Jump to content

Και Πίσω Μου Πάντα Σ' Ακούω


Recommended Posts

elgalla

Όνομα Συγγραφέα: Αταλάντη Ευριπίδου
Είδος: Sword & Sorcery
Βία; Μπα
Σεξ; Απ' έξω απ' έξω
Αριθμός Λέξεων: 3308 (2099 χωρίς την εισαγωγή)
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για το Write off #77
ΑρχείοΚαι Πίσω Μου Πάντα Σ' Ακούω.doc

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Χα! Πράγματι, η σύμπτωση της σύγκλισης των ιδεών μας είναι σατανική!  :beerchug:

 

Θα χρησιμοποιήσω την τυποποιημένη φόρμα για το σχόλιό μου, τονίζοντας πως ότι θα γράφω είναι απολύτως φιλικό. :)

 

 

Τι κατάλαβα:

Σε μία αυτοκρατορία τύπου Βυζάντιο ο αυτοκράτορας αργοπεθαίνει άρρωστος. Ο γιος του και διάδοχος είναι ακατάλληλος για να πάρει τη θέση του, έτσι ο δεύτερος τη τάξει καλεί έναν μάγο κι έναν πολεμιστή που τυγχάνει να είναι και παιδικοί φίλοι για να τους αναθέσει μια αποστολή εξεύρεσης ενός μαγικού φυλαχτού που θα έσωζε την κατάσταση μεταφέροντας την υπόσταση του αυτοκράτορα στο κορμί του γιου του και αντίστροφα. Ξεκινούν το ταξίδι και φτάνουν στο νησί του φυλαχτού, όπου διαφεντεύει μία ισχυρή αθάνατη θεότητα τόσο κακιά που την φοβούνται μέχρι και οι νεκροί. Ως άλλη Καλυψώ τους καλεί στο παλάτι της, αδρανοποιεί τον μάγο και έχοντας επηρεάσει τον πιο πεζό στη σκέψη πολεμιστή τον αποπλανεί. Σκοπός της είναι να μεταφέρει την δική της υπόσταση στο κορμί του μέσω του φυλαχτού που φοράει. Επιστρέφοντας με το φυλαχτό χάνουν την βάρκα τους και ξεβράζονται σε μία παραλία, όπου ο πολεμιστής συνειδητοποιεί ότι η θεότητα τον έχει ξεγελάσει και μάλιστα χωρίς λόγο αφού ο αυτοκράτορας πέθανε. Σε μια παρόρμηση της στιγμής βγάζει το φυλαχτό από τον λαιμό του και το περνάει στον λαιμό του μάγου ενώ κοιμόταν, και αμέσως μετά τον δένει εκεί και τον παρατάει. Η μεταφορά του φυλαχτού αντάλλαξε τις υποστάσεις του πολεμιστή και του μάγου, έτσι που πλέον δεμένος και αφημένος στην τύχη του είναι μεν ο μάγος με την επιπλέον ιδιότητα της θεότητας, αλλά στο τραυματισμένο σώμα του πολεμιστή. Κι ο πολεμιστής με το υγιές σώμα και την μορφή του μάγου φεύγει. Προδομένος ο μάγος από τον παιδικό του φίλο τον καταριέται, και η κατάρα αυτή στοιχειώνει τον πολεμιστή μέχρι που αποφασίζει να γυρίσει για να τον αντιμετωπίσει, μόνο για να διαπιστώσει ότι ο μάγος πια έχει εξαφανιστεί και έχει περάσει σε κάποιο άλλο επίπεδο ύπαρξης. Τρελαμένος αυτοκτονεί για να τελειώσει με την κατάρα, παραβλέποντας όμως κάτι βασικό, πως η θεότητα ελέγχει και τους νεκρούς, συνεπώς όχι μόνο δεν γλίτωσε, αλλά έκανε και την τιμωρία του αιώνια, ενώ ο μάγος ανακτά και πάλι τον έλεγχο του κλεμμένου σώματός του.

