Jump to content

Recommended Posts

Ιρμάντα

Όνομα Συγγραφέα: Ειρήνη Μαντά
Είδος: Επιστημονική Φαντασία
Βία; Μάλλον συναισθηματική
Σεξ; Λίγα πράγματα
Αριθμός Λέξεων: 2494
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 38ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας, Κατηγορία: Επιστημονική Φαντασία με θέμα Πού Είμαι;

Αρχείο: -το κουτί-.doc

Edited by Ιρμάντα
  • Like 6
Link to post
Share on other sites
elgalla

 

Πολύ προσεγμένη γραφή, αν και κάπως ποζεράδικη για τα δικά μου γούστα, οφείλω να αναγνωρίσω όμως ότι φαίνεται πολύ δουλεμένη και ταιριάζει στο κείμενο. Σαν ιστορία μου άρεσε και είμαι βέβαιη ότι αν ο διαγωνισμός ήταν τρόμου κι όχι επιστημονικής φαντασίας θα έγραφα άλλα πράγματα αυτή τη στιγμή. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως ο διαγωνισμός είναι επιστημονικής φαντασίας κι εγώ δεν διέκρινα τίποτα έστω και αμυδρά επιστημονικό σ’αυτήν την ιστορία. Αναφέρεις μόνο σε μισή πρόταση για ένα υπερσύγχρονο όχημα και στο τέλος πετάς κάτι για τις τέσσερις διαστάσεις, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να κάνει το διήγημα επιστημονική φαντασία – είναι ξεκάθαρα τρόμου, είναι πάρα πολύ καλό διήγημα τρόμου, όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, τουλάχιστον, εντελώς εκτός θέματος. 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Ευχαριστώ θερμά για τα σχόλιά σου! Α

Η άποψή μου είναι αυτή για την εφ,

Ομοίως και ο κριτικός λογοτεχνίας Ντάρκο Σούβιν θεωρεί πως η ΕΦ καθορίζεται από την ψυχολογική επιρροή της ανάγνωσής της. Σύμφωνα με τον ορισμό του πρόκειται για «ένα λογοτεχνικό είδος του οποίου αναγκαίες και ικανές συνθήκες είναι η παρουσία και η αλληλεπίδραση της αποξένωσης και της γνώσης, και του οποίου κύριο τυπικό εύρημα είναι ένα φανταστικό πλαίσιο εναλλακτικό του εμπειρικού περιβάλλοντος του συγγραφέα»[5]. Για τον Σούβιν, θεμελιώδες ψυχολογικό αποτέλεσμα της ΕΦ επί του αποδέκτη είναι η γνωστική αποξένωση, η κατάσταση κατά την οποία σχηματίζονται στον νου του αντικρουόμενες πεποιθήσεις για την εξωτερική πραγματικότητα: από τη μία ο πραγματικός κόσμος, όπως εκλαμβάνεται από τις αισθήσεις και τα πολιτισμικά δεδομένα, από την άλλη ο εναλλακτικός και ανοίκειος κόσμος της αφήγησης – με διαφορετικές ορισμένες παραδοχές αλλά και μία σημαντική επιστημονική ευλογοφάνεια. Επιπροσθέτως, ο όρος γνώση στο εν λόγω πλαίσιο δεν περιλαμβάνει μόνο τη γνώση του αποδέκτη για τον αληθινό κόσμο, αλλά υπαινίσσεται και μία προσπάθεια επεξήγησης και δικαιολόγησης του στοιχείου το οποίο προκαλεί την αποξένωση, απαραίτητη για να θεωρηθεί αυτό εύλογο. Ο Σούβιν παραθέτει και έναν ακόμα, συμπληρωματικό ορισμό: «η επιστημονική φαντασία είναι το μυθοπλαστικό είδος στο οποίο μία μυθοπλαστική καινοτομία (novum) αναπτύσσεται κι επικρατεί στην αφήγηση, ενώ ταυτόχρονα είναι συμβατή με ένα υπαρκτό, αποδεκτό σώμα γνώσης και με την κοινή λογική»[6]. Η εν λόγω καινοτομία πρέπει επομένως να είναι εύλογη αλλά και ηγεμονική στο έργο, ώστε να καθορίζει την αφηγηματική δομή και να είναι νοηματικά αυτοτελής, αντί να συνιστά απλώς περιφερειακό στοιχείο, άμεσο διαφανή υπαινιγμό ή ελαφρώς μεταμφιεσμένη αναφορά προς την εμπειρική πραγματικότητα του συγγραφέα (όπως π.χ. στα έργα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, του Φραντς Κάφκα ή στη Θεία Κωμωδία του Δάντη Αλιγκιέρι).

 

 

Κλίκαρε για να δεις τα λευκά. Και ο Κάφκα έγραφε εφ, κατά τη γνώμη μου, και ο Μπόρχες. Είναι ζήτημα οπτικής γωνίας, καθαρά. Ενδέχεται οι περισσότεροι να έχουν την άποψή σου και να πατώσει η ιστορία αλλά so what? Πέρασα καλά εξερευνώντας το απόλυτο αίσθημα του ήρωα: πού βρίσκομαι; Και να μην υπάρχει εκ των πραγμάτων απάντηση.

Ευχαριστώ θερμά για το χρόνο και τα σχόλιά σου και εύχομαι και σε σένα καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Η ιστορία σου είναι εξαιρετική και το κείμενο πάρα πολύ προσεγμένο. Σίγουρα δεν είναι και η πιο σκληροπυρηνική ιστορία επιστημονικής φαντασίας που έχω διαβάσει αλλά πώς να το κάνουμε, δεν μπορούμε να γράφουμε συνέχεια για αστρόπλοια που ταξιδεύουν στον χωροχρονικό συνεχές.

 

Η περιγραφές στο κείμενο μου άρεσαν πολύ αλλά θα πρέπει να ομολογήσω ότι μόνο με τη δεύτερη ανάγνωση κατανόησα όλα τα σημεία. Αυτό συμβαίνει διότι είναι καθαρά λογοτεχνικό κείμενο πολλών επιπέδων με σύνθετες περιγραφές.

 

Ένα σχετικό παράδειγμα:
... Κάποιες φορές ο ήλιος χάραζε τις ράγες της πορείας του στον ουρανόδρομο με φλογισμένα ξυράφια. Κάποιες φορές τα δέντρα περπατούσαν για να τον ακολουθήσουν σαν σκυφτοί ζητιάνοι. Κάποιες φορές, μαύρα χέρια πίεζαν το φεγγάρι, να τινάξει το γάλα του σε πλούσιες ασημένιες σταγόνες, που γίνονταν αστέρια ....
 
