Λεάννα δεν την είχε δει ποτέ από κοντά για να ξέρει την όψη της. Το βράδυ, πριν κοιμηθεί, η μάγισσα είχε προσευχηθεί στους θεούς της να της φέρουν τα μάγια της κάτι... κάτι που να μπορεί να το ανταλλάξει με το γιο της. Και, ύστερα, στο όνειρό της, είχε δει, είχε ακούσει μάλλον, μια λέξη...

«Γιουρισελιβάνοφ» ψιθύρισε η Λεάννα, σαν επίμονη δασκάλα, όταν το πλάσμα έπαψε να σμίγει τα φρύδια του και η έκφρασή του άλλαξε από συγκεντρωμένη σε έκπληκτη. Έμεινε να την κοιτάζει για ώρα με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια γουρλωμένα.
Εμένα; Θα με δώσεις για στρατιώτη; Ο Γιούρι άφησε τη μάγισσα να δει στο μυαλό του πώς ζούσε, χρόνια κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα που δεν είχε καν μπαλκόνι, που τα παράθυρα δεν άνοιγαν και που τα τρόφιμα και τα αναλώσιμα τα ανανέωναν άλλοι όσο εκείνος κοιμόταν. Τα πιο επικίνδυνα πράγματα που είχε κάνει ήταν να μαγειρέψει φλαμπέ και να δοκιμάσει να βάλει περισσότερα βάρη στα όργανα γυμναστικής.
Όχι για στρατιώτη... Η Λεάννα κοκκίνισε, κατέβασε ντροπιασμένη τα μάτια, αλλά δεν κατάφερε να διώξει από τις αναμνήσεις της την έκρηξη που είχε γίνει μέσα της όταν είχε πρωτοδεί στο κέντρο του κύκλου από ρούνους αυτό το εκθαμβωτικό πλάσμα. Η βασίλισσα θα έβρισκε πολύ καλύτερους τρόπους να αξιοποιήσει ένα τέτοιο δώρο, από το να μεγαλώσει απλώς το στρατό της.
Ο Γιούρι συγκράτησε ένα χαμόγελο, αλλά αμέσως εμφανίστηκαν στη μνήμη του οι εικόνες που έδειχναν γιατί αυτό το σχέδιο ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Η Λεάννα είδε με το μυαλό της τον όμορφο μελαχρινό στο κρεβάτι του, με μια γυμνή γυναίκα έντονα βαμμένη να έχει τυλιχτεί γύρω του. Την είδε να σπαρταράει, να φωνάζει, να τινάζεται και στο τέλος να παίρνει μια τρομαγμένη έκφραση και να μένει ακίνητη σαν ψάρι που το έχουν ξεβράσει τα κύματα. Κι ύστερα μια άλλη σκηνή, με μια άλλη γυναίκα, πιο ψηλή, πιο νέα, πιο γεροδεμένη, αλλά με την ίδια κατάληξη.
Ναι, όταν μ' έφτιαξαν τους παραπέτυχε η συνταγή: κανένα φυσιολογικό ανθρώπινο νευρικό σύστημα δε με αντέχει. Σίγουρα θέλεις να είσαι κοντά όταν το πάθει αυτό από το δικό σου δώρο και αυτή η βασίλισσα;
Η Λεάννα έμεινε με το στόμα ανοιχτό για λίγες στιγμές. Ύστερα μια τυραννισμένη έκφραση απλώθηκε στο πρόσωπό της, ενώ οι ώμοι της και το κεφάλι της έγειραν σαν απότιστα λουλούδια.
Ναι, δε μου γλίτωσε καμιά ως τώρα, τρία στα τρία. Τις πρώτες δύο μου τις έφεραν στο σπίτι για πείραμα και την τρίτη πήγα εγώ και την... Για κάτσε!
Ο Γιούρι ανακάθισε μέσα στο κλουβί απότομα όπως ο Αρχιμήδης στο μπάνιο του και ξανάφερε στο μυαλό του προσεκτικά τη σκηνή: στο σαλόνι της κοπέλας που είχε ψαρέψει από το μπαρ, θυμόταν το γυναικείο σώμα καρφωμένο πάνω του να ριγεί και να κραυγάζει, αλλά δεν την είχε δει να παθαίνει την ανακοπή: το ξόρκι της μάγισσας τούς είχε διακόψει. Και το επόμενο που θυμόταν ήταν η καλύβα της και ο κύκλος από ρούνους.
Η Λεάννα τον πλησίασε σμίγοντας τα φρύδια στην προσπάθεια να καταλάβει γιατί αυτό το απερίγραπτο πλάσμα χαμογελούσε.


