Jump to content

Η μπαλάντα του κουρδιστού άντρα


Recommended Posts

gismofbi

Είδος: φαντασία
Βία; όχι
Σεξ; όχι
Αριθμός Λέξεων: 3.498 χωρίς τίτλο και εισαγωγή
Αυτοτελής; ναι
Σχόλια: Η συμμετοχή μου στο Write off #73 - Asgaroth vs gismofbi
 

Η μπαλάντα του κουρδιστού άντρα

 

   Τα νέα ταξίδεψαν γρήγορα σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της Αυτοκρατορίας. Έφτασαν μέχρι και σ' ένα κάστρο στην κορυφή ενός βράχου που βρισκόταν καταμεσής του πιο απομακρυσμένου νησιού, που βρισκόταν στη μέση του πιο άγριου ποταμού, που περνούσε από τον πάτο του πιο απόκρημνου γκρεμού. Το κάστρο δεν είχε κάποια εμφανή είσοδο, μόνο ένα μπαλκόνι στην πανύψηλη κορυφή του. Σ' αυτό το μπαλκόνι, στεκόταν ένας άντρας. Ήταν αφύσικα ψηλός και σχεδόν εξίσου λεπτός με μακριά, λευκά μαλλιά που χύνονταν στους ώμους και τη μέση του. Έμοιαζε γέρος και νέος την ίδια στιγμή˙ τόσο δύσκολο ήταν να διακρίνει κάποιος την πραγματική του ηλικία. Τα γαλάζια του μάτια ήταν καλυμμένα από ένα λεπτό, λευκό πέπλο. Αφουγκραζόταν προσεκτικά τον αέρα και το ορμητικό μουρμούρισμα του ποταμού, μαθαίνοντας έτσι ό,τι συνέβαινε στην Αυτοκρατορία.

   Έμαθε για τους χωρικούς και τους ευγενείς, έμαθε για θανάτους και γάμους κι έμαθε και κάτι που καιρό περίμενε ν’ ακούσει. Ικανοποιημένος, απομακρύνθηκε από το μπαλκόνι. Το εσωτερικό του δωματίου ήταν σκοτεινό και γεμάτο από παράξενα αντικείμενα, εργαλεία μέτρησης και κάθε είδους βαζάκια γεμάτα από οτιδήποτε μπορούσε κανείς να βάλει με το νου του. Μυρωδιά σκόνης και κλεισούρας επικρατούσε στο χώρο, αλλά ο άντρας δεν έμοιαζε να ενοχλείται. Με τη σιγουριά κάποιου που γνώριζε πολύ καλά τα κατατόπια, τράβηξε από ένα ράφι μια μεγάλη, κυλινδρική θήκη κι έβγαλε από το εσωτερικό της μια περγαμηνή. Την άπλωσε στο τραπέζι όπου εργαζόταν συνήθως και την παρατήρησε για λίγο. Έπιασε την πένα του και τη βούτηξε στο μελάνι. Συμπλήρωσε κάτι σε όσα ήταν ήδη γραμμένα εκεί και χαμογέλασε αχνά. Αιώνες μελέτης είχαν μόλις φτάσει στο τέλος τους. Το μόνο πράγμα που είχε να κάνει τώρα ήταν να παρατηρεί και να περιμένει να δει τα αποτελέσματα της δουλειάς του.

 ‘’Η παρατήρηση είναι η μητέρα της ανακάλυψης’’, του είχε πει ο δάσκαλος του κάποτε. Ο άντρας συμφωνούσε αλλά εκτός της παρατήρησης πίστευε πως εξίσου σημαντικό κομμάτι ήταν και ο πειραματισμός. Αυτός συμπλήρωνε όλα τα κομμάτια του πάζλ. Έπρεπε να δοκιμάσει αν το αποτέλεσμα της δουλειάς του ήταν το επιθυμητό και ο χρόνος εκείνη τη στιγμή δεν ήταν φίλος του. Ενδόμυχα διαφωνούσε με την ιδέα που του καρφώθηκε στο κεφάλι γιατί ήταν αρκετά ριψοκίνδυνη αλλά αν δεν έχεις τόλμη δεν έχεις αποτέλεσμα. Έτσι, άφησε στο τραπέζι την πένα που έγραφε και άδραξε ένα μαχαίρι. Ρουθούνισε σκεφτικός και παρόλο που είχε αποφασίσει να το κάνει, δίστασε. Τελικά η δίψα του για γνώση νίκησε. Η λεπίδα γλίστρησε στον καρπό του κάνοντάς τον να αναβλύσει ζεστό αίμα. Ο άντρας περίμενε. Πλέον άρχισε να αμφιβάλει για τη δουλειά του αλλά πριν προλάβει να το καλοσκεφτεί, το αίμα σταμάτησε να ρέει. Παραξενεμένος σκούπισε με το μανίκι του την πληγή. Το κόψιμο είχε εξαφανιστεί και το μόνο που απέμεινε ήταν μια μικρή ουλή σε σχήμα μισοφέγγαρου.

   Ο άντρας χαμογέλασε, πέταξε χάμω το μαχαίρι και συνέχισε να γράφει λίγες καφετιές αράδες στο κιτρινισμένο χαρτί. Μέσα του πετούσε από τη χαρά του αλλά αυτά τα νέα που έμαθε τον έκαναν να βιάζεται. Μπορεί να ζούσε απομονωμένος και μόνος αλλά είχε τον τρόπο να μαθαίνει αυτά που θέλει και τα σημερινά νέα ήταν τόσο αναπάντεχα που θα έκαναν πλήθος ανθρώπων να έρθει στο κάστρο του. Δεν το ήθελε αυτό.  

