Jump to content

Στην αρχαία γέφυρα του Άρνοθ


Recommended Posts

MadnJim

Όνομα Συγγραφέα: MadnJim
Είδος: Hρωική φαντασία
Βία; Ναι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: ~2140
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Ο Ν'Γκάρα είναι ένας βάρβαρος τύπου Κόναν, μόνο που είναι μιγάς. Γράφω ένα μυθιστόρημα μ' αυτόν ως πρωταγωνιστή, και το παρακάτω είναι ένα από τα action κομμάτια που δεν θα χρησιμοποιήσω τελικά. Ελπίζω να σας αρέσει..

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΑΡΝΟΘ..
      

          Το φωτεινό άρμα του Βάλιρ είχε φτάσει ψηλά στον ουρανό και άπλωνε τις ακτίνες του σ' ολόκληρη τη Χώρα των Λόφων απ' άκρη σ' άκρη. Ήταν ακόμη μια ζεστή μέρα, απ' αυτές που τους τελευταίους μήνες μετέτρεπαν αργά και σταθερά τις καταπράσινες πεδιάδες σε κίτρινες ξερές και άγονες εκτάσεις έτοιμες να αφήσουν τις άμμους από τις Ερημιές να τις καταπιούν.
          Ο Ν'Γκάρα σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τον ιδρώτα από το μέτωπό του και σκίασε όσο μπορούσε καλύτερα τα μάτια του για να κοιτάξει το θαυμαστό μνημείο παλαιών ένδοξων εποχών που έστεκε μπροστά του. Είχε φτάσει στην κορυφή του τελευταίου λόφου πριν το βάραθρο του Σαρ Ροθ, όπου ο μόνος τρόπος για να περάσεις απέναντι ήταν η αρχαία γέφυρα του Άρνοθ. Σηκώθηκε στους αναβολείς του και σάρωσε με το βλέμμα του όλη την περιοχή κι από τις δύο πλευρές μέχρι τον ορίζοντα. Τον ανησυχούσε που δεν υπήρχε άλλος δρόμος, έκανε τη γέφυρα ένα ιδανικό σημείο για ενέδρα, και στην ταβέρνα του Χρυσού Αυλού πίσω στην Ραν Μο είχε ακούσει πολλές ιστορίες από τους μεθυσμένους στρατιώτες για τη φυλή των Ντρόθγκαρ των Κτηνάνθρωπων που μάστιζαν την περιοχή και λήστευαν τους περαστικούς.
          Το μελαμψό κορμί του γυάλιζε σαν καλολαδωμένο από τον ιδρώτα που ανέβλυζε ασταμάτητα από κάθε του πόρο, και οι ανεπτυγμένοι του μυώνες διαγράφονταν ακόμα πιο εντυπωσιακοί στο έντονο φως του μεσημεριού. Χάιδεψε την πολυκαιρισμένη λεία μαύρη λαβή του παλιού σπαθιού του και σκούντησε απαλά τα πλευρά του αλόγου του για να κατηφορίσει προς το παμπάλαιο πλακόστρωτο που οδηγούσε στη γέφυρα.
          Η ίδια η γέφυρα του Άρνοθ ήταν μια πολύ εντυπωσιακή κατασκευή. Ολόκληρη από λευκή πέτρα φερμένη από τα βουνά στα βόρεια, είχε σε κάθε άκρη από δύο πανύψηλα αγάλματα πολεμιστών να σκύβουν ακουμπώντας το ένα γόνατο στη γη και να την κρατούν με τα πέτρινα χέρια τους, στερεώνοντας έτσι το τεράστιο βάρος των ογκόλιθων που σχημάτιζαν το δρόμο που ένωνε τις δύο πλευρές. Χίλια χρόνια είχαν περάσει απ' όταν ο βασιλιάς Άρνοθ την είχε χτίσει, και έστεκε εκεί περήφανη και ακλόνητη όπως ήταν στις μέρες της δόξας της, όταν τα στρατεύματα της Χώρας των Λόφων πέρασαν απέναντι και κατατρόπωσαν μια για πάντα το βασίλειο των Ντρόθγκαρ ώστε οι εύφορες πεδιάδες τους να παράγουν τα δικά τους σπαρτά. Οι λιγοστοί Κτηνάνθρωποι που γλίτωσαν από τη γενοκτονία σκόρπισαν και κρύφτηκαν για να σώσουν τα κεφάλια τους από τα σπαθιά των στρατιωτών του Άρνοθ, και τώρα τόσους αιώνες μετά είχαν κάνει συνήθειά τους να παραφυλάν και να επιτίθενται σε όσους τόλμαγαν να διασχίσουν τη γέφυρα χωρίς τη συνοδεία ένοπλων πολεμιστών.
