Jump to content
Erekose

ΓΚΟΛΕΜ ΚΑΙ ΤΖΙΝΙ

Recommended Posts

Nargathrod

Nα κάτι που πρέπει να μπει στη βιβλιοθήκη μου! Τι λέτε για ανάγνωση στο μήνα Φαντασίας στην ΛΑΦ; 

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Το τέλειωσα πριν μερικές βδομάδες και είναι εξαιρετικό βιβλίο. Ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει σ' αυτό το στυλ μετά το American Gods, με έντονους συμβολισμούς και μεγάλη εστίαση στο θέμα της μετανάστευσης. Δεν ξέρω για τη μετάφραση, καθώς το διάβασα στα αγγλικά, πάντως το βρήκα εκπληκτικό. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Nα κάτι που πρέπει να μπει στη βιβλιοθήκη μου! Τι λέτε για ανάγνωση στο μήνα Φαντασίας στην ΛΑΦ; 

Ναι, καλό φαίνεται.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nargathrod

Γνωστός μου είπε ότι είναι αλληγορικό φάνταζυ. Ισχύει;

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Όπως είπα και πιο πάνω έχει πάμπολλους συμβολισμούς το βιβλίο, αλλά δεν ξέρω αν θα έλεγα πως είναι ολόκληρο μια αλληγορία, μιας και υπάρχουν στοιχεία της πλοκής τα οποία εξυπηρετούν αυτήν χωρίς να συμβολίζουν ξεκάθαρα κάτι. Εγώ θα έλεγα πως είναι ένα fantasy που καταπιάνεται με πολύ σοβαρά και ρεαλιστικά κοινωνικά ζητήματα. Σίγουρα, πάντως, έχει πολύ περισσότερα να πει απ' όσα αφήνει η περίληψη να φανούν.  

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Πολύ καλογραμμένο και ιδιαίτερο μυθιστόρημα, γεμάτο συμβολισμούς και αλληγορικά στοιχεία, που συνδυάζει εξαιρετικά την φαντασία με την ιστορική πραγματικότητα και το κοινωνικό δράμα. Με το πέρασμα των σελίδων, χώθηκα κυριολεκτικά στον κόσμο του βιβλίου και ήταν σαν να έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια την εποχή εκείνη και τα γεγονότα που διαδραματίζονταν. Βέβαια, θα πρέπει να περιμένετε ένα βιβλίο με αργούς ρυθμούς και σχετικά λίγη δράση, μιας και δεν είναι το κλασικό μυθιστόρημα φαντασίας με πετσοκόμματα και επικές μάχες. Καμία σχέση.

 

Βρισκόμαστε στο μεγάλο χωνευτήρι των λαών, στην πόλη της Νέας Υόρκης, το μακρινό 1899. Από την μια μεριά έχουμε την Τσάβα, ένα θηλυκό Γκόλεμ, που κατασκεύασε ένας μυστηριώδης ραβίνος από την Πολωνία, με σκοπό να υπηρετεί σαν γυναίκα έναν ιδιότροπο πελάτη του, που ήθελε να ταξιδέψει στην Νέα Υόρκη. Η Τσάβα βρέθηκε ολομόναχη στην μεγάλη αυτή πόλη, μιας και ο άντρας και αφέντης της πέθανε στο ταξίδι, και η μοίρα την οδήγησε στην εβραϊκή συνοικία. Από την άλλη μεριά, έχουμε τον Άχμαντ, ένα Τζίνι, που γεννήθηκε πολύ παλιά στην έρημο της Συρίας και για εκατοντάδες χρόνια βρισκόταν παγιδευμένο σ'ένα χάλκινο φλασκί, μέχρι που ελευθερώθηκε με ανθρώπινη μορφή στην γειτονιά της Μικρής Συρίας. Τα δυο ξεχωριστά αυτά πλάσματα θα προσπαθήσουν να κρύψουν την ταυτότητα τους και παράλληλα να προσαρμοστούν στην καινούργια και πρωτόγνωρη ζωή τους, ανάμεσα σε κανονικούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή θα γνωρίσουν τυχαία το ένα το άλλο και παράλληλα θα αντιμετωπίσουν κοινούς κινδύνους.