Με πολλές προφυλάξεις, αφού είχε ψάξει και ξαναψάξει το μυαλό του για προθέσεις να της επιτεθεί, η μάγισσα είχε ξεκλειδώσει το κλουβί του Γιούρι, του είχε βγάλει τη μία αλυσίδα, αυτή που τον έδενε από το λαιμό, και τον είχε αφήσει να περάσει την πόρτα της καλύβας της, σκυφτός για να μη χτυπήσει το κεφάλι του. Και τώρα καθόταν σταυροπόδι στο χωματένιο πάτωμα, ενώ εκείνη πηγαινοερχόταν γύρω του μαζεύοντας μια περγαμηνή από δω, ένα βιβλίο από κει, μπουκαλάκια και σακουλάκια με βότανα, όλα πάνω στο τραπέζι της. Άργησε λίγο περισσότερο από το κανονικό να τα βρει όλα, γιατί τα χέρια της έτρεμαν, όχι μόνο από φόβο: τα μάτια του, λαμπερά και σκοτεινά μαζί, δεν την άφηναν στιγμή και αυτά που διάβαζε στο μυαλό του την αναστάτωναν.
Ώστε σου αρέσω... Το βλέπω ότι εδώ σε θεωρούν ηλικιωμένη, λίγο πιο νέα από τις γριές, αλλά για τον κόσμο το δικό μου, ξέρεις, δεν είσαι μεγάλη. Και έτσι κι αλλιώς είμαι φτιαγμένος να μου αρέσουν όλες.
Τον διέκοψε για να διώξει την προσοχή από το κοκκίνισμα που ανέβαινε στα μάγουλά της:
Είπες αυτό που έκανε το ξόρκι μου, να σου το κάνω μόνιμο.
Χωρίς να αλλάξει έκφραση, ο Γιούρι έγνεψε καταφατικά.
Δηλαδή, κάθε φορά που είσαι με μια γυναίκα...
Ναι...
...λίγο πριν εκείνη, εε...
Λίγο πριν εκείνη τελειώσει, εγώ να μεταφέρομαι αλλού. Δε χρειάζεται να πηγαίνω μακριά, σε άλλο κόσμο όπως αυτή τη φορά. Αρκεί και ένα μέτρο πιο πέρα. Μπορείς να το κάνεις;

Η Λεάννα έπαψε για μια στιγμή να αγχώνεται, μέτρησε με το μάτι τα χαρτιά της γύρω γύρω και τα υλικά και κούνησε το κεφάλι.
Όσο εκείνη δούλευε, δοσομετρούσε, ανακάτευε, έβραζε, πρόφερε ξόρκια για να δυναμώσει τις χρήσιμες ιδιότητες των φίλτρων της και να κοιμίσει τις βλαβερές, ο Γιούρι έψαχνε το μυαλό της. Ήσυχα και μαλακά, το ξεβοτάνιζε από τις επικίνδυνες σκέψεις.
Και ο γιος μου; Αν πετύχει το μαγικό, γιατί να μη σε πάω έτσι κι αλλιώς στη βασίλισσα;
Μα τι σου φταίω εγώ; Εντάξει, μ' έφερες εδώ επειδή δεν ήξερες τι να καλέσεις. Στείλε με πίσω αφού τελειώσουμε με το μαγικό και θα σου δείξω εγώ μια άλλη εικόνα, κάποιου που θα κάνει μια χαρά και για στρατιώτης, να της τον πας στη θέση μου... στη θέση του γιου σου. Θα σου πω και όνομα.


Όταν τα μάγια δέθηκαν επάνω του, όταν ήπιε το καινούριο ελιξίριο και άκουσε τα ξόρκια, ο Γιούρι δεν ένιωσε τίποτα διαφορετικό. Μόνο διάβασε στο μυαλό της μάγισσας ότι είχε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε. Και ότι ήταν έτοιμη πρώτη εκείνη να αμφιβάλλει για τις ικανότητές της.
Κι αν δεν πέτυχε; Μέχρι να βρεθεί η επόμενη γυναίκα, πώς θα το ξέρουμε;
Σηκώθηκε όρθιος, πανύψηλος δίπλα της, και της έστειλε ένα χαμόγελο που θα είχε φέρει ταχυπαλμίες σε ένα ολόκληρο μπαρ γεμάτο γυναίκες. Άνοιξε το πουκάμισό του, ήρθε κοντά της και πέρασε την αλυσίδα του πάνω από το κεφάλι της για να βάλει τα χέρια του γύρω από τη μέση της.
 Θα το δοκιμάσουμε μαζί.


 Όταν η Λεάννα, μέρες μετά, αποφάσισε να ξανακάνει εκείνη την πρώτη επίκληση και ξανασχεδίασε τους ρούνους στο πάτωμα, ακόμα δεν είχε πάψει να τρέμει - ω θεοί, δαίμονες, μάγοι, ξωτικά και τέρατα των εκατό διαστάσεων, τι ήταν αυτό! - από τη συγκίνηση, σαν να είχε καταπιεί έναν παράδεισο και δε μπορούσε να τον χωνέψει. Απάγγειλε το ίδιο ξόρκι, αλλά με ένα άλλο όνομα στο τέλος του. Ο καπνός που εμφανίστηκε στο κέντρο του κύκλου πήρε το σχήμα ενός άντρα στην ηλικία της, μάλλον μικρόσωμου, με ένα κοντό γενάκι και γαλανά μάτια. Είχε τα χέρια απλωμένα σαν να κρατούσε κάποιο όπλο και μόλις την είδε, άρχισε να ουρλιάζει.


Είμαι ο Γιούρι Σελιβάνοφ και μόλις έγινα λίγο λιγότερο άνθρωπος ακόμα. Δε με πειράζει. Αρκεί που δε θα σκοτώσω ξανά.



                                                                                                                                           Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου, 24/11/2013

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Vanessa Van Hault

Ωχ ωχ ωχ! Προτιμώ το πρώτο Κέλλυ μου!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nirgal

Από την πρώτη εκδοχή είχα διαβάσει μονάχα την εισαγωγή, όταν αυτή αναφέρθηκε στη συζήτηση για το εργαστήριο.

Παραμένει η ίδια και ακόμα τη θεωρώ καταπληκτική, αφού καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να θέλει να συνεχίσει. Μέχρι και το όνομα "Γιούρι Σελιβάνοφ" (προσωπικά θα το έγραφα 'Σελιβάνωφ') το θεωρώ απόλυτα ταιριαστό με την ιστορία. Το ζηλεύω γιατί με κάνει να θέλω να γράψω μια ιστορία με ήρωα κάποιον με αυτό το όνομα. Μου αρέσει όπως ακούγεται.

