Jump to content

Η ευχή της λησμονιάς


Recommended Posts

Όνομα Συγγραφέα: Άγγελος
Είδος: Λαϊκό Φάντασυ
Αριθμός Λέξεων: ~3.450
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 40ό Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας

ΑρχείοΗ ευχή της λησμονιάς.pdf

  • Like 7
Link to post
Share on other sites

 

Λοιπόν διάβαζα ξανά πρόσφατα τις ιστορίες του περσινού διαγωνισμού φαντασίας και θέλω να ξεκινήσω τα σχόλιά μου λέγοντας ότι η εξέλιξή σου μέσα σε ένα χρόνο είναι και εντυπωσιακή και συγκινητική και αξιοζήλευτη. Και θέλω επίσης να σου πω ότι αισθάνομαι πως αυτό συνέβη γιατί γύρισες πίσω σε πιο απλά πράγματα κι άρχισες να πειραματίζεσαι με τη γραφή την ίδια περισσότερο, παρά με δαιδαλώδεις πλοκές και τα συναφή. Δεν ξέρω αν κάποιος σε συμβούλευσε να το κάνεις ή αν μόνος σου το έκανες από ένστικτο, πάντως συνέχισε με τους πειραματισμούς αυτούς γιατί γράφεις πολύ όμορφα πράγματα. Στα της ιστορίας: μου άρεσε πολύ η γλώσσα σου, η ατμόσφαιρα υπαίθρου, το λαϊκό στοιχείο, οι χαρακτήρες, η ιστορία, τα πάντα. Δεν έχω να σου πω ούτε ένα αρνητικό για την ιστορία καθεαυτή, είναι υπέροχη και τη λάτρεψα από την πρώτη της γραμμή ως την τελευταία. Αλλά... φυσικά και θα υπήρχε ένα αλλά, έτσι δεν είναι; Το αλλά, λοιπόν, είναι πως έχεις γράψει μια καταπληκτική ιστορία που, δυστυχώς, είναι εκτός θέματος. Το θέμα μας είναι έγκλημα και ως έγκλημα ορίζεται «πράξη άδικη και καταλογιστή στο δράστη της, η οποία τιμωρείται από το νόμο». Ο θάνατος στο διήγημά σου δεν είναι έγκλημα σε καμία περίπτωση, είναι ένα ατύχημα για το οποίο ευθύνεται (άθελά του) ένα πολύ μικρό σε ηλικία παιδί κι ούτε είναι πράξη που τιμωρείται από το νόμο. Βέβαια, μετά το διαγωνισμό (και, όπως έχει δείξει και το παρελθόν, ίσως και κατά τη διάρκειά του), αυτό θα έχει λίγη σημασία και αυτό που πρέπει να κρατήσεις από όλα τα παραπάνω είναι πως έγραψες μια εξαίσια ιστορία.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

'Ομορφη ιστορία και γλυκύτατη η γιαγιά. Κρατώ στα θετικά:

 

  • το ανχάπι εντ. Μου άρεσε που άφησες αμφιβολία και που δεν τη σκαπούλαρε τόσο εύκολα
  • την ιδέα οτι η άχνα την κράταγε ζωντανή και οτι τελικά αυτό ήταν για τη γιαγιά μαρτύριο. Ωραία πινελιά.

 

Υπάρχουν μερικά πραγματάκια που ίσως θα μπορούσαν να είναι καλύτερα..

 

post-2818-0-47891800-1443155618.jpg

  • Από αυτή την αλλόκοτη περιγραφή μου ήταν πολύ δύσκολο να σχηματίσω μια μορφή στο νού μου για την άχνα..
  • Υποτίθεται οτι η γιαγιά αρνιόταν πεισματικά να φύγει από το χωριό γιατί έτσι κάπως τον προστάτευε αλλά δεν κατάλαβα πως ακριβώς τη στιγμή που έχει να πάει 30 χρόνια..
  • Η αποδοχή απο την πλευρά του μεταφυσικών φαινομένων έγινε τρομερά εύκολα. Κάποια στιγμή η γιαγιά του είπε να κοιτάξει από το παράθυρο κι εκείνος είδε τα πάντα όλα.