   Μόλις τελείωσε αυτό που έγραψε, σημείωσε το όνομα του και την ημερομηνία, υπέγραψε και το τοποθέτησε ξανά στην κυλινδρική θήκη. Έπειτα πήρε τρία διαφορετικά κομμάτια χαρτί και ξεκίνησε να γράφει ξανά. Και στα τρία η εισαγωγή ήταν η ίδια. "Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν και εκείνοι που δεν βλέπουν." Μόλις τελείωσε, τα περιέκλεισε σε τρεις φακέλους και τα φύλαξε σε μια τσάντα. Μέσα της έβαλε επίσης διάφορα όργανα μετρήσεων που βρίσκονταν αραδιασμένα στο δωμάτιο, έγγραφα, σχέδια και μπουκαλάκια με ποικίλα υγρά και κόκκους υλικών.

   Αφουγκράστηκε τον αέρα ξανά. Έπρεπε να μάθει. Δεν ήταν κάνας μάγος, άσχετα που κάποιοι τον αποκαλούσαν έτσι. Όλα ήταν παρατηρητικότητα. Οι καμπάνες του Αγίου Ουμβέρτου εξακολουθούσαν να χτυπάνε πένθιμα, το νερό ήταν ήρεμο κάτι που σήμαινε πως η πρόσβαση δεν παραβιάστηκε ακόμη ενώ τα πουλιά κάθονταν ήσυχα στα δέντρα. Προς το παρών ήταν ασφαλής αλλά δεν είχε πολύ χρόνο. Άρχιζε να νιώθει πιεσμένος μα μια φωνή μέσα του τον καθησύχασε πως τα είχε όλα υπό έλεγχο. Η ανακάλυψή του άξιζε και τα χρόνια μελετών αλλά και τη θυσία που έπρεπε να κάνει στο βωμό της επιστήμης.

   Ακούμπησε για λίγο την τσάντα του στο πάτωμα και πλησίασε στον τοίχο. Εκεί βρισκόταν μια μεσαιωνική πανοπλία ιππότη. Ο άντρας σήκωσε το κλείστρο του κράνους ελέγχοντας το εσωτερικό του, έπειτα έκανε το ίδιο με τις περικνημίδες, με το μεταλλικό περικάρπιο και τέλος άνοιξε την πανοπλία στο ύψος του στήθους σαν πορτάκι. Με ένα εργαλείο έσφιξε κάποιες βίδες, ρύθμισε τα γρανάζια και λάδωσε όλες τις σούστες και τα ελάσματα. Ήταν έτοιμο.

   Ξαναπήρε την δερμάτινη τσάντα του κι έκανε να κινηθεί προς την βιβλιοθήκη όταν άκουσε φωνές από έξω. Είχαν έρθει. Πιο σύντομα απ’ ό,τι πίστευε. Μάλλον τα νέα ταξίδεψαν αστραπιαία και τους συντάραξαν.

   Ο άντρας χαμογέλασε και μπήκε σε ένα μυστικό πέρασμα απ’ όπου κατέβηκε εκατοντάδες σκαλοπάτια. Ακολούθησε μια σκοτεινή υγρή σήραγγα κι επιτάχυνε το βήμα του. Οι φωνές ακούγονταν πιο έντονα τώρα, παρόλο που τα τείχη ήταν χοντρά. Σε λίγο θα έβγαινε στο δάσος έξω από το χωριό. Όσο οι χωρικοί πίστευαν ότι ο άντρας του κάστρου πέθανε και  θρηνούσαν τον θάνατο του, αυτός θα ήταν ελεύθερος και ζωντανός. Ένα πράγμα έμενε μόνο να κάνει. Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της δουλειάς του θα φαίνονταν αρκετά αργότερα. Έπρεπε απλά να περιμένει…

 

3 Μαρτίου 1881, Λονδίνο

   Ο άντρας στεκόταν ατέλειωτες ώρες μπροστά από ένα κλουβί στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου. Μπορεί να ήταν γέρος αλλά τα χέρια του ήταν τόσο αεικίνητα που σημείωναν αστραπιαία όλα αυτά που έβλεπαν τα μάτια του. Για τους περαστικούς το θέαμα ήταν απλά μια μαϊμού σε ένα κλουβί που χοροπήδαγε και μπανάνες. Για τον γέρο όμως ήταν πολλά παραπάνω. Ήταν φύση, εξελικτικός μηχανισμός, απαντήσεις σε αιώνια ερωτήματα.

   ‘’Είναι σίγουρα φυσική επιλογή’’, σκέφτηκε φωναχτά. ‘’Η συνεχής προσαρμογής των ειδών στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος ώστε να διασφαλιστεί η επιβίωση τους. Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές. Πρέπει να βρω αποδείξεις γι’ αυτό’’.

   «Έι, πιθηκάνθρωπε», του διέκοψε τις σκέψεις ένας περαστικός. «Μήπως την ερωτεύτηκες αυτή τη μαϊμού;»

   «Νομίζεις ότι είσαι ανώτερος από αυτήν;  Να σου πω ένα μυστικό; Μια μαϊμού, αν μεθύσει με μπράντυ, δεν θα το αγγίξει ποτέ ξανά και έτσι είναι πολύ σοφότερη από τους περισσότερους ανθρώπους».

   Ο περαστικός κατέβασε τα μούτρα κι έφυγε προσβεβλημένος. Πίσω του ακούστηκε ένα δυνατό γέλιο. Ήταν ένας δημοσιογράφος νεαρής ηλικίας.

   «Μπράβο σας, κύριε Δαρβίνε. Ωραία του απαντήσατε. Μου επιτρέπετε να σας βγάλω μια φωτογραφία; Για την εφημερίδα. Ετοιμάζω ένα άρθρο για σας».

   Ο γέρος συμφώνησε κουνώντας το κεφάλι. Δεν είχε και πολλούς υποστηρικτές η θεωρία του για την εξέλιξη των ειδών αλλά δεν θα κατέθετε τα όπλα.

   Ο φωτογράφος σκέπασε το κεφάλι του και την ξύλινη μηχανή με ένα μαύρο ύφασμα και απελευθέρωσε το προστατευτικό γυαλί του φακού. Μέτρησε ως το τέσσερα και το ξαναβίδωσε.