 

Για την ιστορία:

 

Όπως είπα, δεν έχω διαβάσει την πρώτη εκδοχή και έτσι δεν ξέρω αν ήταν καλύτερη, αν και συνήθως, μετά τα εργαστήρια, και με τη βοήθεια των σχολιασμών, καταφέρνουμε να βελτιώνουμε τα διηγήματά μας και όχι να τα καταστρέφουμε. Αλλά για αυτό που μόλις διάβασα μπορώ να πω ότι το απόλαυσα. Η ιστορία ρέει, δεν κόλλησα κάπου, ούτε βαρέθηκα, και από όσες ιστορίες δικές σου έχω διαβάσει, νομίζω ότι είναι μία από αυτές που μου άρεσαν περισσότερο.

Μου άρεσε πάρα πολύ η εναλλαγή τόσο από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο, όσο και του ύφους. Συνδυάζεις τη γλώσσα του φάνταζι, με αυτήν του κυβερνοπάνκ (εννοώ ενός πιο σύγχρονου κόσμου) και όχι μόνο δεν με παραξένεψε αυτός ο συνδυασμός, αλλά, αντίθετα, μου φαίνεται ότι προσφέρει στο διήγημα θετικά.

 

Σχεδόν σε όλο το διήγημα μου άρεσε η επιλογή λέξεων

 

"...κάθε φορά που αναγκαζόταν να τον αγγίξει, η μάγισσα ένιωθε να κοινωνάει τον κίνδυνο..."

 

όπως και κάποιες λεπτομέρειες των δύο κόσμων

 

"Ώστε σου αρέσω... Το βλέπω ότι εδώ σε θεωρούν ηλικιωμένη, λίγο πιο νέα από τις γριές, αλλά για τον κόσμο το δικό μου, ξέρεις, δεν είσαι μεγάλη. Και έτσι κι αλλιώς είμαι φτιαγμένος να μου αρέσουν όλες."

 

αλλά και προτάσεις όπως η ακόλουθη

 

"...σαν να είχε καταπιεί έναν παράδεισο και δε μπορούσε να τον χωνέψει..."

 

Οι περιγραφές σου, οι σκέψεις του Σελιβάνωφ και οι αντιδράσεις της Λεάννα, είναι πάρα πολύ καλές.

Οι δύο ιστορίες δένουν μια χαρά και το τέλος είναι ικανοποιητικό, αν και η ιστορία σου σηκώνει πολύ εύκολα συνέχεια (ή μάλλον συνέχειες, όπως μας υπόσχεσαι στην αρχή).

Νομίζω ότι το διήγημα δεν έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει μια δυνατή βάση για άλλες ιστορίες με αυτούς τους ήρωες.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ πάρα πολύ :woot_jump:  και ειδικά που έγραψες τόσο αναλυτικό σχόλιο!

Το όνομα Σελιβάνοφ μου άρεσε κι εμένα πολύ και είναι ο μοναδικός λόγος που ο χαρακτήρας αυτός έχει και επίθετο και όχι μόνο όνομα. Είναι αληθινό, το πήρα από ταυτότητα πελάτη στη δουλειά και ήταν γραμμένο "Σελιβάνοφ", με όμικρον. Το θυμάμαι κι εγώ ότι κάποτε τα έγραφαν με ωμέγα τα ρώσικα ονόματα, αλλά ίσως έχει απλοποιηθεί η ορθογραφία και σ' αυτό το σημείο, τι να πω. Αν θέλεις να το χρησιμοποιήσεις κι εσύ δε με πειράζει και ελπίζω να μη μας πάρει χαμπάρι ο πελάτης, ο αληθινός Κωνσταντίνος Σελιβάνοφ.

 

Χαίρομαι που σου άρεσε και χωρίς να έχεις διαβάσει το αρχικό (που έχει άλλη κατάληξη). Από τις φράσεις που αναφέρεις, μόνο η πρώτη υπάρχει και στο αρχικό διήγημα (και έλεγα κιόλας να την κόψω ως υπερβολική :doh: ). Τις άλλες τις έβαλα στην εκδοχή αυτή και το ότι σου αρέσουν σημαίνει ότι κατάφερα να το βελτιώσω και να μην το χειροτερέψω.

Τώρα ηρέμησα...

Γράφω ήδη τη συνέχεια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Κέλλυ, δεν έχω αναλυτικά σχόλια, μόνο ότι είναι φανταστική, την απόλαυσα πάρα, μα πάρα πολύ, και μπράβο. :thmbup:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ πολύ και τους δύο. Cyrano, αυτό ακριβώς ήθελα σαν σχόλιο-διόρθωση. Συμφωνώ με αυτά που μου γράφεις και τα υποψιαζόμουν κι εγώ, αλλά επειδή συνήθως πέφτω έξω, ήθελα να δω αν θα τα προσέξει κι άλλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Simitsakis

Μου αρέσει πολύ η εισαγωγή. Το βάζω στη λίστα για διάβασμα :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Count Baltar

:angry:  Μικρόσωμος;;;;;;;  :angry:

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

:angry:  Μικρόσωμος;;;;;;;  :angry:

 

:rofl2: Ααααα, κι έλεγα "Θα το πάρει κανείς χαμπάρι; ". Ε, στο μπόι το δικό μου είσαι, δεν παίζεις και στο ΝΒΑ :p .  Ελπίζω να το διάβασες ολόκληρο, έχει και χειρότερα στο τέλ No offence intended, εννοείται, και ελπίζω να σου άρεσε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

SPOILERS!