 

Τι μου άρεσε:

Η γραφή! Υπέροχη ροή, εκφράσεις, περιγραφές. Η ιδέα, που την βρήκα θαυμάσια. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκες στοιχεία της εισαγωγής που εμένα τουλάχιστον με ταλαιπώρησαν λιγάκι, όπως η σχέση της βροχής με την όλη κατάσταση. Και φυσικά το τέλος με όλα όσα άφηνε να εννοηθούν.

 

Οι ενστάσεις μου:

-Έχω μια μικρή ένσταση με τα ονόματα γενικότερα. Βόρειο το όνομα του πρωταγωνιστή, αρχαιοελληνικού ήχου του δευτεραγωνιστή, Βυζαντινού ήχου του αυτοκράτορα και του πρίγκηπα, αραβόφωνα το όνομα της αυτοκρατορίας και του Μέγα Λογοθέτη, εντελώς Ελληνικό της θεότητας, κλπ. Ίσως να χρειαζόταν μία καλύτερη ματιά σ' αυτά.

-Με μπέρδεψε πολύ και χρειάστηκε να προσπαθήσω για να ξεδιαλύνω τι ακριβώς συνέβαινε τελικά με το φυλαχτό και τις αλλαγές. Αρχικά το σχέδιό τους δείχνει πως το φυλαχτό έχει τη δύναμη να αλλάξει κυριολεκτικά τα σώματα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Στη συνέχεια είναι η μεταφορά του φυλαχτού από το ένα σώμα στο άλλο που κάνει αυτή την αλλαγή. Πώς θα γινόταν αυτή η αλλαγή ανάμεσα στον αυτοκράτορα και τον πρίγκηπα; Στην πρώτη αλλαγή όπου ανακτήθηκε το φυλαχτό, το σώμα της θεότητας γίνεται σκόνη, προφανώς ο χρόνος διεκδίκησε τα χρωστούμενα. Γιατί η θεότητα ήθελε αυτή την αλλαγή; Μπορώ να υποθέσω μερικούς καλούς λόγους, αλλά από το κείμενο δεν εξηγείται. Στην δεύτερη αλλαγή μεταξύ του Άρτεσεν και του Ιξέρνυχου, αλλάζουν σώματα, του μεταφέρει και την ιδιότητα της θεότητας, αλλά δεν αλλάζουν τις δικές τους ιδιότητες, ο Άρτεσεν δηλαδή ναι μεν είχε πια το υγιές σώμα του Ιξέρνυχου, αλλά όχι και τις μαγικές του ικανότητες. Όμως στην αρχή μας λες ότι το φυλαχτό το έχει ακόμα ο Άρτεσεν, που αποφασίζει να γυρίσει εκεί που παράτησε τον Ιξέρνυχο για να τον αντιμετωπίσει. Κάτι εδώ ίσως να θέλει λίγη σκέψη ακόμα για να γίνει πιο ευκολονόητο.

-Περιγράφεις μια αυτοκρατορία με ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν λύθηκε, άρα ο ακατάλληλος πρίγκηπας ανέλαβε. Κανείς δεν αναρωτήθηκε τι απέγιναν ο πολεμιστής κι ο μάγος; Τι απέγινε το φυλαχτό που στάλθηκαν να ανακτήσουν και που θα τους έβγαζε από τη δύσκολη θέση που θεωρούσαν ιδιαίτερα δύσκολη για να μπουν σε τέτοια διαδικασία; Ναι, ήταν μυστικό, συμφωνώ, αλλά τους το είχε αναθέσει ο δεύτερος της αυτοκρατορίας, δεν έψαξε να μάθει γιατί απέτυχαν και τι απέγινε το μαγικό και τόσο δυνατό φυλαχτό;

-Θα ήθελα ένα πιο σαφή διαχωρισμό στο κείμενο όταν αλλάζει χρονική περίοδο η αφήγηση, μία παραπάνω κενή γραμμή ας πούμε.