Σε δικές μου ιστορίες δεν πρόκειται να βρεις ποτέ τέτοιου είδους περιγραφές (εξηγώ σε άλλο σχόλιο το λόγο) και αυτό φυσικά είναι δικό μου μειονέκτημα. Για χάρη της απλότητας και της άμεσης κατανόησης από τον αναγνώστη (ανεξαρτήτου μορφώσεως) θυσιάζω τη λογοτεχνικότητα των κειμένων μου...
 
Σ’ ευχαριστώ για την όμορφη ιστορία που μας χάρισες και σου εύχομαι καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Μιας και έκανες τον κόπο να μου απαντήσεις, Ειρήνη, και σ' ευχαριστώ γι' αυτό, θα επεκταθώ λίγο πάνω στο ζήτημα, ανατρέχοντας στον ίδιο τον Suvin στον οποίο αναφέρθηκες. Στο κείμενό του το οποίο quoteάρεται στο wikipedia entry που παρέθεσες, λοιπόν, ο Suvin γράφει επίσης το εξής:

 

"But such critics are not right when they throw out the baby with the bath by denying that what differentiates SF from the "supernatural" genres or fictional fantasy in the wider sense (including mythical tales, fairy tales, etc., as well as horror and/or heroic fantasy in the narrower sense) is the presence of scientific cognition as the sign or correlative of a method (way, approach, atmosphere, world-view, sensibility) identical to that of a modern philosophy of science.

 

 

Σε εμένα το παραπάνω λέει ξεκάθαρα πως δεν αναφέρεται σε οποιουδήποτε είδους γνώση, αλλά σε επιστημονική γνώση και η καινοτομία (το novus που λέει) πρέπει να είναι σε σχέση με αυτήν την επιστημονική γνώση. 

Αλλά πέραν τούτου να προσθέσω πως το κείμενο αυτό είναι γραμμένο το 1978 και τις δεκαετίες του '60 και του '70 πολλοί συγγραφείς φαντασίας και τρόμου είχαν αναγκαστεί να "μασκαρέψουν" τα βιβλία τους ως επιστημονική φαντασία προκειμένου να εκδώσουν, επειδή πολύ απλά η φαντασία και ο τρόμος δεν πούλαγαν τόσο, ενώ η επιστημονική φαντασία ναι. Επιπλέον, πολλοί εκδοτικοί "βάφτισαν" βιβλία ως επιστημονική φαντασία χωρίς να είναι, με κίνητρο το κέρδος. Τα αναλύουν πολύ ωραία αυτά οι συγγραφείς του "A Short History of Fantasy", παρεμπιπτόντως. 

Φυσικά, πολλά έργα μπορούν να ανήκουν σε περισσότερα από ένα είδη, π.χ. το Frankenstein είναι και τρόμου, είναι και επιστημονικής φαντασίας, όπως και το Island of Dr. Moreau ή το Dune θα έλεγε άνετα κάποιος ότι βαδίζει ανάμεσα στη φαντασία και την επιστημονική φαντασία. Και, βέβαια, έχω ακούσει μέχρι και άποψη που ισχυρίζεται ότι ο Sherlock Holmes είναι φαντασία διότι ο τέλειος ντετέκτιβ είναι φανταστικό trope. Αλλά...

Μπορείς σε ένα είδος που ονομάζεται επιστημονική φαντασία να πετάξεις την επιστήμη εντελώς απ' έξω; Δεν νομίζω, ούτε και συμφωνώ πάρα πολύ με το ότι είναι θέμα οπτικής γωνίας για τους εξής λόγους: 1. αν κάποιος γράψει μια ιστορία με βρικόλακες που κάνουν αγαπούλες και έχουν καρδούλες για μάτια και ονειρεύονται λιβάδια ανθισμένα και κουνελάκια και ροζ σύννεφα, δεν θα το βαφτίσω τρόμου κι αν κάποιος γράψει μια ιστορία για μια τοστιέρα κι έναν κατεστραμμένο γάμο στη χώρα της Ουγκλανανίας, που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, αλλά για την οποία πέρα από το όνομά της δεν μαθαίνω τίποτε άλλο στην ιστορία δεν θα τη βαφτίσω φαντασίας και 2. αυτή η λέξη "επιστημονική" στη φράση "επιστημονική φαντασία" εξακολουθεί να υπάρχει, όσο και να χτυπηθεί οποιοσδήποτε. 

Mind you, είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα πει ότι επιστημονική φαντασία είναι μόνο τα διαστημόπλοια και τα ρομπότ - αντιθέτως, μακριά από μένα αυτά. Προτιμώ περισσότερο fi απ' ότι sci στο sci-fi μου και δεν είμαι καθόλου του σκληροπυρηνικού σκίφι. Αλλά, εν προκειμένω, θα επιμείνω ότι η ιστορία (που πραγματικά είναι πάρα πολύ καλή και τρομερά καλοδουλεμένη) δεν είναι επιστημονική φαντασία. 

 

Από εκεί και πέρα, ό,τι και να γίνει στο διαγωνισμό (και σου εύχομαι, πραγματικά, να μην έχουν όλοι τη δική μου άποψη, ούτε καν οι περισσότεροι), κέρδισες μια πολύ καλή ιστορία στο αρχείο σου, που πέρασες και καλά γράφοντάς την, οπότε κερδισμένη είσαι έτσι κι αλλιώς και μπράβο σου. :)

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καταρχάς, Ειρήνη, το διήγημά σου είναι καλό!

 

Τι μου άρεσε:

 

 

+Πολύ καλή γραφή. Απολαυστικότατη. Σε παρασέρνει πραγματικά. Ταιριαστή και με την ιστορία.

+Μου άρεσαν πάρα πολύ οι συμβολισμοί σου (για όσο έστω φαίνονταν ως συμβολισμοί σε εμένα), οι σκέψεις. Ενδιαφέρων κι ο κοινωνικός/ψυχολογικός προβληματισμός.

+Και η μορφή του κειμένου μου άρεσε, με προδιέθετε καλά. Όπως και η δομή των κεφαλαίων.

+Πολύ καλός ο ρυθμός της γλώσσας.