 

Κατά τη γνώμη μου, τα βασικότερα προβλήματα δομής και αληθοφάνειας του αρχικού κειμένου, έχουν ξεπεραστεί, με κυριότερο το ζήτημα της τηλεπάθειας και τις ατυχείς αναφορές σε Ρώσους και Ινδιάνους. Άλλα παραμένουν. Π.χ. έχουμε πλέον όχι μία, αλλά δύο απρόσεκτες προσεγγίσεις στο κλουβί κάποιου που θεωρείται πολύ επικίνδυνος, κάτι που αποτελεί υπερβολική ευκολία πλοκής. Στο τέλος δεν κατάλαβα πώς καλεί τον φύλακα, ο οποίος προφανώς δεν είναι κανενός είδους δαίμονας. Επίσης, και πάλι δεν έχεις εστιάσει αρκετά στο πώς νιώθει ο Γιούρι για την κατάρα να σκοτώνει τις γυναίκες. Γενικά, συμφωνώ με τα περισσότερα από τα σχόλια του Cyrano, όμως το διήγημα, για μένα, είναι σαφώς καλύτερο και πιο συγκροτημένο από κείνο του εργαστηρίου, τόσο που γενικά μού φαίνεται σαν μια καλή χρήση της δουλειάς που έγινε εκεί.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Πολύ καλογραμμένο κείμενο! Είναι συνδυασμός δυο ειδών και δυο ιστοριών ουσιαστικά. Η ιστορία του Γιούρι με περισσότερο ατμόσφαιρα sf και η μάγισσα Λεάννα σε καθαρό φάντασυ περιβάλλον. (βέβαια μάλλον περισσότερο fantasy το θεωρώ, αλλά δεν έχει σημασία αυτό)

 

Μου άρεσε πολύ το πρώτο κομμάτι του Γιούρι: Από τις πρώτες φράσεις μέχρι και το όνομα (δεν είμαι από εκείνους που δίνουν σημασία στα ονόματα, αλλά ακόμη και το όνομα Γιούρι Σελιβάνοφ φέρει κάποια ατμόσφαιρα), οι σκέψεις του, το χιούμορ. Είναι πολύ καλό κομμάτι αυτό! Γενικά τα πλάγια γράμματα, είναι κάτι που θα ήθελα να διαβάσω και περισσότερα. Μου αρεσουν τα γαρνιρίσματα, οι μικρές λεπτομέρειες, οι διάλογοι (βλ. Καζανόβα)

 

Επίσης όλο το κείμενο έφυγε πολύ γρήγορα, δεν κατάλαβα πότε τελείωσαν οι λέξεις, με ρούφηξε χωρίς να σκέφτομαι πόσες σελίδες μένουν (το διάβασα από το word).

 

Τώρα όσον αφορά τον συνδυασμό δυο διαφορετικών ειδών: Υπάρχει η περίπτωση να γίνει καλά η σύνδεση και το αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικό, όπως κι η περίπτωση να μη συνδεθούν καλά και να είναι λίγο αχταρμάς το τελικό αποτέλεσμα.

Εδώ σίγουρα δε μιλάμε για την 2η περίπτωση αλλά δεν είμαι σίγουρος αν είναι απόλυτα αρμονικό (για τα δικά μου γούστα) το δέσιμο των ιστοριών.

 

Με προβλημάτισε αυτό και κατέληξα στο εξής (που είναι και θέμα γούστου):

 

 

Η μάγισσα Λεάννα είναι η κλασική αρχετυπική μάγισσα, που φτιάχνει τα φίλτρα, ζωγραφίζει τους ρούνους και λέει τα μαγικά ξόρκια, η μάγισσα των παραμυθιών (κι ο κόσμος της γενικά θυμίζει παραμύθι, με την κακιά βασίλισσα κλπ), που χρησιμοποιεί μαι μυστηριώδη μαγεία χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς (που να φαίνονται στον αναγνώστη εννοώ). Αυτός ο κόσμος μου φαίνεται πολύ διαφορετικός σε λογική από τον κόσμο του Γιούρι (με τα πειράματα και τους γενετικούς προκαθορισμούς, που όλα υποθέτω εξηγούνται λογικά).

 

Αν π.χ. με κάποιον τρόπο καταλαβαίναμε λίγο πώς χρησιμοποιούταν η μαγεία ίσως να μη με χαλούσε. Γιατί έτσι παραείναι μυστηριακό το ένα κομμάτι της ιστορίας, σε αντίθεση με το άλλο.

Αν  η μαγεία λειτουργούσε με κάποιον γνωστό τρόπο, όχι απαραίτητα πρωτότυπο (όπως με τη γνώση των πραγματικών ονομάτων των πραγμάτων). Έτσι θα βλέπαμε και λίγο τους περιορισμούς, θα μου λύνονταν και κάποιες από τις ακόλουθες απορίες:

1) Πώς ακριβώς και έμαθε το όνομα του Γιούρι και τον κάλεσε; Δεν είδα αν αναφέρεται καπου. Υποθέτω ότι στο τέλος ο Γιούρι της είπε ποιο όνομα να καλούσε, αλλά το όνομα του Γιούρι από ποιον το έμαθε;

