Jump to content
BladeRunner

Διάφοροι συγγραφείς αστυνομικών νουάρ

Recommended Posts

BladeRunner

Τζον Φράνκλιν Μπάρντιν - Το άλογο, το ξωτικό κι ο θάνατος (The Deadly Percheron, 1946)

Αγορασμένο από το παζάρι βιβλίου έναντι τριών ευρώ, το είχα να πιάνει σκόνη στη βιβλιοθήκη μου για πάνω από εφτά χρόνια, μέχρι τελικά να πάρω την απόφαση να το διαβάσω αυτές τις μέρες. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον και αρκετά ψυχαγωγικό μυθιστόρημα μυστηρίου με νουάρ αισθητική και πλοκή που κρατάει στην τσίτα τους αναγνώστες. Ο συγγραφέας παίζει με το μυαλό των χαρακτήρων του, αλλά ακόμα και με το μυαλό των αναγνωστών, μιας και χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα που έχουν να κάνουν με τις ψυχικές ασθένειες, έτσι ώστε σαν αναγνώστης να μην είσαι σίγουρος τι ακριβώς συμβαίνει με τον αφηγητή της ιστορίας, αν είναι ένας κακομοίρης που τον έμπλεξαν ή ένας σχιζοφρενής δολοφόνος με διαταραχές προσωπικότητας. Σε μερικά σημεία η πλοκή ίσως να κουράζει λίγο, γιατί θες επιτέλους σαν αναγνώστης να βγάλεις μια άκρη με όλα αυτά τα μπερδεμένα και απρόσμενα επεισόδια που διαβάζεις, από την άλλη όμως έχει όλα αυτά τα καλούδια που χαρακτηρίζουν ένα καλό μυθιστόρημα μυστηρίου και αγωνίας, με τον Μπάρντιν να χειρίζεται πολύ καλά όλα τα εργαλεία του είδους, προσφέροντας στο τέλος κάποιες λογικές (ή έστω λογικοφανείς) εξηγήσεις για τα "ποιος", "γιατί" και "πώς". Η γραφή είναι αρκετά καλή και ευκολοδιάβαστη, με τις απολύτως απαραίτητες περιγραφές, χωρίς κουραστικές και άσχετες με την υπόθεση λεπτομέρειες. Γενικά, ένα καλό νουάρ μυστηρίου, κάπως μπροστά για την εποχή και τη σχολή του, που θα προσφέρει λίγες ψυχαγωγικές ώρες στους λάτρεις του είδους.

8/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Ζαν-Μπερνάρ Πουί - Το αγόρι με το φαγωμένο αφτί (L'Homme à l'oreille croquée, 1987)

Πέρυσι τον Δεκέμβριο απόλαυσα σε μεγάλο βαθμό το "Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ", με αποτέλεσμα ο Πουί να μου δημιουργήσει σχετικά μεγάλες προσδοκίες για τα βιβλία του. Επέλεξα να διαβάσω αυτό αντί για το "Εθνική 86", γιατί ήθελα κάτι πραγματικά σύντομο. Λοιπόν, πρόκειται για ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα αγωνίας, που συνδυάζει την ιστορία ενηλικίωσης με τη δράση, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι αρκούντως ψυχαγωγικό. Η πλοκή είναι απλή, αλλά συνάμα έντονη, με γρήγορους ρυθμούς και αγωνία σε διάφορα σημεία της, σίγουρα καταφέρνει να κρατάει στην τσίτα τους αναγνώστες. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του έφηβου πρωταγωνιστή ουσιαστικά κάνει την όλη διαφορά, έτσι πειστική όπως είναι, με τις έντονες περιγραφές και το περίεργο χιούμορ. Προφανώς το βιβλίο είναι λιγότερο κάφρικο, καλτ και αναρχικό από το "Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ", αλλά δεν λείπουν οι ακραίες στιγμές, ο κυνισμός και η νουάρ ατμόσφαιρα. Και η άτιμη η γραφή είναι ικανή να κάνει τον αναγνώστη να διαβάσει το βιβλίο χωρίς να πάρει ανάσα. Δεν ξέρω, η πένα του Πουί έχει αυτό το "κάτι" που με τραβάει. Ελπίζω μόνο να βρω τα εξαντλημένα "Η τελευταία παγίδα" και "Θάνατος στις ράγες", γιατί στα αδιάβαστα μου έχει μείνει μονάχα το "Εθνική 86".

