Jump to content
Sign in to follow this  
SymphonyX13

Η Πύλη

Recommended Posts

SymphonyX13

Όνομα Συγγραφέα:SymphonyX13
Είδος: Τρόμου
Βία; Λίγη
Σεξ;  Όχι
Αριθμός Λέξεων:2057
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Η πρώτη στην ουσία ιστορία στην οποία πρωταγωνιστεί ο Σπύρος(madnjim) σε αυτό το ιδιαίτερο παιχνίδι που έχουμε, αφού στην "Αγέλη" απλώς χρησιμοποίησα το όνομα του. Περιέχει έντονες σκηνές φρίκης θα έλεγα, αλλά συγχρόνως έχει και μερικά σημεία μαύρου χιούμορ.
Αρχείο:Η Πύλη....doc

 

Η Πύλη...

Ο Σπύρος πάντα πίστευε ότι υπήρχαν "πύλες". Πύλες που οδηγούσαν σε άλλους γαλαξίες, άλλα σύμπαντα, πύλες που μπορεί να συνέδεαν διαστάσεις ή χρονικά σημεία που τα χώριζαν χιλιετιρίδες και ίσως οδηγούσαν σε άλλες σφαίρες ύπαρξης, που ένα μόνο μικρό ψήγμα τους μπορούμε να φανταστούμε. Η οργιάζουσα φαντασία του τον είχε κάνει να "δει" πολλές από αυτές και τους προορισμούς τους. Είχε φροντίσει μάλιστα να τις περιγράψει γλαφυρότατα σε πολλές από τις ιστορίες του. Μια από αυτές βρισκόταν μέσα στην Μεγάλη Πυραμίδα με την μορφή ενός λοξού βωμού και είχε οδηγήσει τον φίλο του τον Δημήτρη, σε ένα πλανήτη που κατοικούσαν οι Μεγάλοι Παλιοί του Lovecraft.

 

Ποτέ όμως δεν είχε φανταστεί, ότι πύλες μπορεί να υπήρχαν και στα πιο απλά συνηθισμένα πράγματα. Ή σε ακούσιες ανακλαστικές κινήσεις που οδηγούσαν σε φρικτούς προορισμούς και είχαν αναγκάσει την εξέλιξη να βρει αποτελεσματικούς, όσο και απλούς τρόπους άμυνας, για να μας προφυλάξει από την τρέλα.

 

Όλα ξεκίνησαν με το ατύχημα που είχε με την μηχανή. Λάδια χυμένα στον δρόμο που δεν πρόσεξε παρά μόνο την τελευταία στιγμή, τον έκαναν να χάσει τον έλεγχο και να καταλήξει σφηνωμένος κάτω από ένα παρκαρισμένο φορτηγάκι. Το κράνος που φόραγε του είχε σώσει την ζωή, αλλά το χτύπημα ήταν πολύ σφοδρό και τον άφησε αναίσθητο. Οι τραυματιοφορείς που έφτασαν στο σημείο του ατυχήματος πίστεψαν ότι είχε πεθάνει, όταν του έβγαλαν το κράνος και τον είδαν με ορθάνοιχτα μάτια. Ο σφυγμός όμως που ένιωσαν να χτυπάει στον λαιμό του, τους έκανε να πέσουν αμέσως πάνω του και μετά τις πρώτες βοήθειες να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο.

 

Στην μια εβδομάδα που νοσηλεύθηκε του έκαναν όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και οι αξονικές έδειχναν ένα μεγάλο αιμάτωμα που υποχωρούσε σταδιακά. Πουθενά όμως δεν φαινόταν κάποιος μόνιμος τραυματισμός ή κάποια κάκωση, που να εξηγούσε το γιατί δεν μπορούσε πλέον να κλείσει τα μάτια του.

 

Φυσικά οι γιατροί του είπαν πόσο τυχερός ήταν, αφού από την μια ζούσε και από την άλλη το μόνο που του προκάλεσε το αιμάτωμα, ήταν αυτής της φύσης. Θα μπορούσε να είχε πάθει πολύ χειρότερα πράγματα, όπως την ολοκληρωτική απώλεια κάποιας αίσθησης. Ο Σπύρος το ήξερε από πρώτο χέρι αυτό, αφού ένα μέλος της οικογενειάς του, μετά από ανάλογο τραυματισμό είχε χάσει παντελώς την οσφρησή του. Οι γιατροί δεν ήταν επίσης σε θέση να εξηγήσουν, γιατί εκτός του ότι δεν μπορούσε να κλείσει εκούσια τα μάτια του, δεν μπορούσε να το κάνει έστω και με το ζόρι. Κάθε προσπάθεια όχι μόνο δεν είχε αποτέλεσμα, αλλά του προκαλούσε και αφόρητο πόνο.