Υ.Γ. Καθαρά διαισθητικά εντός θέματος. Δεν έχει τόσο αξία νομίζω ο νομικός ορισμός του εγκλήματος που ανέφερε απο πάνω η elgalla. Με την καθημερινή έννοιά του το έγκλημα είναι κάτι άδικο. Παρά το οτι ο ήρωας δεν ήταν παρά παιδί και οτι μάλλον το λες ατύχημα, παραμένει άδικο για το μωρό που πέθανε..

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Παραμυθένια, μαγευτική ιστορία, που πραγματικά την απόλαυσα. Υπέροχη γραφή, καλογραμμένοι χαρακτήρες(την αγάπησα την  γιαγιά!) και το

δυσοίωνο, αμφίβολο τελός ήταν μια σκοτεινή πινελιά, που ταίριαζε απόλυτα.

Εγώ πιστεύω, πως σίγουρα είναι εντός θέματος, αφού ο νομικός ορισμός που αναφέρει η Αταλάντη, δεν θα ενδιέφερε καθόλου

την άχνα, που σίγουρα δεν θα έκανε προσφυγή σε κανένα ανθρώπινο δικαστήριο :) και το γεγονός σίγουρα για αυτήν, αποτελεί έγκλημα.

 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Καλησπέρα,

 

Ενδιαφέρουσα ιστορία σίγουρα. Δεν θα την χαρακτήριζα παραμύθι, αλλά  παρέχει αρκετά κοινά. Η αφήγηση  σε πρώτο-πρόσωπο δουλεύει καλά, νιώθεις λίγο όσα νιώθει και ο χαρακτήρας καθώς αντιλαμβένται πως το σπίτι της Γιαγιάς δεν ειναι όπως παλιά. Προσωπικά, ο τρόπος ομιλίας με τα ' και τις χωριάτικες λέξεις τις γιαγιάς  με κούρασε κάπου στο μάτι, ειδικά στο σημείο με τον μονόλογο της. Καταλαβαίνω ότι το κάνεις για ατμόσφαιρα, να πιάσουμε κλίμα χωριού, αλλά  άλλο ο προφορικός κι άλλος ο γραπτός λόγος.

   Στα της ιστορίας, έχουμε μία απλοϊκή  πλοκή, που δουλεύει. Το

τέλος όμως για μένα είναι αχρείαστα "σκοτείνο". Δεν ήταν ήδη αρκετή τιμωρία που είδε την γιαγιά του σε μία αθλία κατάσταση;

.  Δύο παράπονα έχω μοναχά σχετικά με αυτήν. Το πρώτο είναι ότι

Όπως ανέφερε και ο Σπύρος ο πρωταγωνιστής  πολύ εύκολα πείθεται για όλα- έστω κι με το "βεβαρημένο" ιστορικό του

και το άλλο είναι το

exposition όπου η γιαγιά  εξηγεί τι και πως. Άποψη μου, θα μπορούσες να μας το δείξεις να το ζει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής . Να βιώνει ο ίδιος δηλαδή τον φόνο του κοιτώντας ξανά από το παράθυρο κτλπ

 

Κλείνοντας,  τείνω να  συμφωνήσω με την Elgalla για το  κατά πόσο είναι εντός θέματος ή όχι.

 

Υ.Γ  Η αφήγηση, όπως ανέφερα, είναι πολύ καλή.  Παρόλα αυτά βρήκα την τελευταία παράγραφο στην πέμπτη σελίδα  εκτός τόπου και χρόνου.  Ειδικά την πρώτη πρόταση της.

 

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Η πολύ συμπαθητική και ενδιαφέρουσα αυτή ιστορία θα μπορούσε να μετατραπεί ακόμα και σε διήγημα τρόμου, με κάποιες ίσως αλλαγές, στο ύφος και στις εκφράσεις.

Στρωτή στην απόδοση, με απόλυτη ισορροπία περιγραφών-διαλόγων-αφήγησης και ρέουσα γλώσσα.  Η ιδιωματική ομιλία της γιαγιάς αποτελεί ένα στοιχείο που χρωματίζει με χαρακτηριστικούς τόνους το κείμενο.

