Jump to content

Recommended Posts

Nienor

τίτλος: Χορός

είδος: τράλαλα (και σφυρίζει μαζί και αδιάφορα), ας το πούμε φάντασυ, εντάξει;

αριθμός λέξεων: 1138

βία + σεξ: ελάχιστα (?) τέσπα, μη φανταζόσαστε και κάτι φρικτό...

σχόλια: "9ο εικόνα κι επιτόπου"

αρχείο: Χορός.doc

 

 

 

 

«Κύρη μου, αφέντη μου θαλασσινέ, τρανέ Πελαγαίε» η φωνή της πότε δυνάμωνε, πότε έσβηνε σ’ έναν λυγμό. «Αφέντη μου, σε ικετεύω, έλα! Σε εκλιπαρώ». Μα κανείς δεν ερχόταν.

Μερόνυχτα ολάκερα η Κλειτώ καθόταν και έχυνε τα δάκρυά της σιμά στη ζεστή βρύση που για κείνη ήταν φτιαγμένη. Περνούσε τα ακροδάχτυλα της από το ανάγλυφο ψάρι που ήτανε σκαλισμένο στη βάση της κι ύστερα τα περνούσε βρεγμένα από τα μάτια της και οι σταγόνες ενώνονταν με τα δάκρυά της· καυτά δάκρυα και ζεστό νερό από τη βρύση κυλούσαν μαζί στις ρυτίδες του προσώπου της, έβρεχαν τα χείλη της και κατέληγαν στη λευκή ποδιά της.

Κοιτούσε πάνω, ψηλά, το παλάτι που ήτανε σμιλεμένο κατ’ εικόνα του λόφου όπου κάποτε ήτανε το σπίτι της, χτισμένο επάνω στο ίχνος του πρώτου πόθου της, όταν παιδούλα σχεδόν ακόμα την είχε ξελογιάσει ο θαλασσινός θεός. Εκεί είχαν κάνει έρωτα για πρώτη φορά· της φαινόταν πως από τότε είχαν περάσει αιώνες.

Περιφερόταν για μέρες, ούτε που ήξερε πια πόσο καιρό και μονάχα κοιτούσε και θυμόταν κι έκλαιγε. Τα οχυρά, τις ζώνες της στεριάς που αγκαλιάζονταν με τη θάλασσα γύρω από το παλάτι, σε τέλειους κύκλους ομόκεντρους, τον πλούτο, το ασήμι και το χρυσάφι στον ναό, το φιλντισένιο άγαλμα του κύρη και άντρα της, την χρυσαφένια μάντρα γύρω από το παλάτι· κοιτούσε την αλαζονεία. Την αποξένωση, τον εκφυλισμό.

Δέκα γιους είχε κάνει στον Πελαγαίο, όλους γεννημένους σε ζευγάρια των δυο. Δύσκολες γέννες, μα τότε ήτανε νέα κι αυτά είναι πράγματα φυσικά. Δέκα παιδιά, το ένα πιο όμορφο από το άλλο, πιο δυνατό, πιο ρωμαλέο. Άτλαντες. Και κάθε Άτλαντας πιο ιδιοτελής από κάθε αδερφό του.

Στη μεγάλη πλακόστρωτη εσωτερική πλατεία, στον ανοιχτό χώρο περιφραγμένο από το ίδιο το παλάτι, στο κέντρο των κύκλων, πολλές ζωές πριν είχαν στήσει τον Χορό. Ψηλά αγάλματα, πιστές αναπαραστάσεις νέων αντρών και γυναικών. Κρατιόντουσαν χέρι χέρι και κοιτούσαν ανάποδα, προς την έξω πλευρά του κύκλου που σχημάτιζαν τα κορμιά και τα ενωμένα χέρια τους. Ανάμεσά τους, στο κέντρο του κύκλου, υπήρχαν σκαλισμένα κι επιχρυσωμένα τα σύμβολα της προστασίας και γύρω τους της χαράς. Ετούτο ήταν το σύμβολο, η ουσία της Ατλαντίδας, ο θησαυρός του μεγαλύτερου πολιτισμού. Μα τώρα πια οι Άτλαντες ήταν φτωχοί μέσα στα λούσα τους, δε θυμόντουσαν γιατί τα αγάλματα της πλατείας κοιτούσαν προς τον κόσμο, δε θυμόντουσαν τους απλούς κότσους στα κεφάλια των κοριτσιών και τα ελαφριά χιτώνια των αγοριών. Το παλάτι είχε φραχτεί και οι Άτλαντες είχαν ξεχάσει την αρχή.