 

 

 

Τι δεν με ενθουσίασε:

 

 

+/-Δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο τι συμβαίνει. Επίσης δεν μου είναι ξεκάθαρο αν ο τύπος ήταν «τρελός» ή όντως υπήρχε το κουτί. Αυτό ίσως να γίνεται κι εσκεμμένα, αναδεικνύοντας μια φιλοσοφικότερη διάσταση του διηγήματος, γι’ αυτό και δεν το θεωρώ απαραίτητα αρνητικό το συγκεκριμένο.

- Σε ορισμένα σημεία η ασάφεια νομίζω λειτουργεί αρνητικά για το διήγημα(βλ. τέλος). Γενικά στο ενδεχόμενο ότι δεν είναι τρελός υπάρχουν αρκετά σημεία που έχουν προβλήματα (π.χ. πώς κατάλαβε εξαρχής ότι βρίσκεται στο κουτί, γιατί αυτός ή πώς βγήκε)

- Για τον διαγωνισμό: Μου φαίνεται περισσότερο σουρεάλ κείμενο παρά επιστημονική φαντασία. Σαν αφήγηση μέσα σε όνειρο.

Μια παρένθεση:

 

Η επιστήμη δεν χρειάζεται να είναι η αστρονομία ή η βιολογία για να έχεις μια εφ ιστορία. Αλλά συμφωνώ ότι πρέπει να υπάρχει η έννοια της επιστήμης.

Που και πάλι δηλαδή, υπάρχουν ζητήματα: η αλχημεία μπορεί να θεωρηθεί επιστήμη; Η μαγεία; Μήπως ο Άρχοντας είναι τελικά επιστημονική φαντασία (κι απλώς δεν μαθαίνουμε πώς λειτουργούν οι επιστήμες του);

Η ίδια ιστορία με ένα (κάπως κλισέ ίσως) τέλος α λα "Κι αυτοί οι τύποι με τις άσπρες στολές. Κι εκείνοι που έχουν το ίδιο βλέμμα με μένα, πίσω από τα κλουβιά τους... Ναι, κι αυτοί ξέρουν!" , με υπαινιγμούς στη συνέχεια ότι είναι μια νέα ψυχική ασθένεια γνωστή ως η "νόσος του κουτιού" με πολλούς ασθενείς, τότε μάλλον θα ήταν εντός (τότε η επιστήμη θα ήταν η ψυχιατρική και θα την εξέταζες μέσα από τα μάτια ενός μελλοντικού ασθενή)

Σε κάθε περίπτωση τα είδη (και μια συζήτηση σε σχέση με αυτά) περισσότερο έχουν να κάνουν με το μάρκετινγκ, παρά με την ποιότητα αυτή καθ' εαυτή της ιστορίας.

 

 

- Επίσης δεν είμαι σίγουρος ότι έχει πλοκή, διαβάζεται πολύ εύκολα αλλά ξεχνιέται κι αρκετά εύκολα (παρόλο που καταπιάνεται -νομίζω- με βαριά ζητήματα σε σημεία). Μου έχει μείνει η ιδέα, αλλά όχι οι λεπτομέρειες (πέρα από σημεία κυρίως στην αρχή). Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί...

 

 

Συνολικά μου άρεσε πολύ, πάντως!

 

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Δυνατή, πολυεπίπεδη ιστορία. 

 

Δεν ξέρω αν είναι ΕΦ - και ούτε με νοιάζει για να είμαι ειλικρινής. Στο κάτω κάτω, ένα παιχνίδι μεταξύ μας κάνουμε, δεν είναι κιόλας ότι μιλάμε για έναν διαγωνισμό εκδοτικού όπου εκεί ένα κείμενο μπορεί να απορριφθεί κάλλιστα, παρά την ποιότητά του, επειδή δεν πληροί τις προϋποθέσεις του διαγωνισμού. 

 

Δεν θέλω να επεκταθώ στο θέμα της "ταμπέλας", απλά θα παραθέσω ότι κατά την άποψή μου όποιος επιμένει σε τέτοια θέματα μάλλον βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος. 

 

Οπότε, κρατάω ότι διάβασα μια πολύ καλή ιστορία, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, με πολλά επίπεδα, άξονες, με τα όλα της. Επαγγελματική δουλειά που στέκεται άνετα σε συλλογή αξιώσεων. 

 

Διαβάζω λίγο από Μπόρχες μέσα σου, όμως εξαιρετικά φιλτραρισμένο από Ιρμάντα ή μου φαίνεται;

 

Όπως και να έχει, μπράβο, Ειρήνη, και καλή επιτυχία.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Φιλοσοφικά ψήγματα και οντολογικές ανησυχίες σ ένα υπερρεαλιστικό φόντο.  Ίσως και ίχνη αυτόματης γραφής, κατά διαστήματα.  Συγκεχυμένες (για τον αναγνώστη) ιδέες, συμβολισμοί  (ενίοτε δυσνόητοι) και – σε πρώτη ανάγνωση τουλάχιστον - απειθάρχητες εικόνες, σχήματα πρό(σ)κληση στον αναγνώστη για επεξεργασία, εμβάθυνση και ερμηνεία.  

 

Κάτω απ’ αυτά τα δεδομένα, έρχονται σε πρώτο πλάνο και αξιολογούνται κυρίαρχα, η διάθεση, το πνεύμα και ο τρόπος γραφής.

Έπονται οι νοηματικές αποσαφηνίσεις, που έτσι κι αλλιώς, γενικά σε τέτοια διηγήματα, δεν είναι απαραίτητο να είναι απόλυτα ξεκάθαρες, ούτε απαιτούν μετατροπή σε ρεαλιστικές αναλογίες.  

 

Ομολογώ κι εγώ τη διαστροφή μου ( :asmile: )και δηλώνω πως βρίσκω ιδιαίτερη γοητεία σ’ αυτό το κείμενο (το οποίο, όπως σημειώθηκε προηγουμένως, μπορεί να μην είναι Ε.Φ.).

 

Συγχαρητήρια, Ιρμάντα. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Και μια που δεν έχει μεσολαβήσει άλλο σχόλιο, ας προσθέσω μια σημείωση, για να μην παρεξηγούμαι: Υπάρχει σαφής ιστορία, σαν υπόβαθρο. Αλληγορικό είναι όμως το ταξίδι, θολά και ασαφή τα σουρεαλιστικά τοπία κατά την αναζήτηση του ήρωα.