          Ο βάρβαρος μιγάς από τις μακρινές πεδιάδες της Δύσης δεν χρειαζόταν συνοδεία. Άξιζε μόνος του όσο μια ίλη ιππικού της Ραν Μο, και το μακρύ ατσάλινο σπαθί του είχε βαφτεί πολλές φορές με το αίμα αυτών που δεν το πίστευαν. Με τον δυνατό ήλιο του Βάλιρ να τον καίει και τα μουσκεμένα απ' τον ιδρώτα μακρυά μαλλιά του να κολλούν στον σβέρκο του πέρασε αργά ανάμεσα στα αγάλματα και πάτησε στον πέτρινο δρόμο πάνω από το βάραθρο. Ήταν σε πλήρη επιφυλακή κι ας έδειχνε στα μάτια όποιου τον κοίταζε ότι είχε αποχαυνωθεί από τη ζέστη. Κρατούσε το κεφάλι του σκυφτό και τα μάτια του σάρωναν αδιάκοπα κάθε σπιθαμή γύρω του για κάποια κίνηση που θα έδειχνε αταίριαστη. Γι' αυτό και αντιλήφθηκε αμέσως τους ληστές που παραμόνευαν στην άλλη άκρη και περίμεναν να φτάσει στο κέντρο της γέφυρας πριν επιτεθούν. Ο Ν'Γκάρα ήταν σίγουρος πως υπήρχε κι άλλη ομάδα πίσω του, η ενέδρα θα ήταν πετυχημένη μόνο αν κατάφερναν να τον περικυκλώσουν, να τον αποκλείσουν κι από τις δύο πλευρές.
          Πανέτοιμος και απόλυτα ήρεμος συνέχισε να κινήται αργά πλησιάζοντας το κέντρο της γέφυρας. Στο ήσυχο μεσημέρι μόνο οι οπλές του αλόγου του ακούγονταν πάνω στον πέτρινο δρόμο, και αντιλαλούσαν μέχρι που έσβηναν στο χάος από κάτω. Εντελώς ξαφνικά μια δυνατή κραυγή μπροστά του έσκισε τον αέρα και διέλυσε την σιωπή. Οι Κτηνάνθρωποι εμφανίστηκαν αμέσως, και το ζεστό μεσημέρι έπαψε να είναι ήσυχο καθώς γέμισε με ιαχές και στριγγά ουρλιαχτά. Αλλόκοτος λαός, άσχημοι σαν ορκ του Ζόραθ στα υπερβόρεια πέρα από το Βουνό της Φωτιάς. Στους ώμους τους φύτρωναν κεφάλια σαν ζώων, άλλοι θύμιζαν τράγους, άλλοι ταύρους, κι άλλοι με τις μακρυές τους μύτες και τα τεράστια αυτιά τους θύμιζαν τους ελέφαντες που περιδιάβαιναν τις πλούσιες πεδιάδες της πατρίδας του βάρβαρου. Αρκετοί είχαν κοντές ουρές, και άλλοι αντί για πέλματα στηρίζονταν πάνω σε οπλές σαν του αλόγου του. Στα χέρια τους κρατούσαν μακρυά ραβδιά με πέτρινες μύτες σαν δόρατα, και σκουριασμένα σπαθιά που είχαν αρπάξει σε παλιότερες ενέδρες τους από άτυχα θύματά τους. Τα μαυρισμένα σαν καμένα κορμιά τους κάλυπταν σκληρές τρίχες, πιο πυκνές στους λαγόνες, έτσι τα οποιουδήποτε είδους ρούχα τους ήταν άχρηστα και περιττά.
          Κύκλωσαν τον μιγά αμέσως πάνω από δέκα Κτηνάνθρωποι ουρλιάζοντας και μουγκρίζοντας απειλές και βρισιές ενώ κράδαιναν απειλητικά τα πρωτόγονα όπλα τους. Ο βάρβαρος πήδηξε από το άλογό του και τράβηξε το σπαθί του στριφογυρίζοντας, ήταν πανέτοιμος να στείλει στον Βάλιρ πολύ αίμα. Του επιτέθηκαν ταυτόχρονα κι από τις δυο πλευρές, αλλά ο έμπειρος Ν'Γκάρα τους απέκρουσε αρκετά εύκολα με μια γυριστή κίνηση του κορμιού του. Το λεπίδι του έκοψε μεμιάς ένα τραγίσιο κεφάλι, και άνοιξε την κοιλιά ενός άλλου καθώς τέλειωσε την στροφή του σκύβοντας χαμηλά για να αποφύγει τα δόρατά τους. Ένας πήδηξε πάνω στην πλάτη του, ο μιγάς τον άρπαξε με το ελεύθερο χέρι του από τα μαλλιά και τον τράβηξε μπροστά του, του κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα με τη λαβή του σπαθιού του και τον πέταξε έξω από τη γέφυρα στο κενό. Αμέσως άφησε το τεράστιο κορμί του να κυλιστεί στην καυτή πέτρα σπαθίζοντας τα πόδια των πιο κοντινών του ληστών λίγο κάτω από τα γόνατα, και ξανασηκώθηκε για να το κατεβάσει κάθετα ανάμεσα στα κέρατα ενός ταυράνθρωπου με την ορμή του να τον κόβει με τη μία σε δυο κομμάτια που πέσανε αργά στη γέφυρα.