(Μου άρεσε και η περιγραφή της σκοτεινής και ασαφούς άχνας, που “ήταν σαν φτιαγμένη από κενό”. Άποψή μου είναι πως μια λεπτομερέστερη περιγραφή θα αφαιρούσε κάτι από το υπερφυσικό στοιχείο.)

 

Πολύ καλό διήγημα, ευχαριστώ,  Mesmer.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
wordsmith

Καλά, καταπληκτική η γλώσσα της γιαγιάς! Δεν ξέρω από τέτοια, αν δηλαδή υπάρχει κάποιο τέτοιο χωριάτικο ιδίωμα και αν πέτυχες να το μιμηθείς, αλλά εμένα μου φαίνεται πάρα πολύ αυθεντικό και ζωντανεύει φοβερά το κείμενο.

Κατά τα άλλα, και ίσως σε αντίθεση με το λόγο της γιαγιάς, η γλώσσα του υπόλοιπου κειμένου μού φάνηκε σχετικά "αποστειρωμένη" και εγκεφαλική, πράγμα που συμβαίνει και σε άλλα σου διηγήματα, αν και βελτιώνεσαι αισθητά.

Καλές ιδέες:

-η άχνα και η μορφή της. Υπάρχει πράγματι τέτοιο μυθικό πλάσμα, ή το σκέφτηκες εσύ;

-το ότι η τιμωρία της γιαγιάς είναι

να μη μπορεί να πεθάνει

και του αφηγητή

να ανησυχεί αιωνίως για τη ζωή του παιδιού του.

Αυτό είναι που λέει ο κος Χατζηγιώργης "παραμύθι με νόημα".

-το ότι είναι πολύ απλά όλα αυτά και δεν υπήρχε κανένα πολύπλοκο κίνητρο για το έγκλημα. Συμβαίνουν και τέτοια και είναι απολύτως φυσικό και πειστικό.

 

Μερικές παρατηρήσεις για το

θάνατο της γιαγιάς

:

-Αφού η γιαγιά στο τέλος απαλλάσσεται από την τιμωρία, αυτό δε θα έπρεπε να οδηγήσει τον αφηγητή στο συμπέρασμα ότι η άχνα δέχτηκε τη συγγνώμη του;

-Σαν πολύ ντούκου το περνάει το γεγονός ο αφηγητής. Δε θα έπρεπε να στενοχωριέται περισσότερο ή κάτι τέτοιο;

-Θα μου άρεσε, τουλάχιστον εμένα, να είχες δώσει περισσότερη έμφαση στο υπερφυσικό του γεγονότος, να βάλεις πχ να απορούν κάποιοι

πόσο πολύ ζει η γιαγιά.

 

 

Και κάτι ψιλά (αλλά τόσο ψείρες που μπορείς και να τα αγνοήσεις):

-Γιατί το "άχνα" το γράφεις με μικρό, αφού είναι, αν κατάλαβα καλά, το όνομά της και όχι το τι είδος ζώο είναι;

-Γιατί "γριές κότες"; Μπορεί να καταλάβει κάποιος με μια ματιά αν είναι γριά μια κότα;

-Γράφεις κάπου ότι ο αφηγητής ανησυχεί για την ψυχική υγεία της γιαγιάς. Μήπως κολλάει καλύτερα να ανησυχεί για τη διανοητική υγεία;

-Στη σελ. 5 η γιαγιά λέει τη λέξη "ήδη". Όχι ότι χαλάει το γλωσσικό ιδίωμα, αλλά θα μου ακουγόταν πολύ πιο "χωριάτικη" η λέξη "κιόλας".

 

Γενικώς αρκετά καλό και πολύ προσεγμένο ως γράψιμο. Καλή επιτυχία.


Α, και έγκλημα κατά τη δική μου γνώμη είναι όντως, απλώς όχι με τα ανθρώπινα μέτρα.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

 

Δεν έχω πολλά να πω. Άριστη γραφή, εξαιρετική ατμόσφαιρα, ζωντανές περιγραφές και ωραίοι διάλογοι· πολύ πετυχημένη η ντοπιολαλιά τής γιαγιάς.

Το δε τέλος απολύτως ταιριαστό με το ύφος τής ιστορίας· μια τιμωρία που θα τσακίζει για πάντα την ίδια την ψυχή τού πρωταγωνιστή.

