Jump to content

Το παράξενο συμβάν του ανίκητου Στίλμαν


Recommended Posts

MadnJim

Όνομα Συγγραφέα: MadnJim

Είδος ποιήματος: Περιγραφικό κι αυτό, ίσως και λίγο sci fi

Αριθμός Στίχων: 12 στροφές των 4 στίχων, 48 στίχοι



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΣΥΜΒΑΝ ΤΟΥ ΑΝΙΚΗΤΟΥ ΣΤΙΛΜΑΝ

 

Όλοι μπροστά καθόντουσαν στις γιγαντοοθόνες

όποτε ο Στίλμαν πάλευε μες την κλειστή αρένα

δεν είχε η Μητρόπολη στα ματς αυτά κανόνες

κι απ' τα ρομπότ που πάλευαν ορθό έμενε ένα.

 

Ανίκητος πρωταθλητής, το πρόσωπο στην πόλη

κι ας ήταν μόνο μέταλλο και δέρμα σιλικόνη

για να τον δούνε τρέχανε τον αγαπούσαν όλοι

μα ήταν ζωή μηχανική, και ψεύτικη, και μόνη.

 

Δεν είχε κάποιον σύντροφο παρέα να του κάνει

και σαν γυρνούσε σπίτι του βυθίζονταν στη λήθη

ήξερε τον φορτιστή σαν ασφαλές λιμάνι

τ' ανθρώπινα αισθήματα γι' αυτόν ήτανε μύθοι.

 

Μια νύχτα πάλι γύρισε με νίκη στις γροθιές του

και έμελλε να είν' αυτή που θ' άλλαζε η ζωή του

ξάπλωσε στον φορτιστή να φτιάξουν οι πληγές του

και απενεργοποίησε για λίγο το κορμί του.

 

Ήτανε τύχη ή ριζικό ποιος άραγε να ξέρει

μα ο ήλιος έκανε έκρηξη μαγνητική μεγάλη

μια καταιγίδα ηλεκτρική ξεκίνησε να φέρει

στη Γη μεγάλο μπέρδεμα στις μηχανές και ζάλη.

 

Τον θάνατο θα γνώριζε αν ήταν από σάρκα

μα ήταν ρομπότ και ξύπνημα περίεργο θα ζούσε

του θύμισε όταν σηκώθηκε σε κάτι αφίσες πάρκα

ο τόπος που βρισκότανε και στην πλαγιά κοιτούσε.

 

Ήτανε σε μιας ιτιάς τον ίσκιο ξαπλωμένος

και κοίταζε τον ουρανό αντί για το ταβάνι

γρασίδι κάτω του υγρό κι έμειν' απορημένος

να προσπαθεί ν' αντιληφθεί που είναι και τι κάνει.

 

Ένας αετός πολύ ψηλά πέταγε στον αέρα

κι ένα φίδι σύρθηκε επάνω στην κοιλιά του

ήτανε μια ηλιόλουστη υπέροχη ημέρα

και μια πηγή κελάρυζε κάπου εκεί κοντά του.

 

Σηκώθηκε μα δεν ήξερε το βράδυ τι συνέβη

η μνήμη του δεν βόηθαγε να του το εξηγήσει

όμως του ήλιου η έκρηξη ήταν που παρενέβη

κι αιώνες στον χρόνο φρόντισε να τον πισωγυρίσει.

 

Τίποτα την Μητρόπολη δεν είδε να θυμίζει

εκεί στον θόλο ζούσανε σαν σε κονσέρβα ανθρώποι

μα εδώ φρεσκάδα γύρω του κι αρώματα μυρίζει

κι ας ήξερε πως χάθηκαν για πάντα αυτοί οι τόποι.

 

Κατέβηκε ο Στίλμαν την πλαγιά το ρυάκι πάει ζυγώνει

δεν είχε δει ξανά νερό λεύτερα να κυλάει

γεμάτος περιέργεια σκύβει κοντοσιμώνει

το βήμα του διστακτικό, απλώνει κι ακουμπάει.

 

Εκεί το θαύμα τέλειωσε σαν μπήκε μες το ρέμα

γρήγορα βραχυκύκλωσε και έσβησε μονάχος

την τελευταία εικόνα του την πέρασε για ψέμα

που η CPU του έγραψε all system error, λάθος...

                                              By MadnJim 

Edited by MadnJim
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
elgalla

Χαχαχα! Πολύ γέλασα! Σε ζηλεύω γιατί εγώ δεν τα καταφέρνω καθόλου καλά με τα ποιήματα που αφηγούνται ιστορίες, οπότε πάντα εκτιμώ όσους μπορούν να το κάνουν και μάλιστα πετυχημένα. Είναι χιουμοριστικό και ανάλαφρο, αλλά σε αρκετά σημεία το πιάνει...λόξιγκας. Αυτό που θέλω να πω είναι πως υπάρχουν αρκετά σημεία όπου το μέτρο δεν σου βγαίνει (θα το καταλάβεις κι εσύ αν μπεις στη διαδικασία να το διαβάσεις δυνατά μια-δυο φορές). Πέρασα καλά, πάντως, με την ανάγνωση και το βρήκα πολύ ευχάριστο γενικά. 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Ρε Σπυρέτο πόσα έγραψες;

Πάλι η Αταλάντη πρόφτασε και σου έγραψε όσα θα έγραφα και εγώ. Πάντως διασκεδαστικότατο. Χάνεις το μέτρο μια εδώ μια εκεί. Διάβαζε δυνατά και μέτρα. Ξέρεις.

