Jump to content

Μια βροχερή μέρα


Recommended Posts

Ιρμάντα

Όνομα Συγγραφέα: Ειρήνη Μαντά
Είδος: Sword & Sorcery
Βία; Μάλλον
Σεξ;Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3276 συνολικά
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για το Write off #77
Αρχείο:Μια βροχερή μέρα.doc

Edited by Ιρμάντα
  • Like 5
Link to post
Share on other sites
elgalla

Λοιπόν η πλοκή σου μου άρεσε πολύ, αλλά νομίζω πως θέλει λίγο καθάρισμα, καθώς κάποια σημεία είναι αρκετά θολά. Δεν είναι πολύ σαφές αν το ανεμόφιδο είναι μέσα στον Καρν ή τον ακολουθεί - αν είναι μέσα του πώς φυσάει και διώχνει μακριά τα σύννεφα; Από την άλλη, αν τον ακολουθεί πώς έχει βγάλει λέπια; Επίσης, γιατί το περιδέραιο ήταν τόσο σημαντικό για το μάγο; Γιατί ο Καρν θεώρησε προδοσία που ο Άρτεσεν σούφρωσε κάτι για την πάρτη του; Περίμενε κάτι διαφορετικό από έναν κλέφτη; Και τώρα που το θυμήθηκα, γιατί το σπαθί αναφέρεται ως το σημαντικότερο εργαλείο στη δουλειά ενός κλέφτη; Είμαι σίγουρη ότι, αν είχες παραπάνω καιρό στη διάθεσή σου, αυτά τα πράγματα θα ήταν πιο δουλεμένα, οπότε γενικά νομίζω καλό θα ήταν να ξεσκονίσεις κάμποσο αυτήν την ιστοριούλα μετά το πέρας του παιχνιδιού για να μπορέσει να λάμψει. 

Στα της γραφής, τώρα. Μου άρεσε αυτό που προσπάθησες να κάνεις, να δώσεις δηλαδή ένα ύφος λίγο διαφορετικό απ' αυτό που μας έχεις συνηθίσει. Μπράβο σου που θες να δοκιμάζεις τον εαυτό σου, μόνο θετικό είναι αυτό. Από την άλλη, δεν μπορώ να πω πως λειτούργησε εκατό τοις εκατό σε μένα αυτό που διάβασα. Πιστεύω πως ήθελε λίγο...λιγότερο. Λιγότερο τι, θα μου πεις, και θα 'χεις και δίκιο. Λιγότερο ιδιωματική γλώσσα, θα σου πω. Το παράκανες, νομίζω, και σε ένα-δυο σημεία, πραγματικά, δεν μπορούσα να βγάλω νόημα. 

Το ξέρω ότι φαίνεται σαν να λέω μόνο αρνητικά, αλλά στην πραγματικότητα μου άρεσε η ιστορία και επικροτώ τη δοκιμή σου σε ένα διαφορετικό ύφος γραφής. Το υλικό είναι πολύ καλό και δεν νομίζω ότι χρειάζεται πάνω από μερικές ωρίτσες δουλειά για να καθαρίσει το κείμενο και να φανεί το πόσο καλό πραγματικά είναι. 

 

Edit: Ξέχασα να πω, το ότι τελειώνεις με ενεστώτα μοιάζει αρκετά ξεκάρφωτο με το υπόλοιπο κείμενο, θα σου έλεγα να απόδιδες κάπως αλλιώς αυτό που θες στο σημείο εκείνο. 