   «Σας ευχαριστώ πολύ. Α! κι επί της ευκαιρίας», συμπλήρωσε ο φωτογράφος και έδωσε ένα φάκελο στον γέρο. «Ένας άντρας μου το έδωσε και είπε να το φέρω σε εσάς. Δεν ξέρω ποιος ήταν».

   Ο Δαρβίνος άνοιξε το φάκελο παραξενεμένος. Δεν υπήρχε κάποιος αποστολέας ή κάποιο όνομα γενικά. Μέσα του υπήρχε ένα χαρτάκι. Το διάβασε νοερά.

‘’Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν και εκείνοι που δεν βλέπουν. Συγχωρέστε το θράσος μου αλλά αν σας έβαζα σε κάποια κατηγορία, αυτή θα ήταν η δεύτερη. Βλέπετε όταν σας δείχνουν. Όταν η φύση σας δείχνει απολιθώματα, όταν η φύση σας δείχνει φυτά και ζώα, εσείς βλέπετε την αξία του σύμπαντος, της δημιουργίας και της εξέλιξης. Αν υπάρχει και κάτι άλλο που δεν έχετε δει; Αν δεν σας το έχει δείξει η φύση; Αν ο άνθρωπος εξελίσσεται σε κάτι ανώτερο; Αν μπορεί να γίνει άφθαρτος ή να φτάσει σε θεϊκό επίπεδο; Επειδή δεν θα με πιστεύατε αν σας το έλεγα, μπορείτε να το δείτε με τα μάτια σας. Ίσως τότε, αν σας το δείξω, το δείτε και το πιστέψετε τότε η έρευνα σας εξελιχτεί κι αυτή μαζί με σας. Δεν έχετε παρά να έρθετε στον πύργο Αμπουάζ στο Κλου της Γαλλίας σε μια εβδομάδα. Εκεί θα μάθετε ένα μυστικό που θα αλλάξει την ανθρωπότητα και τον κόσμο για πάντα.‘’

   Δεν καταλάβαινε το περιεχόμενο αλλά μέσα του ήδη φύτρωσε ο σπόρος της περιέργειας. Έκλεισε τα μάτια και με τη φαντασία του έβλεπε τους ατμοκίνητους τροχούς του αγαπημένου του ατμόπλοιου να σκίζουν την επιφάνεια της θάλασσας, την ατμομηχανή να βουίζει και το  φουγάρο του να σφυρίζει με ενθουσιασμό. Το ‘’Μπιγκλ’’ θα έκανε άλλο ένα ταξίδι γι’ αυτόν ως τη Γαλλία. Ίσως εκεί να έβρισκε τις απαντήσεις που έψαχνε για να ολοκληρώσει τη θεωρία του.

 

3 Μαρτίου 1881, Παρίσι

   Ο συγγραφέας βρισκόταν καθισμένος στο γραφείο του και κοίταζε μια λευκή σελίδα επί ώρες. Το καλάθι των αχρήστων ήταν γεμάτο από τσαλακωμένα χαρτιά. Τίποτα δεν τον ικανοποιούσε. Δεν ήξερε τι να γράψει, κάτι παράξενο για το μέγεθος της φαντασίας, της φήμης και του ταλέντου του. Έξυσε για ακόμα μια φορά το μολύβι του μπας και με αυτόν τον τρόπο ακονιστεί και η σκέψη του αλλά πάλι τίποτα. Το βλέμμα του έπεσε στην καινούργια του γραφομηχανή, δώρο της γυναίκας του και μάλιστα ακριβό. Το σιχαινόταν αυτό το μηχάνημα. Βέβαια, δεν ήθελε να στενοχωρήσει την Ονορίν και πάντα όταν εκείνη πλησίαζε αυτός προσποιούταν τον χαρούμενο κι έκανε ότι πατάει τα κουμπιά της.

   Ένα επίμονο χτύπημα της πόρτας επανέφερε τον συγγραφέα στην πραγματικότητα. Η Ονορίν έτρεξε αλαφιασμένη στην είσοδο φωνάζοντας συνεχώς ‘’Συγνώμη Ιούλιε, τρέχω να ανοίξω’’.

   «Πάω εγώ, γλυκιά μου. Ούτως ή άλλως δεν είναι η μέρα μου σήμερα».

   Ο Ιούλιος άνοιξε την πόρτα αλλά στο πλατύσκαλο δεν υπήρχε κανείς. Μόνο ένας κιτρινισμένος φάκελος. Ο άντρας έσκυψε και τον σήκωσε. Έγραφε μόνο ‘’προς τον κύριο Βερν’’.

   «Ποιος ήταν, αγάπη μου;»

   «Δεν ξέρω. Βρήκα μόνον αυτό», είπε ο Ιούλιος και της έδειξε το φάκελο. «Δεν ονοματίζει τον αποστολέα του».

   Τότε έσκισε το πάνω μέρος κι αποκάλυψε το περιεχόμενο του. Φόρεσε τα γυαλιά που ήταν ακουμπισμένα στην τσέπη του γιλέκου του και διάβασε φωναχτά.

   ‘’Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν και εκείνοι που δεν βλέπουν. Συγχωρέστε το θράσος μου αλλά αν σας έβαζα σε κάποια κατηγορία, αυτή θα ήταν η τρίτη. Δεν βλέπετε με τα μάτια σας αλλά με αυτά της φαντασίας. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να σας χαρακτηρίσω συγγραφέα ή προφήτη. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν αυτά που γράφετε υπάρχουν στα αλήθεια; Ή αν θα συμβούν στο μέλλον; Αν το σύμπαν είναι πιο κοντά μας από ό,τι νομίζουμε; Ή ακόμα αν η φαντασία δεν έχει όρια; Γι’ αυτό ανοίξετε τα μάτια της φαντασίας και δείτε αυτά που θα σας δείξω. Έπειτα από αυτό είμαι πεπεισμένος πως θα γραφτεί το τελειότερο βιβλίο του κόσμου. Δεν έχετε παρά να έρθετε στον πύργο Αμπουάζ στο Κλου της Γαλλίας σε μια εβδομάδα. Εκεί θα μάθετε ένα μυστικό που θα αλλάξει την ανθρωπότητα και τον κόσμο για πάντα.‘’

   «Δεν καταλαβαίνω», είπε η Ονορίν.