Μου άρεσε πολύ το ότι η συνειδησιακή αυτοκριτική για την απιστία του, εξελίσσεται  σε υπαρξιακό προβληματισμό. Το ότι δηλαδή η ιστορία δεν περιορίζεται στην ανάλυση των λόγων, ούτε επιχειρεί την ψυχοσκόπησή του, για να ερμηνεύσει τις πράξεις του, τα υπερβαίνει όλα αυτά και ανατρέχει στους νόμους πίσω από τα ίδια τα αίτια.

Ο ήρωας βλέπει τον εαυτό του σαν έρμαιο μιας θλιβερής νομοτέλειας, δέσμιο μιας συμπαντικής λειτουργίας, της οποίας τη λογική και την ηθική αμφισβητεί και της οποίας την ευθύνη αποδίδει στον “ενταφιαστή” (Θεό; Διάβολο; Μια άλλη φανταστική ελέγχουσα οντότητα, ή έναν κατασκευαστή; Με την τελευταία εκδοχή να συμβάλλει στην διεκδίκηση για τον χαρακτηρισμό του κειμένου σαν Ε.Φ.).

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό, αλληγορικό ταξίδι. Η τελική έκβαση, μου αφήνει  την αίσθηση της πίκρας για όλο το σύμπαν. 

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

+1 σε αυτό εδώ:

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό, αλληγορικό ταξίδι. Η τελική έκβαση, μου αφήνει  την αίσθηση της πίκρας για όλο το σύμπαν. 

Δε θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα.

 

Από ένα σημείο και μετά αρχίσανε να μου πέφτουνε λίγο βαριά τα σύμβολα (δηλαδή οκ, μέχρι εκεί με τις μέλισσες το είχα, μετά κάπου έχασα τη μπάλα και την ήθελα πίσω) αλλά δεν με ενδιέφερε κιόλας βασικά γιατί είναι τόσο όμορφα γραμμένο που σκεπάζονται όλα. Ναι, εμένα άμα κανείς μπορεί να γράφει έτσι με φτάνει, δε χρειάζομαι ούτε πλοκή, ούτε εξηγήσεις ούτε τίποτα βασικά.

 

Η φάση είναι ότι αυτή εδώ η πολύ όμορφη ιστορία δεν είναι εκτός θέματος, γιατί το θέμα είναι το "Πού είμαι;" (κι ακόμα αναρωτιέμαι για το πού είναι ο ήρωάς σου, οπότε από αυτή την άποψη είναι πολύ οκ) είναι όμως -ακόμα χειρότερα- εκτός κόνσεπτ. Και δεν είναι απλώς το ότι ανέβασες μια ιστορία στην βιβλιοθήκη εφ που δεν είναι εφ, είναι που παίζεις με αυτή την ιστορία σε ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να είναι εφ και προσπαθείς να μας πείσεις ότι είναι. Δηλαδή, θέλω να πω, έλα τώρα! Το ήξερες πως θα σχολιαστεί και ότι θα διαφωνούμε. Άσε που δεν πιστεύω πως και για σένα είναι επιστημονική φαντασία στην τελική, απλά κάπου το έχασες το κόνσεπτ και παρόλα αυτά την ανέβασες (και βασικά καλά έκανες, ίσα ίσα, είναι κάτι που θα ήθελα να το έχω διαβάσει, αλλά μην το χαλάς προσπαθώντας να μας πείσεις).

 

Σαν σύνολο το μόνο που θα έλεγα να σκεφτείς να αλλάξεις είναι να βγάλεις την αρίθμηση. Περίμενα πως θα υπάρχει κάποιος λόγος για να αριθμείς, αν υπάρχει τελικά δεν τον βρήκα, και το μόνο που έκανε για μένα ήταν να σπάει κάπως τον χείμαρρο του ρυθμού σου.

Τέλος, είναι πολύ ωραίο το ότι ψάχνουμε αυτόν τον καταρράχτη και το κείμενο (οι λέξεις, οι φράσεις, οι περίοδοι,το τέλος) έχει τη μορφή ενός καταρράχτη.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Σαφώς, και με μεγάλη διαφορά, -το κουτί- είναι το πιο λογοτεχνικό κείμενο αυτού του διαγωνισμού. Έχει εξαιρετική γραφή, καταπληκτικές εικόνες και ενδιαφέροντες προβληματισμούς. Φαίνεται γραφή διαβασμένου και ψαγμένου ανθρώπου.

Από την άλλη, το σύνολο της ιστορίας απέχει πάρα πολύ από τα γούστα μου, άρα και από τις προσλαμβάνουσές μου, με αποτέλεσμα να μην έχω τη δυνατότητα να πω κάτι αξιοπρεπές για το πώς μου φάνηκε.

Για το είδος κλπ δεν θα το συζητήσω –τα είπαν άλλοι πριν από μένα. Θα πω μονάχα τι αποκομίζω: Βλέπω την προσπάθεια ενός ανθρώπου να βγει από τη φυλακή του (η οποία είναι καθαρά ψυχολογική) και μια πορεία του προς κάποια κατεύθυνση.

 

 

Στην αρχή, η αναζήτηση έχει κάποιους κανόνες –ψάχνει να βρει ένα μέρος που αποφεύγουν όλοι– και τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Μετά, θα ομολογήσω ότι, για μένα τουλάχιστον, σκουραίνουν πολύ. Επειδή το γράψιμο είναι πολύ καλό, μπορώ να παρακολουθώ τα επιμέρους, αλλά δεν καταφέρνω να τα συνδέσω με τα προηγούμενα.

Μια θλίψη και μια αίσθηση ματαιότητας μού την αφήνει σίγουρα.

Αν επιμείνω να μαζέψω ό,τι διάβασα σε δυο-τρεις προτάσεις θα έλεγα το εξής:

Πού είμαι; Ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο και δεν φτάνω πουθενά. Πάντα στη φυλακή βρίσκομαι και κάθε προσπάθεια να διαφυγής είναι θνησιγενής.

 

 

 

Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα,

 

Εξαιρετική ιδέα. Tο 'Που είμαι' ως μια εσωστρεφής αναζήτηση που ταυτόχρονα είναι και εξωστρεφής λόγω των κοινωνικών προεκτάσεων; Μας κάνεις να φαινόμαστε άσχημα :)

 

Εντάξει, εδώ αποκαλύπτεται η άλλη πλευρά του νομισματος για ένα θέμα που συζητήθηκε σε άλλα νήματα: Tο πόσο γλωσσικά εξεζητημένο 'πρέπει' να εναι ένα κείμενο για να θεωρείται λογοτεχνικό. Είναι αυτό που έλεγα, εξαρτάται. Tο δικό σου κείμενο ας πούμε σε αυτό το ψυχοκοινωνικό πλαίσιο σήκωνε παρομοιώσεις, απεικόνιση συναισθημάτων κλπ. Και μάλιστα να προσθέσω οτι κάποιες ήταν και ιδιαίτερα εύστοχες - απέφυγες το ψευδοσοφιστικέ που πάντα είναι πρόκληση σε αυτό το ύφος.