Edited by elgalla
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Όπως και στις άλλες ιστορίες έτσι κι εδώ θα χρησιμοποιήσω την τυποποιημένη φόρμα σχολιασμού. Ότι γράφω είναι απολύτως φιλικά... :)

 

 

Τι κατάλαβα:

Ένας πρώην κλέφτης ταλαιπωρείται από μια κατάρα που τον μετατρέπει σιγά σιγά σε φιδόμορφο, με μόνη λύση να ξεπλυθεί από βροχή. Μόνο που το στοιχειό της κατάρας διώχνει τα σύννεφα και όπου πάει η βροχή φεύγει. Καθώς περιπλανιέται μέσα στη μιζέρια του θυμάται και αναθεματίζει το πως του φορτώθηκε το στοιχειό. Κάποτε με έναν φίλο του επίσης κλέφτη μπούκαραν στο σπίτι ενός ισχυρού μάγου. Τους πήρε είδηση, και ενώ ο πρωταγωνιστής ξέφυγε παίρνοντας μάλιστα και λεία μαζί του, ο φίλος του συνελήφθη από τον μάγο, που του φόρτωσε το στοιχειό για να τον υποχρεώσει να βρει αυτόν που ξέφυγε και να του φέρει πίσω αυτό που έκλεψε. Ο καταραμένος θεωρεί προδοσία το ότι ο φίλος του ξέφυγε και μάλιστα με μπάζα, και ετοιμάζει για καιρό ένα διπλό σχέδιο εκδίκησης και συγχρόνως εξιλέωσης. Όταν είναι πια έτοιμος συναντάει τον πρωταγωνιστή που στο μεταξύ έχει κατρακυλήσει πολύ, και προσποιείται πως θέλει να τον βοηθήσει, με το αζημίωτο βέβαια. Του προτείνει μία σίγουρη δουλειά, στο σπίτι ενός ντόπιου που έχει καιρό που λείπει από την πόλη. Καταστρώνουν ένα σχέδιο, του δίνει κάθε δυνατή πληροφορία, και τον συμβουλεύει να περιμένει μια βροχερή βραδιά για να κάνει την κίνησή του, όταν οι δρόμοι θα είναι ήσυχοι. Στην πραγματικότητα θέλει να τον παγιδεύσει και να χρησιμοποιήσει την βροχή για να ξεπλύνει από πάνω του το στοιχειό, που ασώματο πλέον θα ψάξει το αμέσως επόμενο. Πράγματι τον παγιδεύει στο υπόγειο που υποτίθεται θα βρισκόταν η λεία του, και του εξηγεί εκεί ενώ τον έχει ακινητοποιημένο με μαγεία, πως ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και μακαρίτης πια ήταν κι αυτός μάγος. Τον είχε υποχρεώσει να του πει το μυστικό του στοιχειού, και να σχεδιάσει τα μαγικά σύμβολα που θα κάνανε τη δουλειά. Το στοιχειό μένει ασώματο και καταλαμβάνει τον πρωταγωνιστή μας, ολοκληρώνοντας έτσι το διπλό σχέδιο του πρώην φίλου του και συνεργάτη του. Πλέον ο πρωταγωνιστής μας περιπλανιέται από δω κι από κει, αποζητώντας λίγη βροχή μπας και ξεπλύνει το στοιχειό από πάνω του, ενώ ο κόσμος τον βλέπει πια είτε με λύπη είτε με φόβο και αποστροφή. Και τέλος μαθαίνει πως υπάρχει κάπου ένας γερομάγος που μπορεί να λύσει την κατάρα, και μια ελπίδα λύτρωσης, η τελευταία του, αχνοφαίνεται στο κουρασμένο μυαλό του. 

 

Τι μου άρεσε:

Η ιδέα! Εδώ ο Ιξέρνυχος δεν είναι πρόσωπο, αλλά στοιχειό. Πολύ καλό! Η χρήση της βροχής, αρκετά ευρηματική. Το διπλό σχέδιο του Καρν, και η εκδίκηση τιμωρία που επιφύλασσε στον Άρτεσεν.

 

Οι ενστάσεις μου:

-Το γενικότερο ύφος της ιστορίας, που χωρίς να είναι κακό -ίσα ίσα το αντίθετο- κατάφερνε να μου χαλάει το sword and sorcery κλίμα και μου το έκανε κάτι σαν φολκλόρ θρύλο που θα έλεγε ο παππούς στα εγγόνια του ένα βροχερό βραδάκι μπροστά στο τζάκι πριν τριάντα χρόνια. Δεν θα είχα πρόβλημα αν οι διάλογοι ήταν σ' αυτό το ύφος, οι άνθρωποι μιλάνε ανθρώπινα, η αφήγηση όμως θα ήθελα να κρατάει την sword and sorcery δυναμική της.