          Είχε ξεπαστρέψει ήδη τους μισούς μέσα σε δευτερόλεπτα, όταν με την άκρη του ματιού του είδε έναν να τραβάει το άλογό του από τα χαλινάρια προς την απέναντι πλευρά. Άρπαξε από κάτω ένα από τα δόρατα των νεκρών και το πέταξε με δύναμη στον ληστή τρυπώντας τον στην πλάτη πέρα για πέρα. Ήταν τέτοια η δύναμη που το πέταξε που ο Κτηνάνθρωπος σηκώθηκε στον αέρα και έσκασε πάνω στην πελώρια πέτρινη πατούσα ενός από τους πολεμιστές αγάλματα της απέναντι πλευράς. Οι σύντροφοί του βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν στον μιγά από πίσω. Ένα δυνατό χτύπημα στην πλάτη τον έκανε να μουγκρίσει από τον πόνο, κι ένα στομωμένο σπαθί τον χάραξε χαμηλά στην μέση του. Γύρισε και τέντωσε το χέρι του στα τυφλά, η λάμα του βρήκε αντίσταση και ένα μαυριδερό χέρι τινάχτηκε στον αέρα μαζί με το δόρυ που κρατούσε αποκομμένο για πάντα από το κορμί που ανήκε. Μια δυνατή γροθιά του βάρβαρου έλιωσε προς τα μέσα το πρόσωπο ενός ακόμη ληστή, και αυτός που τον έκοψε πισώπλατα είδε για τελευταία του εικόνα τον πέτρινο δρόμο να έρχεται με ταχύτητα καταπάνω του καθώς ο Ν'Γκάρα τον άρπαξε από τον σβέρκο και τον κοπάνησε με δύναμη κάτω σπάζοντάς του το κακάσχημο κεφάλι του γεμίζοντας τον τόπο αίματα και μυαλά.
          Είχαν μείνει μόνο δύο Κτηνάνθρωποι όρθιοι, και πισωπατούσαν ήδη γεμάτοι τρόμο στη θέα του σκεπασμένου από τα αίματα των συντρόφων τους ψηλού βάρβαρου. Το κέντρο της γέφυρας ήταν κατακόκκινο και γεμάτο κορμιά, άλλα κοίτονταν άψυχα κι άλλοι έσκουζαν ακόμη ζωντανοί αλλά διαμελισμένοι κι ετοιμοθάνατοι. Οι δυο ληστές έφτασαν στην άκρη και πήδησαν έξω από τη γέφυρα στο γρασίδι της πλαγιάς. Εκεί σε ασφαλή απόσταση άρχισαν να κραδαίνουν ξανά τα δόρατά τους φωνάζοντας ρυθμικά μια μόνο λέξη, Ντροθ, Ντροθ, Ντροθ. Ο Ν'Γκάρα ακίνητος σε θέση μάχης με το κορμί του λυγισμένο σαν τίγρη έτοιμη να επιτεθεί και με το σπαθί του μισοσηκωμένο κι ανυπόμονο για σάρκα αναρωτήθηκε τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η νέα τους ιαχή. Δεν άργησε να το καταλάβει.
          Δυνατοί γδούποι ακούστηκαν να επαναλαμβάνονται όλο και δυνατότεροι, ενώ τον καθένα ακολουθούσε ένα τράνταγμα που ταρακουνούσε όλη την αρχαία γέφυρα. Ο μιγάς γύρισε το κεφάλι και είδε πίσω του ένα ψηλό κτήνος να έρχεται τρέχοντας καταπάνω του. Συνειδητοποίησε ότι οι Κτηνάνθρωποι φώναζαν το όνομά του, και κατάλαβε πως τώρα ήταν πολύ πιθανό να τέλειωνε εδώ τα ταξίδια του. Βάλιρ, ψιθύρισε και ετοιμάστηκε για να αντιμετωπίσει τον γίγαντα. Το πανήψηλο κτήνος, πάνω από πέντε φορές το ύψος του βάρβαρου, όρμησε με τα τεράστια χέρια του απλωμένα. Ήταν αλλόκοτο στην όψη, απομεινάρι κάποιας πανάρχαιης φυλής που χάθηκε στο πέρασμα των αιώνων, κι οι λιγοστοί πια απόγονοί τους είχαν εκφυλιστεί τόσο που μόνο τα χρυσόχρωμα μακρυά μαλλιά τους θύμιζαν τους προγόνους τους. Το Ντροθ είχε τεράστιο κορμό γεμάτο μύες, κοντά και χοντρά πόδια για να κρατούν το απίστευτο βάρος του, και μακρυά χέρια που σαν στέκονταν όρθιο σχεδόν ακουμπούσαν τα ακροδάχτυλά του στο έδαφος. Το πρόσωπό του ήταν σαν εφιάλτης, με το πεταχτό κυρτό του μέτωπο, την πλακουτσωτή μύτη και τους μεγάλους κυνόδοντες που εξείχαν από το κάτω σαγόνι του προς τα πάνω.
          Στο ηλίθιο μυαλό του το Ντροθ δεν ξεχώριζε φίλους και εχθρούς. Πριν φτάσει κοντά στον Ν'Γκάρα στάθηκε και σήκωσε από κάτω έναν ζωντανό ακόμα ληστή που αργοπέθαινε στραγγίζοντας το αίμα του από τα κομμένα του πόδια. Τον έφερε μπροστά στο πρόσωπό του, τον μύρισε γρυλίζοντας, και τον έχωσε στο στόμα του τσακίζοντας με ευκολία το κορμί του με τα πελώρια δόντια του. Ο μιγάς άδραξε την ευκαιρία και έτρεξε ανάμεσα στα πόδια του γίγαντα πελεκώντας με το σπαθί του αριστερά και δεξιά πετώντας κομμάτια σάρκας στην πέτρινη γέφυρα. Το Ντροθ άφησε μια δυνατή κραυγή πόνου