 

Όσο έμεινε στο νοσοκομείο, έμαθε να αντιμετωπίζει όσο καλύτερα μπορούσε αυτό το πρόβλημα, που ακόμα δεν ήξερε αν θα ήταν προσωρινό ή μόνιμο. Πλέον κυκλοφορούσε συνέχεια με κολύρια και μπουκαλάκια με ορό, που χρησιμοποιούσε κάθε τόσο για να κρατάει τα μάτια του υγρά και φορούσε μόνιμα ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου για να τα ξεκουράζει. Τα βράδια ή όποτε ήθελε να κοιμηθεί, φορούσε αυτά τα καλύματα για τα μάτια, που έβλεπε σε ταινίες κάποιους να φορούν για να κοιμούνται ευκολότερα και πάντα έβρισκε εντελώς γελοία.

 

Οι μέρες πέρασαν και ο Σπύρος πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο μαζί με οδηγίες για το τι έπρεπε να προσέχει (απαγορεύονταν αυστηρά οι απότομες κινήσεις του κεφαλιού, αφού μπορούσαν να του προξενήσουν αυτόματα κρίσεις ιλίγγου) και πότε έπρεπε να γυρίσει για επανεξέταση.

 

Όταν το ταξί σταμάτησε μπροστά στην πόρτα του, πλήρωσε για την διαδρομή, βγήκε έξω και έμεινε λίγο να κοιτάζει το σπίτι του, που τόσο κοντά είχε φτάσει να μην το ξαναδεί ποτέ. Ξεκλείδωσε την πόρτα, μπήκε μέσα και σωριάστηκε στον καναπέ του σαλονιού βγάζοντας έναν αναστεναγμό ανακούφισης.

 

«Σπίτι μου σπιτάκι μου» μουρμούρισε.

 

Τότε το βλέμμα του έπεσε πάνω στο βιβλίο που βρισκόταν στο τραπεζάκι. Ήταν ο "Θόλος" του Stephen King, που διάβαζε πριν το ατύχημα. Σηκώθηκε, το πήρε στα χέρια του και πηγαίνοντας προς την κουζίνα για να βάλει ένα ποτήρι νερό, πρόσεξε το στρώμα σκόνης που κάλυπτε το εξώφυλλο. Τον ενοχλούσε αφάνταστα η σκόνη, ειδικά πάνω στα βιβλία του.Το έφερε κοντά στο πρόσωπο του και το φύσηξε δυνατά.

 

Μόρια σκόνης σηκώθηκαν και μερικά χώθηκαν στα ρουθούνια του. Κατάλαβε την μύτη του να τον γαργαλάει και σκέφτηκε: "πλάκα θα έχει όταν θα βγώ έξω, να δω πρόσωπα να κυματίζουν", θυμούμενος την ιστορία του ¨Φτερνίσματος¨ που είχε γράψει μετά από πρόκληση του Δημήτρη, ενώ έριχνε ένα δυνατό φτέρνισμα, το πρώτο του με ανοιχτά μάτια.

 

Το διάφανο πρόσωπο που είδε στα δέκα εκατοστά από το δικό του δεν κυμάτιζε καθόλου, είχε ματωμένες τρύπες στην θέση την ματιών και άνηκε σε μια γυναίκα που αυλάκωνε τα μάγουλα της με τα νύχια της και ούρλιαζε: "ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!". Φρίκη τον κυρίευσε και έκανε τρομοκρατημένος λίγα βήματα προς τα πίσω, διπλώθηκε στο τραπεζάκι και έπεσε πίσω στον καναπέ.

 

Κρύος ιδρώτας τον είχε λούσει, η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή, ενώ έψαχνε πανικόβλητος με τα μάτια του το δωμάτιο. Κανένας άλλος δεν βρισκόταν εκεί εκτός από αυτόν, που χωρίς να το καταλάβει, ξαναφτερνίστηκε. Η γυναίκα βρισκόταν ακριβώς από πάνω του αιωρούμενη, και συνέχιζε να ξεσκίζει τα μάγουλα της ουρλιάζοντας. Τότε το άδειο βλέμμα της καρφώθηκε πάνω του και τα χείλη της τραβήχτηκαν πίσω σε ένα ματωμένο χαμόγελο.

 

"ΔΩΣ'ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!" του ούρλιαξε, ενώ ορμούσε πάνω του με απλωμένα χέρια που χωρίς καμιά υπόσταση τον διαπέρασαν. Ο Σπύρος χωρίς να το σκεφτεί σταύρωσε τα χέρια του μπροστά από το πρόσωπο του και όταν τα τράβηξε είδε ότι ήταν μόνος. Κοίταξε γρήγορα δεξια-αριστερά για να σιγουρευτεί και προσπάθησε να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις του.

