Jump to content
Morfeas

Το Κορίτσι στον Καθρέφτη

Mesmer

Νικήτρια ιστορία στον 37ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας.

Message added by Mesmer

Recommended Posts

Morfeas

Όνομα Συγγραφέα: Μορφέας
Είδος: fantasy
Βία/Σεξ; Κατάλληλο, απαραίτητη η γονική συναίνεση.
Αριθμός Λέξεων: 3000 (εξαιρώντας τίτλο και τη λέξη "Τέλος")
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 37ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας Φάντασυ με Θέμα: Άβαταρ/Ενσάρκωση.
Αρχείο: Το Kορίτσι στον Καθρέφτη.pdf

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

 Εννοείται πως ότι γράφω είναι απολύτως υποκειμενικά και φιλικά.. :)

 

Τι κατάλαβα:

Η κληρονόμος ενός κλεμμένου artifact κληρονομεί και τις δυνάμεις που απορρέουν από αυτό. Μ' αυτές τις δυνάμεις στήνει μαγαζί για βιοποριστικούς λόγους και μάλιστα γίνεται πολύ γνωστή, τόσο που η φήμη της να φτάσει και στους "νόμιμους" ιδιοκτήτες του. Αυτοί είναι μία ( μυστική; ) οργάνωση που ιδρύθηκε σε απροσδιόριστο παρελθοντικό χρόνο, όταν οι άνθρωποι επαναστάτησαν ενάντια στους θεούς και τους νίκησαν. Δημιούργησαν τότε μία σειρά ανάλογων αντικειμένων, όπου και φυλάκισαν τους νικημένους θεούς για πάντα. Η θεϊκή οντότητα που βρίσκεται στο συγκεκριμένο αντικείμενο της ηρωίδας της ιστορίας ελέγχει τα συναισθήματα, και τον έλεγχο αυτόν τον παραχωρεί στην ηρωίδα. Πλην όμως έχει δική της ατζέντα, αυτό που πραγματικά θέλει είναι να καταφέρει να ελευθερωθεί από τη "φυλακή" της, και η παραχώρηση αυτή γίνεται κάτω από προσεκτικά σχεδιασμένο πλάνο με απώτερο στόχο την απελευθέρωσή της. Η οργάνωση βρίσκει την κληρονόμο, προσπαθούν να φτάσουν μέσω αυτής στο τεχνούργημα, από λάθος χειρισμό εξαπολύονται όλα σχεδόν τα συναισθήματα, και αρχίζει μια μικρή Αποκάλυψη, μέχρι που η θεότητα στο τέλος αφού κατακτά τον αρχικό της και μοναδικό στόχο ξεγελώντας την ηρωίδα, τα ξαναμαζεύει υπό τον έλεγχό της.

 

Τι μου άρεσε:

Η ιδέα, που τη βρίσκω κα-τα-πλη-κτι-κή!!! Και το τέλος, που αν και αναμενόμενο και ίσως και κοινότυπο, μου ταίριαξε αρκετά και μου άρεσε.

 

Τι δεν μου άρεσε:

-Η απόδοση αυτής της καταπληκτικής ιδέας με βρίσκει να διαφωνώ. Θα την ήθελα γραμμένη πιο απλά, να μην με αναγκάσει να την διαβάσω και δεύτερη φορά για να την καταλάβω. Αυτό βέβαια είναι καθαρά υποκειμενικό. Το να χρησιμοποιούμε ντε και καλά "βαρύ" ύφος, εκφράσεις, λέξεις, περιγραφές για να τονώσουμε μία ιστορία δεν είναι πάντα κάτι θετικό. Ο απλός αναγνώστης δεν είναι κατ' ανάγκη και φιλόλογος ή φιλόσοφος, απλά θέλει να διαβάσει κάτι ενδιαφέρον για να περάσει ευχάριστα την ώρα του. Άρα φροντίζουμε να μην του το κάνουμε δύσκολο και τον αποθαρρύνουμε. Εδώ η βάση ήταν πολύ δυνατή, μία πολύ καλή ιδέα, δε βλέπω λοιπόν γιατί έπρεπε να γραφτεί τόσο "βαριά", θα μπορούσε με πιο απλά λόγια - εικόνες- περιγραφές να γίνει αριστούργημα.

-Γενικά σε μία μικρής έκτασης ιστορία πάντα με ξενίζει όταν διακόπτεται η ροή προκειμένου να δοθεί κάποιο background για να τη στηρίξει, προτιμώ την συνεχή ροή που δεν με βγάζει από το momentum, και να είναι η τέχνη του συγγραφέα που θα ενσωματώσει όλα όσα χρειάζεται το κείμενό του για να σταθεί, μέσα στο ίδιο το κείμενο. Αλλιώς με πετάει αμέσως έξω, και συνήθως δεν ξαναγυρνάω, όχι ηθελημένα τουλάχιστον. Αυτό ακριβώς έπαθα κι εδώ, οι συνεχείς διακοπές για να μου εξηγηθούν πράγματα που έπρεπε να δίνονται στο κείμενο, με ξένιζε αφάνταστα.

-Με μπέρδευε συνέχεια ο χρόνος. Φυσικά καταλαβαίνω πως εξελίσσεται σε σύγχρονη εποχή, ταμειακή, πολυκατοικίες, τεχνολογία, αλλά το ύφος της ιστορίας με πήγαινε συνέχεια λίγο πιο πίσω, κάπου στον 17ο - 18ο αιώνα, και όσον αφορά τη μάχη ανθρώπων και θεών τότε με πάει πολύ πιο πίσω, σε αρχέγονες ίσως εποχές. Θα το προτιμούσα λίγο πιο ξεκάθαρο, να μπορώ να το "δω" στο μυαλό μου πιο καθαρά.

-Επίσης με μπέρδεψε η τύχη των θεών μετά την ήττα τους. Αφανίστηκαν λέει κάπου η ιστορία, εξοντώθηκαν, και αμέσως μετά λέει πως αιχμαλωτίστηκαν. Κάτι σ' αυτό δεν μου κάθεται και τόσο καλά.