 

Γενικά:

Μία ιστορία που μου άρεσε, που κύλησε νεράκι και τις δύο φορές που την διάβασα, αν και την δεύτερη φορά την κατάλαβα πλήρως σε κάποια δύσκολα σημεία. Μου άρεσε που διαβάζοντας ένιωθα μια πολυπολιτισμικότητα στις επιρροές της έμπνευσής σου. Σε γενικές γραμμές σου αξίζει πιστεύω ένα μπράβο, κι οπωσδήποτε ένα ευχαριστώ για την ευκαιρία να απολαύσω μία ενδιαφέρουσα περιπέτεια. :)

 

Τα συγχαρητήριά μου για την ιστορία σου, και σου εύχομαι καλή επιτυχία... :)

Edited by MadnJim
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Μου άρεσε η ιστορία σου, elgalla! :) Μπράβο!

(το παραπάνω νομίζω ότι κάποια στιγμή θα βαρεθώ να το γράφω και θα περνάω κατευθείαν στα σημεία που μπορούν να διορθωθούν :p)

Μου άρεσε πολύ η ιδέα σου, μου άρεσε κι η εφαρμογή

π.χ. το πολιτικό υπόβαθρο είναι πάντα κάτι που μου φαίνεται ενδιαφέρον, και ως κίνητρο δουλεύει πολύ καλά, αν και όπως επισημαίνει ο Σπύρος, μετά την "κατάρα" παύει να μας ενδιαφέρει, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Φαντάζομαι χωρίς περιορισμό λέξεων θα το βολέψεις κι αυτό για να μην μένει ξεκρέμαστο.

 

Τα ονόματα όντως είναι λίγο περίεργα που έχουν τόσες διαφορές. π.χ. ο Ιξέρνυχος (που κλίνεται) και ο Άρτεσεν (άκλιτο) μου ξένισε, αφού όπως κατάλαβα ήταν από την ίδια περιοχή.

 

Η γραφή στα υψηλά επίπεδα που μας έχεις συνηθίσει! Ένα περασματάκι δηλαδή για επιμέλεια το χρειάζεται, αλλά ανάξιο σχολιασμού.

Το μόνο που θα σου πρότεινα να δεις είναι τον υπερσυντέλικο: τον χρησιμοποιείς εκτεταμένα (όχι με απόλυτη συνέπεια, αλλά αυτό κατ' εμέ δεν είναι αρνητικό, απεναντίας), για να δείξεις υποθέτω ότι όλα αυτά γίνονται πριν την εισαγωγή. Μόνο που δεν υπάρχει λόγος να μας το υπενθυμίζεις συνέχεια, το καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι έχεις γυρίσει τον χρόνο πίσω στην αφήγηση. Κι ο υπερσυντέλικος είναι απόμακρος χρόνος (περισσότερο από τον αόριστο), δίνει μια απόσταση που κατά τη γνώμη μου δεν κάνει καλό στο διήγημα.

 

Στα του παιχνιδιού: νομίζω ότι αξιοποίησες πολύ καλά την εισαγωγή, χρησιμοποιώντας όλα τα στοιχεία της με μη προβλέψιμο τρόπο (αν και η εξήγηση με το νερό με άφησε στο ντεμί, ότι το νερό αλλοιώνει τη μαγεία. Ίσως να ήθελα να φανεί και στην υπόλοιπη ιστορία περισσότερο - π.χ. η Ατέρμονη ήταν φυλακισμένη σε ένα νησί και δεν μπορούσε να περάσει πάνω από το νερό, αν και αρχικά τη βλέπουμε να τσαλαβουτά στη θάλασσα). Και η σχέση των 2 ηρώων μου άρεσε, όπως και η ιστορία τους.

 

Τα "αρνητικά" είναι ψιλά γράμματα κι αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα το ότι η ιστορία σου μου άρεσε (ωραία κι η οδυσσειακή αισθητική στο νησί, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ)!