και γύρισε αμέσως με εντυπωσιακή για τον όγκο του ταχύτητα. Κοπάνησε με τη γροθιά του το σημείο που στεκόταν ο βάρβαρος για να τον λιώσει, κι αυτός ίσα που πρόλαβε και βούτηξε στο πλάι πριν το τεράστιο χέρι τον ισοπεδώσει. Πετάχτηκε πάλι όρθιος και κάρφωσε με το σπαθί του λίγο πάνω από τον καρπό, κάνοντας το Κτήνος να σκούξει ξανά και να τινάξει το χέρι του ψηλά. Μόνο που ο Ν'Γκάρα είχε αρπαχτεί γερά από τη λαβή και τινάχτηκε κι αυτός ψηλά μαζί του. Πάνω από το κεφάλι του γίγαντα έβαλε κόντρα τα πόδια του και ξεκάρφωσε τη λάμα του, και με ένα σάλτο που θα ζήλευε και ο καλύτερος ακροβάτης πίσω στην Ραν Μο προσγειώθηκε στην πλάτη του Ντροθ. Αρπάχτηκε από τα μακρυά μαλλιά και σκαρφάλωσε γρήγορα, ενώ το Κτήνος στριφογύριζε και προσπαθούσε να τον πιάσει τινάζοντας τα μακρυά του χέρια προς τα πίσω στα τυφλά. Απέφυγε δυο φορές να πιαστεί ανάμεσα στα τεράστια δάχτυλα, και κατάφερε να φτάσει στον σβέρκο του γίγαντα όπου κάρφωσε με δύναμη το σπαθί του μέχρι τη λαβή ελπίζοντας να πετύχει τη ραχοκοκκαλιά του ώστε το χτύπημα να είναι κρίσιμο. Η κραυγή του Ντροθ του έδωσε να καταλάβει πως είχε πετύχει καίριο σημείο, αλλά πριν προλάβει να τραβήξει το σπαθί του και να ξαναχτυπήσει το χέρι του Κτήνους τον έπιασε και τον πέταξε σαν τσουβάλι πάνω στον πέτρινο δρόμο.
          Πόνος δυνατός πλυμμήρισε τον Ν'Γκάρα και μια θολούρα πήρε να τον τυλίγει. Κούνησε το κεφάλι του να διώξει τη ζάλη και μαζεύοντας όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει άρπαξε ένα πεσμένο δόρυ και πετάχτηκε όρθιος ακριβώς στη στιγμή που ο γίγαντας έσκυβε για να τον πιάσει ξανά. Τίναξε το δόρυ του και το έμπηξε στο δεξί μάτι του Ντροθ ξαφνιάζοντάς τον. Ένα μακρόσυρτο κλαψούρισμα βγήκε από τα πελώρια χείλη του Κτήνους καθώς πισωπάτησε μισότυφλο. Τράβηξε το δόρυ από το μάτι του ουρλιάζοντας δυνατά. Ο μιγάς δεν έχασε χρόνο. Πήδηξε στο γόνατο του γίγαντα, κι από κει με όλη του τη δύναμη τίναξε το κορμί του προς τα πάνω φτάνοντας ξανά τα μακρυά μαλλιά. Αρπάχτηκε και σκαρφάλωσε ξανά αποφασισμένος να δώσει τέλος στο Κτήνος μια και καλή. Έφτασε στο σβέρκο, τράβηξε το σπαθί του, ανέβηκε πάνω στο κεφάλι του Ντροθ, και με μια δυνατή κραυγή νίκης το κάρφωσε στο πελώριο κρανίο του. Ο γίγαντας έκοψε μεμιάς το κλαψούρισμά του, στάθηκε ακίνητος σαν να τον χτύπησε κεραυνός, μετά έβγαλε ένα κοφτό απορημένο μουγκρητό και έπεσε αργά στα γόνατα. Με το μόνο του γερό μάτι να θολώνει γρήγορα από τον θάνατο έπεσε μονοκόμματος μπρούμητα στην καυτή πέτρα της αρχαίας γέφυρας, ενώ ο Ν'Γκάρα πετάχτηκε τελευταία στιγμή και κουτρουβάλησε μερικές φορές πριν σταματήσει λίγα μέτρα πιο πέρα.
          Ησυχία απλώθηκε στην αρχαία γέφυρα του Άρνοθ. Ο μιγάς σηκώθηκε με κόπο νιώθοντας όλο του το κορμί να πονάει. Είδε τους δύο Κτηνάνθρωπους να χάνονται πέρα στον λόφο έχοντας γίνει μάρτυρες της επικής νίκης του βάρβαρου. Τράβηξε κι έβγαλε το σπαθί του από το ακίνητο κεφάλι του γίγαντα, και σφύριξε στο πιστό του άλογο.
          Πέρασε τη γέφυρα και ανηφόρισε στις πλαγιές νιώθοντας την εξάντληση καθώς η αδρεναλίνη άφηνε σιγά σιγά το σώμα του. Το απόγευμα τον βρήκε να ταξιδεύει και πάλι αργά προς το βορρά, προς τον κύριο προορισμό του που δεν τον ξέχασε ούτε στιγμή, να σκοτώσει  τον θεό της Φωτιάς, τον αδίστακτο Ζόραθ.
          Στον ορίζοντα η μαύρη στήλη καπνού τον οδηγούσε, και συνέχισε ξέροντας πως ήταν ακόμη πολύ μακρυά από τον στόχο του, από το τρομακτικό Βουνό της Φωτιάς..-