 

Γενικά:

Δεν λέω πως δεν μου άρεσε, αντίθετα μάλιστα, είχε πολύ ενδιαφέρον. Ότι θα την ήθελα αλλιώς δοσμένη ναι, οπωσδήποτε, αλλά αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Σίγουρα είναι απόλυτα μέσα στο θέμα του διαγωνισμού. Τα όσα πιο πάνω ανέφερα έχουν να κάνουν με τη δική μου αντίληψη - γούστο, και δεν αποτελούν αναγκαστικά αρνητικά στοιχεία της ιστορίας.

 

 

Καλή επιτυχία!.. :)

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

 

Η γενικότερη σύλληψη μου άρεσε πάρα πάρα πολύ, η εκτέλεσή της το ίδιο, το τέλος επίσης. Υπήρχαν κάποιες ασάφειες που, αν διευκρινιστούν σε μια δεύτερη γραφή, θα επιτρέψουν στην ιστορία να λάμψει σαν το διαμαντάκι που μπορεί να γίνει. Πιο συγκεκριμένα: στο πρώτο-πρώτο κομμάτι της ιστορίας, φαίνεται να μην έχεις αποφασίσει εκατό τοις εκατό τι έκαναν οι μάγοι στους θεούς. Λες τους εξόντωσαν, μετά τους αιχμαλώτισαν. Επίσης, αν και εμφανώς υπάρχει μια ιεραρχική διαφορά ανάμεσα στο κορίτσι στον καθρέφτη και τα συναισθήματα, αναφέρονται και η μεν και τα δε ως θεοί, με τη μόνη διαφορά να είναι ότι στην πρώτη χρησιμοποιείς κεφαλαίο Θ και στα δεύτερα μικρό. Θα προτιμούσα αυτή η ιεραρχική διαφορά να ήταν πιο έντονη, όπως, π.χ. στο Sandman όπου υπάρχουν οι θεοί, υπάρχουν και οι Endless. Με ξενέρωσε απίστευτα η χρήση της λέξης "μπετό" στο κείμενο. Με πέταξε εκτός context. Αν και λες ότι υπάρχει τεχνολογία, δεν φαίνεται να μιλάς για κάτι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο και, πραγματικά, δεν μου ταίριαξε καθόλου. Κάνεις ένα πολύ κλασικό λάθος που κάνει άπειρος κόσμος - ιδιαίτερα άντρες συγγραφείς, κακά τα ψέματα. Παρουσιάζεις μια απόπειρα βιασμού ως αποτέλεσμα πόθου, κάτι το οποίο δεν ισχύει. Ο βιασμός δεν είναι έγκλημα πάθους, είναι έγκλημα επιβολής εξουσίας. Αν παρουσίαζες τη συμπεριφορά του να αλλάζει τελείως και το έδειχνες σαν ο άντρας να μην καταλαβαίνει, τυφλωμένος από τον πόθο του, ότι η ίδια δεν συναινεί, θα ήταν πολύ καλύτερο στα μάτια μου, αλλά εδώ όλη η σκηνή φωνάζει βιασμό και όχι πόθο. Ξέρω ότι φαίνεται να σου είπα μόνο αρνητικά, αλλά στην πραγματικότητα μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία και απλά επισημαίνω τα λίγα πράγματα που πιστεύω ότι χρειάζονται διόρθωση. Α, ευφυέστατη η ιδέα να κάνεις την Πανδώρα να είναι η ίδια το κουτί της. 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Το δυνατότερο σημείο αυτού του διηγήματος είναι το φινάλε του, και συγχαρητήρια γι' αυτό! Ένα δυνατό φινάλε είναι σπουδαίο χάρισμα σε μια οποιαδήποτε αφήγηση.

Και πολύ ωραία η προσωποποίησή του, η γατούλα που νιαουρίζει στα πόδια, έχει αυτό το παράπονο, αυτό το αίσθημα της απελπισίας, "μακάρι να με καταλάβαινες", λέει ο άνθρωπος στη γάτα με ανθρώπινη λαλιά, χωρίς να ξέρει πως η γάτα καταλαβαίνει τα πάντα, γιατί ο άνθρωπος είναι το πιο ανόητο και μοναχικό-εγωιστικό πλάσμα στη γη. Γνώμη μου.  :rolleyes:  Το ξέρω ότι φλυαρώ, μ' έχει πιάσει αυτές τις μέρες.  :p 

 

Πολύ καλό το κλείσιμο, λοιπόν.

 

Μέχρι να φτάσουμε στο φινάλε, όμως, έχουμε λίγο πρόβλημα. Κι αυτό γιατί, νομίζω, ήθελαν περισσότερο ξεκαθάρισμα οι σκέψεις σου. Πέφτουν κάπως άναρχα, πολλές μαζί, και τα πισωγυρίσματα-αναμνήσεις δεν βοηθάνε, έρχονται απότομα και μπερδεύουν. Να σου πω τι κατάλαβα, για να κάνεις ένα τεστ ντράιβ:

Η μαγεία έχει χαθεί από τον κόσμο, και γι' αυτό ευθύνονται οι ίδιοι οι μάγοι με την αναίτια επίθεσή τους στους θεούς, που τους έδωσαν τη μαγεία τους. Οι μάγοι, όταν πήγε να χαθεί η μαγεία, έφτιαξαν κάποια αντικείμενα, όπως ο εν λόγω καθρέφτης, και την έκλεισαν μέσα, κλείνοντας, στην ουσία, τους θεούς. (Αυτό δεν το κατάλαβα καλά, πώς ακριβώς έγινε, και γιατί). Η Μπελίδ είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπου που βλέπουν και ακούν τη μαγεία του καθρέφτη, δηλαδή τη θεότητα που είναι παγιδευμένη εκεί. Η μαγεία βασίζεται στα συναισθήματα -πολύ καλό αυτό! Τελικά, η ικανότητα της Μπελίδ να νιώθει, γίνεται η καταδίκη της, μια που η θεότητα την παγιδεύει στη θέση της, μέσα στον καθρέφτη. Εκεί είχα λίγο πρόβλημα με τη συμπεριφορά των μάγων: γιατί δεν της είπαν ότι κινδυνεύει, αντίθετα την κυνηγούσαν και πήγαν να τη σκοτώσουν για να της πάρουν το πολύτιμο αντικείμενο;

Αυτά κατάλαβα, ελπίζω να μην σε απογοητεύω.