 

Ανίκητος πρωταθλητής, το πρόσωπο στην πό-λη είναι το μέτρο σου.

 

Όπως και να έχει, μπράβο σου!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω αυτό που λέτε με το μέτρο! Άσχετος! Εμένα όταν το διαβάζω μου βγαίνει μια χαρά. Θα προσπαθήσω να το κατανοήσω για να το διορθώσω. Χαίρομαι πάντως που έστω κι έτσι σας άρεσε...:)

Link to post
Share on other sites
elgalla

Ok, θα προσπαθήσω να σου δείξω. Το μέτρο έχει να κάνει με τον αριθμό των συλλαβών και την εναλλαγή στον τονισμό τους. Δες εδώ:

 

Δεν είχε κάποιον σύντροφο παρέα να του κάνει
και σαν γυρνούσε σπίτι του βυθίζονταν στη λήθη
ήξερε τον φορτιστή σαν ασφαλές λιμάνι
τ' ανθρώπινα αισθήματα γι' αυτόν ήτανε μύθοι.

 

 

Και διάβασε την ίδια στροφή με τον στίχο αλλαγμένο ώστε να βγαίνει το μέτρο:

 

Δεν είχε κάποιον σύντροφο παρέα να του κάνει
και σαν γυρνούσε σπίτι του βυθίζονταν στη λήθη
ο φορτιστής του ήτανε το μόνο του λιμάνι
τ' ανθρώπινα αισθήματα γι' αυτόν ήτανε μύθοι.

 

 

Με τα κεφαλαία δείχνω τη συλλαβή που τονίζεται. Εσύ χρησιμοποιείς σε όλο το ποίημα την εξής μορφή

 

δεν-ΕΙ/χε-ΚΑ/ποιον-ΣΥ/ντρο-ΦΟ/πα-ΡΕ/α-ΝΑ/του-ΚΑ/νει

 

Τι κάνεις λοιπόν λάθος στο σημείο με το φορτιστή; Αλλάζεις το μέτρο εντελώς και το κάνεις ως εξής:

 

Η-ξε/ΡΕ-τον/ΦΟΡ-τι/ΣΤΗ-σαν/Α-σφα/ΛΕΣ-λι/ΜΑ-νι

 

Βλέπεις τη διαφορά; Ελπίζω να βοήθησα :D

Edited by elgalla
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Νομίζω πως ναι, κάτι ψιλοκατάλαβα. Πρέπει να το δω λίγο περισσότερο όμως, θα το προσέχω στο εξής μέχρι να το πετύχω. Ευχαριστώ πολύ πολύ! :rose:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Το διάβασα κι εγώ. Δεν νομίζω ότι μπορώ να δώσω συμβουλές τόσο στοχευμένες όσο οι δύο προγράψασασες, γι' αυτό θα αρκεστώ στη γνώμη του αναγνώστη,

Αυτό σου το ποίημα, σε αντίθεση με τον ναυαγό, δεν μου άρεσε. Στο ρυθμό κι εγώ παρατήρησα κάποιο πρόβλημα, αλλά αυτό που μάλλον δεν μου άρεσε είναι ο συνδυασμός σάι-φάι υποβάθρου σε ποίημα μορφής καθαρά συνδεδεμένης με την παράδοση (αν και εκτίμησα πολύ την πρόθεση). Κάτι δεν έδεσε καλά για μένα στην εκτέλεση, δεν το χάρηκα.

 

Σε κάθε περίπτωση, έχεις ικανότητα να σκαρώνεις ρίμες που να βγάζουν νόημα κι αυτό είναι θετικό.

Edited by Morfeas
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Νομίζω κατάλαβα Νικόλα τι δεν σου άρεσε, αλλά διαφωνώ λίγο. Γιατί να πρέπει να γράφονται μόνο παραδοσιακού ύφους ποιήματα σ' αυτό το στυλ;

Όπως και να 'χει σ' ευχαριστώ για τον αναγνωστικό σου χρόνο φίλε μου...:)

Link to post
Share on other sites
Morfeas

Γιατί να πρέπει να γράφονται μόνο παραδοσιακού ύφους ποιήματα σ' αυτό το στυλ;

Δεν είπα κάτι τέτοιο, είπα ότι η μορφή είναι συνδεδεμένη στο μυαλό μου με ιστορίες πιο "παραδοσιακές". Όπως γράφω παρακάτω, εκτίμησα την πρόθεση. Αλλά μου τα χάλασε η εκτέλεση.