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Πολύ όμορφη ιστορία Άγγελε, με καλή ροή κι ωραία ατμόσφαιρα.

Καθαρά λόγω του διαγωνισμού οι ενστάσεις μου:

-Και για μένα δεν υπήρξε έγκλημα, αλλά ατύχημα, οπότε θεωρώ πως είναι εκτός θέματος.

-Έχοντας γεννηθεί, μεγαλώσει, και ζήσει όλη μου τη ζωή στην ύπαιθρο της Ηπείρου πέριξ των Ιωαννίνων, έχω συνηθίσει σε παρόμοιους λαϊκούς θρύλους για στοιχειά και διάφορα τέτοια. Γι' αυτό λοιπόν δεν μου φαίνεται καθόλου για fantasy. Κάτι σε φολκλόρ ίσως. Αλλά γι' αυτό μάλλον φταίει το πως το βλέπω εγώ.

-Η προφορά της γιαγιάς. Θεωρώ πολύ σωστή την επιλογή σου να χρησιμοποιήσεις χωριάτικη προφορά, αλλά το κάνεις μισό. Για παράδειγμα, στην αρχή λες: «Έβγα όξω αγλήορα! Αγλήορα, μη σε πάρει το κτικιό». Μιλώντας την "χωριάτικη" ο ίδιος, θα έλεγα «Έβγα όξω αγλήορα! Αγλήορα, μη σι πάρ' του κτικιό». Η προφορά της γιαγιάς λοιπόν ενώ ήταν πολύ σωστή σαν επιλογή για τη δημιουργία της ατμόσφαιρας, για μένα λειτουργούσε αντίστροφα γιατί την έβλεπα σαν μια μίξη "χωριάτικων" και "πρωτευουσιάνικων" και μου χαλούσε την εικόνα της υπεραιωνόβιας γιαγιάς.

-Δεν μου έκανε εντύπωση το γιατί είδε την "άχνα" όταν κοίταξε από το παράθυρο, γι' αυτό ακριβώς ήταν εκεί μετά από τριάντα χρόνια οπότε είναι λογικό να γίνει. Αλλά δεν μου κάθισε καλά το ότι η "άχνα" άφησε τη γιαγιά να πεθάνει, δείχνοντας έτσι ότι δέχτηκε τη συγνώμη του, και μετά συνεχίζει να τον τιμωρεί. Σαν κάτι να μου λείπει εκεί.

 

Όλα αυτά βέβαια τα "είδα" λόγω του διαγωνισμού. Στην πραγματικότητα απόλαυσα την ιστορία σου Άγγελε, και ομολογώ πως μου θύμισες τη δική μου γιαγιά και τις ιστορίες που μου έλεγε όταν ήμουν μικρός. Καλή επιτυχία... :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Άγγελε, δεν θα περίμενα κάτι λιγότερο από σένα. Μου φαίνεται πως δεν έχεις τη δυνατότητα να γράψεις "κακή" ιστορία! :p 

Για να μην αναρωτιέται και ο Μορφέας ποια ιστορία ήταν αυτή που με έκανε να κλάψω, ήταν η δική σου. Κι αυτό γιατί μπορούσα να ταυτιστώ τόσο πολύ με τον πρωταγωνιστή σε πολύ προσωπικό επίπεδο τόσο για τη γιαγιά μου που μου έλεγε παραμύθια (βορειοελλαδίτικα, η καταγωγή της ήταν από τις Σέρρες) όσο και με τη μητέρα μου. 

Είναι ακριβώς το είδος της ιστορίας, γεμάτο από το ελληνικό φολκλόρ (και όποιο άλλο φολκλόρ δηλαδή) που βρίσκω ακαταμάχητη. Εννοείται πως μου άρεσε πολύ και πως είναι από τις ιστορίες που θα μου "μείνουν" και μετά το διαγωνισμό. Δεν γνωρίζω αν η άχνα είναι πραγματικά μέρος της τοπικής λαογραφίας ή όχι, πέρα βέβαια από την έκφραση "μη βγάλεις άχνα" αλλά και να μην είναι, ταιριάζει απόλυτα, είναι κατάλληλα "creepy", και η αναφορά στο σούρουπο - τη μαγική εκείνη ώρα που τα ξωτικά εμφανίζονται - με έκανε να ανατριχιάσω όμορφα, παρ'όλο το "στενάχωρο" της ιστορίας.