Πού και πού η Κλειτώ σήκωνε το χέρι της και σφούγγιζε ένα ακόμα δάκρυ από τα μάτια της. Δεν είχε κουράγιο να πολεμάει πια και άψυχα φώναζε στον θεό της να τους συγχωρήσει.

Το νερό φούσκωνε στις κυκλικές ζώνες του, φούσκωνε ολοένα και περισσότερο. Τώρα γαργαλούσε τη στεριά με τους αφρούς και την αρμύρα του. Η Κλειτώ θυμόταν τον έρωτα κι ας ήταν πια γριά, τη χαρά της αρμύρας του θαλασσινού νερού όταν την κρατούσε ο θεός γυμνή στην αγκαλιά του. Θυμόταν τη γλύκα στα φιλιά του που τη λίγωνε, μα θυμόταν και τον πόνο στις γέννες. Σε κάθε έναν από τους γιους του ξεχωριστά.

«Αφέντη μου αγαπημένε, έλα, έλα κοντά μου, γι’ άλλη μια φορά. Μην ξεσπάς την οργή στα παιδιά σου, δεν φταίνε τούτα. Έλα κοντά μου, λύτρωσέ με από αυτήν την αγωνία!»

Μα ο θεός δεν ερχόταν. Τον ένιωθε παντού γύρω της, μύριζε την οργή του στην πελαγίσια αλμύρα, έβλεπε τις φλέβες του να διογκώνονται κάτω από την αναταραχή στα πολυάρμπουρα καράβια που ήταν αραγμένα στις αποβάθρες, δίπλα στα πέτρινα τείχη των τάφρων. Άκουγε πίσω από τη βοή των κυμάτων το μουγκρητό της δυσαρέσκειάς του.

Και σε κάθε κύμα η καρδιά της βούλιαζε, σε κάθε άφρισμα τα μάτια της ελευθέρωναν δυο λίμνες δάκρυα ακόμα.

Ξάφνου ο Αζάης φάνηκε σε ένα από τα ψηλά μπαλκόνια του παλατιού. Η Κλειτώ σταμάτησε να φωνάζει και προσπάθησε να χορτάσει με την εικόνα του πρωτότοκού της και βασιλιά τούτου εδώ του νησιού, τούτου του πολιτισμού, του πλούτου, της δύναμης κι όλων αυτά έφεραν μαζί τους. Βασιλιά και της υποκρισίας, της εκμετάλλευσης, δυνάστη και τύραννο. Κι αγαπημένο, πιο αγαπημένο από κάθε άλλον άνθρωπο, πιο αγαπημένο από κάθε Άτλαντα.

Κι εκεί σαν τον κοιτούσε ένιωσε τη γη να σείεται κάτω από τα πόδια της κι ένα μεγάλο μουγκρητό σηκώθηκε λες και το ίδιο το νησί βογκούσε αγριεμένο. Η θάλασσα σηκώθηκε ψηλότερα από τους στεριανούς δακτύλιους, τα καράβια ξεβράστηκαν πάνω στα πανώρια τείχη και τους πύργους, ο ορείχαλκος που τους σκέπαζε έλαμψε κατακόκκινος λαμπυρίζοντας από το νερό κάτω από το φως του ήλιου. Οι τρεις άκρες μιας τρίαινας πρόβαλαν σχίζοντας το παλάτι, το κέντρο του νησιού, σχίζοντας τη γη, σχίζοντας στα δύο το παιδί της που πια δε μπορούσε να διακρίνει στο χάος.