 

Ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του βιβλίου είναι η εξαιρετική σκιαγράφηση της εποχής και των χαρακτήρων. Με τις περιγραφές της η συγγραφέας κατάφερε να με μεταφέρει σε μια άλλη, μακρινή εποχή, και να μου δείξει πως ήταν τότε η Νέα Υόρκη, με τις δεκάδες διαφορετικές φυλετικές συνοικίες, τις κοινωνικές αντιθέσεις και την φτώχεια. Από την άλλη, οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικά σκιαγραφημένοι, νιώθεις στο πετσί σου τα διλήμματα και τις σκέψεις τους, ενδιαφέρεσαι για τα προβλήματα τους. Και δεν ήταν μόνο οι δυο κεντρικοί χαρακτήρες εξαιρετικά δοσμένοι, αλλά ακόμα και αυτοί που εμφανίζονται περιστασιακά. Η γραφή είναι, φυσικά, εξαιρετική, στρωτή και άνετη, ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστη και ξεκούραστη, θα νόμιζε κανείς ότι η συγγραφέας είναι χρόνια στο κουρμπέτι και ότι το βιβλίο αυτό δεν είναι η πρώτη της συγγραφική προσπάθεια (αν είναι δυνατόν!). 

 

Πρόκειται για ένα πραγματικά ξεχωριστό και όμορφο βιβλίο αστικής φαντασίας, το οποίο καταπιάνεται με πολύ σοβαρά και ρεαλιστικά προβλήματα, όπως αυτά της μετανάστευσης και της προσαρμογής σε μια νέα τάξη πραγμάτων. Μέσω της πλοκής του μεταφερόμαστε σε μια μακρινή εποχή και μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε μια διαφορετική Νέα Υόρκη. Όπως είπα, όμως, θα πρέπει να περιμένετε μια κοινωνική ιστορία φαντασίας με αργούς ρυθμούς και λίγες στιγμές έντασης και όχι μια ιστορία με ατελείωτες μάχες και καταιγιστική δράση. Πιστεύω ότι αξίζει τον χρόνο σας.

 

9.5/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Το τελείωσα την προηγούμενη Παρασκευή, 29/7. Περίμενα να πάψω να βλέπω αστεράκια :stars: , να κοιμηθώ λίγο καλύτερα και τώρα γράφω την κριτική.

 

Μου άρεσε όσο του Χατζηγιώργη η Τζούλι Άντριους γιατί:

 

-Το γράψιμο είναι πάρα πολύ απλό, έως και tell, χωρίς όμως να περνάει τα όρια του απλοϊκού ή να υποτιμάει την αντίληψη του αναγνώστη. Ούτε βαρύγδουπες ατάκες, ούτε εντυπωσιακές παρομοιώσεις - σε κανένα σημείο η γλώσσα δεν τραβάει την προσοχή πάνω της. Είναι όσο περιγραφική χρειάζεται για να πει την ιστορία με ικανοποιητικό τρόπο, να δώσει στον αναγνώστη τις εντυπώσεις που πρέπει στα σημεία που πρέπει. Στη μετάφραση προσπάθησα αλλά δε βρήκα λάθη, ούτε αγγλισμούς, ούτε καν κανένα "κατένευσε". Μόνο που έχει κάποια μικρά τυπογραφικά, όπως, αρκετές φορές, εισαγωγικά που ανοίγουν μια φορά και κλείνουν 2-3 ή δεν κλείνουν καθόλου.

 

-Το υπερφυσικό στοιχείο είναι πολύ λίγο (το γκόλεμ και το τζίνι) και τέτοιο που η συγγραφέας προφανώς δεν το επινόησε η ίδια, αλλά έκανε έρευνα και το πήρε όσο μπορούσε πιο αυτούσιο από τη λαϊκή παράδοση από την οποία προέρχεται (το Γκόλεμ και το Τζίνι!). Επίσης το υπερφυσικό δε χρησιμοποιείται για να βουλώσει τρύπες ή να σκεπάσει συγγραφικές αδυναμίες, αλλά μόνο σαν αλληγορία (την οποία η συγγραφέας αφήνει ελεύθερο τον αναγνώστη να μην την καταλάβει, αν δε θέλει, όπως παρατηρεί και η elgalla εδώ http://nyctophilia.gr/helene-wecker-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B6%CE%AF%CE%BD%CE%B9/) για να προβληματίσει περί της θέσης της γυναίκας, των μεταναστών, των διαφορετικών ατόμων που προσπαθούν να γίνουν αποδεκτά από ένα σύνολο, των ελαττωμάτων της ανθρώπινης κοινωνίας και της νοοτροπίας της κλπ. Έτσι πρέπει να γράφεται το φανταστικό.