   Για τον Ιούλιο αυτή θα ήταν μια μεγάλη έμπνευση και μια ακόμα μεγαλύτερη περιπέτεια. Και όπως κάθε μεγάλη περιπέτεια, έπρεπε να ξεκινήσει με ένα αερόστατο. Μπορεί να μην έκανε τον γύρο του κόσμου σε ογδόντα ημέρες αλλά και το να πάει στο Κλου σε εφτά δεν ήταν αμελητέο.

 

3 Μαρτίου 1881, Βουδαπέστη

   Ο ήχος του μέταλλου πάνω σε μέταλλο ήταν τόσο εκνευριστικός που ο νεαρός πονοκεφάλιασε. Εκσφενδόνισε το κατσαβίδι στο δάπεδο και σκούπισε με λύσσα τον ιδρώτα του. Αυτό που τον νευρίαζε πιο πολύ δεν ήταν καθεαυτή η επισκευή του ατμοκινητήρα του κάρου που ονόμαζαν αυτοκινούμενο ατμοκίνητο όχημα. Τα έμβολα και οι κύλινδροι ήταν παιχνιδάκια στα χέρια του. Αυτό που τον πείραζε πιο πολύ ήταν ότι όχι μόνο δεν ενδιέφεραν κανέναν οι επαναστατικές θεωρίες του αλλά αντί να τον αντιμετωπίζουν ως επιστήμονα, του συμπεριφέρονταν ως τεχνίτη.

   Τους είχε πει τόσες φορές να αλλάξουν τον μη αποδοτικό ατμοκινητήρα υδρογόνου σε ηλεκτροκινητήρα εσωτερικής καύσης με περιστρεφόμενα μαγνητικά πεδία αλλά αυτοί τον κορόιδευαν. Δεν τους ενδιέφερε ούτε η δωρεάν ανεξάντλητη ενέργεια ούτε η ύπαρξη του ίδιου. Τον είχαν μόνο για να βιδώνει βίδες και να επισκευάζει χαλασμένους κινητήρες και τηλεγράφους. Η θεωρία του εναλλασσόμενου ρεύματος ή η θεωρία της δωρεάν ενέργειας τους ήταν παντελώς αδιάφορες. Το όραμα του ήταν απλό αλλά όλοι οι ισχυροί της επιστημονικής κοινότητας το χαρακτήριζαν ουτοπικό και δεν του επέτρεπαν καν να αποδείξει τις ιδέες του. Ήθελε μόνο ο κάθε άνθρωπος να έχει άμεση πρόσβαση στην άφθονη ενέργεια του σύμπαντος η οποία εκτός των άλλων θα μπορούσε να συμβάλλει στην επίτευξη ενός καλύτερου βιοτικού επιπέδου, στην εκμηδένιση των κοινωνικών διαφορών αλλά και στην οικολογική διαχείριση του περιβάλλοντος. 

   «Δάσκαλε, δάσκαλε! Το βρήκα», φώναξε λαχανιασμένος ένας πιτσιρίκος. «Κύριε Τέσλα, που είστε;»

   «Μη φωνάζεις μωρέ, εδώ είμαι. Το βρήκες, είπες;»

   «Ναι, εδώ το ‘χω», είπε ο μικρός και αφού κοίταξε συνωμοτικά γύρω του για να βεβαιωθεί ότι δεν τον βλέπει κανείς, το έδειξε στον νεαρό άντρα.

   Ήταν ένα μικρό πηνίο που στη βάση του τυλιγόταν ένα μακρύ σύρμα σαν χάλκινο καλώδιο.

   «Είπα στον κύριο Έντισον πως το θέλω για να επισκευάσω ένα τηλέφωνο. Δεν έδωσε και πολλή σημασία».

   «Μπράβο, αγόρι μου. Φέρ’ το και το απόγευμα έλα στο εργαστήρι μου να με βοηθήσεις με το πείραμα που θα διεξάγω».

   «Τι θα κάνεις, δάσκαλε;»

   «Θα δημιουργήσω το μέλλον. Δεν πρέπει να το μάθει κανείς, όμως.».

   «Δεν θα πω τίποτα, ορκίζομαι. Σου έχω και κάτι άλλο όμως», συμπλήρωσε ο μικρός και έβγαλε ένα φάκελο από την τσέπη του.

   «Γράμμα από την πατρίδα;» ρώτησε ο Τέσλα.

   «Δεν νομίζω. Το βρήκα στο γραφείο του κυρίου Έντισον. Το μόνο που γράφει είναι ‘’προς τον κύριο Νίκολα Τέσλα’’».

   Ο νεαρός πήρε τον φάκελο στα χέρια του και τον άνοιξε. Μύριζε έντονα παλιό χαρτί αλλά δεν έδωσε σημασία. Ίσως ήταν η υποτροφία στη Γαλλία που είχε ζητήσει.

   ‘’Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν και εκείνοι που δεν βλέπουν. Συγχωρέστε το θράσος μου αλλά αν σας έβαζα σε κάποια κατηγορία, αυτή θα ήταν η πρώτη. Βλέπετε γύρω σας ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει. Ξέρετε να παρατηρείτε και θέλω να σας διαβεβαιώσω πως η παρατήρηση είναι η μητέρα της ανακάλυψης. Έχω ακούσει για τις θεωρίες που έχετε αναπτύξει και ομολογώ πως δεν με άφησαν αδιάφορο. Μπορεί ο άνθρωπος να ελέγξει τη μεγαλοπρεπέστερη από όλες τις διαδικασίες της φύσης; Την Ενέργεια; Αν μπορούσε να το κάνει αυτό, θα είχε δυνάμεις σχεδόν απεριόριστες και υπερφυσικές! Θα μπορούσε να δημιουργεί τους ήλιους και τα αστέρια, τη θερμότητα και το φως. Θα μπορούσε να δημιουργεί ζωή και να την αναπτύσσει σε όλες τις άπειρες μορφές της! Τέτοιες δυνάμεις θα μπορούσαν να τον τοποθετήσουν δίπλα στο Δημιουργό του... Σας προσκαλώ να δείτε για ακόμα μια φορά γύρω σας πιο προσεκτικά αυτά που υπάρχουν στο σύμπαν. Δεν έχετε παρά να έρθετε στον πύργο Αμπουάζ στο Κλου της Γαλλίας σε μια εβδομάδα. Εκεί θα μάθετε ένα μυστικό που θα αλλάξει την ανθρωπότητα και τον κόσμο για πάντα.‘’