 

Δεν ήταν αληθινό αυτό που είχε συμβεί, δεν μπορούσε να ήταν. Ήταν μια παραίσθηση, μια καθυστερημένη επίπτωση του αιματώματος και τίποτα παραπάνω. Ομως γιατί συνέβηκε τώρα, τι την προκάλεσε, το φτέρνισμα;

 

"Φτερνίστηκα με ανοιχτά μάτια", σκέφτηκε ξαφνικά.

 

Σκέψεις και αναμνήσεις γέμισαν το μυαλό του. Ο Δημήτρης που του έλεγε: "το ξέρεις πως δεν μπορείς να φτερνιστείς με ανοιχτά τα μάτια; τι θα συνέβαινε, τι θα έβλεπες αν μπορούσες;". Θυμήθηκε τη γιαγιά του... όταν ο Σπύρος ήταν παιδί, την έβλεπε μετά από κάθε φτέρνισμα και ειδικά μετά από απανωτά, συνεχόμενα φτερνίσματα, να σταυροκοπιέται και να λέει: "Μπα σε καλό μου Παναγιά μου!". Πάντα του φαινόταν ότι η γιαγιά του άνοιγε τα μάτια σιγά σιγά και προσεκτικά, λες και φοβόταν κάτι. Μετά έκανε πάλι τον σταυρό της, σκούπιζε την μύτη της και συνέχιζε το πλέξιμο με το βελονάκι που έκανε τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

 

Σκούπισε τον ιδρώτα από το μετωπό του και πήρε μερικές βαθιές, αργές ανάσες, προσπαθώντας να ηρεμήσει τη καρδιά του που σφυροκοπούσε στο στήθος του. Όταν ηρέμησε αρκετά πήρε το κινητό του και τηλεφώνησε στον γιατρό που τον παρακολουθούσε τις προηγούμενες μέρες. Προσπαθώντας να είναι όσο πιο ψύχραιμος μπορούσε, αφού δεν θα βοηθούσε καθόλου αν ο γιατρός τον άκουγε σε κατάσταση υστερίας, του περιέγραψε ότι είχε συμβεί, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο πόσο αληθινό έδειχνε να ήταν.

 

Ο γιατρός τον καθησύχασε λέγοντας του ότι αρκετά συχνά, τους τραυματισμούς σαν τον δικό του, τους συνόδευαν έστω και καθυστερημένα, απίστευτα ρεαλιστικές, οπτικές και ακουστικές παραισθήσεις. Του συνέστησε να μείνει σπίτι, να πάρει ένα ηρεμιστικό και την επομένη μπορούσε να τον επισκεφτεί . Ο Σπύρος έκλεισε το τηλέφωνο.

 

«Σίγουρα θα σε επισκεφτώ» μουρμούρισε, αφού δεν είχε σκοπό να αφήσει τίποτα στην τύχη.

 

Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας τις πέρασε χωρίς κάποιο ιδιαίτερο συμβάν, προσπαθώντας να διαβάσει τον "Θόλο", αλλά χωρίς να καταφέρει να μείνει συγκεντρωμένος για παραπάνω από 2-3 σελίδες την φορά. Έφτιαξε και έφαγε ένα σάντουιτς, όχι ότι είχε ιδιαίτερη όρεξη, αλλά για να μην κοιμηθεί με άδειο στομάχι και αργά το βράδυ, αφού πήρε ένα ηρεμιστικό χάπι, φόρεσε στα μάτια του τα καλύματα με τα αρκουδάκια και ενώ δεν το περίμενε, βυθίστηκε σε έναν ήσυχο ύπνο χωρίς όνειρα.

 

Όταν ξύπνησε την επόμενη μέρα σηκώθηκε, ντύθηκε, έφτιαξε έναν καφέ και μετά τηλεφώνησε στον γιατρό του, που του είπε ότι είχε κάποιο κενό τώρα το πρωί και θα μπορούσε να πήγαινε αν ήθελε. Αφού έκλεισαν το ραντεβού, ο Σπύρος ήπιε τον καφέ του και μετά από λίγο πήρε τηλέφωνο για να καλέσει ταξί. Όταν αυτό ήρθε, έκατσε στο πίσω κάθισμα για να αποφύγει τον ήλιο, είπε στον ταξιτζή που ήθελε να πάει, και προσπάθησε να φέρει πάλι στο μυαλό του το χθεσινό περιστατικό. Πρίν προλάβει όμως να σκεφτεί οτιδήποτε, η βαριά μυρωδιά του αποσμητικού που κρεμόταν από το καθρεφτάκι, του χτύπησε τα ρουθούνια και χωρίς να το καταλάβει φτερνίστηκε δυνατά.