2)Γιατί στο τέλος αποφάσισε να τον βοηθήσει η Λεάννα; Θέλω να πω, αν τον έφτιαξε ώστε να μην είναι το ίδιο φονικός γιατί να μην τον δώσει στη βασίλισσα; Τι άλλη καλύτερη εναλλακτική θα μπορούσε να έχει για ανταλλαγή με τον γιο της από τον επόλυτο εραστή, ιδίως όταν δεν σκοτώνει; (αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να άλλαζε μετά το σεξ, αλλά έτσι όπως είναι στο διήγημα κατάλαβα ότι την απόφαση η Λεάννα την είχε πάρει πριν τον φτιάξει)

3) Δεν κατάλαβα γιατί στο τέλος γίνεται λίγο λιγότερο άνθρωπος. Υποθέτω πως έγινε επειδή "έβαλε μέσα του" το ξόρκι, κάτι μη ανθρώπινο. Αλλά ως τελικό αποτέλεσμα έχουμε έναν Γιούρι που πλέον μπορεί να απολαμβάνει την ερωτική πράξη χωρίς να σκοτώνει την περτενέρ του. Αυτό στα μάτια μου τον κάνει για κάποιον λόγο λίγο περισσότερο άνθρωπο εν τέλει.

 

Αυτό με το κλουβί που πλησιάζει η Λεάννα εγώ δεν το είδα ως ευκολία, θα το έβλεπα ίσως ως κλισέ αν το έσκαγε τελικά, αλλά τώρα δε μου έκανε αρνητική αίσθηση.

 

 

Δεν ήμουν και τόσο "nice", επειδή η ιστορία μου άρεσε πολύ και θεωρώ ότι ακόμη την παίρνει να γίνει λίγο καλύτερη! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ πολύ, είσαι πολύ ευγενικός. Μάλλον το μεγαλύτερο μέρος είναι στον φάντασυ κόσμο, έχεις δίκιο, αλλά για μένα το θέμα είναι ο Γιούρι, οπότε με τους κανονισμούς της μαγείας ασχολήθηκα μόνο όσο χρειαζόταν για να εξυπηρετούν την υπόθεση. Για τη σύνδεση των δυο ειδών το λες πολύ επιεικώς: το πρόβλημα είναι ότι το διήγημα δεν έχει υπόθεση στην ουσία και προσπαθώ να τη σκαπουλάρω από αυτήν την άποψη πετώντας τον Γιούρι από τον ένα κόσμο στον άλλο και λύνοντάς του το πρόβλημα με ένα ξόρκι. Μου αρκεί και με το παραπάνω το ότι το διασκέδασες.

 

Κατά τα άλλα:

 

 

1)Ναι, αναφέρεται: Το βράδυ, πριν κοιμηθεί, η μάγισσα είχε προσευχηθεί στους θεούς της να της φέρουν τα μάγια της κάτι... κάτι που να μπορεί να το ανταλλάξει με το γιο της. Και, ύστερα, στο όνειρό της, είχε δει, είχε ακούσει μάλλον, μια λέξη... Με έκανες να το ξαναδιαβάσω για να το βρω και στο μεταξύ να ανησυχήσω "βρε λες να ξέχασα να το βάλω στη διορθωμένη εκδοχή;", αλλά όχι, υπάρχει.

2)Χμμμ, ας πούμε ότι (όπως είναι το κλισέ σε όλες τις χολιγουντιανές ταινίες με καλούς απαγωγείς και αθώους αιχμαλώτους) τον συμπάθησε τελικά, εκτός του ότι της άρεσε σαν άντρας. Και κυρίως είναι το ότι η Λεάννα δεν είναι και τόσο αδίστακτη, ούτε έχει περάσει από στρατιωτική εκπαίδευση για να της έχει γίνει δεύτερη φύση το να προσέχει να μην πλησιάσει το κλουβί κάποιου που της φαίνεται επικίνδυνος και γενικά να φερθεί τόσο σκληρά και αναίσθητα σε κάποιον που δεν της φταίει. Άντε και το ότι, σαν μάγισσα, δεν της πάει η καρδιά να πετάξει στα σκουπίδια κάτι τόσο σπάνιο όσο ένα πλάσμα που μπορεί να διαβάσει τη μνήμη της χωρίς να είναι τέρας. Εμένα, βασικά, δε μου πάει η καρδιά ;-)

3)Ωωωω, αυτό δεν το είχα σκεφτεί! Ο Γιούρι απλώνει τα χέρια του μέσα από τα κάγκελα για να σε αγκαλιάσει (αλλά εσύ φοβάσαι να πλησιάσεις, μη σε πνίξει :p ) Ναι, εκεί πάει το "λίγο λιγότερο άνθρωπος". Δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω, κιόλας. Εν πάση περιπτώσει, ο Γιούρι έχει μεγάλο κόμπλεξ πάνω στο θέμα ότι τον περνάνε για αντικείμενο, για προϊόν, και δεν τον αναγνωρίζουν για άνθρωπο, γι' αυτό δεν θα το έπαιρνε ποτέ τόσο αισιόδοξα όσο το παίρνεις εσύ το ότι έβαλε μέσα του και λίγη μαγεία εκτός από τον γονιδιακό προκαθορισμό.

 

 

 

Πολύ περισσότερα πάνω σε αυτό το θέμα υπάρχουν σε αυτό που γράφω τώρα για το nanowrimo. Συν μια mainstream λύση για το πρόβλημά του, είπαμε.

 

Και πάλι ευχαριστώ που το διάβασες τόσο προσεχτικά και το σχολίασες τόσο λεπτομερώς... αλλά δεν πρόκειται να σε βοηθήσει αυτό το διήγημα να βρεις ποιο έχω γράψει για το εργαστήριο ^_^  (είμαι τόσο χαμαιλέων και δεν το είχα καταλάβει; λες; ).