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Θα το εξηγήσω λίγο αυτό με τα ονόματα, για να μη μείνετε με την απορία. Πέρα από το προφανές ότι το Άρτεσεν και το Ιξέρνυχος ήταν επιλογές της Άννας, αποφάσισα να εντάξω τους ήρωες σε ένα setting για το οποίο ήδη γράφω ιστορίες. Μία από τις ηπείρους του κόσμου αυτού είναι η Παλμυριανή Αυτοκρατορία, η οποία δεν είναι βασισμένη στη Βυζαντινή όπως υπέθεσε ο Σπύρος, αλλά σε μια μείξη του Βυζαντίου και της Μεσαιωνικής/Αναγεννησιακής Ιβηρικής χερσονήσου. Η Παλμυριανή Αυτοκρατορία έχει κατά κύριο λόγο ονόματα που θυμίζουν ελληνικά (π.χ. Αβοργηνός, Ιξέρνυχος, Ιγνάτιος), όμως επειδή βρίσκεται σε διαμάχη εδώ και αιώνες με το κράτος του Αρσίν (αντίστοιχη Αραβία), έχει πάρει και κάποια τέτοια ονόματα από εκεί μέσω κατακτήσεων, γάμων κτλ (π.χ. Ερτζεμπάν Αράντζα, το οποίο είναι μια "παλμυριανή" εκδοχή του "αρσινιανού" Ερσαβάν Αρ-Ανζάρ). Επίσης, στις τάξεις των πολεμιστών της Αυτοκρατορίας υπάρχουν και μισθοφόροι από άλλες περιοχές, κεντρικές και βόρειες (όπως οι Βυζαντινοί είχαν τους Βαράγγιους) κι από μια τέτοια οικογένεια προέρχεται ο Άρτεσεν. Το "Ατέρμονη" είναι απλώς προσωνύμιο και όχι όνομα κανονικό. Ελπίζω να σας κάλυψα λίγο σ' αυτό :)

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Είμαι σίγουρος πως θα έχεις υπόψη σου (κι αν κάνω λάθος διορθώστε με για να μην μας μένουν άκυρες γνώσεις) ότι η Παλμύρα υπήρξε πραγματική πόλη, στα όρια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κάπου στη Μέση Ανατολή -μου διαφεύγει τώρα ακριβώς που-, ένα για αιώνες διεθνές κέντρο εμπορίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ερείπιά της, πολύ εντυπωσιακά μάλιστα και με έντονη την Ρωμαϊκή αισθητική, υπάρχουν ακόμα. Ακριβώς για τον ρόλο της στην διακίνηση αγαθών ήταν μια πολύ πλούσια πόλη, και χωρίς προστριβές με άλλους λαούς αφού εξυπηρετούσε τους πάντες, ήταν στο κέντρο ερήμου, και έχαιρε και της Ρωμαϊκής προστασίας.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Το γνωρίζω, αν και εγώ ονόμασα έτσι την Αυτοκρατορία από το ποίημα του Charles Beaudelaire, Bénédiction και συγκεκριμένα από τις τελευταίες στροφές:

 

 

 

 

Mais les bijoux perdus de l'antique Palmyre,
Les métaux inconnus, les perles de la mer,
Par votre main montés, ne pourraient pas suffire
A ce beau diadème éblouissant et clair;
 
Car il ne sera fait que de pure lumière,
Puisée au foyer saint des rayons primitifs,
Et dont les yeux mortels, dans leur splendeur entière,
Ne sont que des miroirs obscurcis et plaintifs!»

 

ή στο αγγλιστί:

 

But all the gems from old Palmyra lost, 
The ores unmixed, the pearls of the abyss, 
Set by Your hand, could not suffice the cost 
Of such a blazing diadem as this.
 
Because it will be only made of light, 
Drawn from the hearth of the essential rays, 
To which our mortal eyes, when burning bright, 
Are but the tarnished mirrors that they glaze.

 

 

 

 

που φυσικά αναφέρονται στην πραγματική Παλμύρα, όμως τότε, παλιά, που το είχα πρωτοδιαβάσει το ποίημα δεν το ήξερα αυτό :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Διάβασα την ιστορία σου με μεγάλο ενδιαφέρον και μου άρεσε από αρκετά εώς πολύ. Γράφω τις ενστάσεις που είχα, που δεν είναι και πολλές πέρα από το προφανές θεματάκι με την ελαφριά ασάφεια που μάλλον είχαμε όλοι λίγο ως πολύ.