 

Μια απρόσμενη παγωνιά τον τύλιξε και είδε την ανάσα του να βγαίνει από το στόμα του λες και βρισκόταν έξω, σε μια πολύ κρύα χειμωνιάτικη μέρα. Έτριψε τα μπράτσα του με τα χέρια του και τότε με την άκρη του ματιού του, είδε ότι κάτι βρισκόταν δίπλα του, στην μέχρι πριν λίγο άδεια θέση. Γύρισε το κεφάλι και είδε ένα νεαρό κορίτσι, ντυμένο με ένα λευκό φόρεμα, να κάθεται δίπλα του και να τον κοιτάζει.

 

Το πρόσωπο της ήταν ακόμα πιο άσπρο από το φόρεμα της αφού τα χέρια της ήταν γεμάτα πληγές, με μια πολύ βαθιά σε κάθε καρπό, που έμοιαζαν να είχαν γίνει με το ξυράφι που κρατούσε στα χέρια της. Ο Σπύρος έβγαλε έναν λυγμό και στριμώχτηκε όσο μπορούσε πιο πολύ πίσω στο καθισμά του. Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου παρατήρησε ότι αυτό το κορίτσι δεν ήταν καθόλου διάφανο, βρισκόταν πραγματικά εκεί, έβλεπε το κάθισμα να βουλιάζει κάτω από το βάρος του και λεκέδες αίματος να το έχουν βάψει.

 

«ΔΕΝ ΗΡΘΕΣ ΠΟΤΕ!» του φώναξε, τινάζοντας πάνω του το ξυράφι. Ο Σπύρος ούρλιαξε, ενώ ένας έντονος πόνος ξεπήδησε από την παλάμη που σήκωσε προστατευτικά, μπροστά από το πρόσωπο του. Ενώ περίμενε και άλλο χτύπημα, είδε ότι ήταν μόνος του στο πίσω κάθισμα και τον ταξιτζή να τον κοιτάζει ανήσυχα μέσα από το καθρεφτάκι.

 

«Είστε καλά κύριε;» τον ρώτησε.

 

«Ναι, ναι, δεν συμβαίνει κάτι» ψέλισσε ο Σπύρος, « μόνο πηγαίνετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε παρακαλώ, εντάξει;»

 

Κοίταξε την παλάμη του που μια μακριά κόκκινη γραμμή άρχισε ήδη να αναβλύζει σταγόνες αίματος. Έβγαλε ένα μαντήλι και το τύλιξε γύρω από την παλάμη του. Το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς, όχι δεν ήταν παραίσθηση, η πληγή στο χέρι του το αποδείκνυε. Και ότι και αν συνέβαινε έδειχνε να χειροτερεύει. Χθες η γυναίκα που είδε στο σπίτι του ήταν ένα διάφανο φάντασμα, σήμερα όμως το κορίτσι που εμφανίστηκε δίπλα του, ήταν τόσο αληθινό όσο και αυτός.

 

Προσπάθησε να ηρεμήσει ενώ τρελές και σκόρπιες σκέψεις στριφογυρνούσαν στο μυαλό του... η γιαγιά του να σταυροκοπιέται μετά από κάθε φτέρνισμα, πύλες που ένωναν διαστάσεις ή χώριζαν τους νεκρούς από τους ζωντανούς....η "Εκτη Αίσθηση", ένα τρελό γελάκι βγήκε από το στόμα του ενώ σκεφτόταν " Ι see dead people".

 

Mετά από λίγα λεπτά, έφτασαν στο νοσοκομείο, ο Σπύρος πλήρωσε τον ταξιτζή και κατευθύνθηκε στο γραφείο του γιατρού που τον περίμενε. Πριν προλάβει όμως να του πει οτιδήποτε, ο γιατρός πρόσεξε την πληγή στο χέρι του και του ζήτησε να τον ακολουθήσει σε ένα άλλο δωμάτιο, όπου θα μπορούσε να την περιποιηθεί. Όταν έφτασαν ο Σπύρος κάθισε σε ένα από τα κλασικά, μαύρα, εξεταστικά κρεβάτια των νοσοκομείων και περίμενε, ενώ ο γιατρός ετοίμαζε ότι χρειαζόταν.

 

Ξαφνικά απανωτά, συνεχόμενα φτερνίσματα του έκοψαν σχεδόν την ανάσα. "Μπα σε καλό μου Παν..." πρόλαβε να πει πριν προσέξει έναν άντρα που στεκόταν μερικά μέτρα πιο πέρα και τον κοιτούσε. Ήταν τελείως γυμνός και ανοιγμένος λίγο κάτω από τον λαιμό μέχρι τον αφαλό. Το άνοιγμα της πληγής έκαναν τεράστιο, διαστολείς που ήταν στερεωμένοι στις άκρες της κρατώντας την ανοιχτή. Ο Σπύρος ούρλιαξε ενώ ο άντρας που άρχισε να προχωράει αργά προς το μέρος του, φανέρωσε την φυσική του υπόσταση παρασύροντας και ρίχνοντας ένα βάζο, που έπεσε και έγινε κομμάτια.