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ορκίζομαι ότι δεν το έκανα επίτηδες, αλλά ορίστε πού οδηγεί η wikipedia αν ψάξεις το όνομα Σελιβάνοφ:

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Skoptsy

 

(Πάνω πάνω λέει redirecting from Selivanov και ο ίδιος ο Selivanov αναφέρεται στην ενότητα history).

 

Μάλιστα, όπως το διαβάσατε, υπήρχε αληθινός Σελιβάνοφ και μετείχε στο κίνημα castration against sexual lust. :rofl2:  Δεν παίζομαι από έμπνευση, μη μου πείτε!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Πάρα πολύ δυνατό θα έλεγα, μπράβο Κέλλυ. Είχα καιρό να διαβάσω κάτι δικό σου και αυτό ήταν ό,τι έπρεπε, έφυγε νερό μες στο λεωφορείο. Οι χαρακτήρες, που είναι και το στοίχημα μιας τέτοιας ιστορίας που δεν βασίζεται στην πλοκή, δούλεψαν κατά τη γνώμη μου στην εντέλεια για μια ιστορία με origins στοιχεία, γι'αυτό λίγο η ευκολία της πλοκής με το κλουβί μάλλον συγχωρείται. Φαντάζομαι ότι θα τον μάθουμε καλύτερα στη συνέχεια τον χαρακτήρα.

Very nice, kudos!

Edited by DinMacXanthi
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
μαμαλουκ

 Kέλλυ μπράβο, μου άρεσε πολύ ο τρόπος που χειρίζεσαι το λόγο και ανάβεις τα αίματα. Ο σεξουαλισμός που υποβόσκει αντί να δίνεται στο πιάτο είναι πάντα πολύ πιο ισχυρός. Κατά τη γνώμη μου μπορούσε να έχει και μεγαλύτερη έκταση.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Σας ευχαριστώ όλους.

 

 Kέλλυ μπράβο, μου άρεσε πολύ ο τρόπος που χειρίζεσαι το λόγο και ανάβεις τα αίματα. Ο σεξουαλισμός που υποβόσκει αντί να δίνεται στο πιάτο είναι πάντα πολύ πιο ισχυρός. Κατά τη γνώμη μου μπορούσε να έχει και μεγαλύτερη έκταση.

Έννοια σου και αυτό που γράφω τώρα, με τον ίδιο πρωταγωνιστή, έχει ήδη φτάσει τις 37.000 λέξεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Λοιπόν δεν έχω δει τι σχολίασαν οι άλλοι οπότε γράφω τα δικά μου και ας τα 'χεις ξανακούσει.

 

Ο Γιούρι μέμφεται τον φύλακα γιατί σκέφτεται με τέτοιον τρόπο για μια γυναίκα όμως ταυτόχρονα μόλις βρίσκει εκείνη την τύπισσα στο μπαρ σκέφτεται και φέρεται ακριβώς έτσι. Θα μου πεις δεν έχει χρόνο να φερθεί αλλιώς εφόσον το 'χει σκάσει. Είναι όμως μια ανακολουθία. Το άλλο που με απασχολεί είναι γιατί το έσκασε; Μόνο και μόνο για να κάνει σεξ με μία αληθινή γυναίκα; Γι αυτό τον κατασκεύασαν σίγουρα αλλά θα έπρεπε νομίζω από πιο πριν να τονίσεις ότι επειδή είναι κατασκευασμένος γι αυτό κάθε μέρα, κάθε ώρα που περνάει χωρίς να είναι μέσα σε μια γυναίκα ότι είναι βασανιστήριο.

 

Γιατί η Λεάννα να μην υποθέσει ότι είναι κάποιου είδους μάγος; Οι μάγοι είναι άνθρωποι έτσι; Άνθρωποι με μαγικές ικανότητες. Αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό απλά εγώ στη θέση της αυτό θα σκεφτόμουνα.

 

Έχει μείνει ανεξήγητο γιατί έφτιαξαν τον Γιούρι αυτοί που τον έφτιαξαν, ίσως θα προσέθετε στο δράμα; Επίσης γιατί να θέλει σώνει καλά στρατιώτη και να μη ανταλλάξει αυτόν τον ακαταμάχητο τύπο που δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθεί η Βασίλισσα; Άλλο θέμα είναι ότι η Βασίλισσα κάνει ό,τι γουστάρει οπότε γιατί να μην κρατήσει και τον άντρα που φέρνει και τον γιό της; Μετά, εφόσον είναι μάγισσα και όντως δουλεύουνε τα μαγικά της αφού καλεί δαίμονες, γιατί να πάρει το γιό της πίσω με κάνα μαγικό και να την κάνουνε σε κανέναν άλλο κόσμο μετά;

 

Τέλος γιατί να τηνε ρίξει μωρέ ο Γιούρι; Καλό παιδί φαίνεται. Γιατί να της στείλει τον κοντό. Δεν μπορείς να κάνεις τον φρουρό λίγο πιο ντούκι να συγκινηθεί και η Βασίλισσα να τονε κρατήσει;

 

Πέφτει tell εκεί που βλέπουνε ο ένας τα του άλλου και οκ του Γιούρι τα ξέρουμε πάνω κάτω, αυτηνής το παρελθόν είναι εντελώς tell και δεν μπορώ να συγκινηθώ για τον γιό της τον θέλω πιο 3D.