       By MADnJIM 

Edited by MadnJim
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
  • 2 months later...
Cassandra Gotha

Είδα δύο μεγάλα προβλήματα στο κείμενό σου.

 

Το ένα είναι η έλλειψη πλοκής. Σ' αυτό το είδος χρειάζεται μια κάποια πλοκή, ένας στόχος, κάτι για να κρατήσει τον αναγνώστη να διαβάσει την περιπέτεια του ήρωα. Εδώ υπάρχει μόνο δράση, ( ο Ν' Γκάρα θέλει να περάσει τη γέφυρα αλλά του επιτίθονται οι Κτηνάνθρωποι), γαρνιρισμένη με πολλές περιγραφές και αναφορές που δεν χρειάζονται για την κατανόηση ή το κλίμα του διηγήματος.

 

Το άλλο είναι η αληθοφάνεια. Ναι, ξέρω, φαντασία έγραψες, αλλά πρέπει να με κάνεις να μπω στην ιστορία, να έχω λόγους να πιστέψω ότι έγιναν έτσι τα πράγματα.

 

Με πέταξες έξω στη σκηνή όπου εμφανίζεται το Ντροθ. Ο ίδιος ο ήρωάς σου, αυτός ο ατσαλένιος πολεμιστής, σκέφτεται ότι ήρθε το τέλος του:

κατάλαβε πως τώρα ήταν πολύ πιθανό να τέλειωνε εδώ τα ταξίδια του.

 

 

Και η περιγραφή του τέρατος μας το δείχνει καθαρά. Όμως, μια στιγμή μετά τού δίνεται η ευκαιρία να καλπάσει προς τη σωτηρία του, και τι κάνεις; Την πετάς στα σκουπίδια:

Ο μιγάς άδραξε την ευκαιρία και έτρεξε ανάμεσα στα πόδια του γίγαντα πελεκώντας με το σπαθί του αριστερά και δεξιά πετώντας κομμάτια σάρκας στην πέτρινη γέφυρα.

 

 

Γιατί το έκανε αυτό; Είχε κάνει τάμα να μην αφήνει εχθρό για εχθρό; Ήταν ατιμία να γυρίσει την πλάτη σε κίνδυνο; Δεν αναφέρεις τίποτα τέτοιο. Θέλω να με κάνεις να πιστέψω ότι είχε σοβαρό λόγο να επιτεθεί σε αυτόν το γίγαντα.

Η σκηνή της μάχης με το Ντροθ επίσης δεν πείθει. Το ξέρω ότι έχουμε δει δεκάδες σκηνές, σε ταινίες και παιχνίδια, με πολεμιστές να πηδούν στον αυχένα τέτοιων τεράτων, αλλά η γνώμη μου είναι ότι αν τα χέρια του εχθρού φτάνουν στο σβέρκο του, (αν έχει χέρια, βασικά, θα φτάνουν), αυτή δεν είναι έξυπνη κίνηση για τον πολεμιστή μας, κι ας είναι τόσο ευκίνητος ώστε να μπορεί να πηδήξει ως εκεί.

Τέλος, το κρανίο του τέρατος πρέπει να ήταν σαν βράχος, κρίνοντας πάντα από την περιγραφή του. Πώς το διαπέρασε με το σπαθί του, τι λεπίδα είχε;

 

Κάνε τον ήρωά σου πιο πραγματικό, δώσε του λόγους για ό,τι κάνει, και σκέψου τις δυσκολίες αλλά και τις ευκαιρίες του περιβάλλοντος, της ιδιοσυγκρασίας, των δυνατοτήτων (και όρια στις δυνατότητες, ε; ), και του εξοπλισμού του. Δεν τα λέω μόνο εγώ αυτά, τα λένε πιο μπασμένοι στη συγγραφή άνθρωποι, να ξέρεις. :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Σε ευχαριστώ καταρχήν που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις την ιστορία μου, και να την σχολιάσεις. Θα προσπαθήσω να σου λύσω τις απορίες σου αγαπητή φίλη συμφορουμίτισσα.:)

 

Καταρχήν, κι όπως σαφέστατα αναφέρω στον πρόλογό μου, πρόκειται για χαρακτήρα από ένα μυθιστόρημα τύπου Κόναν που γράφω και όπου να' ναι τελειώνω. Αυτό εδώ είναι ένα action (=δράση) κομμάτι που δεν θα χρησιμοποιήσω τελικά. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να δώσω εδώ κάποιο ιδιαίτερο lore. Είναι απλά ένας βάρβαρος σε μια αδιευκρίνιστη χρονική περίοδο όπου ακόμα λέγανε ελεύθερα τη γνώμη τους με ένα τσεκούρι, σε ένα φανταστικό τόπο, που θέλει να περάσει μια γέφυρα και του την "πέφτουν" φανταστικά πλάσματα. Δεν βλέπω γιατί να πρέπει να υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο υπόβαθρο για να στηριχτεί. Αναρωτιέσαι, πολύ γλαφυρά μάλιστα, γιατί δίνει τη μάχη και δεν την "κοπανάει". Θα μπορούσα σ' αυτό να σου απαντήσω πως το "Ντροθ" του κλείνει το δρόμο, πως το άλογό του το έχουν πάρει παραπέρα οι "κτηνάνθρωποι", πράγματα δηλαδή που αναφέρονται στο κείμενο, αλλά νομίζω πως το αυτονόητο είναι και η καλύτερη απάντηση. Αν δεν έδινε τη μάχη δεν θα υπήρχε η ιστορία! Τώρα, το να σε πείσω (όχι προσωπικά εσένα, αλλά τον αναγνώστη) για κάτι που ολοφάνερα είναι απίθανο και αδύνατο, δεν βλέπω πως θα μπορούσα να το κάνω εδώ, και το κυριότερο, γιατί να το κάνω. Δεν είναι αυτός ο σκοπός της ιστορίας, αλλά η γρήγορη διασκέδαση για κάποιον που αρέσκεται σε τέτοιου είδους κείμενα. Όσο για το κρανίο του γίγαντα, (γιατί ένα πλάσμα πέντε φορές το ύψος του ανθρώπου γίγαντας λέγεται, και όποιος κι αν έβλεπε μπροστά του κάτι τέτοιο θα είχε απόλυτο δίκιο να ανησυχήσει μήπως ήρθε το τέλος του), εγώ στην περιγραφή μου λέω πως ήταν γεροδεμένος, αλλά όχι πως το κεφάλι του ήταν πέτρινο. Ο "Ν'Γκάρα", όπως περιγράφω στην αρχή, υποτίθεται πως είναι ένας βάρβαρος μυώδης τύπος που ζει με το σπαθί του αγκαλιά. Βαπτισμένος στη μάχη και στο αίμα, εκπαιδευμένος στην πράξη, ξέρει που ακριβώς και πως ακριβώς να χτυπήσει, έτσι το να καρφώσει τη λάμα του πρώτα στον σβέρκο ψάχνοντας νεύρα και τένοντες, και μετά στο κέντρο του κρανίου ψάχνοντας την ευαίσθητη ραφή που υπάρχει εκεί, είναι μάλλον γι' αυτόν αυτονόητο και τρόπος ζωής. Το ότι αποφασίζει βέβαια να ανέβει στο σβέρκο του παρά τα μακρυά χέρια του γίγαντα το πληρώνει τελικά, αλλά ευτυχώς γι' αυτόν όχι μοιραία. Και τέλος, να κάνω πιο πραγματικό έναν τέτοιον χαρακτήρα; Και που θα ήταν το ενδιαφέρον τότε;..:)