 

«Κύριε Σπύρο τι πάθατε;» ρώτησε ανήσυχα ο γιατρός.

 

«Ο άντρας!» του φώναξε ο Σπύρος έχοντας φτάσει στα πρόθυρα της τρέλας, «ο ανοιγμένος άντρας!»

 

Ο γιατρός έριξε μια ματιά χωρίς να δει τίποτα και προσπάθησε να τον ηρεμήσει. «Ησυχάστε κύριε Σπύρο, δεν υπάρχει τίποτα εκεί.»

 

«Μα είναι ακριβώς εκεί! ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ;» ούρλιαξε ο Σπύρος και αρπάζοντας τον γιατρό τον γύρισε προς το μέρος του άντρα που πλησίαζε με απλωμένα χέρια.

 

«Αφήστε με σας παρακαλώ» φώναξε ο γιατρός και με μια σπρωξιά κατάφερε να ξεφύγει από τον Σπύρο που κουλουριάστηκε στο κρεβάτι κλαψουρίζοντας, ενώ ο άντρας που σιγά σιγά έδειχνε να ξεθωριάζει, τον έφτανε και άπλωνε τα χέρια του πάνω του, που στην αρχή σφίχτηκαν στον λαιμό του αλλά μετά τον διαπέρασαν λες και ήταν φτιαγμένα από καπνό.

 

Τέσσερις νοσοκόμοι χρειάστηκαν για να καταφέρουν να ακινητοποιήσουν και να ναρκώσουν τον Σπύρο που χτυπιόταν γελώντας τρελά, με την λογική του να έχει κατακερματιστεί όταν σκέφτηκε... ότι πλησίαζε η Άνοιξη και αυτός ήταν αλλεργικός.

 

SymphonyX13

Αυγουστος 2013

 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Ααααααααααψούούού!... Σνιφ... :p

Edited by MadnJim
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Ααααααααααψούούού!... Σνιφ... :p

Σπύρο, προσοχή στην σκόνη, στο πιπέρι και στις γάτες αν είσαι αλλεργικός! :lol: Γείτσες!! :lol:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oceanborn

Όμορφο παιχνίδι να πρωταγωνιστεί κανείς στην ιστορία ενός φίλου του. Από την άλλη βέβαια, όταν έχουμε διήγημα τρόμου, τα πράγματα περιπλέκονται. Οπότε εκεί που ήμουν έτοιμη να ζηλέψω, μετά το τέλος της ιστορίας μία ανακούφιση την αισθάνθηκα τολμώ να πω! Είναι μία πολύ καλή ιδέα, με σωστή δόση χιούμορ και γρήγορο ρυθμό. 

Από την άλλη βέβαια, νομίζω, ότι ίσως τη βιάστηκες λίγο. Η έλλειψη κάποιας αίσθησης δίνει απίστευτο πάτημα για σύνθεση φρικτών σκηνικών. Θα μπορούσες έτσι ενδεχομένως να βελτιώσεις την ατμόσφαιρα της ιστορίας σου. 

 

 

Με όλο το θάρρος και τη συμπάθεια που σου έχω, εκείνο το πολύ σφοδρό, δεν γνωρίζω αν είναι γραμματικά εσφαλμένο αλλά ως γνήσια ψυχαναγκαστική μου χει καρφωθεί στο κεφάλι και με τρελαίνει.

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Χαίρομαι που σου άρεσε η "Πύλη", Μαρία και σε ευχαριστώ για τα σχόλια  σου. Όντως είναι ένα πολύ ωραίο παιχνίδι που απολαμβάνουμε με τον Σπύρο, πρέπει να ομολογήσω ότι μου χαρίζει μια κάπως περίεργη ικανοποίηση να ταλαιπωρώ έτσι τον φίλο μου. :) Αν και εγώ δεν έχω περάσει λιγότερα από την πένα του! :lol: Χαίρομαι που βρήκες ότι είχε σωστή δόση χιούμορ, δεν ήθελα να την αφήσω τελείως horror, νομίζω διαβάζεται πιο ευχάριστα έτσι. Αυτό που λες για την απώλεια κάποιας αίσθησης,(που αυτός που το ξέρει από πρώτο θα έλεγα χέρι είμαι εγώ και όχι ο Σπύρος, αφού  η μητέρα μου τα τελευταία 30 σχεδόν χρόνια όντως έχει χάσει την όσφρηση της μετά από χτύπημα στο κεφάλι)πραγματικά μπορεί να δώσει τροφή σε πολύ ατμοσφαιρικά σημεία.Τώρα που το αναφέρεις πολύ θα μου άρεσε να διάβαζα μια τέτοια ιστορία και γιατί όχι στο μέλλον να προσπαθήσω να γράψω κάποια, αν μου έρθει η κατάλληλη ιδέα. Έχω βλέπεις ένα μικρό θεματάκι να κατεβάζω ιδέες.:) Εδώ όμως το αρχικό ζητούμενο ήταν το τι μπορεί να δει κάποιος όταν φταρνιστεί με ανοιχτά τα μάτια, όσο τραβηγμένη μπορεί να είναι η ιδέα.