-Το μπινελίκωμα του θεού σε κάποιο σημείο. Δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος, ούτε ενοχλήθηκα ο ίδιος, απλά θεωρώ πως ίσως να είναι καλό να αποφεύγω εκφράσεις αυτού του τύπου που θα μπορούσαν να κάνουν κάποιους αναγνώστες μου να ενοχληθούν, κάποια πράγματα χρήζουν σεβασμού άσχετα με το πως το βλέπουμε εμείς. Αν ήταν σε πληθυντικό νομίζω θα φαινόταν καλύτερο.

-Στην 8η σελίδα αφήνεις κενό υποδηλώνοντας αλλαγή σε χρονική περίοδο της αφήγησης, ενώ συνεχίζει η ιστορία αλλάζοντας απλώς παράγραφο.

-Το όνομα του αρχικού μάγου, "Γαληνός", δεν ξέρω, κάπου δεν μου ταίριαξε καθόλου. Ίσως γιατί είναι τόσο συνδεδεμένο με την ιατρική, κι ως εκ τούτου κατά κάποιον τρόπο με την αντίθετη έννοια απ' αυτήν της ιστορίας.

-Είμαι δίγνωμος όσον αφορά το σπαθί του, που είναι "εργαλείο δουλειάς" όπως λες. Φυσικά και μπορεί ένας κλέφτης σ' αυτό το είδος να είναι και άριστος χειριστής του σπαθιού, ο Κόναν ας πούμε είναι τρανό παράδειγμα, αλλά "εργαλείο δουλειάς" γιατί; Δεν χρησιμεύει κάπου στις μπούκες. Ένιωσα πως αναφέρθηκες σ' αυτό μόνο για να καλύψεις την εισαγωγή, κάτι που δεν είναι κακό, αρκεί να προσκολληθεί πιο ταιριαστά.

-Θα μου άρεσε όλα όσα μαθαίνουμε για το background να δινόταν μέσα από αφήγηση σκηνών, κι όχι μέσα από τις εξηγήσεις-μονολόγους του Καρν.

 

Γενικά:

Ευχάριστη ιστορία, πέρασα όμορφα διαβάζοντάς την. Χαμογέλασα σε πολλά σημεία, θυμήθηκα το χωριό μου σε κάποια άλλα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν χάθηκα κάπου, δεν ζορίστηκα, δεν μπερδεύτηκα. Είχε συνοχή και καλή ροή, κι αν το ύφος ήταν πιο sword and sorcery (δεν ξέρω ακριβώς πως να το πω αλλιώς) θα ήταν για μένα ίσως η πιο άρτια. Την απόλαυσα όμως έτσι κι αλλιώς, οπότε το μπράβο και το ευχαριστώ για την αναγνωστική ευχαρίστηση τα κέρδισες άξια... :)

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία! :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ειρήνη, ενδιαφέρουσα η ιστορία σου.

 

Η γραφή είναι όπως και σε άλλα σου κείμενα (κάπως παλιακή, σε ορισμένα σημεία βαριά), αλλά εδώ μου φάνηκε σε κάπως μεγαλύτερο βαθμό.

Για το παιχνίδι: Αν και ακολουθείς τα στοιχεία της εισαγωγής, δεν καταφέρνεις να ακολουθήσεις το ύφος της.

Εκτός παιχνιδιού: Μάλιστα η αλλαγή του ύφους είναι τόσο απότομη (από το πιο πεζό στο περισσότερο "λαϊκό") που ξενίζει ανεξαρτήτως εισαγωγής. Αν γινόταν πιο σταδιακά ίσως να μην με ενοχλούσε, αλλά και πάλι δεν βρίσκω κάποιον λόγο.