Καθώς ένα μεγάλο κύμα τη σήκωνε και την έπαιρνε μακριά από την καταστροφή πρόλαβε να θυμηθεί πως εκεί, εκεί που πέθαινε ο Αζάης τούτη τη στιγμή, ήταν εκεί, στο ίδιο ακριβώς σημείο, εκεί που τον είχε συλλάβει. Ακριβώς εκεί, στο κέντρο του Χορού, εκεί που το σύμβολο της προστασίας μόλις γινότανε κομμάτια από την οργή του προστάτη.

Μέσα σε μια μονάχα στιγμή, παραδομένη στον αφρό που την κρατούσε ψηλά, είδε το νησί να γίνεται κομμάτια. Θαλασσινά νερά να ξεπηδούν από το κέντρο του και να καταπλακώνουν κάθε σπιθαμή γης με τον τεράστιο όγκο τους. Κι επειδή ήξερε πως ο Πελαγαίος ήθελε να είναι σίγουρος πως τίποτα δε θα επιζούσε, πως τίποτα δε θα υπήρχε πια που να θυμίζει το καταραμένο νησί, έβαλε τη θάλασσα και κατάπιε τα θρύψαλα που το είχε κάνει.

Λίγη ώρα μετά, τίποτα δεν πρόδιδε πως λίγο μόνο πριν εκειδά βρισκόταν ένας ολόκληρος πολιτισμός. Ένας βασίλειο μεγαλόπρεπο, το πιο μεγαλόπρεπο που υπήρξε ποτέ. Μονάχα μια ξέρα που επάνω καθόταν μια γριά με λευκή ποδιά και σφιχτοδεμένα ασημένια σανδάλια στα πόδια της. Κουλουριασμένη κι έμοιαζε με άσπρη πέτρα, γιατί η καρδιά της ήταν μια πέτρα πια. Με την άκρη του ματιού της είδε τα ορειχάλκινα κεφάλια των νέων του Χορού να την κοιτούν καθώς το σύμβολο βυθιζόταν ολόκληρο, χωρίς να έχει σπάσει. Ο θεός είχε λυπηθεί τα σύμβολα, μα όχι τους ανθρώπους. Και σκέφτηκε τότε, μπόρεσε να θυμηθεί, πως και τούτη ένα σύμβολο δεν ήταν τάχα;

Ορθώθηκε και ίσιωσε την πλάτη της όσο της επέτρεπε η προχωρημένη της ηλικία. Στάθηκε απέναντί του και του είπε: «Σκότωσέ με. Άσε με να χαθώ κι εγώ, αφού δεν μπόρεσα να σώσω τα παιδιά μου και το νησί».

Είδε στο πρόσωπό του πόνο αυτή τη φορά, μα άλλα δάκρυα δεν υπήρχαν για να ξεχυθούν από τα μάτια της. Μέσα της ήταν στεγνή, στεγνή σαν πέτρα. Κι ύστερα ένιωσε τη συμπόνια του. Η ξέρα χάθηκε κάτω από τα πόδια της και το νερό την πήρε στην αγκαλιά του και τη δρόσισε. Μπήκε στα ρουθούνια της, στο στόμα και τα αυτιά της, αισθάνθηκε την πίεση στο κορμί της καθώς βυθιζόταν και για μια μονάχα στιγμή, προτού να χάσει για πάντα τις αισθήσεις της, θυμήθηκε και πάλι πως αγαπούσε ο Πελαγαίος: όσο σφόδρα και μισούσε.

Edited by Nienor
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Natasha

Μου άρεσε πολύ η ιδέα και η απόδοσή της! Ιδανικά, θα ήθελα λίγο μεγαλύτερο, πιο χορταστικό το κείμενο: μια περιγραφή ίσως της Ατλαντίδας στην ακμή της θα ταίριαζε μια χαρά. Επίσης, θα ήθελα και μια πιο έντονη περιγραφή του μακελειού που γίνεται όταν βυθίζεται το νησί, τι παθαίνουν οι άνθρωποι, πως κυματοδέρνονται κλπ, θα το έκανε νομίζω ακόμη πιο δυνατό. Γενικά, είναι το πρώτο πράγμα που διαβάζω από εσένα και μου έκανε πολύ όμορφη εντύπωση :D