 

Άλλο ένα πρόβλημα που βρήκα, είναι η ευκολία της να ξεπερνάει τον πόνο ενός τόσο σοβαρού τράυματος, και όχι μόνο τον πόνο, αλλά και την αιμορραγία. Θα έπρεπε να έχει λιποθυμήσει εκεί, στο κατάστημα, και να μην συνέλθει ξανά, ούτε να κάνει τα όσα έκανε μετά.

 

Εν ολίγοις, μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία με μαγεία, που κατά τη γνώμη μου θέλει δουλειά ακόμα για να ξεκαθαρίσει και να λάμψει.

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Χμμ. Τούτο δω ήταν αρκετά καλό!

Πρώτ' απ' όλα έχει μια καλή ιδέα, κι αυτό από μόνο του είναι ένα κατόρθωμα τη σήμερον ημέρα.

Δεύτερον, έχει μερικές πραγματικά καλές στιγμές, όπως αυτή με το "τίμημα".

Και τέλος, έχει ακριβώς αυτό, ένα ισχυρό τέλος. Και μιλάω φυσικά για το συναίσθημα που μένει μαζί της εκεί. Πρόσεξε μόνο γιατί έχεις ένα σχετικό tell, εκεί που εξηγείς τι συνέβη με την παγίδα του καθρέφτη, σαν να ανησυχείς ότι δεν θα κατάβουμε τι έγινε.

 

Μειονεκτήματα; Ναι έχει. Συμφωνώ σxεδόν με όλα όσα αναφέρει η elgalla (πολύ προσεκτική λίστα) και επίσης με αυτό εδώ.:

 

Άλλο ένα πρόβλημα που βρήκα, είναι η ευκολία της να ξεπερνάει τον πόνο ενός τόσο σοβαρού τράυματος, και όχι μόνο τον πόνο, αλλά και την αιμορραγία. Θα έπρεπε να έχει λιποθυμήσει εκεί, στο κατάστημα, και να μην συνέλθει ξανά, ούτε να κάνει τα όσα έκανε μετά.

 

Καλή δουλειά, πάντως. Αν του δώσεις την επιπλέον έκταση που χρειάζεται, έξω από τα στενά όρια του διαγωνισμού, αυτή μπορεί να γίνει μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Μου αρέσει πολύ το σύστημα μαγείας (και θρησκείας) που σκιαγραφείς, έστω και χωρίς μάλλον να το έχεις αρκετά ξεκαθαρισμένο, εμένα μου ήτανε όσο σαφές χρειαζόμουνα για την έκταση του διηγήματος αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε συμφωνώ με τα παιδιά που λένε να το φτιάξεις, όταν έχεις κάτι που είναι ήδη αρκετά καλό στα χέρια σου μπορείς πάντα να το κάνεις πολύ καλό. :)

 

Γενικά, ήταν ένα όμορφο κομμάτι, οπωσδήποτε ένα όμορφο τέλος, πολύ καλό επίσης το κομμάτι με τον άντρα που τη βρήκε από άποψη σασπένς, απλά λάθος τοποθετημένο (τα λέει πολύ καλύτερα η elgala).Εμένα η φάση με το τραύμα δε με χάλασε, αλλά είναι επειδή καταλαβαίνω ότι η Θεά της το έφτιαξε όταν πήγε στον καθρέφτη (πράγμα που μάλλον δε λες για να το είδα μόνο εγώ έτσι, αλλά είτε το είχες σκεφτεί είτε όχι ίσως είναι μια καλή δικαιολογία).

 

Κι εγώ πιστεύω πως μπορεί να γίνει ένα πραγματκά καλό κείμενο όταν θα το δουλέψεις περισσότερο, και συνεχίζουν να μου αρέσουν πολύ αυτά που γράφεις :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Με την πρώτη ματιά: Ωραία ιδέα και πολύ καλά στημένη. Κρατάει το ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος. Η δράση του είναι γρήγορη και δεν σε αφήνει να περιμένεις.

 

 

 

Τι μου άρεσε:

1. Ο καθρέφτης λειτουργεί πάντα επιβλητικά όταν χρησιμοποιείται σε ιστορίες φαντασίας, αν και κάποιες φορές μπορεί να θεωρηθεί κλισέ. Στη δική σου ιστορία ταίριαζε απόλυτα ο ρόλος που του έδωσες και δημιουργούσε την απόκοσμη αίσθηση που ήθελες.

 

2. Αν και θα μπορούσες να έχεις πάρα πολλές πληροφορίες για όλο το μπακγκράουντ της υπόθεσης, καταφέρνεις μόνο με τις ελάχιστες να έχεις ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, χωρίς να μοιάζει η ιστορία ελλιπής.

 

Τι δεν δούλεψε τόσο καλά:

1. Ξεκινάει κάπως φιλοσοφικά, κάτι που μάλλον γίνεται για να μας δείξει ποια είναι η Μπελίδ και με ποιο σκοπό χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της. Δεν είναι απαραίτητο να φανεί τόσο άμεσα, μπορείς να μας αφήσεις να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας γι’ αυτήν μέσω των πράξεών της.

 

2. Αυτό νομίζω ότι δεν το έχει ανάγκη το κείμενο. Μοιάζει κάπως παράταιρο, εφόσον η τεχνολογία δεν φαίνεται πουθενά αλλού.

[quote]

Κι ο άνθρωπος, προσκολλημένος στην ανάγκη του για δύναμη, εφηύρε μια άλλη μαγεία, που την ονόμασε τεχνολογία. Για να ικανοποιεί κάθε του επιθυμία.

[/quote]

 

3. Όταν επιτέθηκε ο άντρας στη Μπελίδ ήταν κάπως παράξενο που απ’ όλα τα συναισθήματα που κυκλοφορούσαν στον αέρα, ο άντρας μύρισε μόνο τον Πόθο. Φαίνονταν να είναι κάπως ανεξέλεγκτα.