Γενικά η γραφή σου μου αρέσει, αν κι εδώ με κούρασε μέχρι να καταλάβω τι παιζόταν (κι ακόμη δεν είμαι και σίγουρος ότι κατάλαβα). Οι διάλογοι είναι ρεαλιστικοί αλλά είναι τόσο ρεαλιστικοί που δυσκολεύουν κάποιον εκτός ιστορίας να τους καταλάβει. Γενικά νομίζω ότι ακολουθείς στο συγκεκριμένο με υπερβάλλοντα ζήλο το show, don't tell, ενώ θα ήθελα περισσότερο tell, που θα βοηθήσει την πληροφορία να περάσει ευκολότερα στον αναγνώστη. Μου έμεινε πολύ ασαφές το τι ακριβώς είχε γίνει στο παρελθόν, ποιοι ακριβώς ήταν οι Πευκέστας κι ο Γαληνός, πώς ακριβώς (ναι η ακρίβεια είναι το πρόβλημα σε όλα :p) και γιατί πείστηκε ο Άρτεσεν να επιστρέψει στο υπόγειο. Επίσης, ο Ιξέρνυχος τον κυνηγούσε πριν το υπόγειο (που του ψιθύριζε), σωστά; Δεν μου είναι ξεκάθαρο τι άλλαξε ουσιαστικά στην καθημεινότητά του μετά (αφού και πάλι τον κυνηγούσε, μόνο που τώρα τον κυνηγούσε κι η λειψυδρία).

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο στυλ (επειδή κατηγορώ τη γραφή για την ασάφεια, πιθανολογώ ότι οι εξηγήσεις σου κάπου υπάρχουν μες στο κείμενο) θα ταίριαζε περισσότερο σε μεγαλύτερα κείμενα όπου μπορεί ο αναγνώστης να κουραστεί λίγο να μπει στο κλίμα, αλλά από ένα σημείο και μετά επιβραβεύεται με κατανόηση. Εδώ μέχρι να μπω η ιστορία είχε τελειώσει.

 

Στα θετικά τώρα, μου άρεσε η επιλογή σου ο Ιξέρνυχος να είναι ανεμόφιδο (έξυπνη χρήση και του συριστικού τρόπου ομιλίας της εισαγωγής) και μου άρεσε πολύ το τέλος (όπου εξηγείς κάποια πράγματα). Γενικά το τέλος αφήνει μια καλή αίσθηση.

 

Παρ' όλα τα προβλήματά του, ήταν καλό! Καλή επιτυχία! :)

Edited by Morfeas
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Ειρήνη, ενδιαφέρουσα η ιστορία σου.

 

Η γραφή είναι όπως και σε άλλα σου κείμενα (κάπως παλιακή, σε ορισμένα σημεία βαριά), αλλά εδώ μου φάνηκε σε κάπως μεγαλύτερο βαθμό.

Για το παιχνίδι: Αν και ακολουθείς τα στοιχεία της εισαγωγής, δεν καταφέρνεις να ακολουθήσεις το ύφος της.

Εκτός παιχνιδιού: Μάλιστα η αλλαγή του ύφους είναι τόσο απότομη (από το πιο πεζό στο περισσότερο "λαϊκό") που ξενίζει ανεξαρτήτως εισαγωγής. Αν γινόταν πιο σταδιακά ίσως να μην με ενοχλούσε, αλλά και πάλι δεν βρίσκω κάποιον λόγο.