 

Όλα αυτά που απαντώ είμαι σίγουρος και εντελώς πεπεισμένος πως διακρίνονται καθαρά και με σαφήνεια μέσα στο κείμενο. Όπως διακρίνεται φευγαλέα στον επίλογο και ο απώτερος στόχος του ήρωα, κάτι που πραγματικά δεν χρειαζόταν, αλλά ήθελα κάπως να το κλείσω.

 

Βέβαια, το ότι δεν θα το χρησιμοποιήσω τελικά στο μυθιστόρημά μου λέει κάτι, αλλά αυτό γίνεται για άλλους λόγους που έχουν να κάνουν με την πλοκή του και που δεν χρειάζεται τώρα να αναφέρω εδώ.

 

Πέρα όμως απ' όλα αυτά, και πάλι σ' ευχαριστώ για τον κόπο σου και την πρόθεσή σου να με βοηθήσεις, το εκτιμώ κι ας διαφωνώ, αλλά δεν συμφωνείς κι εσύ πως από τις διαφωνίες γίνονται οι πιο εποικοδομητικοί διάλογοι; Ελπίζω τώρα, μετά τις επεξηγήσεις μου να δεις με νέο "μάτι" το κείμενο. Και λυπάμαι που δεν σε ικανοποίησα για άλλη μια φορά. Δεν γίνεται όμως να ικανοποιούνται όλοι, σωστά; Ίσως με κάποια άλλη ιστορία μου να τα καταφέρω στο μέλλον, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να βγει από το χάος που κρύβεται στο κεφάλι μου..:)

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Στην αρχή γράφεις ότι είναι αυτοτελές. Μπορεί να είναι κομμάτι μεγαλύτερου έργου, αλλά είναι αυτοτελές, άρα χρειάζεται μία πλοκή δική του, κάτι μικρό. Γιατί ιστορία, με αρχή,μέση και τέλος, πώς το λένε, δεν είναι. Αλλιώς γράψε στα σχόλια: "μία σκηνή".

Δεν μίλησα πουθενά για lore. Αλλά τέλος πάντων.

 

Και δεν είναι το θέμα τι θα μπορούσες να μου πεις, το θέμα είναι ότι δεν τα έδειξες. Και νομίζω, διαβάζοντας την απάντησή σου, ότι δεν κατάλαβες κάτι πράγματα από τον σχολιασμό μου, ίσως να βιάστηκες να τον κρίνεις, να θυμώσεις και να διαφωνίσεις. Όμως εγώ δεν φέρθηκα έτσι στο διήγημά σου, του έδωσα χρόνο πριν αρχίσω να πατάω το πληκτρολόγιο.

 

Επίσης, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς με το ότι εκφράστηκα "γλαφυρά". Αν νομίζεις ότι ειρωνευόμουν, κάνεις λάθος, απλά.

 

Δεν είναι θέμα ικανοποίησης τους ενός, τη γνώμη μου σου είπα για το τι κατάλαβα ότι χρειάζεται το κείμενό σου.

Link to post
Share on other sites

Προσπαθώ να σε καταλάβω, αλλά σε χάνω συνέχεια. Τελοσπάντων, θα επιμείνω στο παραπάνω σχόλιό μου, που δεν καταλαβαίνω που είδες τον θυμό, γιατί εγώ προσπάθησα να απαντήσω με χιούμορ προκειμένου να μην μπούμε σ' αυτήν ακριβώς τη διαδικασία που με τραβάς τώρα. Σε έχω ήδη ευχαριστήσει, έχω ήδη εκτιμήσει την πρόθεσή σου, τι άλλο θα έπρεπε να κάνω που δεν το έκανα; Μήπως περίμενες ότι θα θύμωνα, ότι θα γινόμουν αγενής, ότι θα έδειχνα έναν άλλον εαυτό; Ε όχι δα! Είπες την άποψή σου, τη διάβασα, τη σεβάστηκα, γιατί θεωρείς πως έπρεπε και να συμφωνήσω μαζί σου; Είχες απορίες, προσπάθησα να σου τις λύσω. Αν περίμενες ή αποζητούσες κάτι άλλο λυπάμαι, αλλά και πάλι εγώ που φταίω; Και γιατί πρέπει να σου απολογηθώ ξανά και επιμένεις τόσο;

 

Την καλημέρα μου κοπελιά, εύχομαι πάντα ότι καλύτερο για όλους, δεν έχω λόγο να κουράσω περισσότερο το φόρουμ. Αν θες οποιαδήποτε άλλη διευκρίνηση πολύ ευχαρίστως, αλλά μέσω των pm.:)

Link to post
Share on other sites
  • 3 months later...
Ιρμάντα

Μόλις χτες διάβασα την άλλη ιστορία του Ν'γκάρα. Προσωπικά κατανοώ ότι είναι απλώς μία σκηνή δράσης αλλά δεν κατάλαβα καλά, τελικά θα το παρουσιάσεις το μυθιστόρημά σου ή το έχεις εγκαταλείψει; Ή απλώς δεν θα συμπεριλάβεις αυτό το κομμάτι; (Γιατί το μυθιστόρημα θα ήθελα να το διαβάσω.)