 

4. Μια φυλακή απ’ την οποία μπορείς να ξεφύγεις τόσο εύκολα δεν είναι και τόσο καλή.

 

5. Η εναλλαγή Μπελίδ-θεάς ήταν κάπως αναμενόμενη, όταν η θελα της ζήτησε να μπει μέσα της. Δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε, αλλά ίσως να ήθελα να δω κάτι διαφορετικό. Πχ, τι θα γινόταν αν η θεά έμενε μαζί με την Μπελίδ στο ίδιο σώμα;

 

6. Γιατί η θεά άφησε πίσω τη Μοναξιά; Μου φάνηκε παράξενο που η θέα αφήνει πίσω ένα από τα παιδιά της. Κι αν το έκανε για τη Μπελίδ, γιατί άφησε αυτήν;

 

7. Κάτι που δεν κατάλαβα. Οι δυνάμεις πέρασαν στην Μπελίδ κληρονομικά; Επειδή η γιαγιά της τις πήρε από τον καθρέφτη. Και γιατί δεν πέρασαν στη μητέρα;

 

Αποτίμηση: Καλά, εντάξει, μη βλέπεις τα «αρνητικά» που μαζεύτηκαν πολλά, γενικά, μου άφησε πολύ καλή εντύπωση.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Holla,

 

Η ιστορία σου φίλε Νίκο  μου άρεσε.  Αν και στην αρχή  "φοβήθηκα" λίγο γιατί η γραφή ήταν ελαφρώς "φορτωμένη", στην συνέχεια  έγινε απλούστερη και σίγουρα πιο προσιτή σε μένα. Το μόνο που με ενόχλησε λίγο στην γραφή είναι πως κάποιες στιγμές "διακόπτεται" η πλοκή για να αναφερθούν έξτρα πληροφορίες(Π.χ στην αρχή της σελίδας 5. Θα μπορούσε κάλλιστα η εξήγηση αυτή να είχε δοθεί από τα χείλη της Θεότητας :).)

 

 Όσον αφορά την πλοκή,  δύο σημεία μου άρεσαν αρκετά. Το πρώτο είναι η ιδέα ότι όλα τα αισθήματα  "δραπευτεύουν" και γίνεται της πόπης στον κόσμο(αν και δεν μας το έδειξες :p Να γράψεις κάτι παρόμοιο κάποια στιγμή!). Το δεύτερο είναι το τέλος. Αν και συμβαίνει συχνά σε τέτοιες ιστορίες, μου άρεσε πως, χωρίς την επέμβαση της Οργάνωσης δεν θα είχε συμβεί! 

 

Αυτό όμως που δεν με έπεισε είναι το γιατί η Μπελίδ κατασκεύαζε φίλτρα  σε δικό της χώρο για άλλους. Ναι, θα μου πεις, η Θεά της εξήγησε ότι είναι καλό να χαρίζεις αισθήματα σε άλλους, αλλά από την άλλη, στην ίδια σκηνή την προειδοποιεί  λίγο-πολύ πως κάποιος θα την ψάξει αργά ή γρήγορα.

 

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Αρκετά καλή ιστορία, με ωραία ιδέα και απολύτως ικανοποιητικό φινάλε και αρκετά καλό γράψιμο, σωστή χρήση της γλώσσας και προσεγμένο κείμενο. Σε γενικές γραμμές δηλαδή, όλα καλά.

 

Τώρα, πού σκάλωσα ή τι δεν μου άρεσε τόσο:

- Το μεγάλο πρόβλημα νομίζω είναι το πόσο εύκολα δραπετεύει η θεά από τον καθρέφτη, ενώ είναι φυλακισμένη εκεί για αιώνες. Εκεί πρέπει να υπάρξει κάποιο γεγονός που της δίνει αυτήν τη δυνατότητα.

- Συμφωνώ κι εγώ ότι πολύ εύκολα ξεπερνάει τη μαχαιριά στην κοιλιά. Ίσως μάλιστα μπορείς να αφαιρέσεις εντελώς τον τραυματισμό της στην επίθεση, η ιστορία και πάλι θα στέκεται.

- Η αδερφή της Μπελίδ είναι μάλλον περιττός χαρακτήρας. Γνώμη μου είναι πως είτε πρέπει να πάρει κάποιον πιο ουσιαστικό ρόλο είτε να λείπει εντελώς - τουλάχιστον από το παρόν της ιστορίας. Στα σημεία όπου αναφέρεσαι στο παρελθόν μπορεί να έχει θέση.

- Αφού θέλεις να το τοποθετήσεις στον σύγχρονο κόσμο, προσωπικά θα προτιμούσα α) τα ονόματα να είναι σύγχρονα, όχι να κραυγάζουν «φάντασι» - πιο ενδιαφέρον θα μου φαινόταν αν η μάγισσα με το μαγαζάκι και την ταμειακή λεγόταν Γεωργία ή ακόμα και Αλκμήνη, παρά Μπελίδ β) να δώσεις λίγο περισσότερη έμφαση στην ατμόσφαιρα της σύγχρονης εποχής (από τη στιγμή μάλιστα που αναφέρεις ότι οι άνθρωποι αντικατέστησαν τους θεούς με την τεχνολογία).

- Δεν έχω να προτείνω κάτι καλύτερο, αλλά το ότι του έπεσε η καρφίτσα όταν πέθανε και η Μπελίδ την πήρε μου φαίνεται τρομερά «βολικό». Γενικότερα το εύρημα με την καρφίτσα λίγο με χάλασε.

 

Κι αν από αυτά φαίνεται πως έχω πολλές αντιρρήσεις, να ξαναπώ ότι η ιστορία μού άρεσε, κι ότι έχω τόσα σχόλια είναι γιατί πιστεύω πως είναι κάτι που αξίζει τον κόπο ν' ασχοληθείς.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Η ιστορία αυτή μου άρεσε. Και σαν ιδέα -πολύ- και σε αρκετά μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξή της.

Γενικά μ' αρέσουν οι ιστορίες όπου δίνονται πληροφορίες από δυο πλευρές και η δική σου το έκανε αυτό και επιτυχημένα και ικανοποιητικά.