8/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Γ. Ρ. Μπερνέτ - Η Πασαρέλα (Vanity Row, 1952)

Έκτο βιβλίο του Γ. Ρ Μπερνέτ που διαβάζω και δυστυχώς μάλλον το τελευταίο, γιατί δεν έχουν μεταφραστεί άλλα δικά του στα ελληνικά, ενώ θεωρώ απίθανο το ενδεχόμενο να δούμε κάποια καινούργια κυκλοφορία βιβλίου του στα ελληνικά ή να βρω και να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο του στα αγγλικά. Τέλος πάντων, αυτά έχει η ζωή ενός Έλληνα βιβλιοφάγου, καιρός να το συνηθίσω. Λοιπόν, πρόκειται για ένα πραγματικά εξαιρετικό σκληροτράχηλο μυθιστόρημα της Αμερικάνικης σχολής της δεκαετίας του '50, και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν είναι πιο γνωστό ή γιατί δεν έγινε ποτέ ταινία.

Ένας μεγαλοδικηγόρος που έκανε δουλειές με γκάνγκστερ και τη διεφθαρμένη διοίκηση της ανώνυμης μεγαλούπολης της ιστορίας μας, δολοφονείται σαν σκυλί στον δρόμο, και ψύλλοι μπαίνουν στα αυτιά των διεφθαρμένων τύπων που διοικούν την πόλη. Αν τον δικηγόρο τον σκότωσαν γκάνγκστερ, θα προκληθεί μεγάλη φασαρία και όλες οι βρωμοδουλειές θα πάνε κατά διαόλου. Αν, όμως, φορτώσουν τον φόνο σε κάποιον κακομοίρη ή σε κάποια κακομοίρα, τότε καθάρισαν. Η δουλειά θα ανατεθεί στον Ρόι Χάρτζις, ένα μεγάλο κεφάλι στη διοίκηση της Αστυνομίας, ενώ το εξιλαστήριο θύμα θα είναι μια γυναικάρα που ταράζει όλον τον αντρικό πληθυσμό, η οποία είχε σχέσεις με τον μεγαλοδικηγόρο και σίγουρα δεν ήταν και το καλύτερο κορίτσι στην πιάτσα... Τι θα γίνει όμως αν ο αστυνομικός τα χάσει για πάρτη της και τινάξει όλο το σχέδιο στον αέρα;

Ειλικρινά, είναι ένα από τα πιο καλογραμμένα νουάρ μυθιστορήματα που είχα την τύχη να διαβάσω. Οι διάλογοι είναι πραγματικά εξαιρετικοί, σκληροί, ρεαλιστικοί, με κυνικό χιούμορ εδώ και κει, γεμάτοι ατάκες που σπάνε κόκαλα. Οι περιγραφές είναι λιτές αλλά συνάμα απόλυτα ακριβείς και ρεαλιστικές, δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα, ενώ ο κυνισμός είναι παντού διάχυτος. Γενικά η γλώσσα είναι μάγκικη και "σκληρή", όπως αρμόζει σε ένα μυθιστόρημα αυτής της σχολής. Όσον αφορά την πλοκή, δεν κρύβει κανένα φοβερό μυστήριο, αλλά μέσω αυτής ο Μπερνέτ παρουσιάζει όλη τη διαφθορά που μπορεί να επικρατεί στη διοίκηση μιας πόλης και όλα τα σχέδια που υπάρχουν για την αντιμετώπιση μιας κρίσης. Και, ναι, υπάρχει αγωνία για το πώς θα καταλήξει η όλη ιστορία, ενώ μεγάλο ενδιαφέρον έχουν οι αντιδράσεις των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων μπροστά στα προβλήματα που ανακύπτουν. Αν δεν ένιωθα ότι θα αδικούσα άλλα βιβλία, πιο μεγαλεπήβολα και πολυσύνθετα, δεν θα δίσταζα να βάλω σε τούτο το βιβλιαράκι ακόμα και πέντε αστεράκια. Αλλά, εντάξει, και τα τέσσερα είναι μια χαρά!