Σαν σκηνή δράσης μου φαίνεται ότι εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Γράφεις pure sword and sorcery και ναι υπάρχει ένα σπαθί και ο κραδαίνων αυτό και βέβαια σφάζει. Κάποιοι άνθρωποι συμπαθούν αυτό ακριβώς. Σαφώς καλύτερα αν όλο το μυθιστόρημα δεν κυλίσει μοναχά σε τέτοιο πνεύμα. Εννοώ ότι σαν επεισόδιο εντάξει, αλλά ο ήρωας χρειάζεται βάθος και τις τρεις διαστάσεις του. Συγκρούσεις χαρακτήρων κ.λπ. Και θα τολμήσω να σου πω να ξανασκεφτείς λίγο τη γεωγραφία σου. Βουνό της Φωτιάς. Πολύ Mount Doom μυρίζει....

Και δεν ξαναλέω ότι μου αρέσει το είδος γιατί θα γίνω κουραστική.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Σ' ευχαριστώ για τον αναγνωστικό σου χρόνο Ειρήνη, και για το σχόλιό σου. :)

Δύσκολο το βλέπω να τελειώσει κάπου κοντά το μυθιστόρημα. Προσπαθώ να το φτιάχνω έτσι που να μην με περιορίζει καθόλου, έχω σκαρώσει δηλαδή έναν κόσμο, ένα βασίλειο που στο κέντρο της επικράτειάς του είναι έρημος, στο νότο φτάνει στη θάλασσα με μια πόλη λιμάνι εκεί, στο βορρά δεσπόζει το Βουνό της Φωτιάς που προφανώς είναι ηφαίστειο, και πίσω του ο υπερβορράς με κρύο χιόνια και τα συναφή. Στα πέριξ της επικράτειας βρίσκονται οι γόνιμες περιοχές του βασιλείου. Στην πρωτεύουσα ο Ν'Γκάρα αναλαμβάνει από τον βασιλιά να ξεφορτωθεί τον θεό της Φωτιάς και να απαλλάξει το βασίλειο από τον μόνιμο κίνδυνο που εκπροσωπεί. Το ταξίδι για το Βουνό της Φωτιάς αρχίζει, και μαζί του και οι περιπέτειες του βάρβαρου. Οπότε τώρα απλώς γράφω όποτε έχω κέφι (ενάμισι χρόνο τώρα) ιστορίες-περιπέτειες του Ν'Γκάρα, και άσχετα από το περιεχόμενο όλες ταιριάζουν γιατί υποτίθεται πως είναι περιστατικά που του τυχαίνουν στη διάρκεια του ταξιδιού του. Έτσι το μόνο που χρειάζεται στο τέλος είναι μια συρραφή όλων αυτών των ιστοριών, ώστε να αποκτήσουν μία συνεχή ροή και τη μορφή του μυθιστορήματος. Μέσα από αυτές τις ιστορίες δίνονται λεπτομέρειες του κόσμου, μπαίνουν και βγαίνουν διάφοροι χαρακτήρες που αλληλεπιδρούν με διάφορους τρόπους με τον βάρβαρο, πλέκεται ο δικός του χαρακτήρας, κλπ, κλπ. Υπάρχουν οι κόντρες, οι ανατροπές, οι γυναίκες που επηρεάζουν πολλές φορές τα γεγονότα, τα φάντασι στοιχεία (κλέφτες, μάγοι-μάγισσες, ναοί, πλάσματα περίεργα, δράκοι, θεοί, σπαθιά, τόξα, άλογα, κλπ) με το τσουβάλι, και πάνω απ' όλα δράση. Πολύ σφάξιμο, με απίθανους τρόπους σε απίστευτες καταστάσεις. Όμως δεν με βιάζει τίποτα να το τελειώσω, και όσο θα έχω ιδέες για νέες περιπέτειες ο Ν'Γκάρα θα... ταλαιπωρείται. Τώρα, (αν) όταν κάποτε τελειώσει, και γίνει αυτή η συρραφή, θα το τυπώσω σε έναν φίλο τυπογράφο σε ένα αντίτυπο κομπλέ με εξώφυλλα, και θα πάρει τη θέση του κι αυτό στη βιβλιοθήκη μου. Για έκδοση δεν σκέφτομαι, γιατί στην Ελλάδα αυτό είναι ένα πικρό ανέκδοτο απ' όποια πλευρά κι αν το δεις. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Το δικό μου sword and sorcery/dark fantasy θα κυκλοφορήσει από Ars Nocturna πάντως (μάλλον Φλεβάρη). Δεν είναι ακριβώς το είδος τους αλλά έχε τους υπόψη.

Θα ήθελα να διαβάσω ολοκληρωμένο τον μιγά....

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Το δικό μου sword and sorcery/dark fantasy θα κυκλοφορήσει από Ars Nocturna πάντως (μάλλον Φλεβάρη).

 

Δεν είναι ακριβώς το είδος τους αλλά έχε τους υπόψη.

 

Θα ήθελα να διαβάσω ολοκληρωμένο τον μιγά....