Δεν αρνούμαι ότι υπήρχαν κάποια κενά ή μερικά πράγματα που έγιναν πιο εύκολα ή πολύ πιο ξαφνικά απ' όσο έπρεπε. Ας πούμε,

 

 

δυο φορές λες είχε ξεχάσει, μια αυτούς που την κυνηγούν, την άλλη το κλειδί στην πόρτα

 

 

Το όριο των λέξεων είναι πραγματικά ένα εμπόδιο όταν έχεις να πεις μια ιστορία που ξεχειλίζει από τη φόρμα των διαγωνισμών, αλλά νομίζω ότι τα κατάφερες καλά κι ότι με λίγη δουλειά σε κάποια σημεία που σου επισημαίνουν και οι προηγούμενοι μπορείς να την κάνεις ακόμα καλύτερη.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Αρκετά ωραίο και σίγουρα πολύ καλογραμμένο, με καλές ιδέες και πολλές στιγμές πρωτοτυπίας.

Συμφωνώ με τους προηγούμενους ότι το τραύμα στην κοιλιά το προσπέρασες πολύ ντούκου, λες και είναι κάτι πολύ πιο επιπόλαιο από μια συνήθως θανατηφόρα πληγή. Δε χρειάζεται να παθαίνει κάτι τόσο σοβαρό, βάλ'της κάποιον πιο ελαφρύ τραυματισμό.

Σε πολλά σημεία μπορεί εύκολα να γίνει πιο καλογραμμένο, λιγότερο απλοϊκό στις ιδέες του. Πχ το να έχουν φυσική υπόσταση τα συναισθήματα, σαν αέρια ή μυρωδιές, είναι σαν να βγήκε από παιδικό παραμύθι. Επίσης μου δημιουργεί την απορία γιατί, με τόσο μεγάλες δυνάμεις, δε μπορούσε να ξεμπλέξει πιο γρήγορα και εύκολα, ας πούμε να ρίξει κατευθείαν σε αυτόν που την κυνηγάει ένα αίσθημα φόβου ή κάτι τέτοιο, με την πρώτη ματιά, αντί να τον αφήσει να τη στριμώξει πρώτα. Και η φράση "Μοίρα χειρότερη από το θάνατο" παραπέμπει σε λογοτεχνία του 1800.

Αυτό που σίγουρα δεν είναι του γούστου μου είναι το να γράφεται φάντασυ σε τέτοια γλώσσα, σχεδόν επιστημονική, καθαρή, ακριβής και σωστή όσο δεν παίρνει, τόσο που σε κάνει να περιμένεις η μάγισσα να χρησιμοποιεί pc (υπάρχει μια ιστορία κόμικ που λέγεται "World Wide Witch", τώρα που το σκέφτομαι). Προφανώς προτιμάς να γράφεις οτιδήποτε άλλο εκτός από φάντασυ (εφ; τρόμο; mainstream; ). Τουλάχιστον το έλαβες αυτό υπόψη σου και δεν τοποθέτησες την ιστορία σε δικό της κόσμο, με δικούς του φυσικούς νόμους και κανόνες της μαγείας (σαν αυτόν), στην οποία περίπτωση θα χτυπούσε ακόμα χειρότερα η αταίριαστη γλώσσα. Αλλά αυτό είναι απλώς το δικό μου γούστο και ενδεχομένως ενοχλεί μόνο εμένα. Αντικειμενικά ήταν ωραίο και δείχνει ότι έχεις την ικανότητα να το κάνεις ακόμα καλύτερο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Συγχαρητήρια για τη νίκη και λάβε τις μετά εορτής σημειώσεις:

 

Kαταπληκτική ιδέα, ολοκληρωμένη και δυνατή από την αρχή μέχρι το τέλος της.

Στην εκτέλεση υπάρχουν ορισμένα προβληματάκια, τα οποία και αναφέρθηκαν, ας μην τα επαναλάβω. Σημαντικότερο κατ’ εμέ είναι ο τρόπος που δίνονται οι πληροφορίες, μεγάλα κομμάτια πληροφοριών πεταμένα εδώ κι εκεί να διακόπτουν την, κατά τα άλλα πολύ καλή ροή του κειμένου.

Νομίζω ότι αυτά θα είχαν διορθωθεί με ένα καλό έντιτινγκ. Ας πούμε, χαρακτηριστικό παράδειγμα, η καρφίτσα. Μας λες ότι την είχε μαζέψει τη στιγμή που τη δείχνει, σαν να το είχες σκεφτεί μόλις τότε. Θα ήταν καλύτερο να μας τη δείχνεις να τη μαζεύει όταν το έκανε, ή έστω να μαζεύει από κάτω κάτι.

 

Από λέξεις, ενώ το μπετό ήταν μια χαρά και μ΄ άρεσε η χρήση του (δεν υπάρχει περίπτωση να ικανοποιηθεί σύσσωμο ένα αναγνωστικό κοινό), είχα τρελό πρόβλημα με κείνο το «πρόφερε». Γιατί; Μια χαρά δεν είναι το «είπε»;

 

Τέλος, τόσο ο χαρακτήρας της αδελφής, όσο και ο βιασμός δεν προσέφεραν τίποτα στην ιστορία. Θα ήταν καλύτερα να λείπουν. Γενικά οι βιασμοί καλό είναι να παίζουν κάποιον οργανικό ρόλο σε μια ιστορία, να μη χρησιμοποιούνται μόνο για το εφέ.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια! :)

 

Και το λέω, ειλικρινά, δεν είναι κάτι τυπικό, τόσο για τον κόπο σας να διαβάσετε αλλά κυρίως για τα σχόλιά σας που θεωρώ πολύ σημαντικά. Ήθελα το απαραίτητο feedback για να δω τι δούλεψε και τι όχι.