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1140546884_.jpg.d6826f8c93159960448ec6fb764fc2a8.jpg

Γκιλ-Σκοτ Χέρον - Το αρπακτικό (The Vulture, 1970)

Ο Γκιλ-Σκοτ Χέρον ήταν Αμερικάνος μουσικός και φέρεται ως ένας από τους προγόνους της ραπ μουσικής, όμως έγραψε και κάποια βιβλία, ανάμεσα στα οποία και το καλτ μυθιστόρημα "Το αρπακτικό", που κυκλοφόρησε φέτος στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Βακχικόν. Βασικό προσόν του βιβλίου δεν είναι και τόσο η πλοκή ή το όποιο μυστήριο για το ποιος σκότωσε τον Τζον Λι, αλλά η ιδιαίτερα ρεαλιστική αποτύπωση της ζωής στα γκέτο της Νέας Υόρκης των τελών της δεκαετίας του '60, καθώς επίσης και η σκληρή και κάπως... μάγκικη γραφή, που φυσικά είναι βγαλμένη από τα σπλάχνα των γκέτο. Από τη μια η πλοκή κινείται με αργούς ρυθμούς και δεν έχει πολλές σκηνές έντασης, από την άλλη το τρικ με τους τέσσερις διαφορετικούς αφηγητές είναι πολύ καλό (καθένας τους θα μπορούσε να είναι ο δολοφόνος!), με τον συγγραφέα να καταφέρνει να μπάσει τους αναγνώστες στον σκληρό κόσμο των γκέτο, ανάμεσα σε ανθρώπους του περιθωρίου και σε νέους που βρίσκονται αντιμέτωποι με κάθε είδους αδιέξοδα. Φυσικά δεν λείπουν οι κοινωνικοί και φυλετικοί προβληματισμοί, από τη στιγμή που ο συγγραφέας ήταν γνωστός για τις ανησυχίες του. Γενικά, είναι ένα καλό μυθιστόρημα, απλά καλύτερα να διαβαστεί σαν κοινωνικό δράμα με στοιχεία εγκλήματος, παρά σαν αστυνομικό μυθιστόρημα. Όσοι γουστάρουν βρώμικο ρεαλισμό, μάγκικη γλώσσα, δεκαετία του '60, αποτύπωση της ζωής στα γκέτο κλπ, νομίζω ότι θα περάσουν καλά!

7.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Σεμπαστιέν Ζαπριζό - Παγίδα για τη σταχτοπούτα (Piège pour Cendrillon, 1963)

Πρώτη επαφή με το έργο του Σεμπαστιέν Ζαπριζό και σε γενικές γραμμές δηλώνω αρκετά ικανοποιημένος. Πρόκειται για μια ατμοσφαιρική ιστορία μυστηρίου και εξαπάτησης, για ένα ψυχολογικό νουάρ γεμάτο ανατροπές, που καταφέρνει να κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη από την πρώτη μέχρι την τελευταία πρόταση. Η πλοκή κινείται με σχετικά αργούς ρυθμούς και διαθέτει ελάχιστες σκηνές έξαρσης ή έντασης, όμως η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική και η σκιαγράφηση των βασικών χαρακτήρων πολύ καλή, με τον συγγραφέα να παίζει με το μυαλό και τα συναισθήματα των αναγνωστών του. Όσον αφορά τη γραφή, είναι ιδιαίτερη και στιλάτη, νομίζω ότι κάνει τη διαφορά στο βιβλίο και ειδικά σε σχέση με ανάλογα μυθιστορήματα της εποχής του. Όσοι θέλουν ένα βραδυφλεγές ψυχολογικό νουάρ με μυστήριο και εκπλήξεις, νομίζω ότι με το συγκεκριμένο βιβλίο θα έκαναν μια αρκετά καλή επιλογή. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι για όλα τα γούστα.

7.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..