Τώρα όσο για το spoiler, αν και σίγουρα την έχω διαβάσει και ακούσει σαν έκφραση, τώρα που το λές,χωρίς να είμαι σίγουρος, ίσως το "πολύ" να είναι όντως πλεονασμός, αφού το "σφοδρό" προιδεάζει ένα ήδη "πολύ δυνατό" χτύπημα στην προκειμένη περίπτωση..

Σε ευχαριστώ και πάλι...:)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Χαίρομαι που σου άρεσε η "Πύλη", Μαρία και σε ευχαριστώ για τα σχόλια  σου. Όντως είναι ένα πολύ ωραίο παιχνίδι που απολαμβάνουμε με τον Σπύρο, πρέπει να ομολογήσω ότι μου χαρίζει μια κάπως περίεργη ικανοποίηση να ταλαιπωρώ έτσι τον φίλο μου. :) Αν και εγώ δεν έχω περάσει λιγότερα από την πένα του! :lol: Χαίρομαι που βρήκες ότι είχε σωστή δόση χιούμορ, δεν ήθελα να την αφήσω τελείως horror, νομίζω διαβάζεται πιο ευχάριστα έτσι. Αυτό που λες για την απώλεια κάποιας αίσθησης,(που αυτός που το ξέρει από πρώτο θα έλεγα χέρι είμαι εγώ και όχι ο Σπύρος, αφού  η μητέρα μου τα τελευταία 30 σχεδόν χρόνια όντως έχει χάσει την όσφρηση της μετά από χτύπημα στο κεφάλι)πραγματικά μπορεί να δώσει τροφή σε πολύ ατμοσφαιρικά σημεία.Τώρα που το αναφέρεις πολύ θα μου άρεσε να διάβαζα μια τέτοια ιστορία και γιατί όχι στο μέλλον να προσπαθήσω να γράψω κάποια, αν μου έρθει η κατάλληλη ιδέα. Έχω βλέπεις ένα μικρό θεματάκι να κατεβάζω ιδέες. :) Εδώ όμως το αρχικό ζητούμενο ήταν το τι μπορεί να δει κάποιος όταν φταρνιστεί με ανοιχτά τα μάτια, όσο τραβηγμένη μπορεί να είναι η ιδέα.

Τώρα όσο για το spoiler, αν και σίγουρα την έχω διαβάσει και ακούσει σαν έκφραση, τώρα που το λές,χωρίς να είμαι σίγουρος, ίσως το "πολύ" να είναι όντως πλεονασμός, αφού το "σφοδρό" προιδεάζει ένα ήδη "πολύ δυνατό" χτύπημα στην προκειμένη περίπτωση..

Σε ευχαριστώ και πάλι... :)

 

Χαχαχα, Δημήτρη να ξέρεις ότι το σκέφτομαι πολύ σοβαρά να ανεβάσω την "Πύλη Νο 2 - Πως σώθηκε τελικά ο Σπύρος" by MadnJim...:lol: :lol:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

 

Χαίρομαι που σου άρεσε η "Πύλη", Μαρία και σε ευχαριστώ για τα σχόλια  σου. Όντως είναι ένα πολύ ωραίο παιχνίδι που απολαμβάνουμε με τον Σπύρο, πρέπει να ομολογήσω ότι μου χαρίζει μια κάπως περίεργη ικανοποίηση να ταλαιπωρώ έτσι τον φίλο μου. :) Αν και εγώ δεν έχω περάσει λιγότερα από την πένα του! :lol: Χαίρομαι που βρήκες ότι είχε σωστή δόση χιούμορ, δεν ήθελα να την αφήσω τελείως horror, νομίζω διαβάζεται πιο ευχάριστα έτσι. Αυτό που λες για την απώλεια κάποιας αίσθησης,(που αυτός που το ξέρει από πρώτο θα έλεγα χέρι είμαι εγώ και όχι ο Σπύρος, αφού  η μητέρα μου τα τελευταία 30 σχεδόν χρόνια όντως έχει χάσει την όσφρηση της μετά από χτύπημα στο κεφάλι)πραγματικά μπορεί να δώσει τροφή σε πολύ ατμοσφαιρικά σημεία.Τώρα που το αναφέρεις πολύ θα μου άρεσε να διάβαζα μια τέτοια ιστορία και γιατί όχι στο μέλλον να προσπαθήσω να γράψω κάποια, αν μου έρθει η κατάλληλη ιδέα. Έχω βλέπεις ένα μικρό θεματάκι να κατεβάζω ιδέες. :) Εδώ όμως το αρχικό ζητούμενο ήταν το τι μπορεί να δει κάποιος όταν φταρνιστεί με ανοιχτά τα μάτια, όσο τραβηγμένη μπορεί να είναι η ιδέα.