 

Δεν ήταν όμως όλα ρόδινα: Για παράδειγμα ένιωσα έντονα οτι χρησιμοποίησες τις υπερρεαλιστικές εικόνες προκειμένου να κάνεις μετάβαση στο φανταστικό - για να είσαι εντός θέματος. Αυτό εγείρει τα ερωτήματα που τέθηκαν από πάνω: Κατά πόσο το φανταστικό στοιχείο που χρησιμοποίησες 'πιάνει' για ΕΦ. Για να μην χαθούμε πάλι σε ορισμούς και διαφορετικές ερμηνείες διαφόρων αυθεντιών το ξεπερνώ.

 

Άλλο ζήτημα είναι η σκηνή του τέλους και ο παραλληλισμός με τη γέννα. Εκεί είδα μια πολύ καλή ιδέα η οποία όμως για μένα 'χάλασε' όταν έκανες μικρόψυχο εμποράκο το ενταφιαστή:

 

Θα ήταν μία ζηλευτή ζωή. Θα ήταν –η δωροδοκία του ενταφιαστή, για να μην ξεφύγει από το φυλακή του. Θα ήταν μία ζηλευτή ζωή. Θα ήταν –η δωροδοκία του ενταφιαστή, για να μην ξεφύγει από το φυλακή του.

 

Αυτό που θα ήθελα εκεί να διαβάσω είναι οτι η έξοδος από το κουτί ισοδυναμεί με τη γέννηση ενός ανθρώπου - που δέιχνει τη ματαιότητα της αναζήτησης και ταυτόχρονη προσγείωση στο πραγματικό.

 

Αλλά υποθέτω οτι δεν μπορούν να ικανοποιούνται όλοι οι αναγνώστες:)

 

Καλή επιτυχία

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Είδα την αναμενόμενη άνεση στον χειρισμό της γλώσσας, αλλά το ίδιο το κείμενο και το στήσιμο της ιστορίας δυστυχώς δεν είναι απ' αυτά που με τραβάνε, ακόμα κι όταν είναι καλά εκτελεσμένα. Βρήκα τη γέννηση στο τέλος να τείνει προς το κλισέ και δεν κατάλαβα τη σημασία του "επιτυχημένου ζευγαριού", αλλά πάλι δεν μπορώ να κρίνω (ή έστω να σχολιάσω) με οποιουδήποτε είδους "ασφάλεια" τέτοια κείμενα.

Link to post
Share on other sites
Βελόρεν

Ειρήνη το διάβασα. Στην αρχή μπερδεύτηκα πολύ και πάνω που νόμιζα πως είχα πιάσει το νόημα, μετά το έχασα τελείως για να το βρω ξανά στις τελευταίες γραμμές. Αυτό για εμένα σημαίνει επιτυχία στον αυτοσκοπό του έργου.

Στην αρχή λοιπόν πίστευα πως επρόκειτο για έναν ψυχασθενή που ήταν μπερδεμένος μέσα στους κόσμους που έπλαθε το μυαλό του. Μετά πως ήταν ένας ζωντανός θαμμένος άντρας και μετά ένας τοξικομανής υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών.

Ήταν καλογραμμένη και έβαζε σε βαθιές σκέψεις τον αναγνώστη μέχρι να φτάσει στις τελευταίες γραμμές όπου ξετυλίγεται το κουβάρι!

Γενικότερα μου άρεσε και σίγουρα θα διαβάσω και τις υπόλοιπές σου!!!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Δεν έχω διαβάσει ακόμη τα άλλα σχόλια, εντάξει; :)

 

 

 

Το τέλος μου υπενθύμισε την πρώτη σκέψη που έκανα όταν ξεκίνησα να διαβάζω

( «Να βγω από το Κουτί. Δαντελωτές αψίδες από νερό, γλυπτά και τεχνουργήματα παραγμένα από σκέτη νόηση». Αυτό ήταν σαφές κουδουνάκι. )

Αυτό συνήθως είναι πολύ θετικό, αλλά αυτή τη φορά δεν μου άρεσε, γιατί επιβεβαιώθηκε ο φόβος μου, γιατί θα ήθελα κάτι άλλο και όχι αυτό. Προσωπικές προτιμήσεις, μάλλον. Θεωρώ πολύ εύκολο το θέμα της συνείδησης μέσα στη μήτρα και δεν περιμένω να διαβάσω κάτι καινούργιο όταν το συναντώ.

 

 

Απογοητεύτηκα κυρίως επειδή σε όλο το κείμενο είχα στον νου μου ότι πρόκειται για επιστημονική φαντασία, άρα δεν είναι ένας παλαβός, ένας καταθλιπτικός με παραισθήσεις, κάτι υπάρχει εκεί, και περίμενα τη λύση του μυστηρίου.

 

Το ε.φ. στοιχείο, κατά τη γνώμη μου, ίσα που αγγίζεται, και το θέμα του διαγωνισμού δεν αναπτύσεται.

 

Καλή στιγμή (η καλύτερη του διηγήματος) εκεί με τον ναυτικό. Ατμόσφαιρα, χαρακτήρες. Θα μου άρεσε να μην εξαντλούσες την άνεσή σου στη γραφή με τον τρόπο που το έκανες σε όλο το κείμενο, δηλαδή με σκέψεις, στην ουσία, αλλά με κομμάτια σαν κι αυτό.

 

EDIT: Τώρα που διάβασα και τα προηγούμενα σχόλια, έχω να πω για την αρίθμηση το εξής: αν είχες δέκα ενότητες, και όχι δεκατέσσερις, ίσως να είχε νόημα.

Δέκα δεν πρέπει να είναι τα εκατοστά για να βγει το μωρό; Σωστά τα λέω;

 

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

EDIT: Τώρα που διάβασα και τα προηγούμενα σχόλια, έχω να πω για την αρίθμηση το εξής: αν είχες δέκα ενότητες, και όχι δεκατέσσερις, ίσως να είχε νόημα.