 

Τα καλά νέα είναι ότι μάλλον όλα αυτά τα έχεις φτιάξει στο μεγαλύτερο που μου έχεις πει. Γενικά η ιδέα και η ιστορία μου αρέσει πολύ και νομίζω είναι αρκετά πρωτότυπη. Επίσης πολύ καλή γλώσσα και μου άρεσε πολύ η φωνή του Γιούρι τον έκανε πολύ συμπαθή. Ελπίζω να την κράτησες.

 

Κάτι τελευταίο: Ο Γιούρι μήπως είχε μάτια από σκοτάδι; :p

Edited by Eugenia Rose

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Γενικά μου άρεσε πολύ (δεν έχω διαβάσει την προηγούμενη). Πρωτότυπο με όλα τα προτερήματα που ανέφεραν οι προλαλήσαντες. Και εμένα μου φάνηκε αρκετά μπερδεμένο, θα ήθελα περισσότερες εξηγήσεις για κάποια  πράγματα αλλά αυτό δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα.

Με ενόχλησε πολύ όμως κάτι που κανείς δεν σχολίασε, η φράση :  “… κανένας άλλος μάγος, καλύτερος από εκείνη, θυμωμένος και έτοιμος να την μεταμορφώσει σε γάτα”. Σαν μέλος των απανταχού γατόφιλων  καταγγέλλω τον έκδηλο ρατσισμό της φράσης που σαφώς υπονοεί ότι οι γάτες είναι κατώτερα πλάσματα, και προτείνω η λέξη “γάτα”  να αντικατασταθεί με την λέξη “κατσαρίδα”.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ.

Με ενόχλησε πολύ όμως κάτι που κανείς δεν σχολίασε, η φράση :  “… κανένας άλλος μάγος, καλύτερος από εκείνη, θυμωμένος και έτοιμος να την μεταμορφώσει σε γάτα”. Σαν μέλος των απανταχού γατόφιλων  καταγγέλλω τον έκδηλο ρατσισμό της φράσης που σαφώς υπονοεί ότι οι γάτες είναι κατώτερα πλάσματα, και προτείνω η λέξη “γάτα”  να αντικατασταθεί με την λέξη “κατσαρίδα”.

:alaugh: Δεν θυμάμαι καλά μετά από τόσον καιρό, αλλά νομίζω ότι έβαλα επίτηδες τη λέξη γάτα αντί για κάποιο άλλο ζώο, για να μου θυμίζει γατοδιήγημα της Nienor που είχε συμμετάσχει στο ίδιο εργαστήριο. Δηλαδή αν είναι να μεταμορφωθεί σε κάτι η μάγισσα, ας είναι σε γάτα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lord Denton

Με δυο λόγια η ιστορία, θα μπορούσε να περιγραφτεί ως awesome! Βλέπω το potential μέσα της και φτάνει τα ύψη!  Αλλα οσο καλύτερο ειναι κατι, τοσο περισσότερο τα πράγματα που δε δουλεύουν τοσο καλα γινονται πιο προφανή! Αλλα ας γινω λιγο πιο συγκεκριμενος! 

Πρωτα απ' ολα θα πω οτι για μένα ολη η ιστορία ηταν ο Γιουρι Σελιβάνοφ. Ειναι το αστερι. Ολη η ιδεα γύρω του ηταν απίστευτα καλή! Δεν μπορούσα να φανταστώ οτι καποια θα μπορουσε να κανει τον τελειο εραστή τοσο ενδιαφέρον! Δεν ηταν τοσο η τελεια εμφάνιση και τα γονίδια που με τράβηξαν (αν και ηταν μια καλή πινελιά που την εκτίμησα). Το δυνατο του κομματι ηταν ο χαρακτηρας του. Το ποσο καλα διαβασμένος ηταν. Το attitude που ειχε για τις γυναίκες. Οι σκέψεις του για την ομορφιά. Ολα αυτα μου φάνηκαν πολύ φρέσκα!

 

Μερικά πράγματα που θα θελα να αναλυθούν λιγο περισσότερο, θα ηταν το πως αισθάνεται για το οτι ξερει οτι ειναι οπως τον εχουν σχεδιάσει? Πως νιωθει που ξερει οτι οι σκέψεις του για τις γυναίκες ειναι αυτες που του εχουν "προγραμματίσει" να εχει? Πως αισθάνεται που δεν μπορει να μην ακολουθήσει το προγραμμα που του χουν βαλει? Νομιζω οτι εχουν λιγο ζουμι αυτες οι ερωτήσεις και θα μου αρεσε να διαβάσω τις απαντήσεις σου! Να δω τι σκέφτεται ο Γιουρι! Το κομματι που σκοτωνει τις γυναικες που πηγαινει επειδη δεν τον αντεχει το νευρικο τους συστημα, με τραβηξε λιγάκι εξω απο την ιστορία, αλλα αυτο μπορει να ειναι ο εσωτερικός μου ρεαλιστής που δε λεει να σκασει μερικες ωρες! (Αν σε ενδιαφέρει η ιδεα μου για το πως θα το εκανα εγω, νομιζω θα το έριχνα στον προγραμματισμο του εγκεφάλου του, που του καναν αυτοι που τον έφτιαξαν, να τις σκοτώνει. Ισως οτι ηταν το δικο του νευρικό σύστημα που υπερφορτωνοταν και για κορύφωση τις σκότωνε!  Και θα εξερευνούσα πως θα σκεφτοταν για ολο αυτο και το frustration οταν συναντούσε καποια που δε θα μπορουσε να κανει να τελειωσει και...  αλλα αυτη η ιδεα ειναι λιγο grimdark χαζομαριτσα και καθαρα τι θα σκεφτόμουν εγω και δε λεω οτι θα ταν καλύτερο! Αν σε ενδιαφέρει ομως, μπορω να το αναλύσω λιγο καλύτερα σε αλλο ποστ!)