Ήθελα λίγο περισσότερες διευκρινίσεις όσον αφορά στο τι παίχτηκε με τον Άρτεσεν όταν πήρε το Δρακοδόντι. Δηλαδή φαίνεται ότι κοιμήθηκε με την Ατέρμονη, η τελευταία έγινε σκόνη και ο Άρτεσεν πήρε επάνω του τι ακριβώς; Την ψυχή της; Την ποιότητά της, το σάπισμα, τη μαγεία της; Και μετά άλλαξε σώματα με τον Ιξέρνυχο διότι προφανώς δεν ήθελε να μένει μέσα σε ένα σώμα που αποσυντίθεται, αλλά πόσο κομμάτι ήταν δικό του, και πόσο του Ιξέρνυχου; Γιατί δεν έγινε κανείς από τους δυο τους σκόνη όπως η Ατέρμονη; Ή είχε περάσει το είδος της μαγείας ενός Ατέρμονου από την μάγισσα, μετά στον Άρτεσεν και μετά στον Ιξέρνυχο, οπότε ο Άρτεσεν δεν έκανε τίποτα ξεφορτωνόμενος το σώμα του Ιξέρνυχου;

Εκείνο που κάπως με μπέρδεψε είναι γιατί η Ατέρμονη έγινε σκόνη και όχι ο Άρτεσεν όταν έδωσε το Δρακοδόντι.

Κατά τα άλλα, ωραίο σύμπαν, και η ιδέα πολύ ωραία και το ότι κάποτε ήταν φίλοι τα δύο παλικάρια.

Γενικά, μία πολύ ευχάριστη ιστορία. Η ιδέα με τις παπαρούνες ήταν για μένα όλα τα λεφτά.

Με βλέπω να ψηφίζω τελευταία από όλους....

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
alkinem

 

Κι αυτή η ιστορία μου άρεσε πολύ.

Ωραίες, μαγευτικές περιγραφές, το ύφος σου τις αποδίδει σωστά και δεν τους στερεί τίποτε σε ζωντάνια. Δίχως πολλά περιττά, ξεδιπλώνεις όμορφα την πλοκή, αναπτύσσεις επαρκώς τους χαρακτήρες, οι πράξεις τους διέπονται από μια ικανοποιητική συνέπεια.

Εκτός...

Γιατί ο Άρτεσεν διάλεξε να περάσει στον Ιξέρνυχο την κατάρα του; Ήταν καλοί, επιστήθιοι φίλοι, κάποιος άλλος -ένας εχθρός, ακόμα και κάποιος που θα του ήταν αδιάφορος- θα αποτελούσε ιδανικότερο “θύμα”.

Αυτή η λεπτομέρεια είναι το μοναδικό σημείο που τελικά χαλάει κάπως, η ενοχλητική χαρακιά καταμεσής ενός όμορφου πίνακα, την συνοχή τού κειμένου. Ίσως αν ξέραμε ότι κάτι είχε προηγηθεί ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, κάποιο γεγονός που θα δικαιολογούσε την πράξη, ενάντια στον φίλο του, τού Άρτεσεν, αυτό θα καθιστούσε την ιστορία πλήρη από όλες τις πλευρές.

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Αυτή η ιστορία δείχνει τη βιασύνη της (πώς λέμε "τα δείχνει τα χρονάκια του"; ). Έχει πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή, αλλά της λείπουν κάποιες βάσεις: λίγο πιο αναλυτικό παρελθόν των φίλων, μια παλιά αντιμαχία, μια παλιά γκόμενα, κάτι που να ξυπνήσει στο άρρωστο, μαγεμένο ή απλά απελπισμένο μυαλό του Άρτεσεν για να κάνει ό,τι έκανε. Θέλει, επίσης, καλύτερο χειρισμό των χρόνων. Δεν μου άρεσε που διάβαζα σε παρελθόντα χρόνο. Αυτό για πολλή ώρα κουράζει το κείμενο. Ήθελα να διαβάσω την παρούσα περιπέτειά του, τι έκανε από τη στιγμή που πήρε την απόφαση ότι "Φτάνει", και όχι τόσο τους λόγους που τον έφεραν σε αυτή τη θέση.

