Jump to content

Recommended Posts

Ιρμάντα

Όνομα Συγγραφέα: Ειρήνη Μαντά
Είδος ποιήματος: φάντασυ/ επικό/ λυρικό ποίημα.
Αριθμός Στίχων: 45
Σχόλια: Τελευταία και καταϊδρωμένη. Σήμερα το σκάρωσα. Ελπίζω να σας αρέσει.  Με βάση τις λέξεις που μας έβαλε η Κιάρα εδώ

 

 

Λύρα

 

Μες σε γιορτές χαρμόσυνες, στο πρόσταγμα της μούσας,

Λύρα χρυσή με φτιάξανε τραγούδι να λαλώ,

Κάνω να τρέμουν οι ψυχές σαν τρέμουν οι χορδές μου

Πάθη κι ανδραγαθήματα στο μέλος τα μετρώ.

 

Μα σαν ο ήλιος έπεσε κι απόκαμε η μέρα

Σαν εστερέψαν τ’ άσματα και σώθηκε η λαλιά

Ό,τι όμορφο λογίζονταν, εγέμισε φοβέρα

και μαύρο μένος κέντρισε την άμαθη καρδιά.

Σε ρίζα δέντρου σκάβουνε, -φτάσανε κι από πέρα-

Τη λύρα για να θάψουνε, αλάλητη, βαθιά.

 

Λύρα βουβή- μα κάποτε, ποιητές οι σύντροφοί μου,

Χαμένοι όλοι από καιρούς στη νυχτωμένη λήθη,

Χαμένοι, όπως και οι φορές που μες σε ανθρώπων πλήθη

Ακάματα ιστορούσαμε των κραταιών τα ήθη.

Τότε που οι νιοι τ’ απίστευτα και τρομερά τολμούσαν,

Και δράκους εξεπάστρευαν και πόλεις επατούσαν

Κάστρα κουρσεύουν οι Αχαιοί για της ωραίας τον ίσκιο

Θάλασσες ζεύει ο Διγενής και σκίζει τα βουνά

-τέτοια ξομπλιάζω μοναχή ως να ‘ταν το προικιό μου

κλεισμένη εδώ στ’ ανήλιαγα, βαθιά και σκοτεινά-

Σωριάζει ο Μεγαλέξανδρος θεριά στο πέρασμά του

Για να βρει την του αθάνατου νερού χρυσή πηγή

Κι ως φέγγει τούτη η ανάμνηση, μου φαίνεται και βλέπω

Χλωμής φωτιάς το σάλεμα κι ωχρή μαρμαρυγή

 

Ξημέρωσε στη στράτα μου και ήλιος στο κελί μου;

Ποιος ξεκλειδώνει για να μπει νιούτσικο φως στη κλίνη

Του αμίλητου θανάτου μου, της άθλιας μοναξιάς;

Ποιος μου ταράζει της σιωπής την άφωνη γαλήνη;

Ποιος σκάβει μες στον κούφιο μου αρχαίο κορμό ιτιάς

Και ποιος κατέχει αντίμαγο της δολερής γητειάς;

 

Ως λάμπει η μέρα λάμψανε τα θεϊκά του όπλα,

Κι απάνω στο σκουτάρι του χρυσάφι αναλυτό

Στα μάτια του έχει πόλεμο κι αντάρα μες στο χέρι

Και τ’ άγγιγμα το πύρινο θαρρώ πως δε βαστώ.

Μ’ αρματωμένα δάχτυλα, τα πέπλα της αράχνης

Που μ’ έζωναν ως σάβανο τραβάει και ευθύς φυσά

Τη σκόνη όπου μ’ έχριζε πυκνά, ώσπου να μείνω

Χρυσή και κατακάθαρη, γλυκόλαλη ξανά.

Του Διγενή τη δύναμη θωρώ στ’ ανδρείο χέρι

Το βλέμμα είναι τ’ Αλέξανδρου κι αυτή η αρματωσιά

Της Θέτιδας δεν έντυνε τον γιο τον ξακουσμένο;

Βρέθηκα, καθώς φαίνεται, σε τόπο ξεχασμένο,

Κάθε παλιό τραγούδισμα το βλέπω ζωντανό-

οι ήρωες πεθαίνουνε παρόμοια με τις τέχνες

Κι έτσι των μύθων διάβηκα το σύνορο κι εγώ.

 

 

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
elgalla

Είχες δεν είχες, τελικά, μυθολογικό έγραψες! Πολύ ωραία χρήση των λέξεων και θεματολογία, πολύ καλή χρήση του μέτρου σε όλη τη διάρκεια, όμορφες εικόνες, ιδανική επιλογή λέξεων. Φαίνεται, όμως, ότι πρόσεξες περισσότερο το μέτρο απ' ό,τι την ομοιοκαταληξία γιατί χρησιμοποιείς πολλά διαφορετικά μοτίβα ομοιοκαταληξίας και κάπου, δεν ξέρω, αυτό με χάλασε. Γενικά μου άρεσε πάρα πολύ, απλά θα προτιμούσα ένα σταθερό pattern, νομίζω. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Είχες δεν είχες, τελικά, μυθολογικό έγραψες! Πολύ ωραία χρήση των λέξεων και θεματολογία, πολύ καλή χρήση του μέτρου σε όλη τη διάρκεια, όμορφες εικόνες, ιδανική επιλογή λέξεων. Φαίνεται, όμως, ότι πρόσεξες περισσότερο το μέτρο απ' ό,τι την ομοιοκαταληξία γιατί χρησιμοποιείς πολλά διαφορετικά μοτίβα ομοιοκαταληξίας και κάπου, δεν ξέρω, αυτό με χάλασε. Γενικά μου άρεσε πάρα πολύ, απλά θα προτιμούσα ένα σταθερό pattern, νομίζω. 