   «Τι γράφει, δάσκαλε; Είναι η υποτροφία;»

   «Όχι, καλέ μου Άντονυ. Πρέπει να φύγω. Πες στον κύριο Έντισον πως έχω τελειώσει εδώ», αποκρίθηκε ο Τέσλα και κατευθύνθηκε προς το νέο σιδηροδρομικό σταθμό. Ο ουρανός σκοτείνιασε κάποια στιγμή από ένα αερόπλοιο τύπου Ζέππελιν αλλά ο νεαρός δεν το αντιλήφθηκε καν. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν η ατμάμαξα που τον χώριζε από τη Γαλλία και η μια εβδομάδα από το μέλλον της ανθρωπότητας. Η σιδηροτροχιά ήταν ο δρόμος του και οι ράγες τα σκαλοπάτια. Ίσως το πλατύσκαλο να ήταν το ίδιο το μέλλον…

 

Μια εβδομάδα αργότερα, στον πύργο Αμπουάζ

   Η αίθουσα του πύργου Αμπουάζ μύριζε έντονα κλεισούρα και σκόνη ενώ η εγκατάλειψη τόσων αιώνων έδωσε την ευκαιρία στις αράχνες να επιδείξουν την τέχνη τους στην κλωστοϋφαντουργία. Οι τρεις άντρες παραμέρισαν τις κουρτίνες ιστών και περιεργάστηκαν το χώρο. Ήταν όλα τόσο παράξενα. Τρεις άγνωστοι έλαβαν το ίδιο σχεδόν μήνυμα που τους προσκαλούσε σε εκείνο το μέρος. Με την άφιξη τους και πριν προλάβουν να συζητήσουν μεταξύ τους η καταπακτή στην είσοδο του κάστρου τους κατάπιε και τους μετέφερε με κάτι σαν ανελκυστήρα σε αυτό το δωμάτιο. Ποιος ήταν ο μυστηριώδης οικοδεσπότης και γιατί δεν είχε την ευγένεια να τους υποδεχτεί; Τι τους ήθελε; Ποιο ήταν αυτό το μυστικό που θα μάθαιναν;

   Και οι τρεις κοιτούσαν με δέος τα αντικείμενα γύρω τους. Διάφορα προσχέδια, σκίτσα, παλιοί σκονισμένοι πίνακες, αγαλματάκια, εργαλεία, όργανα μετρήσεων και μηχανικά μέρη προφανώς άλλης εποχής. Ο Κάρολος Δαρβίνος κοίταζε μαγεμένος μερικά σκίτσα ανθρώπινης ανατομίας και φυσιολογίας ζώων και πτηνών. Ο Ιούλιος Βερν είχε κολλήσει το πρόσωπο του σε ένα ξύλινο κατασκεύασμα που έμοιαζε με πτητική μηχανή και το άγγιζε ευλαβικά με τα χέρια του. Ο Τέσλα είχε εντυπωσιαστεί από ένα σιδερένιο ιππότη που βρισκόταν κολλημένος στον τοίχο. Δεν ήταν απλά ένα κέλυφος, μια άδεια πανοπλία. Ήταν ένα αυτόματο. Ένας ρομποτικός ιππότης που ξεπήδησε, θαρρείς, από μεσαιωνικό μυθιστόρημα. Κάπως έπρεπε να ενεργοποιείται, αν ήταν λειτουργικό. Το κοίταξε για λίγο και βρήκε το κουρδιστήρι στην πλάτη του. Το γύρισε και περίμενε να δει τι θα κάνει. Τότε άκουσε το ελατήριο να συσπειρώνεται και να δίνει κίνηση σε αμέτρητα γρανάζια στο εσωτερικό του. Τα μεταλλικά δοντάκια τους άρχισαν να ωθούνται μεταξύ τους και να κινούν τροχαλίες και ελάσματα. Ο Βερν και ο Δαρβίνος άφησαν τα έργα που κοιτούσαν και η προσοχή τους στράφηκε προς τον μεταλλικό άντρα. Ο τελευταίος σήκωσε το χέρι του αργά, χαιρέτησε τους τρεις άντρες και τοποθέτησε το δεξί χέρι πάνω στο αριστερό.

   «Απίστευτο! Λειτουργεί. Απορώ ποιος το έφτιαξε», αναφώνησε ο Τέσλα χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω του.

   Το αυτόματο άνοιξε το περικάρπιο του και έβγαλε από μέσα ένα μεταλλικό κυλινδρικό σωλήνα, αυτό που λειτουργούσε ως ωλένη του βραχίονα. Το έδωσε στον Τέσλα και έμεινε ακίνητο. Ο άντρας το πήρε στα χέρια του και διαπίστωσε πως ήταν μια θήκη. Την ξεβίδωσε και έβγαλε το καπάκι της. Από μέσα έβγαλε έναν τυλιγμένο πάπυρο και με έκφραση απορίας τον ξεδίπλωσε. Άρχισε να διαβάζει αυτά που ήταν γραμμένα.