 

-Η ιστορία είναι πρωτότυπη, χωρίς να σου πετάει στα μούτρα την πρωτοτυπία της, χωρίς να προσπαθεί υπερβολικά. Ιδέες, ιδέες και ιδέες! Δε μπορώ να αποφασίσω ποιον από τους δύο πρωταγωνιστές θεωρώ πιο ενδιαφέροντα: το Γκόλεμ είναι πιο εύκολο να το παρακολουθήσεις και να ταυτιστείς μαζί του, επειδή την ιστορία του την πιάνουμε από την αρχή της ύπαρξής του και ακόμη νωρίτερα, από τη στιγμή που κάποιος κατέβασε την ιδέα να ζητήσει να του το κατασκευάσουν. Ενώ το Τζίνι έχει ήδη ηλικία και εμπειρίες καναδυό αιώνων τη στιγμή που μπαίνει στην ιστορία. Είναι δυο χαρακτήρες εντελώς διαφορετικοί, η μία πολύ άπειρη (σε εμπειρίες) και ο άλλος πολύ άπειρος (σε χρόνο), που προσπαθούν να περάσουν για άνθρωποι τόσο όσο χρειάζεται για να μην έχουν προβλήματα, αλλά όχι τόσο ώστε να ζουν ενάντια στη φύση τους. Η γυναίκα-γκόλεμ έχει έντονη την αίσθηση του καθήκοντος και της υποχρέωσης να συγκρατείται και να μην κάνει κακό σε κανέναν (για να μην την πάρουν χαμπάρι και την καταστρέψουν κιόλας), ενώ ο άντρας-τζίνι είναι ένα πλάσμα χωρίς ανάγκες, που έχει συνηθίσει να ζει κάνοντας τουρισμό και τσιμπολογώντας εμπειρίες από δω κι από κει, χωρίς τις συμβάσεις, τη στενομυαλιά και τις προκαταλήψεις των αντρών του 1899 (και των σημερινών, μη σας πω). Σεξ και βία έχει, αλλά ελάχιστα και καθόλου περιγραφικά, υποθέτω επειδή υπάρχουν υπερβολικά πολλές τέτοιες σκηνές πια στη λογοτεχνία και είναι πολύ δύσκολο πλέον να τις περιγράψεις με πρωτότυπο τρόπο, άσε που δε χρειάζεται και στην ιστορία. Εξερευνώντας επίσης το υπερφυσικό στοιχείο, η ιστορία περνάει ανατριχιαστικά κοντά από το γελοίο ("όχι! μη μου το κάνεις αυτό!" έλεγα από μέσα μου), αλλά ευτυχώς το αποφεύγει στο τσακ.

 

-Ο κόσμος γύρω από τους πρωταγωνιστές είναι πολύ πειστικά απεικονισμένος: η Νέα Υόρκη με τις γειτονιές χωρισμένες κατά εθνικότητες, η Μικρή Συρία από τη μία και η εβραϊκή συνοικία από την άλλη, γεμάτες με μετανάστες που, αν και είναι χρόνια εκεί, δεν ξέρουν αγγλικά (!), κάνουν παρέα μόνο με ομοεθνείς και ζουν ή προσπαθούν να ζήσουν όπως και στις πατρίδες τους. Ολίγη από τις πλούσιες, "αριστοκρατικές", συνοικίες, που μιμούνται τους Ευρωπαίους, και μια δόση από τις κακόφημες γειτονιές των κλεπταποδόχων και των ζητιάνων. Ούτε μια λέξη παραπάνω από όσες χρειάζεται για την περιγραφή τους δεν υπάρχει στο κείμενο, σε κανένα σημείο δε βαρέθηκα και δεν είπα "άντε, προχώρα, άσε τις σάλτσες και λέγε τι γίνεται παρακάτω".