Δέκα δεν πρέπει να είναι τα εκατοστά για να βγει το μωρό; Σωστά τα λέω;

 

Ωχ! Πόσο τέλειο! Αν το πήγαινες εκεί ειλικρινά είναι φανταστική ιδέα, αν δεν το πήγαινες κράτα την ιδέα της Άννας και κάντην κάπως να φαίνεται. Ακόμα δηλαδή κι αν αντί για 1 λες "ένα εκατοστό" κτλ δεν σποιλεριάζεις τίποτα απολύτως μέχρι να διαβάσει ο άλλος την τελευταία γραμμή.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
wordsmith

Λοιπόν, εμένα δε με πειράζει σε ποιο είδος ανήκει, αλλά η γνώμη μου είναι ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί παρομοίωση ή περιγραφή κάποιας ψυχικής πάθησης σε άλλα σημεία, οπότε ενδεχομένως δεν ανήκει καθόλου στο φανταστικο, το πολύ πολύ με λίγο σπρώξιμο στο σουρεαλιστικό (και ίσως γι' αυτό μερικοί από πάνω δυσκολεύονται να το εκτιμήσουν).

Το μεγάλο συν είναι το πάααρα πολύ ωραίο γράψιμο - κάτσε να βάλω αστεράκια :stars:  και γουρλωμένα μάτια :eek: . Δε μου φαίνεται φορτωμένο ούτε κλισέ οι περιγραφές και οι παρομοιώσεις, ούτε νομίζω ότι η "λογοτεχνικότητα" του κειμένου το κάνει ασαφές, όπως λέει και κάποιος από πάνω (και δε συμφωνώ ότι τα ωραία γραμμένα κείμενα είναι πάντα ακαταλαβίστικα).

Το μείον είναι ότι δε γνωρίζουμε αρκετά τον ήρωα πριν αρχίσει να μας περιγράφει πόσο περιορισμένος νιώθει από τον κόσμο γύρω του και να αναζητάει την έξοδο από το κουτί. Αυτό με έκανε να κρατήσω μια πισινή μήπως τελικά αποδειχτεί ότι ο ήρωας δεν είναι άνθρωπος ή ότι οι γύρω του δεν είναι άνθρωποι ή κάτι τέτοιο (και ξεφυτρώσει από κει το εφ στοιχείο). Είχες λίγες εκατοντάδες λέξεις για να μας τον κάνεις πιο οικείο, έτσι ώστε να ανησυχήσουμε περισσότερο για το μέλλον του.

Γενικά υπάρχει μια κάποια ασάφεια, η οποία δεν οφείλεται στο γράψιμο, αλλά στο ότι η συγγραφέας αποφεύγει επίτηδες να δώσει πληροφορίες, κυρίως για τον ήρωα. Αυτό με κάνει να υποθέτω ότι η συγγραφέας θα προτιμούσε να έχει γράψει ποίημα αντί διήγημα, για να μπορεί να αναφέρει όσο λίγες πληροφορίες θέλει.

Αλλά αυτά δε χαλάνε, για μένα, το διήγημα. Αν πάρεις χαμηλές ψήφους, να ξέρεις ότι δε θα είναι από μένα :worshippy: .

Συγχαρητήρια!

 

Πού είμαι;

 

Στο www.sff.gr

 

:friends:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Ήταν αρκετά ενδιαφέρον όμως όχι επιστημονικής φαντασίας. Ήταν πιο μεταφυσικό. Θα με υποχρέωνες εάν έβγαζες την λέξη αχταρμά. Είναι πολύ καλό συνέχισε έτσι.

Edited by Kajimusha
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Μια αρκετά σουρεαλιστική προσέγγιση της ΕΦ, που αναπτύσσει περισσότερο τα φιλοσοφικά της ερωτήματα, παρά με τα όσα συμβαίνουν.

 

Πολύ καλή και προσεγμένη γραφή. Διαβάζεται χωρίς να κολλάει, αν και σε ορισμένα σημεία ένιωσα πως αποσυνδεόμουν λίγο από την εξέλιξη. Μάλλον επειδή είναι τέτοιο το είδος της ιστορίας. Η απουσία πλοκής, πάντως, κάνει τα επιμέρους κομμάτια της ιστορίας να περνάνε κάπως αδιάφορα.

 

Στο τέλος σού αφήνει μια αίσθηση απαισιοδοξίας, παρόμοια μ’ αυτήν του ήρωά της. Το σύμπαν είναι μια φυλακή, κι αν πας να αποδράσεις, θα μας σκοτώσει όλους.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
wordsmith

Α! Και να διαβάσεις το διήγημα "Το τέρμα ενός μεγάλου ταξιδιού" του Μίχαελ Έντε, από τη συλλογή "Η φυλακή της ελευθερίας", Ψυχογιός. Είναι πολύ ωραίο και μου θύμισε το δικό σου, αν και λέει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

 

«Δεν έχεις βγάλει κέρατα. Εγώ θα σου πω τι έχεις πάθει. Είσαι χίλιες βουερές μέλισσες. Δεν έχεις μάτια για να δεις και αυτιά για να ακούσεις;» Ένα στόμα ψηφιδωτό, σαν κερήθρα, άνοιξε για να ρουφήξει το τσιγάρο. «Τι πίνεις και δεν μας δίνεις, φίλε» πρόφεραν θρασύτατα οι χίλιες φωνές. Πίεσε την αντλία του εντομοκτόνου, ψεκάζοντας ευθεία στη χρυσόμαυρη μούρη. Η εικόνα έσβησε σε χίλια ουρλιαχτά.

 

 

και

 

 

«Πώς θα πάω στον καταρράκτη του χείλους; Με πλοίο;» Ο τρελός τον κοιτούσε με μάτια γουρλωμένα. «Με αεροπλάνο, με τρένο, με σύριγγα, με το μπουκάλι, πώς;»

«Ταξιδεύεις, φίλε;»

«Ταξιδεύω, ναι.»

«Μπορείς να φτάσεις. Αρκεί να είσαι συγκεντρωμένος. Να δώσεις προσοχή.»

«Σε τι πράγμα;»

«Σε ό,τι αποφεύγουν οι υπόλοιποι. Πάντα, όπου ζουν άνθρωποι, υπάρχει ένα μέρος που όλοι το αποφεύγουν. Μπορεί να είναι μονοπάτι, δάσος, ποτάμι. Ένα μέρος στοιχειωμένο φίλε. Παντού υπάρχει. Να ακολουθείς ως το τέρμα του αυτό που οι άλλοι φοβούνται. Στο τέρμα κάθε διαδρομής θα έχεις φτάσει κάπου όπου πάλι θα υπάρχουν άνθρωποι. Και εκείνοι θα αποφεύγουν κάτι άλλο. Να ακολουθείς την πορεία. Κομμάτι το κομμάτι. Εκεί όπου κανείς δεν θέλει να πάει.»