   ‘‘Εκτός από τα τέσσερα γνωστά στοιχεία του κόσμου -Γη, Αέρας, Φωτιά και Νερό- υπάρχει και πέμπτη ουσία, η πρωταρχική ύλη, ο Αιθέρας ο οποίος αποτελείται από τρία κύρια συστατικά. Τον Υδράργυρο, το Θειάφι και το Άλας. Είναι η μήτρα από όπου ξεπηδούν η ύλη, οι ενέργειες όλων των μορφών και η ίδια η ζωή. Παρακάτω παραθέτω τις μελέτες και τα προσωπικά μου πειράματα στην αναζήτηση της αλήθειας’’.

   Ο Τέσλα προσπέρασε την ανάγνωση των σχημάτων και των χημικών αναλύσεων και συνέχισε παρακάτω.

   ‘’ Με την κατάλληλη ένωση στοιχείων που συσχετίζονται με τα τέσσερα δημιουργείται το ελιξίριο της ζωής, η Φιλοσοφική Λίθος. Έχει τη μορφή διάφανου σώματος με χρώμα βαθύ κόκκινο που κιτρινίζει στην κονιορτοποίησή του, είναι σώμα συμπαγές και σταθερό σε όλες τις θερμοκρασίες. Είναι το ελιξίριο της αθανασίας που οι θαυμαστές ιδιότητές της είναι να κρατά τον κάτοχό της σε μόνιμη υγεία και σωματική αθανασία.

   Έπειτα από δοκιμή στον εαυτό μου ανακάλυψα πως η λίθος είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Ζω πέντε αιώνες και αυτός ήταν ο λόγος που σκηνοθέτησα τον θάνατο μου και αλλάξω συνεχώς ταυτότητα. Ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος να το δεχτεί στην εποχή μου.’’

   Μερικές αράδες πιο κάτω έγραφε κάτι άλλο. Η μελάνι ήταν άλλου χρώματος και φαινόταν πως γράφτηκε πιο πρόσφατα.

   ‘’Ομολογώ πως κουράστηκα πλέον. Είναι πολλοί οι αιώνες να ζει κανείς με ένα τέτοιο μυστικό. Θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, να σας ζητήσω μια βοήθεια και να σας εξηγήσω γιατί σας κάλεσα εδώ. Να με συγχωρήσετε που σας υποδέχτηκε ο κουρδιστός άντρας μου αντί για μένα αλλά θα ήθελα να διατηρήσω την ταυτότητα μου μυστική.

   Δεν ξέρω αν γνωρίζετε πως υπάρχουν τρία μέρη της κοσμικής σοφίας: της Αστρολογίας, της Αλχημείας και της Θεουργίας. Απαιτεί τρεις μύστες όπου ο καθένας θα αναλάβει το ρόλο απόκτησης μιας εκ των τριών. Αν ενώσεις τη φιλοσοφική λίθο με τον αιθέρα χρησιμοποιώντας την κοσμική σοφία πιστεύω πως θα δημιουργηθεί εκ του μηδενός η θεϊκή υπόσταση και η απόλυτη γνώση. Και αν θεωρούμε πως η γνώση παρουσιάζεται ως λεχώνα που έχει γεννήσει ερωτήσεις, η κοσμική σοφία είναι οι απαντήσεις. Είναι η ανακάλυψη της Τελειότητας...

   Λεονάρντο ντα Βίντσι, 1519μ.Χ.’’

   Αυτό κι αν ήταν απίστευτο. Ο άντρας που πιστευόταν πως είχε πεθάνει εδώ και τετρακόσια χρόνια ήταν ζωντανός. Αυτό ανέτρεπε τα πάντα. Ήταν ένα γεγονός που ο κόσμος όφειλε να μάθει αλλά πρώτα έπρεπε να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες για να προετοιμαστεί κατάλληλα ώστε να το δεχτεί. Ίσως αυτό να τους ζήταγε ο Ντα Βίντσι. Τους ζήταγε να συνεισφέρουν στην αναζήτηση της γνώσης του σύμπαντος. Ίσως να ήταν κάτι συμβολικό ή κάποιο κρυπτογραφημένο μήνυμα. Ίσως αυτοί έπρεπε να ανοίξουν την πόρτα της γνώσης για να εισέλθει ο τέλειος άνθρωπος. Η τελειότητα της πλάσης και η θεϊκή της φύση με την οποία δημιουργήθηκε. Τελικά αυτή η πρόσκληση τους δημιούργησε πιο πολλά ερωτηματικά απ’ ό,τι τους έλυσε. Ένας απίστευτος κόσμος αναζήτησης απλώθηκε μπροστά τους και τους καλούσε να τον εξερευνήσουν. Το σύμπαν περίμενε εκατομμύρια χρόνια και τελικά δημιούργησε αυτούς για να διηγηθούν την ιστορία του.

   Μπορεί οι τρεις άντρες τελικά να μην κατάλαβαν ποιος ακριβώς ήταν ο ρόλος τους αλλά στο μέλλον όλες τους οι κινήσεις θα οδηγούσαν σε ένα αποτέλεσμα. Τη γνώση. Ο Δαρβίνος απέκτησε τη γνώση της θεουργίας, ψάχνοντας την αλήθεια της δημιουργίας του ανθρώπου και της πλάσης. Ο Βερν εξέτασε σε βάθος τα έργα του και αποκτώντας γνώσεις αστρονομίας και αστρολογίας έγραψε το πιο προφητικό μυθιστόρημα της εποχής. Ο Τέσλα με τις γνώσεις επιστημονικής αλχημείας κατάφερε να ανακαλύψει μέθοδο δωρεάν παραγωγής ενέργειας από το κενό, η παραγωγή της οποία στηριζόταν στο αιθερικό πεδίο που υπάρχει στο κενό.