Σοβαρά μιλάς;! Αυτό είναι υπέροχο!  Με το καλό και καλοτάξιδο εύχομαι.  :beerchug: Θα μας πεις κάποια στιγμή λεπτομέρειες φαντάζομαι, έτσι δεν είναι; Πότε βγαίνει, τον τίτλο, το οπισθόφυλλο, τα κλασικά δηλαδή να ξέρουμε πως θα το βρούμε. :)

 

Θα τους έχω υπ' όψη μου, σ' ευχαριστώ. :)

 

Όταν (αν) κάποτε τελειώσει πολύ ευχαρίστως. :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

 

Το δικό μου sword and sorcery/dark fantasy θα κυκλοφορήσει από Ars Nocturna πάντως (μάλλον Φλεβάρη).

 

Δεν είναι ακριβώς το είδος τους αλλά έχε τους υπόψη.

 

Θα ήθελα να διαβάσω ολοκληρωμένο τον μιγά....

Σοβαρά μιλάς;! Αυτό είναι υπέροχο!  Με το καλό και καλοτάξιδο εύχομαι.  :beerchug: Θα μας πεις κάποια στιγμή λεπτομέρειες φαντάζομαι, έτσι δεν είναι; Πότε βγαίνει, τον τίτλο, το οπισθόφυλλο, τα κλασικά δηλαδή να ξέρουμε πως θα το βρούμε. :)

 

Θα τους έχω υπ' όψη μου, σ' ευχαριστώ. :)

 

Όταν (αν) κάποτε τελειώσει πολύ ευχαρίστως. :)

 

 

Ναι εννοείται! Θα ανεβεί σχετικό post! Και ευχαριστώ από καρδιάς για τα φιλικά σου λόγια!

 

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Λοιπόν, φρόντισε να στρωθείς να ολοκληρώσεις το μυθιστόρημα σου, κοίταξε και πως θα το εκδώσεις γιατί τα teaser που δίνεις εδώ είναι απλώς ορεκτικούλια. Το ξαναλέω άλλη μια φορά, όχι σαν συνάδερφος συγγραφέας (που δεν είμαι), αλλά σαν αναγνώστης-βιβλιοφάγος, ότι διάβασα από σένα είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον.  Δεν ξέρω αν τα κείμενα σου είναι υψηλής λογοτεχνικής ποιότητας αλλά εγώ τα απολαμβάνω.  Και προσπαθώντας να μπω στον ρόλο του έμπειρου κριτικού, (που επίσης δεν είμαι), δεν βρήκα προβλήματα.  Έχοντας μια εμμονή -διαστροφή οπτικοποίησης του κειμένου στον εγκέφαλο μου θα την έλεγα- με τα settings ιδιαιτέρως, βρήκα την γέφυρα του Άρνοθ εξαίσια.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Φίλε Νίκο χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η ιστορία, κι ακόμα περισσότερο χαίρομαι που δεν είναι η μόνη από τις ιστορίες μου που βρήκες ενδιαφέρουσα.

Σ' ευχαριστώ για το "σπρώξιμο" για να τελειώσω το μυθιστόρημα, πάντα είναι χρήσιμο. Δεν έχω την έκδοση κατά νου όμως, από την άλλη βέβαια δε θα με χάλαγε κιόλας αν "καθόταν".:)

Νομίζω έχουμε την ίδια διαστροφή, εγώ το λέω "βλέπω σινεμά μέσα στο κεφάλι μου".:)

Link to post
Share on other sites
  • 9 months later...
Blacksword

Βρήκα κι άλλη ιστορία με τον Ν'Γκάρα και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. :)

 

Ο χειρισμός της μάχης πρέπει να πω είναι πάρα πολύ καλός σε σημείο να μου θυμίζεις έναν συγγραφέα που τον κατέχει αυτόν τον τομέα.

Πάντως κρίμα που το απέριψες αυτό το κομμάτι, φαίνεται αρκετά καλό (για μένα).

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Βρήκα κι άλλη ιστορία με τον Ν'Γκάρα και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. :)

 

Ο χειρισμός της μάχης πρέπει να πω είναι πάρα πολύ καλός σε σημείο να μου θυμίζεις έναν συγγραφέα που τον κατέχει αυτόν τον τομέα.

Πάντως κρίμα που το απέριψες αυτό το κομμάτι, φαίνεται αρκετά καλό (για μένα).

 

Χμ, ποτέ μη λες ποτέ, έτσι πίστευα και για άλλη μια περιπέτεια του Ν'Γκάρα, την "Ο ναός του φιδιού", και τελικά ενσωματώθηκε σχεδόν αυτούσια στην "Τα διπλά σπαθιά του Όρο". Κάποια στιγμή κάπου θα βρει κι αυτή τον δικό της χώρο. :)

 

Να 'σαι καλά φίλε Κώστα, σ' ευχαριστώ για το σχόλιο. :)

Link to post
Share on other sites
  • 5 years later...
Laced with the dread

παλι σουπερμαν υπεργαμευς πολεμιστης? εγω πιστευω πως οι μονομαχιες πρεπει να αποδιδονται με λιγα γενικα λογια γιατι μονο τοτε διατηρουν μια ποιητικοτητα. Πχ τον Αρχιουρουκ τον εκοψε ο Εομερ τριτος στραταρχης του Μαρκ η: τον Μαυρο Νουμενοριο τον σκοτωσε ο Ιδιος ο Θορονγκιλ σε μονομαχια στην πιο ψηλη προβλητα του Ουμπαρ. Τεχνικοτητες=λογικη=ισως ασχημο

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..