Τώρα όσο για το spoiler, αν και σίγουρα την έχω διαβάσει και ακούσει σαν έκφραση, τώρα που το λές,χωρίς να είμαι σίγουρος, ίσως το "πολύ" να είναι όντως πλεονασμός, αφού το "σφοδρό" προιδεάζει ένα ήδη "πολύ δυνατό" χτύπημα στην προκειμένη περίπτωση..

Σε ευχαριστώ και πάλι... :)

 

Χαχαχα, Δημήτρη να ξέρεις ότι το σκέφτομαι πολύ σοβαρά να ανεβάσω την "Πύλη Νο 2 - Πως σώθηκε τελικά ο Σπύρος" by MadnJim... :lol: :lol:

 

Από εμένα ελεύθερα φίλε μου! :) Ούτως ή άλλως και σε αυτήν

εσύ πρωταγωνιστείς

και τώρα έχεις και το υπόβαθρο για να την βάλεις! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Οκέυ τότε, έτοιμη, η "Πύλη Νο 2 - Πως σώθηκε τελικά ο Σπύρος" είναι εδώ... :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Καλογραμμένη ιστορία με σωστή αναλογία τρόμου και χιούμορ. Η ιδέα της ενεργοποίησης της πύλης μέσω του φτερνίσματος είναι όντως πρωτότυπη και αρκετά ενδιαφέρουσα. Σίγουρα θα διαβάσω και το δεύτερο μέρος για να μάθω τι έγινε τελικά. Εν ολίγοις μου άρεσε πολύ και συνέχισε έτσι!

 

Μια δυο παρατηρήσεις τώρα:

 

(α). Εκεί που αναφέρεις την πύλη μέσα στη Μεγάλη Πυραμίδα μου θύμισε έντονα Stargate. Εσένα;

 

(β). Ο τίτλος από το βιβλίο του King είναι Under the Dome. Το έχω διαβάσει στο πρωτότυπο και έτσι δεν ξέρω με τι τίτλο κυκλοφόρησε στα ελληνικά. Αλήθεια το μετέφρασαν ως απλά «Ο Θόλος»; Κανονικά θα έπρεπε να είναι «Κάτω από το θόλο» ή «Υπό του θόλου».

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Χαίρομαι πολύ Ευάγγελε που σου άρεσε η "Πύλη" και την βρήκες καλογραμμένη και  με ενδιαφέρουσα θεματολογία. Σίγουρα θα σου πρότεινα να διαβάσεις και το δεύτερο μέρος, του Σπύρου που κινείται σε πιο χιουμοριστικούς δρόμους. :) Για την πύλη στην Μεγάλη Πυραμίδα, όντως έχεις δίκιο, τώρα που το ανέφερες μου το θύμισε και εμένα. Αλλά αν αντλήθηκε από εκεί η έμπνευση, ρώτα τον Σπύρο καλύτερα, γιατί όντως πρόκειται για ιστορία του, την πρώτη με εμένα πρωταγωνιστή, σε αυτό το ιδιαίτερο παιχνίδι που έχουμε μεταξύ μας. Ναι, σαν "Ο Θόλος" κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Bell. Ήταν μάλιστα ο χιλιοστός τους τίτλος, γεγονός που γιόρτασαν με ένα ιδιαίτερο χρυσαφί εξώφυλλο.

 

Σε ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και το σχόλιο! :)

Edited by SymphonyX13

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Χαίρομαι πολύ Ευάγγελε που σου άρεσε η "Πύλη" και την βρήκες καλογραμμένη και  με ενδιαφέρουσα θεματολογία. Σίγουρα θα σου πρότεινα να διαβάσεις και το δεύτερο μέρος, του Σπύρου που κινείται σε πιο χιουμοριστικούς δρόμους. :) Για την πύλη στην Μεγάλη Πυραμίδα, όντως έχεις δίκιο, τώρα που το ανέφερες μου το θύμισε και εμένα. Αλλά αν αντλήθηκε από εκεί η έμπνευση, ρώτα τον Σπύρο καλύτερα, γιατί όντως πρόκειται για ιστορία του, την πρώτη με εμένα πρωταγωνιστή, σε αυτό το ιδιαίτερο παιχνίδι που έχουμε μεταξύ μας. Ναι, σαν "Ο Θόλος" κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Bell. Ήταν μάλιστα ο χιλιοστός τους τίτλος, γεγονός που γιόρτασαν με ένα ιδιαίτερο χρυσαφί εξώφυλλο.