Και στον ναυαγό χρησιμοποιείς στοιχεία που δεν είναι της παράδοσής μας, αλλά παρ' όλα αυτά μου άρεσε, γιατί η μορφή έδεσε με το περιεχόμενο. Εδώ σε εμένα (και πιθανώς μόνο σ' εμένα) δε λειτούργησε.

 

δεν μου άρεσε είναι ο συνδυασμός σάι-φάι υποβάθρου σε ποίημα μορφής καθαρά συνδεδεμένης με την παράδοση (αν και εκτίμησα πολύ την πρόθεση). Κάτι δεν έδεσε καλά για μένα στην εκτέλεση, δεν το χάρηκα.

 

Σκέψου, δηλαδή, ένα hard sci-fi (το μισό με ορολογίες) με λαϊκότροπο ύφος. Μπορεί να βγει καλό; Αμέ, μπορεί να βγει και κάτι εξαιρετικό. Αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν θα δέσει τόσο καλά, γιατί αν δεν είναι άψογο, θα χτυπήσει σε κάποιους (εμένα, στην προκειμένη) αναγνώστες.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Μην παρεξηγηθώ Νικόλα, δεν ξέρω τίποτα από ποίηση, απλά γράφω αυθόρμητα όπως μου βγαίνει και μου "κάθεται" καλά στο αυτί, και ακριβώς λόγω έλλειψης γνώσεων πάνω στο θέμα "ποίηση" δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω όσα μου λέτε. Αλλά προσπαθώ, γι' αυτό και ρωτάω...:)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Όχι ρεεε! :shout:

 

:lol: :lol: :lol:

 

Ήταν πολύ ωραίο, αλλά η τελευταία στροφή... πώς να σ' το πω, απογοητευτική. :p Κρίμα, πάνω που ανακάλυψε έναν άλλο κόσμο.

 

Εδώ δεν κατάλαβα τι λες.

του θύμισε όταν σηκώθηκε σε κάτι αφίσες πάρκα
ο τόπος που βρισκότανε και στην πλαγιά κοιτούσε.

 

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

 

Όχι ρεεε! :shout:

 

:lol: :lol: :lol:

 

Ήταν πολύ ωραίο, αλλά η τελευταία στροφή... πώς να σ' το πω, απογοητευτική. :p Κρίμα, πάνω που ανακάλυψε έναν άλλο κόσμο.

 

Εδώ δεν κατάλαβα τι λες.

του θύμισε όταν σηκώθηκε σε κάτι αφίσες πάρκα
ο τόπος που βρισκότανε και στην πλαγιά κοιτούσε.

 

 

 

Ήθελα να βγει μια ειρωνεία στο τέλος Άννα, ξέρεις, ολόκληρο ταξίδι στο χρόνο και να την πάθει έτσι! :)

Σ' αυτό το δίστιχο τα λέω πράγματι λίγο δύσκολα. Φαντάσου μια δυστοπική μεγαπόλη του μέλλοντος, πανύψηλα κτίρια δίπλα σε κτίρια, κάτι σαν το περιβάλλον του Δικαστή Ντρεντ. Τσιμέντο ατσάλι και γυαλί, κάτω από έναν προστατευτικό θόλο. Το πράσινο υπάρχει μόνο σε πάρκα, και μόνο για τους λίγους που μπορούν να πληρώσουν το αντίτιμο. Ο Στίλμαν γυρίζει πίσω στον χρόνο και βρίσκεται σε μια κατάφυτη πλαγιά, και κάτι τέτοιο ως τότε έχει δει μόνο στις διαφημιστικές αφίσες αυτών των πάρκων. Κάτι τέτοιο δηλαδή είχα στο μυαλό μου όταν το έγραφα... :)

Χαίρομαι που σου άρεσε!... :)

Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
Nienor

Αυτό το στυλ, το ιστοριούλα και μάλιστα μαύρη έμμετρη είναι μάλλον του στυλ μου πιο πολύ από όλα τα είδη ποίησης. Γιατί (χαλόουυυ) είναι ίσως και η μόνη που την καταλαβαίνω κανονικότατα :p Οκ, ο ναυαγός κι εμένα μου αρέσει πιο πολύ, αλλά κι αυτό μια χαρά είναι, το διαβάζεις ευχάριστα και θέλεις να δεις τι θα γίνει παρακάτω. Λίγο το τέλος... νιαχ... δεν ξέρω, τίποτα. Μια χαρά είναι.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Α, σαν εμένα κι εσύ, καταλαβαίνεις καλύτερα αυτά που περιγράφονται κι όχι τόσο αυτά που εννοούνται. Σε νιώθω. Χαίρομαι πολύ που διασκέδασες και πέρασες ευχάριστα τον χρόνο σου Κιάρα...:)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..