 

Η λογική του παραλόγου.

 

 

και

 

 

Ξοδεύτηκαν οι θησαυροί των πειρατών χαμένοι στις λεωφόρους.

 

 

Υποκλίνομαι.

 

Η γλώσσα είναι ένα εργαλείο το οποίο χειρίζεσαι με μαεστρία.

 

Η πλοκή επίσης. (εδίτιον: με τον όρο πλοκή εδώ εννοώ την εξέλιξη της αναζήτησης του ήρωα, τα βήματα που ακολουθεί με σκοπό να βρει μια λύση-έξοδο σε αυτό που τον βασανίζει)

 

Το τέλος κατά τη γνώμη μου, δηλαδή η κορύφωση, θέλει δουλειά. Ειδικά όταν ο αναγνώστης ξεκινάει την ανάγνωση ενός διηγήματος το οποίο γράφτηκε με αφορμή ένα διαγωνισμό ΕΦ. Οπότε αυτό περιμένει να διαβάσει: ΕΦ.

 

Και εδώ έρχονται τα δύο 'αλλά'

 

Το ένα όχι και τόσο σημαντικό, αλλά το άλλο σημαντικό για το είδος του διαγωνισμού...

 

1) Είτε δεν δίνεις αρκετά στοιχεία, είτε χάθηκα μέσα στις εικόνες και μου διέφυγε ποιο είναι το 'πιο επιτυχημένο ζεύγος στον πλανήτη'. Και θα ήθελα να μάθω…

 

και

 

2) γιατί να μην είναι η ιστορία σου ΕΦ...

Edited by Nirgal
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Θεωρώ ότι 'το κουτί' είναι ένα όμορφο διήγημα. (Επίσης θεωρώ ότι είναι -και- επιστημονική φαντασία, αλλά αυτή η συζήτηση θεωρώ ότι έχει μονάχα φιλολογική αξία.) Από την άλλη νομίζω ότι η επιστημονική φαντασία δεν διακρίνεται αρκετά στο κείμενο, το οποίο όμως δεν είναι πρόβλημα.

 

Σε σημεία η γραφή κερδίζει απόλυτα τον αναγνώστη και ακόμη και όταν δεν είναι ακριβώς κατανοητό τι συμβαίνει, η ιστορία με ταξίδευε σε παράξενα μέρη. Νομίζω μάλιστα ότι ο καπνός που έχεις πλέξει γύρω από την υπόθεση της διήγησης κινείται στο σημείο που θα ήθελα και έχει μία όμορφη δόση κλειστοφοβίας. (Εκτός από ένα σημείο που θα αναφέρω παρακάτω, όπου νομίζω ότι ο καπνός αραιώνει περισσότερο από ότι θα χρειαζόταν.)

 

Το τέλος όμως... με απογοήτευσε καθώς ένιωσα ότι το μαγευτικό σουρεαλιστικό ταξίδι που μόλις είχα διαβάσει κατέληγε σε ένα ιδιαίτερα κλειστο τέλος, χωρίς πολλές πτυχές, περιορίζοντας την ζωντάνια του ίδιου του ταξιδιού. Αν θεωρείς τις παραπάνω υποκειμενικές σκέψεις, θα συμφωνήσω απόλυτα. Απλώς νομίζω ότι είναι χρήσιμες και αυτές σε μία συγγραφέα.  :rolleyes:

 

Όσο για...

 

ενώ κάπου στον κόσμο, το παιδί του πιο επιτυχημένου ζεύγους στον πλανήτη γεννιόταν νεκρό.

 

Κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται, το παραπάνω κομμάτι. Ό,τι πληροφορίες χρειαζόταν να μας προσφέρεις της έδωσες αμέσως πριν και νομίζω ότι χάνεται λίγο η αίσθηση του μεταίχμιου μεταξύ πραγματικότητας και (επιστημονικής) φαντασίας όπου ακροβατούσε το διήγημα, αλλά πάλι... είναι υποκειμενικό το θέμα.  ^_^ 

 

 

Υ.Γ. Λυπάμαι που θα χάσουμε τα λευκά γράμματα, αλλά spoiler δημιουργείς (αν θες) από το O.T. (off-topic).

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Η απάντησή μου έχει καθυστερήσει, και ζητώ συγνώμη για αυτό!

 

Πρώτον, να πω το βασικότερο, για το οποίο έγινε και η μεγαλύτερη συζήτηση: μπορώ να δεχτώ ότι ενδεχομένως χρειάζομαι ένα καλό update στο θέμα της επιστημονικής φαντασίας, αλλά όταν έγραφα την ιστορία θεωρούσα ότι ήταν (εφ) και εν πάση περιπτώσει, αν διάβαζα κάτι αντίστοιχο από άλλο πρόσωπο, εφ θα το θεωρούσα. Κατά συνέπεια δεν περίμενα τα σχόλια που έλαβα (για να απαντήσω στη Νίενορ) και σίγουρα, δεν ανέβασα ως εφ κάτι που εγώ δεν θα δεχόμουν ως εφ.

 

 

Τώρα στα επιμέρους: Λυπάμαι που δεν σας έδωσα να καταλάβετε (βεβαίως ευθύνομαι κυρίως εγώ για αυτό) ότι το διήγημα δεν ήταν αλληγορικό. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΟ! (Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα να το είχα γράψει αυτό τουλάχιστον στα σχόλια.) Γενικά πάντως ΔΕΝ γράφω αλληγορικά πράγματα. Ο ήρωας αντιλαμβάνεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο την πραγματικότητα, άγνωστο γιατί,  και αποφασίζει να δραπετεύσει, πράγμα το οποίο και τελικά πετυχαίνει. Ό,τι μα ό,τι συναντά στο δρόμο του το βλέπει στα αλήθεια. Γιατί; Επειδή συνειδητά έχει επιλέξει να πάρει αυτό το μονοπάτι, να βγει από την πραγματικότητα που τη βιώνει όλο και πιο ασφυκτική. Το πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, κοινώς το τι βλέπουμε, βρίσκεται σε στενή συνάρτηση με ό,τι πιστεύουμε για την πραγματικότητα (κβαντικό παράδοξο κύματος/ σωματιδίου) Αυτή η ιδέα είναι ο θεμέλιος λίθος του Κουτιού, και πιστεύω ακράδαντα ότι σαν ιδέα είναι (ή γίνεται) εφ. Μακάρι να το είχα χειριστεί καλύτερα και πιο αποτελεσματικά, ώστε να ανέπτυσσα όλη την εφ δυνητική του. Βέβαια αν το είχα κάνει δεν θα γινόταν όλη η ενδιαφέρουσα κουβέντα, από την οποία αισθάνομαι ότι βγήκα κερδισμένη.