Και νομίζω ότι κάθε σχόλιο μου προσέφερε κάτι καινούριο. :hi:

 

Καταρχάς, να πω ότι η ιστορία ίσως όντως να ξεχείλιζε στα στενά (για τα δεδομένα της) όρια του διαγωνισμού. Νομίζω ότι θα χρειαζόταν κανα 2-χίλιαρο ενδεχομένως λέξεις που να εξηγούσαν κάποια πράγματα καλύτερα (ή να εξηγούσαν κάποια πράγματα γενικώς), να άπλωναν την ιστορία ώστε να μην κουράζει τόσο εκείνους που κούρασε. Γι' αυτό κι η δύσκολη δομή (ασχέτως αν εν τέλει μου άρεσε) και οι στριμωγμένες πληροφορίες.

Πάλεψα με τις λέξεις, έπρεπε να αφαιρέσω λέξεις για να προσθέσω άλλες, κανονικός μακελάρης ένιωθα ώρες ώρες. Και στο τέλος δεν άντεξα άλλο, γνώριζα ότι έπρεπε να εξηγηθούν κάποια πράγματα (κυρίως αυτό που επισημάνατε με το τραύμα -αν και όντως δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι θα μπορούσα να αποφύγω το τραύμα (κι όχι τις εξηγήσεις για το πώς άντεξε εκείνο το τέταρτο/εικοσάλεπτο και δε λιποθύμισε αμέσως)- ή το πώς λειτουργούσε ο καθρέφτης και μεταφέρονταν οι θεοί).

 

Και να φανταστείτε, αρχικά στο κεφάλι μου η ιστορία από τη στιγμή που χάνει τις αισθήσεις της και μετά ήταν μεγαλύτερη, αλλά ήδη είχα ξεπεράσει το πλάνο μου κι έτσι είπα να τα συντομεύσω (γι' αυτό και @jjohn δεν έδειξα τον κακό χαμό, ενώ είχα σκοπό να τον δείξω λίγο παραπάνω). Έτσι θα εξηγούνταν ενδεχομένως καλύτερα και κάποια πράγματα που πέρασαν έτσι ή απλώς τα ανέφερα, η Σανέζ θα αποκτούσε ελάχιστα σημαντικότερο ρόλο (αν κι έτσι όπως είναι η ιστορία μου φαίνεται δύσκολο να την παραλείψω).

Βέβαια θα κατέληγε στο μέγεθος νουβελέττας. Τώρα πώς αρχικά είχα την εντύπωση ότι έστω κι οριακά θα χωρούσε σε 3000 λέξεις η ιστορία μου, μη με ρωτάτε.

 

Συγγνώμη που δε θα εξηγήσω τις λεπτομέρεις της ιστορίας εδώ, αλλά θα τη διορθώσω λαμβάνοντας υπόψιν τα (περισσότερα απ') όσα μου είπατε, για να τη διαβάσετε όπως θα επρεπε να είναι. Τώρα αν κάποιος θέλει εξηγήσεις άμεσα -ή νιώθει εξαπατημένος που του σέρβιρα κάτι ελλιπές- μπορεί να μου στείλει pm και θα του απαντήσω :)

 

Μόνες εξαιρέσεις:

 

 

 

Πρόσεξε μόνο γιατί έχεις ένα σχετικό tell, εκεί που εξηγείς τι συνέβη με την παγίδα του καθρέφτη, σαν να ανησυχείς ότι δεν θα κατάβουμε τι έγινε.

Έχεις δίκιο, γενικά το αν θα καταλαβαίνατε την ιστορία ήταν η μεγαλύτερη αγωνία μου (σε μερικούς εικάζω έγινε κατανοητή, σε άλλους όχι)

Και να ήταν πάντως μόνο αυτό; Το χειρότερο όλων για μένα ήταν εκείνο το τραγική ειρωνεία στο τέλος (πάλι από φόβο μην δεν καταλάβει ο αναγνώστης), οι 2 τελευταίες λέξεις που στρίμωξα πριν το ανεβάσω :p

 

Κι όσον αφορά τον βιασμό, δεν ήταν απλό αποτέλεσμα πόθου (πιο πολύ το σχολιάζω το συγκεκριμένο για να μη φανώ μισογύνης κλπ :p ), αλλά περιείχε μέσα του ως συμβάν και την επιβολή. Δηλαδή έχουμε μια κατάσταση Α (οι άνθρωποι κατά κανόνα δεν αισθάνονται έντονα, ο συγκεκριμένος (που ανήκει και στον κανόνα) της επιτίθεται (επιθετική συμπεριφορά, θέλει να την εξαναγκάσει να του πει πού είναι ο καθρέφτης), είναι και άντρας ετεροφυλόφιλος) με μια επίδραση Β (ο πόθος, που στη δεδομένη κατάσταση δημιουργεί όπως και τα υπόλοιπα συναισθήματα συναισθηματικό overdose) και γι' αυτό η απόπειρα του βιασμού (κι όχι κανονικός βιασμός με τον αυστηρό ορισμό, καθώς δεν υπάρχει συνουσία). Ίσως να θέλει λίγο περισσότερο χώρο για να φανεί πιο σταδιακά, αλλά το να προσπαθήσει π.χ. να τη φιλήσει κι αυτή να αντισταθεί δεν μου ταιριάζει. Δηλαδή ο πόθος απλώς κατευθύνει τις υπάρχουσες διαθέσεις του. Αν π.χ. είχαμε στη θέση του πόθου την αγάπη, πιθανώς να μην επιδρούσε καν, γιατί δε θα έβρισκε γόνιμο έδαφος. (Μάλλον αυτόν τον κανόνα για τη "μαγεία" των συναισθημάτων θα χρειάζεται να τον δείξω περισσότερο γιατί έτσι μπορεί να φαίνεται ασαφές, μια και τον αναφέρω μόνο μία - π.χ. με την ίδια λογική λειτούργησε ο φόβος εκεί προς το τέλος (στο μυαλό μου γιατί στο διήγημα δε φάνηκε :p )

 

Αυτό που σίγουρα δεν είναι του γούστου μου είναι το να γράφεται φάντασυ σε τέτοια γλώσσα, σχεδόν επιστημονική, καθαρή, ακριβής και σωστή όσο δεν παίρνει, τόσο που σε κάνει να περιμένεις η μάγισσα να χρησιμοποιεί pc (υπάρχει μια ιστορία κόμικ που λέγεται "World Wide Witch", τώρα που το σκέφτομαι). Προφανώς προτιμάς να γράφεις οτιδήποτε άλλο εκτός από φάντασυ (εφ; τρόμο; mainstream; ). Τουλάχιστον το έλαβες αυτό υπόψη σου και δεν τοποθέτησες την ιστορία σε δικό της κόσμο, με δικούς του φυσικούς νόμους και κανόνες της μαγείας (σαν αυτόν), στην οποία περίπτωση θα χτυπούσε ακόμα χειρότερα η αταίριαστη γλώσσα. Αλλά αυτό είναι απλώς το δικό μου γούστο και ενδεχομένως ενοχλεί μόνο εμένα. Αντικειμενικά ήταν ωραίο και δείχνει ότι έχεις την ικανότητα να το κάνεις ακόμα καλύτερο.