Γενικά η γραφή σου μου αρέσει, αν κι εδώ με κούρασε μέχρι να καταλάβω τι παιζόταν (κι ακόμη δεν είμαι και σίγουρος ότι κατάλαβα). Οι διάλογοι είναι ρεαλιστικοί αλλά είναι τόσο ρεαλιστικοί που δυσκολεύουν κάποιον εκτός ιστορίας να τους καταλάβει. Γενικά νομίζω ότι ακολουθείς στο συγκεκριμένο με υπερβάλλοντα ζήλο το show, don't tell, ενώ θα ήθελα περισσότερο tell, που θα βοηθήσει την πληροφορία να περάσει ευκολότερα στον αναγνώστη. Μου έμεινε πολύ ασαφές το τι ακριβώς είχε γίνει στο παρελθόν, ποιοι ακριβώς ήταν οι Πευκέστας κι ο Γαληνός, πώς ακριβώς (ναι η ακρίβεια είναι το πρόβλημα σε όλα :p) και γιατί πείστηκε ο Άρτεσεν να επιστρέψει στο υπόγειο. Επίσης, ο Ιξέρνυχος τον κυνηγούσε πριν το υπόγειο (που του ψιθύριζε), σωστά; Δεν μου είναι ξεκάθαρο τι άλλαξε ουσιαστικά στην καθημεινότητά του μετά (αφού και πάλι τον κυνηγούσε, μόνο που τώρα τον κυνηγούσε κι η λειψυδρία).

Νομίζω ότι το συγκεκριμένο στυλ (επειδή κατηγορώ τη γραφή για την ασάφεια, πιθανολογώ ότι οι εξηγήσεις σου κάπου υπάρχουν μες στο κείμενο) θα ταίριαζε περισσότερο σε μεγαλύτερα κείμενα όπου μπορεί ο αναγνώστης να κουραστεί λίγο να μπει στο κλίμα, αλλά από ένα σημείο και μετά επιβραβεύεται με κατανόηση. Εδώ μέχρι να μπω η ιστορία είχε τελειώσει.

 

Στα θετικά τώρα, μου άρεσε η επιλογή σου ο Ιξέρνυχος να είναι ανεμόφιδο (έξυπνη χρήση και του συριστικού τρόπου ομιλίας της εισαγωγής) και μου άρεσε πολύ το τέλος (όπου εξηγείς κάποια πράγματα). Γενικά το τέλος αφήνει μια καλή αίσθηση.

 

Παρ' όλα τα προβλήματά του, ήταν καλό! Καλή επιτυχία! :)

 

Καλημέρα Μορφέα!

 

Απαντώ γιατί σε βλέπω ότι πολύ μπερδεύτηκες.

 

Πρώτον, όσον αφορά το παλιακό, (παλαϊκό μάλλον εννοείς) στυλ, ναι, πειραματίζομαι με αυτό, προκειμένου να δω αν θα λειτουργήσει ώστε να προσδώσει ελληνικότερο χαρακτήρα σε ένα είδος που μάλλον από μεταφράσεις το έχουμε συνηθίσει. Να δούμε, ακόμη το ψάχνω.

Δεύτερον, όσον αφορά τις άλλες απορίες σου, ο Άρτεσεν στην πρώτη παράγραφο, στη μεσαία και στην τελευταία, απλώς ανακαλέι πώς έμπλεξε με τον Ιξέρνυχο από μιας εξαρχής. Το λέει ακριβώς κάτω από την εισαγωγή της Άννας, ότι θυμόταν σαν να ήταν χτες πώς είχε γίνει. Και μετά που ξαναβρισκόμαστε στο παρόν του, το ξανατονίζει, ότι θυμόταν τα γεγονότα σαν να έγιναν χτες.