 

Γιατί το θεωρώ ελάχιστα λιγότερο του γούστου μου από "Το Άρωμα" του Πάτρικ Ζίσκιντ (= :worshippy: ):

 

-Το "Άρωμα" έχει ακόμα λιγότερο υπερφυσικό στοιχείο. Η ιστορία με το τζίνι σε κάποια σημεία παραέμπαινε μέσα σε μαγικά, μετεμψυχώσεις, όνειρα και τέτοια που γενικώς με μπερδεύουν. Εδώ με πείθουν τελικά ότι έχουν σημασία και χρειάζονται στην ιστορία, αλλά μόνο στο τέλος.

 

-Το "Άρωμα" δεν ξεφεύγει καθόλου από την κεντρική ιστορία (καλά, εκτός από εκείνα με τον μαρκήσιο που τα έκοψαν στην ταινία). Στο "Γκόλεμ και το Τζίνι" έχουμε τουλάχιστον 2 δευτερεύουσες πλοκές που αργούν πολύ να συνδεθούν με τη βασική και με μερικές η σύνδεση είναι πολύ χαλαρή (ο Σάλεχ) ή ανύπαρκτη (η "αρρώστια" της Σοφίας Γουίνστον). Εκείνη που αποδεικνύεται πολύ σημαντική τελικά (αυτή που αρχίζει με το υπέροχο όνομα Φάντουα) αργεί τόσο πολύ να μπει στο ψητό που θα με νευρίαζε, αν όλες αυτές οι δευτερεύουσες πλοκές δεν ήταν πολύ ενδιαφέρουσες σαν διηγήματα από μόνες τους.

 

-Το "Άρωμα" έχει απείρως πιο εντυπωσιακό τέλος. Στο "Γκόλεμ και το Τζίνι" τα βασικά-μαγικά ζητήματα λύνονται με έναν τρόπο πολύ πρωτότυπο μεν, αλλά το τέλος μένει ανοιχτό για συνέχεια. Παρόλο που η αντίδρασή μου στην είδηση ότι θα βγει sequel το 2018 ήταν περίπου έτσι :woot_jump:, το τέλος του Ζίσκιντ είναι κάτι που δεν ξεχνιέται με τίποτα.

 

-Τα βασικά ονόματα είναι άσχημα. Το "Τσάβα" για το γκόλεμ το βρίσκω απαίσιο και το "Άχμαντ" για το τζίνι μού φαίνεται απλώς ελάχιστα πιο πρωτότυπο από τα συνηθισμένα μεσανατολικά. Ενώ το "Γκρενούιγ" ακούγεται πολύ στυλάτο, τουλάχιστον μέχρι να μάθεις τι σημαίνει.

 

-Κάτι που θα χρεώσω στον κο Μαστακούρη: υπερβολικά πολλές και άχρηστες υποσημειώσεις. Σε κάθε εβραϊκό φαγητό/έθιμο/θρησκευτικό βιβλίο που τολμούσε η συγγραφέας να αναφέρει στο κείμενο, ναααα ένα κατεβατό εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών κάτω κάτω στη σελίδα. Όχι, δε με ενδιαφέρει να μάθω τόσα πολλά για τους Εβραίους και τους Σύρους (Σύριους;) της Νέας Υόρκης το 1899. Κρατήστε μόνο όσα χρειάζονται για να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθήσει την ιστορία.

 

 

 

Αλλά όλα αυτά είναι λεπτομέρειες και δε με ενόχλησαν καθόλου. Πρόσημο όχι απλώς θετικό, αλλά 6/5, :dazzled:  11/10, :lmao:  αστεράκια :stars: , καρδούλες :inlove: και χοροπηδητά ως το ταβάνι :loughbounce:  για ένα βιβλίο που θα διαβάσω ξανά και ξανά. Ζήτω, ζήτω και ζήτω!

 

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Το έχω ξεκινήσει, μ' αρέσει πάρα πολύ. 

Επανέρχομαι όταν το ολοκληρώσω, μέχρι τότε το μόνο που έχω να πω είναι

 

 

Η Τσάβα είναι ένα γκόλεμ

 

Χάβα. Χχχχχχάβα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Το έχω ξεκινήσει, μ' αρέσει πάρα πολύ. 

Επανέρχομαι όταν το ολοκληρώσω, μέχρι τότε το μόνο που έχω να πω είναι

 

 

Η Τσάβα είναι ένα γκόλεμ

 

Χάβα. Χχχχχχάβα.