Αν στο παραπάνω προφανώς υπάρχει κάποιο περιθώριο σφάλματος, χωρίς να αμφισβητώ ότι αυτό σου έβγαλε το διήγημα, να σου πω ότι δεν ισχύει. Αν με τον όρο φάντασυ αναφέρεσαι στο "καθαρά τολκινοειδές", με ξωτικά, νάνους, ορκς και τα συναφή, έχεις δίκιο, σε γενικές γραμμές δεν με εμπνέει καθόλου αυτό. Αλλα γενικά μου αρέσει ως είδος, και για μένα μάλιστα συχνά δε λειτουργεί και πολύ διαφορετικά από την επιστημονική φαντασία (αν π.χ. πάρεις ένα κόνσεπτ το οποίο όμως δεν έχει κάποια επιστημονική βάση, τότε έχεις φάντασυ ουσιαστικά, ακόμα κι αν το προσεγγίζεις με πιο sf τρόπο).

 

Και για το υπόλοιπο που λες (μην το παίρνεις προσωπικά που σχολιάζω κυρίως τα δικά σου σχόλια, μάλλον φταίει που δεν τα έχω επεξεργαστεί ακόμα, εφόσον είναι από τα τελευταία), μπορεί να μη φαίνεται αλλά είναι ένας δικός της κόσμος (της ιστορίας) που απλώς μοιάζει (πολύ) στον δικό μας. Δε θεώρησα απαραίτητο να το τονίσω, απλώς άφησα μικρά hints (το διαφορετικό νόμισμα, το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν αισθάνονται (θα μπορούσε βέβαια να πει κανείς ότι αυτό περιγράφει τον κόσμο μας, αν και θα διαφωνούσα :p ), το ονόματα που παραπέμπουν σε fantasy (όχι ότι έγινε τελείως επίτηδες, ήθελα απλώς να είναι εξωτικά και σχετικά εύηχα)). Δηλαδή σαν ένας παράλληλος κόσμος, του οποίου την τεχνολογία πολύ χοντρικά τη φανταζόμουν τύπου δεκατίας '80.

Βέβαια αυτό ήξερα ότι δε θα το καταλάβαιναν αρκετοί και να πω την αλήθεια δε με πείραζε. Ας χωρούσε ο καθένας την ιστορία εκεί όπου του ταίριαζε περισσότερο.

 

Εξήγησα πολύ επιλεκτικά πράγματα, αλλά θέλω να πω ότι έλαβα όλα τα σχόλια υπόψιν.

 

Τα παραπάνω παίζει να σας αλλάζουν όσα καταλάβατε. Αν συμβαίνει αυτό, χαίρομαι που τουλάχιστον σας άρεσε κι έτσι.

 

Ελπίζω από αρχές του '15 να ασχοληθώ και να σας δώσω αυτό που θα έπρεπε να ανέβαζα εξαρχής.

 

Και πάλι ευχαριστώ, κι όποιο άλλο σχόλιο είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτο :rose:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα!

 

Διάβασα το διήγημά σου και μόλις τώρα βρήκα το χρόνο να ανεβάσω τις παρατηρήσεις μου.

Γενικά, είναι ένα γοητευτικό ανάγνωσμα με ατμόσφαιρα και σωστούς ρυθμούς. Η ιδέα στο τέλος επίσης μου άρεσε πολύ.

 

Στα επιμέρους:                                               

  1. για λόγους που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς δεν με κέρδισε απόλυτα η πρώτη παράγραφος, η περιγραφή του φορέματος ως σφιχτοκολλημένου, ίσως, δεν ξέρω.
  2. η φράση σημασία δεν έχει που έρχονται, αλλά γιατί. Εννοείς, από πού έρχονται, προφανώς; Αλλιώς δεν πολυέχει νόημα. Είναι σαν να λες, σημασία δεν έχει που μπήκες στο μπακάλη, αλλά γιατί. Προφανώς έχεις μπει για να ψωνίσεις, δεν νομίζω ότι διαχωρίζεται.
  3. στο τέλος, τα συναισθήματα υπήρχαν πια έξω από τον καθρέφτη μαζί με τη θεά που απέδρασε; Και έμεινε φυλακή μονάχα η Μπελίδ και η Μοναξιά; Για το ανθρώπινο γένος πολύ συμφέρουσα συναλλαγή! Θα ξαναρχίσουν οι άνθρωποι να αισθάνονται χωρίς τη μεσολάβηση των φίλτρων και δεν θα ξανανιώσουν ποτέ μοναξιά; Αξίζει τη θυσία! Η Μπελίδ άραγε θα μπορούσε να επικοινωνήσει με κάποιον, και να δραπετεύσει με παρόμοιο τρόπο;
  4. Εννοεί η Θεά, πες στη Μοναξιά πως ήταν καλή συντροφιά, έτσι; Je ne suis jamais seule avec ma solitude που λένε και οι Φράγκοι.....
  5. Γιατί δεν ένιωθε τη Μοναξιά όπως μαζεύονταν τα συναισθήματα; Την είχε αφήσει η Θεά στον καθρέφτη;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καλημέρα, Ειρήνη!

Σ' ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να απαντήσω πολύ συγκεκριμένα, επειδή το διήγημα θέλω να το ξαναδώ κάποια στιγμή κι ενδεχομένως να το ξαναανεβάσω ανανεωμένο -οπότε να δω στην πράξη αν αυτά που σκεφτόμουν φαίνονται από το κείμενο χωρίς να τα αναφέρω εγώ εκτός κειμένου-, αλλά θα σου απαντήσω συνοπτικά :)

 

 

 

Καλησπέρα!