Τωρα το λιγότερο τέλειο κομματι της ιστορίας ειναι η μαγισσα. Αν και νομιζω οτι δεν ειναι τοσο τελειο απλα σε σύγκριση με το πρωτο μισο! Γιατι σκεφτόμουν καπως "Θελω περισσότερο τον τροπο σκεψης του Γιουρι!" και ξαφνικά βγαίνω απο την ιστορια και παω σε μια αλλη, που δεν ειχε κάποια κορύφωση και ειχε ελάχιστη σχέση με αυτα που χα διαβάσει μεχρι εκεινη τη στιγμή. Ειμαι της άποψης οτι οι ιστοριες πρεπει να ειναι συγκεντρωμενες σαν λειζερ, και η ιστορια με την μαγισσα χαλασε το focus! Δε θελω να ακουστω σαν να μην ηταν καλη η ιστορια! Ακριβώς επειδη ηταν παρα πολυ καλη, γραφω τι μου φαίνεται οτι δε λειτούργησε καλα! (Με λιγα λογια, Don't hate me, here is a cookie! )

 

Και ειμαι μαζι με τους αλλους στο οτι περίμενα να προσπαθήσει να σαγηνεύσει την Βασίλισσα! Θα ειχε ενδιαφέρον και θα έφερνε μια κορύφωση στην ιστορία, που οπως έγραψα και πριν (και θελω να το τονίσω λιγάκι) νομίζω οτι η ιστορια σου δεν ειχε και τοσο... (sorrysorrysorry)

 

Τέλος, κατι που ισως με χάλασε λιγακι, ηταν που ξεκίνησες στην εισαγωγή με τη μαγισσα! Με το ότι την εβαλες στην αρχη με ειχες προϊδεάσει και αντι να απορροφηθω στην ιστορια του Γιουρι, σκεφτόμουν αν ήταν δαίμονας και πως θα τον καλούσε η μαγισσα. Θα προτιμούσα να μας γνώριζες την Λεάννα, αφου πρώτα εγραφες για τον Γιουρι και το πως εξαφανίστηκε! 


Χαίρομαι παρα πολυ που ειδα οτι γράφεις μεγαλύτερη ιστορια με τον ιδιο πρωταγωνιστή! Ανυπομονώ να τη διαβάσω και να μαθαίνω νεα για το πως πάει! 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ωωω, ευχαριστώ πάρα πολύ! :friends:  Το μεγαλύτερο κείμενο με τον ίδιο πρωταγωνιστή αλλά διαφορετική υπόθεση το έχω τελειώσει και είναι κάτι λιγότερο από 38 χιλ. λέξεις. Θέλω να του κάνω μερικά διορθώματα ακόμη και μετά θα αρχίσω να ψάχνω για εκδότη. Έχει τις απόψεις του Γιούρι πάνω σε αυτά που λες (ή στα περισσότερα τεσπά) και έχει και μια mainstream εξήγηση στο ότι σκοτώνει τις ερωμένες του. Αυτό που λες με το νευρικό σύστημα δεν το πολυκατάλαβα, μου φαίνεται λίγο μπερδεμένο

.

Το ότι είναι διαβασμένος δεν το επεσήμανε κανείς άλλος αναγνώστης, είτε αυτού εδώ του διηγήματος είτε του μεγάλου (το έχω στείλει σε 5-6 άτομα να μου κάνουν σχόλια και διορθώσεις). Χαίρομαι που το πρόσεξες, γιατί ήθελα να φτιάξω έναν ωραίο που να μην είναι χαζός ή ρηχός και να μην έχει το χαρακτήρα ενός ωραίου-ματαιόδοξου-παραχαϊδεμένου.

 

Και πάλι ευχαριστώ! Θα δείξω το σχόλιό σου στους υποψήφιους εκδότες για να τους πείσω  :first: !

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest /george/

Μου άρεσε αρκετά η ιστορία και πέρασα καλά διαβάζοντάς την. Αλλά, (ε δεν πρέπει να υπάρχει και ένα αλλά;) ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν αυτό που διάβασα ήταν επιστημονική φαντασία ή σκέτη φαντασία. Προσωπικά το θεωρώ σκέτη φαντασία και ελπίζω να κάνω λάθος!

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Μου άρεσε αρκετά η ιστορία και πέρασα καλά διαβάζοντάς την. Αλλά, (ε δεν πρέπει να υπάρχει και ένα αλλά;) ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν αυτό που διάβασα ήταν επιστημονική φαντασία ή σκέτη φαντασία. Προσωπικά το θεωρώ σκέτη φαντασία και ελπίζω να κάνω λάθος!

Εγώ το θεωρώ και τα δύο, εφ και φάντασυ. Γιατί όχι;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest /george/

 

Μου άρεσε αρκετά η ιστορία και πέρασα καλά διαβάζοντάς την. Αλλά, (ε δεν πρέπει να υπάρχει και ένα αλλά;) ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν αυτό που διάβασα ήταν επιστημονική φαντασία ή σκέτη φαντασία. Προσωπικά το θεωρώ σκέτη φαντασία και ελπίζω να κάνω λάθος!

Εγώ το θεωρώ και τα δύο, εφ και φάντασυ. Γιατί όχι;

 

 

ΟΚ τότε να μη σου χαλάσω χατήρι! φάντασυ 80% και Ε.Φ. 20%. Ικανοποιημένη με την αναλογία;

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..