Ακόμα χειρότερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Και κάτι άλλο, που ξέχασα (ναι, παρόλο το σεντόνι από πάνω, έχω ΚΙ ΑΛΛΑ να πω): τόσο "Το Άρωμα" όσο και "Το γκόλεμ και το τζίνι" δεν έχουν αυτό που γνωστός συμφορουμίτης καλλιεργητής κοιλίτσας ονομάζει "διακύβευμα". Δεν ψάχνει κανείς να βρει τίποτα συγκεκριμένο εκεί μέσα, δεν προσπαθεί να καταφέρει κάτι σαν αυτά που έχουν οι αστυνομικές ιστορίες και γενικά οι περιπέτειες, να σώσει κάποιον, να αποκτήσει κάποιο σημαντικό αντικείμενο ή θέση κλπ. Απλώς παρακολουθούμε πώς περνάνε αυτά τα περίεργα πλάσματα μέσα σε μια ρεαλιστική κοινωνία, πώς ικανοποιούν τις όποιες ανάγκες τους και τι εντύπωση κάνουν στον κόσμο γύρω τους. Το θεωρώ μεγάλο πλεονέκτημα για ένα βιβλίο/ταινία/ιστορία γενικά να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη χωρίς κάποιο πιο συγκεκριμένο αντικείμενο αναζήτησης, να είναι δηλαδή τόσο ενδιαφέροντες και ζωντανοί οι χαρακτήρες, ο κόσμος, οι καταστάσεις που περιγράφονται, ώστε να μη χρειάζεται να βάλει ο συγγραφέας εκεί μέσα και κάποια αναζήτηση πιο συγκεκριμένη και σπουδαία. Το "διακύβευμα" το κάνει να μοιάζει λίγο και με ντοκυμαντέρ, να είναι λίγο λιγότερο λογοτεχνικό, δηλαδή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

To Χάβα είναι εβραϊκή μορφή του ονόματος "Εύα". Αχμάντ, στα αραβικά, σημαίνει "περισσότερο άξιος". Άσχημα ή όχι, δεν νομίζω πως τα επέλεξε τυχαία η συγγραφέας :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Ωραία, το τελείωσα, το λάτρεψα, μπράβο μου που πήρα την απόφαση να το διαβάσω παρ' όλο που είναι μεγαλούτσικο. 

 

Δεν το διάβασα σαν αλληγορία, αλλά σαν μια ιστορία για ένα γκόλεμ και ένα τζίνι και ένα σωρό άλλο κόσμο. Μ' άρεσε ο όμορφος ρυθμός του, το πως κατάφερε να με κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον διατηρώντας έναν σχετικά χαμηλό τόνο ακόμα και στις πιο δραματικές του στιγμές. Ακόμα κι αν μερικές από τις δραματικές στιγμές με έβρισκαν να μασουλάω το γιακά της μπλούζας μου. 

 

Επίσης μ' άρεσε πολύ ο χειρισμός των χαρακτήρων , όλων των χαρακτήρων. Υπάρχει ένας σεβασμός και ένα είδος στοργής και φροντίδας από μεριάς συγγραφέα, που δεν παρατηρώ συχνά. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω, σαν να τα νοιάζεται τα δημιουργήματά της, να τα αγαπάει κάπως. Αυτό με έκανε να απολαμβάνω την ιστορία τους ακόμα περισσότερο.

 

Επίσης ο τρόπος που έπλεξε όλα τα νήματα μαζί, χωρίς βιασύνες, χωρίς χασομέρια. Από νωρίς ένιωσα μια ασφάλεια στα χέρια της συγγραφέως και αφέθηκα στον όμορφο ρυθμό που λέγαμε πιο πάνω. Δεν το μετάνιωσα, με πήγε με χέρι απαλό και σταθερό ως το τέλος.

 

Το δε τέλος, τέλειο.

 

Δεν ξέρω αν θα με ενδιέφερε να διαβάσω κάποιο ενδεχόμενο σήκουελ, πάντως.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Πάρα μα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Περί πρωτοτυπίας δεν γνωρίζω καθόσον η ιστορία μου φάνηκε ότι πήγαινε εκεί που είχα μαντέψει ότι θα πήγαινε. Το μέλος Wordsmith αν έχετε υπόψη μου το δάνεισε και την ευγνωμονώ. Ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο με συμπαθείς χαρακτήρες και πολύ πετυχημένη ατμόσφαιρα εποχής, Ανυπομονώ να διαβάσω τη συνέχεια!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..