 

Διάβασα το διήγημά σου και μόλις τώρα βρήκα το χρόνο να ανεβάσω τις παρατηρήσεις μου.

Γενικά, είναι ένα γοητευτικό ανάγνωσμα με ατμόσφαιρα και σωστούς ρυθμούς. Η ιδέα στο τέλος επίσης μου άρεσε πολύ.

 

Στα επιμέρους:                                               

  1. για λόγους που δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς δεν με κέρδισε απόλυτα η πρώτη παράγραφος, η περιγραφή του φορέματος ως σφιχτοκολλημένου, ίσως, δεν ξέρω.
  2. η φράση σημασία δεν έχει που έρχονται, αλλά γιατί. Εννοείς, από πού έρχονται, προφανώς; Αλλιώς δεν πολυέχει νόημα. Είναι σαν να λες, σημασία δεν έχει που μπήκες στο μπακάλη, αλλά γιατί. Προφανώς έχεις μπει για να ψωνίσεις, δεν νομίζω ότι διαχωρίζεται.
  3. στο τέλος, τα συναισθήματα υπήρχαν πια έξω από τον καθρέφτη μαζί με τη θεά που απέδρασε; Και έμεινε φυλακή μονάχα η Μπελίδ και η Μοναξιά; Για το ανθρώπινο γένος πολύ συμφέρουσα συναλλαγή! Θα ξαναρχίσουν οι άνθρωποι να αισθάνονται χωρίς τη μεσολάβηση των φίλτρων και δεν θα ξανανιώσουν ποτέ μοναξιά; Αξίζει τη θυσία! Η Μπελίδ άραγε θα μπορούσε να επικοινωνήσει με κάποιον, και να δραπετεύσει με παρόμοιο τρόπο;
  4. Εννοεί η Θεά, πες στη Μοναξιά πως ήταν καλή συντροφιά, έτσι; Je ne suis jamais seule avec ma solitude που λένε και οι Φράγκοι.....
  5. Γιατί δεν ένιωθε τη Μοναξιά όπως μαζεύονταν τα συναισθήματα; Την είχε αφήσει η Θεά στον καθρέφτη;

2. Δεν είναι καλοδιατυπωμένο, έχεις δίκιο. Αυτό που εννοούσε σ' εκείνο το σημείο -αν θυμάμαι καλά- ήταν "δεν έχει σημασία πώς είναι το μπακάλικο, γιατί ανεξάρτητα από αυτό, ο πελάτης πρακτικά ορίζει τον χώρο και τη συνδιαλλαγή". Είναι κάπως προφανές θα πεις, αλλά αυτό που εννοεί είναι ότι και μια κρυμμένη γωνία μισού τετραγωνικού να είχε για μαγαζί, δεν θα υπήρχε μεγάλη διαφορά (γιατί το ντεκόρ κι ο χώρος μικρή διαφορά θα κάνουν). Αν θυμάμαι καλά, δηλαδή. Χωρίς περιορισμό λέξεων ελπίζω ότι τέτοια σημεία θα γίνουν πιο σαφή.

3. Για το πρώτο σκέλος: όχι απαραίτητα καλό. Αν κάποιον τον έχεις φυλακισμένο αιώνες (λες κι είναι εφικτό στην πραγματικότητα αυτό :p) όταν βγει μπορεί να είναι κομματάκι βίαιος. Επίσης οι άνθρωποι δεν έχουν συνηθίσει να ζουν έτσι, κι αν απελευθερωθούν τα συναισθήματα, οι αντιδράσεις τους θα είναι εξίσου βίαιες (όπως περιγράφονται στο τέλος), από το συναισθηματικό overdose.

Στο δεύτερο σκέλος, δεν νομίζω ότι θα ήταν τόσο εύκολο να δραπετεύσει - η Θεά ήταν θεά κι είχε μάθει να ελέγχει τον καθρέφτη ως έναν βαθμό. Η Μπελίδ ήταν απλώς ανθρωπος και δεν είχε θεωρητικά αυτή τη δυνατότητα, αλλά ομολογώ ότι δεν έχω σκεφτεί τι θα γινόταν σε κάποιο ακραίο παράδειγμα.

4. Ναι

5. Τα συναισθήματα πέρασαν μέσα της από την πρώτη φορά που είχε έρθει σε επαφή με τον καθρέφτη. Πρόλαβαν όλα σχεδόν τα συναισθήματα να δραπετεύσουν, εκτός από τη Μοναξιά, και τη Θεά (η τελευταία προσπάθησε να φροντίσει πρώτα τα παιδιά της, όπως λέει), πριν απομακρυνθεί από τον καθρέφτη. Από τότε δεν ξανάγγιξε τον καθρέφτη, άρα δεν μεταφέρθηκαν τα συναισθήματα από και προς το αντικείμενο μέχρι το σημείο όπου της επιτρέπει να μπει μέσα της στην ιστορία.

Η επαφή της λοιπόν με τα συναισθήματα (πρακτικά το σώμα της αποτελούσε ναό για τις θεότητες) της έδωσε τη δυνατότητα να αισθάνεται τα συναισθήματα. Με βάση το παραπάνω, δεν ήρθε ποτέ σε επαφή με τη μοναξιά (επειδή η Μοναξιά δεν μπήκε μέσα της).

Εδώ γενικά πρέπει να εξηγηθούν καλύτερα ορισμένα πράγματα, που όπως και σε άλλους, δεν έγιναν κατανοητά (γιατί ήταν πολύ πυκνογραμμένα κι η πληροφορία ελλειπτική).

 

 

Σ' ευχαριστώ και πάλι και θα προσπαθήσω, όπως και βάσει των σχολίων των προηγούμενων, να τα κάνω τα συγκεκριμένα πιο σαφή (είτε να αλλάξουν, αν αυτό θα εξυπηρετεί καλύτερη την ιστορία ή την κοσμοπλασία) σε ενδεχόμενη διόρθωση! :friends:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..