   Ο ρόλος τους είχε τελειώσει αλλά το έργο δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη. Μπορεί να έκαναν τον κόσμο να προσαρμοστεί στις ριζοσπαστικές ιδέες τους και να μετέδωσαν λίγη από την κοσμική σοφία αλλά η απόλυτη θεϊκή γνώση του σύμπαντος δεν είχε αποκτηθεί. Όχι ακόμη…

 

4 Ιουλίου 2011, Ελβετία

   Το βουητό στην αίθουσα ήταν τόσο υπόκωφο και εκκωφαντικό συνάμα που σε έκανε να τρελαίνεσαι. Ο μεγάλος επιταχυντής αδρονίων στο CERN παλλόταν σχεδόν σε υπερηχητική κλίμακα. Επιστήμονες έλεγχαν τις μετρήσεις στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθ’ όλη τη διάρκεια του πειράματος. Ο επικεφαλής όλης της έρευνας ήταν όρθιος, κάτι που τον παραξένεψε λόγω του τρέμουλου που ένιωθε στο σώμα από την αγωνία. Ατέλειωτα χρόνια ερευνών κρίνονταν εκείνη τη στιγμή. Την περίμενε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Έπρεπε να πετύχει.

   Ξαφνικά ο ήχος σταμάτησε, τα φώτα τρεμόπαιξαν και τα πρόσωπα των επιστημόνων κοιτάζονταν μεταξύ τους απορημένα. Ο ένας από αυτούς άρχισε να χειροκροτεί δειλά ενώ σταδιακά και οι υπόλοιποι ακολούθησαν το παράδειγμα του. Ο επικεφαλής απόρησε αλλά ένας από τους βοηθούς του τού έδωσε την απάντηση.

   «Συγχαρητήρια, κύριε Χιγκς. Τα καταφέρατε. Ανακαλύψατε το σωματίδιο του Θεού. Το μποζόνιο του Χιγκς», είπε και οι υπόλοιποι ξέσπασαν σε ιαχές και χειροκροτήματα.

  Ο Χιγκς χαμογέλασε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα. Επιτέλους τα κατάφερε. Ανακάλυψε κάτι περισσότερο από ένα μποζόνιο ή ένα σωματίδιο του θεού, όπως το ονόμασαν. Τώρα πια θα γινόταν ο ίδιος θεός. Αυτά σκέφτηκε και χάιδεψε μια ουλή στον καρπό του σε σχήμα μισοφέγγαρου.

                                                                                              

 

 





 

 

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
Vanessa Van Hault

Πάρα πολύ ωραίος ο τρόπος που αναπτύσσεις το στόρυ και έχεις συμπεριλάβει αυτές τις 3 προσωπικότητες. υπάρχει θέμα με χρήση κάποιων λέξεων. Κατα τ'αλλα το κείμενο διαβάζεται πολύ ευχάριστα.

Link to post
Share on other sites
elgalla

 

Μου άρεσε το πού πήγες με την εισαγωγή γιατί ξέφυγες από το αναμενόμενο και βάδισες σε άλλα μονοπάτια. Αισθάνθηκα, όμως, πως το ενδιάμεσο κομμάτι με τις τρεις προσωπικότητες πήγε λίγο αχρησιμοποίητο. Χτίζεις, χτίζεις, τους παρουσιάζεις ωραία (βέβαια ομολογώ ότι φτάνοντας στον δεύτερο υποπτεύθηκα αμέσως ποιος θα ήταν ο τρίτος) σαν χαρακτήρες, τους φέρνεις όλους μαζί και...τελικά γιατί; Κλείνεις με κάποιον άλλο, άσχετο, τον οποίο δεν έχεις χτίσει καθόλου. Είναι σαν να έφερες το όπλο σου στην πρώτη πράξη και μετά απλά να μην εκπυρσοκρότησε ποτέ. Δεν ξέρω πόσο σαφής είμαι έτσι όπως το λέω, ελπίζω να βγάζεις νόημα. Για μένα, θα ήταν καλύτερα αν εξαρχής επικεντρωνόσουν στο Χιγκς και για τους άλλους τρεις μαθαίναμε μέσω κάποιου flashback, ημερολογίου κτλ. ή αν επικεντρωνόσουν αποκλειστικά στους τρεις και το κλείσιμο της ιστορίας ήταν δικό τους. Ο τίτλος, επίσης, αν και μου άρεσε, δεν είμαι βέβαιη ότι ήταν απόλυτα αντιπροσωπευτικός της ιστορίας. Μου άρεσε σαν ιστορία, πάντως, ίσως αυτό που σου έλειψε να ήταν περισσότερος χώρος ανάπτυξης, τελικά, γιατί νομίζω ότι σε νουβέλα η ίδια ιδέα θα λειτουργούσε θαυμάσια.

Μπράβο σου και καλή τύχη στο write-off! 

Link to post
Share on other sites
gismofbi

Επειδή δεν ξέρω αν απαγορεύεται να σχολιάσω τώρα, πριν την ψηφοφορία, αν παραβιάζω τον κανόνα να διαγραφεί το ποστ.

Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να το αναπτύξω κι άλλο και να τα αναλύσω τα πράγματα γιατί έγιναν πολύ συνοπτικά αλλά υπήρχε το γνωστό πρόβλημα περιορισμού λέξεων. Πάντως αυτό με τον Χιγκς δεν το κατάλαβες. Ο Χιγκς είναι ο Ντα Βίντσι που με την βοήθεια των τριών πετυχαίνει το στόχο του. Δεν παρατήρησες την ουλή στον καρπό...

Link to post
Share on other sites
elgalla

Επειδή δεν ξέρω αν απαγορεύεται να σχολιάσω τώρα, πριν την ψηφοφορία, αν παραβιάζω τον κανόνα να διαγραφεί το ποστ.

Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να το αναπτύξω κι άλλο και να τα αναλύσω τα πράγματα γιατί έγιναν πολύ συνοπτικά αλλά υπήρχε το γνωστό πρόβλημα περιορισμού λέξεων. Πάντως αυτό με τον Χιγκς δεν το κατάλαβες. Ο Χιγκς είναι ο Ντα Βίντσι που με την βοήθεια των τριών πετυχαίνει το στόχο του. Δεν παρατήρησες την ουλή στον καρπό...