 

Όσον αφορά στις ενότητες; Πιθανότατα θα το ξανασκεφτώ. Η ιστορία θα δουλευτεί και σας βεβαιώ πως στην τελική της μορφή θα δείτε ότι τα σχόλιά σας δεν πήγαν χαμένα! Ευχαριστώ για το σχόλιο για τη διαστολή, ναι, δέκα χρειάζεται (Άννα και Κιάρα) και μάλλον θα το χρησιμοποιήσω, ίσως το εξελίξω κατά κάποιον τρόπο.

 

Το τέλος δεν είναι απαισιόδοξο, και επίσης λυπάμαι που δεν έγινε απόλυτα κατανοητό. Ο ήρωας αισθάνεται ότι ξεφεύγει από τον δημιουργό/ ενταφιαστή και ακριβώς την τελευταία στιγμή βιώνει μία επιλογή: είτε θα ξαναγεννηθεί, μέσα στο Κουτί, μέσα στην πραγματικότητα, δηλαδή, αλλά σε συνθήκες ιδανικές, ως ανταμοιβή για την συνειδητή του προσπάθεια (ή ως δωροδοκία για να μην χάσει ο ποιμήν ένα ακόμη πρόβατο από το μαντρί του, όπως το αντιλαμβάνεται ο ήρωας) είτε θα συνεχίσει και θα βρεθεί εκτός πραγματικότητας/ Κουτιού. Και αυτό κάνει. Και δεν ξέρουμε τι υπάρχει εκεί, εκτός και βρεθούμε (πού βρίσκομαι;). Ενδεχομένως, τον ήρωα τον περιμένει η Θέωση.

 

Από κει και ύστερα, θα μπορούσα σίγουρα να έχω χρησιμοποιήσει τις σχεδόν χίλιες λέξεις που μου έμειναν για να εξηγήσω καλύτερα τα πράγματα –και για να δώσω πιο εφ κατεύθυνση, τελικά. Πρώτον δεν θεώρησα ότι χρειαζόταν (για τους λόγους που προανέφερα) και δεύτερον είμαι συγγραφικά σε μία περίοδο που απεχθάνομαι, απεχθάνομαι όμως την πολυλογία. Στους άλλους αλλά πρωτίστως στον εαυτό μου. Γράφω μία ιστορία και κατόπιν κουρεύω, κουρεύω.

Και μετά κουρεύω λίγο ακόμα.

 

 

Να ευχαριστήσω τα παιδιά που σχολίασαν την ιστορία, ιδιαιτέρως τους Giorgos Lagonas (συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ ότι όσο περισσότερο ψειρίζουμε τη μαϊμού τόσο περισσότερο κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος) τον Πυθαρίωνα, τον Disco_Volante, Morfeas, Neschreimax, Wordsmith, Mesmer, Nirgal, Myst και τον φίλο fantasy-author Βελόρεν που στάθηκαν την λογοτεχνικότητα του κειμένου, (ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν) την Αταλάντη και την Κιάρα για τον κώδωνα της εφ αναβάθμισης που μου έκρουσαν (Νίενορ αν θέλεις ρίξε μία ματιά στα κείμενα που έχω ανεβάσει στη Βιβλιοθήκη Ποίησης- είναι μικρά και η γνώμη μίας αυθεντικής παραμυθούς θα μου ήταν χρήσιμη.)  Επίσης την Cassandra με την ιδέα της για τη διαστολή. Ένα σχόλιο που δεν κατάλαβα είναι το

Tο 'Που είμαι' ως μια εσωστρεφής αναζήτηση που ταυτόχρονα είναι και εξωστρεφής λόγω των κοινωνικών προεκτάσεων; Μας κάνεις να φαινόμαστε άσχημα :)από Neschreimax, τι εννοεί; (Εγώ κατάλαβα ότι η ιστορία καταδεικνύει κατά κάποιον τρόπο μία πολύ ζοφερή όψη της κοινωνίας, των ανθρώπων κ.λπ. Αυτό είναι;)

και το ενδιαφέρον σχόλιο της Wordsmith

Αν πάρεις χαμηλές ψήφους, να ξέρεις ότι δε θα είναι από μένα :worshippy:. Ειλικρινά Κέλλυ στην παρούσα δεν θα μπορούσε να με ενδιαφέρει λιγότερο η προέλευση των χαμηλών ψήφων διότι είναι απλώς ένα παιχνίδι, στο οποίο πέρασα καλά. Δηλαδή, με όλες τις αμφισβητήσεις, την απειρία μου στην εφ και το ότι είναι ο πρώτος μου διαγωνισμός στο sff, κατάφερα να έρθω στην τέταρτη θέση και μάλιστα με τέσσερις πρωτιές. :first: Είμαι πάρα μα πάρα πολύ ευχαριστημένη και σας ευχαριστώ όλους θερμά!

Να είστε καλά! (Και καλό μας μήνα!)

:mf_sonne: :mf_sonne: :mf_sonne: :mf_sonne: :mf_sonne:

Edited by Ιρμάντα
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Α! Και να διαβάσεις το διήγημα "Το τέρμα ενός μεγάλου ταξιδιού" του Μίχαελ Έντε, από τη συλλογή "Η φυλακή της ελευθερίας", Ψυχογιός. Είναι πολύ ωραίο και μου θύμισε το δικό σου, αν και λέει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο.

Αχ και τί μου θύμισες τώρα! Αγαπημένος, μέγιστος, και από τις σημαντικότερες επιρροές μου!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Βελόρεν

Δηλαδή, με όλες τις αμφισβητήσεις, την απειρία μου στην εφ και το ότι είναι ο πρώτος μου διαγωνισμός στο sff, κατάφερα να έρθω στην τέταρτη θέση και μάλιστα με τέσσερις πρωτιές. :first:

Απειρία??? Ειλικρινά δεν έχω δει κανέναν να γράφει με αυτόν τον τρόπο Ειρήνη. Είσαι πολύ μπροστά θεωρώ! Άποψή μου πάντα...  :worshippy:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..