 

Πολύ καλό το μενταγιόν και τι σκόπευαν να κάνουν οι προστάτες της Αυτοκρατορίας.

Καλό το νησί και η Ατέρμονη (ωραίο όνομα).

Μεγάλη έκπληξη η σχέση των πρωταγωνιστών.

Καλή η εξήγηση της αναμονής για μια βροχερή μέρα, αλλά θα μπορούσε να λείπει και τίποτα δεν θα άλλαζε.  

Το φινάλε είναι ωραίο, έχει ένταση, αλλά σηκώνει κι άλλη (μόλις τους δώσεις παρελθόν).

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Αταλάντη, η ιστορία σου μου άρεσε πάρα πολύ. Εκτός του ότι είναι άρτια απ' όλες τις απόψεις (δεν έχω κάτι αρνητικό να πω), πιστεύω ότι αυτό που με κέρδισε είναι οι χαρακτήρες. Για κάποιο λόγο τους φαντάστηκα όλους πολύ φυσικά, ο καθένας μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή οντότητα με ξεκάθαρα κίνητρα. Πραγματικά ένιωσα γι' αυτούς και το γεγονός πως ήταν καλοί φίλοι πριν την προδοσία όχι μόνο δε με ξένισε, αλλά έδωσε πραγματικό, συναισθηματικό βάρος στην πράξη. Θα μπορούσα να διαβάζω για την πάρτη τους με τις ώρες!

 

Οι ονομασίες όμορφες και άνετες, η γραφή και τα γεγονότα με πλήρη και έξυπνη συνοχή (οι λεπτομέρειες δοσμένες και αυτές περίτεχνα και ωραία, πχ το Δόντι του Ταξιδευτή - μου άρεσε πολύ σαν concept και το πώς το άφησες ακριβώς όσο χρειάζεται πάνω στη φαντασία του αναγνώστη ώστε να είναι ενδιαφέρον), δε μου άφησε κανένα αναπάντητο ερώτημα, ούτε με παραξένευσε πουθενά. Κύλησε εύκολα και γρήγορα και με άφησε θέλοντας κι' άλλο. Πραγματικά μπράβο από μένα και ελπίζω να διαβάσω κι' άλλες τόσο ωραίες ιστορίες από σένα! Συγχαρητήρια! Bravissimo! Congratulations! Πώς αλλιώς να το πω; Η ιστορία τα 'σπασε! Άντε και καλή συνέχεια!

Edited by arjunk
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
elgalla

Σας ευχαριστώ όλους πολύ (πολύ!) για την ανάγνωση και τα πολύ χρήσιμα σχόλια. Όπως είδατε, δεν ήθελα να μπω σε εξηγήσεις πέραν των (ασήμαντων, κατ' εμέ) ονομάτων πριν τελειώσει το παιχνίδι, οπότε τώρα ήρθε η ώρα να γράψω τις απαντήσεις μου στα σχόλιά σας. Θα ξεκινήσω από τα πιο απλά πράγματα και θα προχωρήσω στα πιο περίπλοκα. 

 

Καταρχήν, πολύ σημαντική η παρατήρηση του Νικόλα και της Άννας για τον υπερσυντέλικο και την εκτεταμένη αναφορά στο παρελθόν. Η αρχική μου ιδέα ήταν να χρησιμοποιήσω μια εναλλαγή παροντικών και παρελθοντικών σκηνών (σε αόριστο και υπερσυντέλικο), στο μοτίβο που διατήρησα σε αυτήν την ιστορία και ήταν πολύ πετυχημένο. Ειλικρινά, αν με ρωτήσετε, θα σας πω ότι δεν ξέρω γιατί το έκανα. Μάλλον παρασύρθηκα από το πώς έρεε η ιστορία των δύο φίλων και απλά συνέχισα να γράφω, χωρίς να πολυσκεφτώ τη δομή ή τις επιπτώσεις στην ανάγνωση. Στη διόρθωση σίγουρα αυτήν την τεχνική θα ακολουθήσω και πιστεύω πως θα αναπνέει πολύ καλύτερα το κείμενο.