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Κάτι λείπει νομίζω από αυτό. Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι μεγαλύτερη έκταση και αναλυτικότερη εξιστόρηση. Μπορεί να είναι αυτό. Μπορεί όμως να μου έλειψε κάποια αλληλεπίδραση, δηλαδή, τα πάντα έχουν γίνει και αυτό που διάβασα αφορά το τέλος. Και ίσως κάτι ακόμα, μεγαλύτερο, βαθύτερο, που προσωπικά με αποστρέφει: ολόκληρος πολιτισμός, και η γυναίκα νοιάζεται για τους γιους και τον έρωτά της; Όλος της ο κόσμος είναι το κρεβάτι και τα γεννήματά της; Αν ήταν χτισμένο το διήγημα έτσι ώστε να με πείσει ότι ήταν όλος ο κόσμος της οι γιοι της, (θα χρειαζόταν λεπτομερή αφήγηση, χώρο πολύ, πράγματα πολλά να γίνουν και να ειπωθούν), τότε ναι, θα με άγγιζε. Αλλά το διαχειρίστηκες σαν να πρόκειται για μια Αρχή: η γυναίκα είναι "Γυναίκα και Μάνα".

 

Φυσικά έκλεισες με πολύ δυνατές εικόνες και μια επίσης δυνατή φράση (ναι, ακόμη και στην τελευταία ανάσα πρόλαβες και μ' έπιασες στα δίχτυα σου, την τέχνη σου την αναγνωρίζω πάντα).

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Αν και δεν πολυδιαβάζω φάνταζυ, η ιστορία σου με έκανε να το βλέπω με άλλο μάτι. Έχεις όμορφη, λυρική  γραφή με ζωντανές εικόνες.

Στο σημείο που αναφέρεσαι στην βύθιση του νησιού, αν χρησιμοποιούσες ένα πιο έντονο ύφος για να το περιγράψεις, ίσως να του προσέδιδες μια πιο δυναμική νότα. Αλλά ακόμα κι έτσι, μοιάζει με εικόνα βγαλμένη από όνειρο. Σε ευχαριστώ. :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Κάποιες στιγμές ήμουν εκεί....

Κάποιες άλλες χάθηκα...

Μ' άρεσε πολύ αλλά κάτι με ξένισε,,,, Μόλις καταλάβω τι, θα επανέλθω Κιάρα...

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Naroualis

Διαβάζοντας, εκτός από την απελπισία της Κλειτούς βλέπω και τη δική σου. Είναι σαν να νιώθω το πόσο σε δυσκόλεψε να το γράψεις. Δεν ξέρω αν είναι από τις καλές στιγμές της έμπνευσής σου (ξέρεις, εκείνες οι στιγμές που ξέρουμε ότι έχουμε μια καλή ιδέα, μια ιδέα που προέκυψε φυσικά κι όχι από ζόρι), αλλά σίγουρα δε μοιάζει να είναι τέτοια. Το κείμενο μοιάζει με τις αδερφές της Σταχτοπούτας: κόβει τη φτέρνα του για να χωρέσει στο γοβάκι της εικόνας. Και παρά που ξέρω κι εγώ ξέρεις κι εσύ ότι πρέπει να αφήσεις το πόδι ελεύθερο να αναπνέει, υπάρχουν και κομμάτια που είναι επαναλαμβανόμενα, ή που ξαναγυρίζουν σε κάτι που το έχεις ξαναπεί. Κοντολογίς, και λείπουν πράγματα και περισσεύουν πράγματα.

 

Πρότασή μου είναι να αφήσεις αυτή τη γραφή στην άκρη και να γράψεις το κείμενο πάλι από την αρχή. Ξέρω ότι είναι πρακτικώς ακατόρθωτο να κοιτάξεις κάτι υπό άλλο πρίσμα, να πεις μια ιστορία με άλλον τρόπο από τον αρχικό που σκέφτηκες, αλλά νομίζω ότι το παρόν ένδυμά της δεν της αξίζει.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..