Ο Γαληνός ήταν ο πρώτος μάγος στον οποίο μπήκαν η συμμορία Καρν-Άρτεσεν (ή Άρτε, για τους φίλους). Και βέβαια θύμωσε ο Καρν που ο Άρτε κράτησε κρυφή μπάζα για τον εαυτό του. Οι συμμορίες, μαφίες κ.λπ. έχουν έναν κώδικα τιμής, ή πρέπει να έχουν γιατί αλλιώς μπορεί κανείς να βρεθεί τσιμεντωμένος (με σημερινούς όρους το τσιμεντωμένος εννοείται). Ο Πευκέστας ήταν ο μάγος που βρήκαν μετά, στην Αρμάπολη. Τον οποίο ο Καρν έχει βγάλει από τη μέση και περιμένει τον Άρτεσεν για να τον εκδικηθεί με τον τρόπο που περιγράφεται. Ο Καρν έσερνε πάνω του τον Ιξέρνυχο και μετά τον φόρτωσε στον Άρτε για να τον εκδικηθεί που τον είχε παρατήσει στα χέρια του Γαληνού και μάλιστα με κρυφή μπάζα για τον εαυτό του. Αυτό με μια προσεκτική ανάγνωση θα το καταλάβεις. Δηλαδή, δεν είχε από την αρχή ο Άρτεσεν τον Ιξέρνυχο. Ούτε επέστρεψε ο Άρτε σε κανενός το υπόγειο. Το πρώτο ήταν του Γαληνού και το δεύτερο του Πευκέστα. Ο Άρτεσεν με τον Ιξέρνυχο στην πλάτη απλώς θυμάται πώς έγιναν όλα. Έχει φλας μπακ η ιστορία. Για περισσότερες απορίες μπορείς να διαβάσεις και τα σχόλια του Σπύρου που μια χαρά κατάλαβε τι παίζεται. Για ακόμη περισσότερες απορίες επικοινώνησε μαζί μου με πμ, για να μην επηρεάσουμε κι αυτούς που θα θέλουν να το διαβάσουν και να ψηφίσουν με το διάλογό μας.

 

Πάντα φιλικά,

Ειρήνη

 

 

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
alkinem

 

Πραγματικά, αυτή η ιστοριούλα με εντυπωσίασε.

Παρά το όριο των λέξεων, ήταν σχεδόν πλήρης. Κατανοούμε το παρελθόν και τί οδήγησε τον Άρτεσεν σε αυτό το σημείο, τόσο η δράση όσο και το ξετύλιγμα των χαρακτήρων έχουν δίνονται σχετικά ολοκληρωμένα και ικανοποιητικά.

Αυτό όμως που πραγματικά με παρέσυρε, ήταν το στυλ γραφής. Διαφοροποιήθηκες σε μεγάλο βαθμό από το ύφος τής εισαγωγής, αλλά αυτό όχι μόνο δεν λειτούργησε αρνητικά, με την έννοια ότι ίσως να αποσυντόνιζε τον αναγνώστη, αντιθέτως προσέδωσε στο κείμενο μια ιδιαίτερη δυναμική.

Το τέλος μού άφησε κάποιες απορίες. Ενώ μέχρι τότε, η ιστορία σου φαινόταν να βαδίζει για κάπου συγκεκριμένα, το φινάλε άνοιξε καινούργια θέματα. Ξαφνικά, η ιστορία μετατράπηκε και από κάτι το αυτοτελές, έγινε ουσιαστικά ο πρόλογος για την αναζήτηση από τον Άρτεσεν τής λύτρωσης. Δεν με χαλάει μια τέτοια προοπτική, αντιθέτως θα διάβαζα με ευχαρίστηση αρκετές ακόμα χιλιάδες λέξεις στο ίδιο μοτίβο.

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Καλά, όταν διάβασα αυτό το "Άρτε" στον πρώτο διάλογο με τον Καρν, θα χοροπήδαγα από ενθουσιασμό, αν δεν ήμουν καθισμένη. Ξεκίνησες πολύ ωραία, πολύ άνετα, οι διάλογοί σου είναι πάντα ολοζώντανοι. Αλλά πιστεύω ότι παρασύρθηκες, γιατί έπιασαν μεγάλη έκταση (και ένταση, έχουν πολύ χαρακτηριστική γλώσσα), μεγαλύτερη από όση σηκώνει ένα τόσο μικρό κείμενο.

 

Η πλοκή είναι, επίσης, πολύ γεμάτη, κάπως μπερδεμένη για 3.000 λέξεις. Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. Δυσκολεύτηκα να καταλάβω τι ακριβώς έγινε. Δυσκολεύτηκα κυρίως λόγω των πισωγυρισμάτων και των πολλών προσώπων, για να ξεμπλέξω ποιος είναι ο Γαληνός και ποιος ο Πευκέστας πισωγύριζα κι εγώ στις παραγράφους. Αλλά και λόγω της πληθωρικής γραφής. Τα περισσότερα τα αφηγείσαι μέσω διαλόγων, και εκεί είναι το πρόβλημα: αφού έχεις και δύσκολη υπόθεση, ο έντονος χαρακτήρας των διαλόγων τραβάει πολύτιμη ενέργεια κατά την ανάγνωση.