 

To παρατήρησα και το σκέφτηκα αυτό, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο Χιγκς που ακολούθησε τα βήματα των τριών και του Ντα Βίντσι. Πήγα με την εκδοχή αυτή γιατί αυτή που αναφέρεις μου φάνηκε πως πραγματικά θα καθιστούσε άχρηστα τα εμβόλιμα κομμάτια των τριών, μιας και -ουσιαστικά- η συμβολή τους αρχίζει και τελειώνει μέσα σε 2-3 γραμμές. Λίγη σαφήνεια πάντως τη σηκώνει αυτό το σημείο, μιας και θα μπορούσε να το πάρει κανείς είτε έτσι είτε αλλιώς. 

Link to post
Share on other sites
gismofbi

Συμφωνώ για το σημείο αυτό αλλά πραγματικά έπεσα στην παγίδα των λεξεων. Μόλις εφτασα εκεί είδα οτι πιεζομουνα και το εληξα γρήγορα. Ίσως η ιστορία σηκώνει νουβέλα για να αναπτυχθεί σωστα. Ευχαριστώ για τις συμβουλές πάντως.

Edited by gismofbi
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Νομίζω πως μόλις διάβασα το νόθο παιδί του Αλχημιστή με τον Κώδικα Ντα Βίντσι. :)

 

Αν και στην αρχή δε με συνεπήρε, στη συνέχεια με κέρδισε. Φαινόταν ότι είχε πέσει “φιλοσοφική σκέψη” από πίσω του.

 

Το διήγημα θα έλεγα πως ήταν περισσότερο αλληγορία, παρά ιστορία, τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάζεται. Μου άρεσαν τα γράμματα που λάμβαναν, αν και δε με έπεισαν κάποια σημεία τελείως

(π.χ. ο Δαρβίνος γιατί να βλέπει μόνο ότι του δείχνουν. Κάτι υπάρχει εκεί κι εκείνος επέλεξε να το δει. Κι αν δεχτώ ότι επειδή είναι φανερά τα όσα παρατηρούσε, η φύση του τα έδειξε, το αντίστοιχο ισχύει και με τον Τέσλα (από την παρατήρηση φαντάστηκε ότι κάτι υπάρχει)).

 

Αλλά αυτό το κομμάτι, μαζί με τους διαλόγους, ήταν αναμφίβολα δυνατό.

 

Μου άρεσε η σύνδεση των ιστοριών. Ήταν ουσιαστικά εναλλακτική ιστορία όλο αυτό, δηλαδή στα όρια της επιστημονικής φαντασίας νομίζω. Πάντως το πώς συνδέθηκαν οι τρεις ιστορίες με την τελευταία δε νομίζω ότι αναφέρεται. Με μια νουβέλα ίσως να φαίνονταν καλύτερα οι συσχετισμοί.

Επίσης το πρώτο κομμάτι για κάποιο λόγο δε μου έδεσε καλά με το υπόλοιπο. Παρουσιάζεται σαν τοπίο επικής φαντασίας/μαγικού κόσμου αλλά τελικά υποτίθεται ότι είναι κάπου στον πλανήτη μας. Παρέλειψα κάτι; Ποια αυτοκρατορία υποτίθεται περιγράφεται;

 

Πάντως γενικά μου άρεσε!

Καλή επιτυχία στο παιχνίδι!

 

edit: Btw, αυτό ήταν το 100στό μου post. Ελπίζω να φανώ γουρλής :)

Edited by Morfeas
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Mesmer

Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία και αρκετά αναπάντεχη η τροπή που πήρε η εισαγωγή που δόθηκε. Ίσως να μην εκμεταλλεύτηκες σωστά κάποια από τα στοιχεία της εισαγωγής, αλλά της έδωσες ένα διαφορετικό ενδιαφέρον.

 

Μου άρεσε ο τρόπος που χρησιμοποίησες τις γνωστές προσωπικότητες ως μέσο για αναπτύξεις την ιστορία σου. Όμως, όπως παρατήρησε και η elgalla, ενώ η ίδια η ιστορία με τραβούσε να πάω παρακάτω και ήθελα να μάθω τι θα γίνει, μένει μια αίσθηση ότι κάτι δεν έχει ολοκληρωθεί. Αυτό μάλλον συμβαίνει επειδή εκείνο το κομμάτι κλείνει πολύ απότομα: αυτό ήταν, δεν έχει άλλο. Απ' την άλλη, λειτουργεί σαν μεταβατικό κομμάτι για το τρίτο μέρος της ιστορίας. Αλλά αν είναι αυτός ο σκοπός του, τότε είναι πολύ μεγάλο αναλογικά με την ιστορία.

 

Γενικά, αυτή η συνάντηση των προσωπικοτήτων, ο τρόπος που περιέπλεξες τις ζωές τους και οι φιλοσοφικές σκέψεις που θέτονται, μου κίνησαν την περιέργεια και με κράτησαν στην ιστορία σου.

 

Όσον αφορά το τέλος,

 

 

δεν καταλαβαίνω πώς ακριβώς η ανακάλυψη του σωματιδίου του Θεού θα μπορούσε να κάνει και τον ίδιο Θεό, αλλά ίσως κι αυτό να είναι ένα φιλοσοφικό θέμα.

 

 

 

Καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...

Τι υπέροχη ιστορία-ιδέα!!! Την τελείωσα και την ξαναδιάβασα γιατί δεν χορταινόταν! Πόσο κρίμα να έπρεπε μια τέτοια ιδέα να εγκλωβιστεί σε έναν περιορισμό λέξεων και να μην απλωθεί όσο της αξίζει. Δεν με ενδιαφέρει στο ελάχιστο αν κάπου κάποια λέξη θα μπορούσε να αντικατασταθεί με κάποια άλλη, αν κάτι που υπονοείται θα έπρεπε να γραφτεί αλλιώς, αν, αν, αν.. Δεν τα είδα αυτά! Σαν αναγνώστης απορροφήθηκα, εντυπωσιάστηκα, ξαφνιάστηκα, απόλαυσα! Το σεβασμό μου και πολλά μπράβο! Σ' ευχαριστώ για την εμπειρία.. :hi:

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..