 

Η ιδέα σου, Νικόλα, για το να είναι φυλακισμένη η Ατέρμονη στο νησί λόγω νερού μου άρεσε πολύ και συνάδει με την "ασθένεια" του Άρτεσεν κατά το ταξίδι στη θάλασσα. Θα χρησιμοποιηθεί δεόντως, με τις κατάλληλες διορθώσεις και πινελιές όπου χρειάζεται. 

 

Άννα, μπορείς να μου εξηγήσεις λίγο κάτι, αν έχεις χρόνο και διάθεση; Γράφεις ότι σε κούρασε ο παρελθοντικός χρόνος, μιας και ήθελες να διαβάσεις για τις τωρινές περιπέτειες του ήρωα, αλλά από την άλλη λες και ότι πρέπει να δώσω περισσότερο παρελθόν στους χαρακτήρες. Εικάζω ότι μάλλον εννοείς να σπάω την αφήγηση σε υπερσυντέλικο με κομμάτια παροντικά (όπως έγραψα πιο πάνω) και να δώσω και μια αιτιολόγηση για την προδοσία κάπου στο παρελθόν των ηρώων, αλλά αν εννοείς κάτι διαφορετικό ή αν έχεις κάποια άλλη πρόταση, είμαι ανοιχτή σε ιδέες! 

Τώρα, στα πιο περίπλοκα:

 

Έχετε κάθε δίκιο που μπερδευτήκατε με το τι παίχτηκε με την Ατέρμονη, όταν ξαναδιάβασα κι εγώ την ιστορία, χτυπούσα το κεφάλι μου με την απροσεξία μου. Λοιπόν, να τι γίνεται στην πραγματικότητα: η Ατέρμονη μπορεί να περάσει την κατάρα της απέθαντης φύσης της σε κάποιον άλλο. Επειδή, προφανώς, όλοι φοβούνται να πλησιάσουν τα Ψυχρά Νησιά, ο Άρτεσεν είναι ο πρώτος κατάλληλος μετά από πολύ καιρό (ο Ιξέρνυχος, ως μάγος, δεν υποκύπτει τόσο εύκολα στα θέλγητρά της, ενώ ο Άρτεσεν είναι πιο αφελής), οπότε τον προσκαλεί να πλαγιάσει μαζί της και, μέσω του φιλιού (όπου η μιαρή ανάσα της, όπως έχω γράψει, ξεχύνεται μέσα του), η κατάρα περνάει από την ίδια σ' αυτόν. Ο Άρτεσεν λιποθυμάει από το σοκ κι εκείνη, πριν γίνει στάχτη, εκπληρώνει την υπόσχεσή της και του αφήνει το φυλακτό. Η Ατέρμονη, λοιπόν, δεν έχει καμία σχέση με το Δόντι, πέρα από σχέση κατοχής. Νομίζω πως αυτό θα πρέπει να το διευκρινίσω σημαντικά στις διορθώσεις γιατί, πραγματικά, φαίνεται πολύ φλου. Σκέφτομαι να δώσω περισσότερη βάση στο πώς ο Άρτεσεν αισθάνεται κάτι κακό να εισβάλει μέσα του όταν τον φιλάει και να γράψω ότι μετέπειτα βρίσκουν το φυλαχτό κάπου αλλού μαζί με τον Ιξέρνυχο, σε κάποιο άλλο δωμάτιο ίσως. 