Ευχαριστώ πρώτον για τα καλά σου λόγια!

Ήθελα να αφηγείται μία κανονική ιστορία το ποίημά μου.

Έχω επιρροές από δημοτική ποίηση και μου βγαίνουν κάτι τέτοια. Να δω αν θα προφτάσω να γράψω και άλλο...

Edited by Ιρμάντα
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Μου άρεσε πολύ Ειρήνη, αυτό το χαρακτηριστικό ύφος σου πάντα μου αρέσει να το διαβάζω. :good:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Rhialto

Μου άρεσε πολύ από άποψη θεματολογίας και χρήσης της γλώσσας 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ειρήνη, θες να πεις ότι σήμερα το 'γραψες αυτό; :p

 

Μου άρεσε πολύ, μου φάνηκε πάρα πολύ προσεγμένο, φαίνεται ότι έχεις μελετήσει την δημοτική ποίηση από διάφορες πολύ πετυχημένες λεπτομέρειες, στο μέτρο και στο περιεχόμενο (π.χ. το αδιόρατο σχήμα του κύκλου). Δεν έχω κάποιο αρνητικό (αν και αντιλήφθηκα σε σημεία αυτό που αναφέρει η elgalla).

Εξαιρετικό το τέλος:

 

οι ήρωες πεθαίνουνε παρόμοια με τις τέχνες

Κι έτσι των μύθων διάβηκα το σύνορο κι εγώ.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

 

Ειρήνη, θες να πεις ότι σήμερα το 'γραψες αυτό; :p

 

Μου άρεσε πολύ, μου φάνηκε πάρα πολύ προσεγμένο, φαίνεται ότι έχεις μελετήσει την δημοτική ποίηση από διάφορες πολύ πετυχημένες λεπτομέρειες, στο μέτρο και στο περιεχόμενο (π.χ. το αδιόρατο σχήμα του κύκλου). Δεν έχω κάποιο αρνητικό (αν και αντιλήφθηκα σε σημεία αυτό που αναφέρει η elgalla).

Εξαιρετικό το τέλος:

 

οι ήρωες πεθαίνουνε παρόμοια με τις τέχνες

Κι έτσι των μύθων διάβηκα το σύνορο κι εγώ.

 

Εννοώ ότι το έγραψα το πρωί που το ανέβασα. Αυτό ρωτάς; 'Ετσι κι αλλιώς είχα θέμα με τον υπολογιστή νωρίτερα. Μόνο που τελικά δεν πρόφτασα να γράψω και δεύτερο.

Ευχαριστώ για τα σχόλια, το χρόνο και τα καλά σου λόγια!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
Nienor

Τώρα, εσύ είσαι που μου θύμισες να έρθω να τα σχολιάσω κάποια στιγμή... Πόσο λακωνική να είμαι μαζί σου? :p

 

Το μόνο που μπορώ να σου πω που να έχει νόημα είναι ότι εμένα, και αυτό αλλά και γενικά τα ποιήματά σου, μου φαίνονται επαγγελματικά. Κακή λέξη, αλλά αυτήν έχω :p Έχεις τα πάντα: λέξεις σωστές και χρησιμοποιημένες άψογα, ρυθμό, ιστορία, νόημα, συναίσθημα με το σταγονόμετρο μόνο και όπου ακριβώς εσύ θες, μεγαλείο που καταφέρνει να ξεπερνά την ελληνοπρέπεια. Τι να σου λέω κι εγώ τώρα, ότι μου αρέσει? Ποιος χέστηκε άμα μου αρέσει εμένα άμα κάτι είναι πραγματικά πολύ καλό και το ξέρεις?

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Τώρα, εσύ είσαι που μου θύμισες να έρθω να τα σχολιάσω κάποια στιγμή... Πόσο λακωνική να είμαι μαζί σου? :p

 

Το μόνο που μπορώ να σου πω που να έχει νόημα είναι ότι εμένα, και αυτό αλλά και γενικά τα ποιήματά σου, μου φαίνονται επαγγελματικά. Κακή λέξη, αλλά αυτήν έχω :p Έχεις τα πάντα: λέξεις σωστές και χρησιμοποιημένες άψογα, ρυθμό, ιστορία, νόημα, συναίσθημα με το σταγονόμετρο μόνο και όπου ακριβώς εσύ θες, μεγαλείο που καταφέρνει να ξεπερνά την ελληνοπρέπεια. Τι να σου λέω κι εγώ τώρα, ότι μου αρέσει? Ποιος χέστηκε άμα μου αρέσει εμένα άμα κάτι είναι πραγματικά πολύ καλό και το ξέρεις?

Εντάξει κοκκίνισα. Seriously.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..