 

Μου άρεσε το στοιχειό, μου άρεσε η σχέση Άρτεσεν-Καρν, μου άρεσε το κλίμα της ιστορίας, που με ένα ξεκαθάρισμα θα γίνει σούπερ, :good: όπως και η πλοκή, που χρειάζεται πολύ άπλωμα για να λειτουργήσει όπως της ταιριάζει. 

Link to post
Share on other sites

Αυτή η ιστορία πραγματικά με έκανε να δυσκολευτώ στο ποια να ψηφίσω. Με κέρδισε γιατί είναι απλά όμρφη, με όλη την ένοια της λέξης. Ο ιδιωματικός λόγος, οι περιγραφές, τα ονόματα καθώς και διάφορες λεπτομέρειες (όπως πχ η πνευματιστική ύπαρξη του Ιξέρνυχου, τα μαγικά σχέδια) έχουν μια καταπληκτική συνοχή, και σχεδιάζουν καλαίσθητα έναν ολοκληρωμένο κόσμο. Τα στοιχεία αυτά είναι αρκετά πυκνά και συχνά φλερτάρουν με την υπερβολή, κάτι το οποίο μου σχεδιάζει μια σχεδόν υπερρεαλιστική, ονειρική εικόνα. Αυτή η αισθητική δένει πολύ ομαλά με το φάντασυ στοιχείο και κάνει την ιστορία σου ιδιαίτερα ευχάριστη.

 

Από 'κει και πέρα, το μόνο μου πρόβλημα ήταν με το ξεδίπλωμα της πλοκής. Οι χαρακτήρες είναι καλοφτιαγμένοι και τα δρώμενά τους λογικά, αλλά - ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την έκφραση του κειμένου - θα περίμενα κάτι παραπάνω απ' τη λογική, κάτι πιο συναισθηματικό. Επίσης, η μεταφορά του Ιξέρνυχου απ' τον έναν άνθρωπο στον άλλον, αν και ενδιαφέρουσα διαδικασία που χρησιμοποιείται περίτεχνα αργότερα, μου φάνηκε περίεργη... τελικά το φίδι φεύγει χάρη στα σχέδια του μάγου, τα οποία φέρνουν τη βροχή - αλλά γιατί πάει στον Άρτεσεν; Δεν είναι και ο ίδιος μέσα στην βροχή; Η πυκνότητα του λόγου εδώ δουλεύει εναντίον της ομαλής ροής των γεγονότων. Αυτό που καταλάβα είναι πως το Ξορνύχι αντιλαμβάνεται πως βρέχει από πάνω του, βγαίνει απ' τον Καρν και, χάρη στα σχέδια του Πευκέστου, βλέπει τον Άρτεσεν σαν το σώμα που θέλει να καταλάβει. Όλα αυτά είναι πολλά πράγματα για να εικάσει κάποιος, δεδομένου πως είναι όλα μαζεμένα σε λίγα κρυπτικά λόγια του Καρν. Από εκεί το τέλος έρχεται σχετικά απότομα για να μου μεταδώσει όλη τη δύναμη της τραγικής κατάστασης του άτυχου κλέφτη, κάτι που αντισταθμίζεται κάπως από την αναφορά του μυστηριώδους μάγου που μπορεί να τον βοηθήσει.

 

Μπορεί να λέω όλα τα παραπάνω, αλλά νε ξέρεις πως τα λέω με μισή καρδιά μπροστά στην ομορφιά της ιστορίας σαν σύνολο. Συγχαρητήρια για ένα εξαιρετικό κείμενο!  :victory:

Edited by arjunk
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..