Στο παρακάτω, ο Άρτεσεν κλέβει το σώμα του Ιξέρνυχου και τον αφήνει στο δικό του. Ο Ιξέρνυχος τον κυνηγάει και παίζει μαζί του, μέχρι που ο Άρτεσεν αυτοκτονεί. Ο Ιξέρνυχος παραμένει στο απέθαντο σώμα του Άρτεσεν, καθώς η κατάρα, όπως λέει, κάνει τη μαγεία του πιο δυνατή. Το σώμα του Ιξέρνυχου πεθαίνει, αλλά η ψυχή του Άρτεσεν θα βασανίζεται μετά θάνατον από το μάγο. 

 

Όσον αφορά, τώρα, το κίνητρο της προδοσίας, προσωπικά νομίζω πως είναι και επαρκές, αλλά και πιο τραγικό έτσι, όμως θα ήθελα να ακούσω περισσότερες γνώμες επ' αυτού. Ο Άρτεσεν έχει μόλις καταλάβει ότι είναι καταραμένος και, στο καπάκι, μαθαίνει πως φορτώθηκε αυτήν την κατάρα για το τίποτα, μιας και ο Αυτοκράτορας πέθανε. Αυτός κι ο Ιξέρνυχος έχουν ναυαγήσει μόνοι τους και ο ίδιος, ως απέθαντος, πλέον, θα είναι παρείσακτος και θα αντιμετωπίζεται με φόβο παντού, επομένως η μόνη του λύση θα ήταν ή να περάσει την κατάρα σε κάποιον και να πεθάνει, όπως η Ατέρμονη, ή να επιστρέψει στα Ψυχρά Νησιά. Δεν είναι έτοιμος για τίποτε από τα δύο κι έτσι, πανικόβλητος και μη μπορώντας να σκεφτεί κάποια καλύτερη λύση, προδίδει το φίλο του, δικαιολογώντας ίσως στο μυαλό του την πράξη του με το σκεπτικό ότι ο Ιξέρνυχος, ως μάγος, δεν θα χρειάζεται ένα υγιές σώμα όσο ο ίδιος, που είναι πολεμιστής. Θα μου πεις, όλα αυτά δεν τα έδειξες. Σωστά, δεν τα έδειξα, όμως, νομίζω πως αν όλα αυτά φανούν πιο πολύ στο κείμενο δεν θα χρειάζεται κάποιο διαφορετικό κίνητρο ή κάποια κρυφή αντιζηλία στο παρελθόν τους. 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Μα εκεί είναι το θέμα, να μας πείσεις ότι ο Άρτεσεν έκανε αυτό που έκανε. Να μας πείσεις ότι έπεισε τον εαυτό του για όλα αυτά (ο μάγος φίλος του "δεν θα χρειαζόταν ένα υγιές σώμα"; Αλήθεια, Άρτεσεν;  <_<  Δεν θα ήθελε ένα υγιές σώμα ο φιλαράκος σου; Το δικό του σώμα, στο κάτω-κάτω;). Οπότε, αν το ξεδιπλώσεις όπως του πρέπει, μπορεί να μην χρειαστείς ένα σάλεμα του μυαλού που πιάνεται από κάτι παλιό για να αυτοεπιβεβαιωθεί.

 

Αυτό με το παρελθόν που σου είπα, γίνεται αν τα κάνεις όλα στο παρόν της ιστορίας. Στυλ:

Κι εκεί που την είδαν (την Ατέρμονη), ο Άρτεσεν σκέφτηκε πως ήταν σαν τότε (που ο Ιξ του πήρε το κορίτσι). Ο άλλος έσκυψε το κεφάλι, σαν ντροπιασμένος. :whistling:

 

 

Ή να τσακωθούν και να θυμηθούν αρχαίες ιστορίες. Πολλά μπορείς να κάνεις για να αποφύγεις τα πισωγυρίσματα, να μην σταματάς την ιστορία για να μας μεταφέρεις στο παρελθόν. Αυτό εννοούσα.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Σ' ευχαριστώ, μου έδωσες μερικές καλές ιδέες για να πειραματιστώ με τη φόρμα! Μου αρέσει η ιστορία και θέλω να τη δουλέψω παραπάνω, κρίμα να μείνει έτσι :)

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..