 

Σε ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και το σχόλιο! :)

 

Πράγματι, από κει (από το Stargate) είχα πάρει την αρχική ιδέα όταν έγραφα εκείνη την ιστορία ("Η πύλη, τα άστρα, και η τρέλα της αλήθειας" είναι ο τίτλος της). Πρέπει να θυμηθώ να την ανεβάσω κάποια στιγμή...:)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Την διάβασα και την βρήκα λίγο μέτρια. Βέβαια σαν ιστορία-παιχνίδι είναι ωραία και με αρκετό χιούμορ αλλά σαν κάτι παραπάνω δεν με τράβηξε.

Πάντως πολύ έξυπνο αυτό με το φτέρνισμα και τα μάτια, δεν το είχα σκεφτεί ότι τα κλείνουμε σχεδόν πάντα χαχα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Σε ευχαριστώ ακόμα μια φορά για την ανάγνωση και το σχόλιο φίλε μου. Είναι μια από τις πρώτες μου ιστορίες και ίσως να μην σε τράβηξε το όντως τραβηγμένο θέμα της.Ελπίζω μόνο να υπήρξαν και σημεία που σε διασκέδασε, αν και όπως έχεις αναφέρει, δεν είσαι τόσο φίλος του τρόμου. Και δεν κρατάμε "σχεδόν πάντα" τα μάτια μας κλειστά όταν φταρνιζόμαστε, αλλά πάντα, μας είναι αδύνατο να τα κρατήσουμε ανοιχτά! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα Δημήτρη!:)

Καιρό είχα να διαβάσω κάποια από τις περιπέτειες σας, οπότε είπα να βουτήξω σε μια, με αφορμή τον τρέχοντα διαγωνισμό τρόμου! Και μιας και ο Σπύρος τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε ''νηστεία,'' ε, είπα ας τον δω τουλάχιστον ως πρωταγωνιστή!:D

Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, πέρα φυσικά από το μαύρο του χιούμορ, είναι πόσο καλογραμμένη είναι. Διαβάζεται άνετα, και τολμώ να πω πως ένιωθα πιο ξεκούραστος στο τέλος, έχοντας ένα πλατύ χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπο μου. Πέτυχε 100% τον σκοπό της, και η χιουμοριστική της φύση που αποκαλύπτεται κυρίως στο φινάλε, δεν μου επιτρέπει να γκρινιάξω για το οτιδήποτε.

Well done!

Υγ: Καημένε Σπύρο...:bleh:

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Που την ξέθαψες αυτήν την ιστορία βρε Γρηγόρη; Από τις πρώτες μου ιστορίες  και η πρώτη με πρωταγωνιστή τον Σπύρο. Χαίρομαι που την βρήκες καλογραμμένη, ιδιαίτερα αφού ακριβώς είναι από τις πρώτες μου. Πολύ χαίρομαι επίσης που κατάφερε να σε διασκεδάσει.  Τραβηγμένο θέμα, αλλά ότι πρέπει για μια ιστορία αυτού του είδους, ιδιαίτερα  αν φροντίζεις να περνάει τόσο καλά ο καλός σου φίλος!  :D

Χμμ, τώρα που το σκέφτομαι πολύ μου έχει λέίψει αυτό το παιχνίδι, έχουν περάσει χρόνια από τις τελευταίες ιστορίες...

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Κι εμένα μου ελλειψε αυτο το ιδιότυπο παιχνίδι που είχατε στήσει μεταξύ σας, ήταν άλλωστε απο τις πρώτες ιστορίες που ειχα διαβασει στο sff και ειχα λιώσει στο γέλιο! Ακόμη θυμόμαστε κατι ατάκες με την Κατ και χαζογελάμε! (Πχ, τα infamous μαμαρια!?). Οσον αφορά τον διαγωνισμό, τι ωραία που θα ήταν να διαβάζαμε μια ιστορία με πρωταγωνιστη τον αγαπητο Σπυρίδων Τρελοδημητρό, που ψάχνει να βρει τροπο να ξεφύγει απο τους τρομους της εξορίας που καποιο μοχθηρό πνεύμα τον ειχε στείλει, καταδικάζοντας τον να γραφει μονο (ευφάνταστα, δεν λεω, ξεκαρδιστικά) ποιηματα...ενα θρίλερ εξιλέωσης, οπου στο τέλος θα χαρίσει ξανα στον κοσμο τις γαργαλιστικες ιστορίες του... heh , just saying, a little nudge out of the door!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..