Ωστόσο, έχω και γω μερικές ενστάσεις σε δύο σημεία: Το ένα είναι κατά πόσο υπήρχε έγκλημα και ποιο είναι αυτό. To αγοράκι προφανώς σκότωσε το "αχνάκι" κατά λάθος. Ήταν ατύχημα. Δεν υπήρξε έγκλημα και μια που η μητέρα άχνα (αλήθεια, γιατί δεν έγραψες το όνομά της Άχνα;), δεν μιλά, παρά δρα με αυτό τον τρόπο ενός πλάσματος του "αλλόκοσμου"¨δεν γνωρίζουμε και τι θεωρεί η ίδια την πράξη αυτή. Αν δηλαδή το θέμα του διαγωνισμού ήταν "Εκδίκηση" τότε όλα θα ήταν μια χαρά, αφού η εκδίκηση της άχνας είναι όχι μόνο τρομερή αλλά και ατελείωτη! Το έγκλημα όμως πού είναι;

Θα μπορούσα να θεωρήσω πως το έγκλημα είναι αυτό που κάνει η άχνα στη γιαγιά, για τόσα χρόνια. Ωστόσο, και στο σημείο αυτό, παρά τη γενικά εξαιρετική διήγηση, έμεινα με την απορία τι ακριβώς κάνει η άχνα στη γιαγιά και δεν πεθαίνει. Ή απλά η γιαγιά δεν αφήνεται από μόνη της να πεθάνει για να μη μεταφέρει η άχνα την εκδίκησή της στον εγγονό της;

 Θα ήταν ωραίο, για μένα, αν αυτά τα ερωτήματα είχαν απαντηθεί ξεκάθαρα στην ιστορία σου.

Και εδώ θα κλέψω λίγο κάτι που είπε η elgalla πιο πάνω για να κλείσω το σχόλιό μου: " Βέβαια, μετά το διαγωνισμό (και, όπως έχει δείξει και το παρελθόν, ίσως και κατά τη διάρκειά του), αυτό θα έχει λίγη σημασία και αυτό που πρέπει να κρατήσεις από όλα τα παραπάνω είναι πως έγραψες μια εξαίσια ιστορία."

 

Kαλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Να και το άλλο έγκλημα στο χωριό! Παιδί μου εσύ θα με κάνεις να τα κοιτώ ύποπτα τα χωριουδάκια!

Το έγκλημα είναι έγκλημα κατ' εμέ, ακόμα και στην δική μας πραγματική δικονομία υπάρχει ο φόνος από αμέλεια, τιμωρείται πιο ελαφά από τον ηθελημένο ή τον προμελετημένο αλλά τιμωρείται. Αν η τιμωρία ήταν δυσανάλογη; Ήταν σκληρό το στοιχειό.

Μου άρεσε λοιπόν η ιστορία, και ο τρόπος που περιγράφεται και η διάλεκτος της γιαγιάς και το παρελθόν που υποκρύπτεται. Προφανώς η γιαγιά τιμωρήθηκε με την αφύσική μακροζωία γιατί δεν τον άφησε τότε τον εγγονό της να τιμωρηθεί ενώ με τη συγνώμη του την άφησε να βρει ανάπαυση και τιμώρησε τον εγγονό με την έννοια του αν είναι καλά το παιδί για τον έστω και ακούσιο φόνο του δικού της

Πρέπει να σου πω ότι με συγκίνησες και μενα, μου θύμισες και τις γιαγιάδες μου, συγχωρεμένες πολλά χρόνια και οι δυο, η μια μου έλεγε και τέτοια παραμύθια με στοιχειά και καλικαντζάρους.

 

Όταν λέμε Χρυσούπολη της Καβάλας;

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Ωραία γραφή, χωρίς έντονες επιρροές μεταφράσεων. Θα ήθελα λίγο οικονομία εδώ κι εκεί (π.χ. η φοβερή παρομοίωση "λες κι ήταν γεμάτη από αέρα" ξεφουσκώνει με όλα τα υπόλοιπα σχόλια) και ίσως λίγες διορθώσεις (π.χ. η έκφραση "το βλέμμα στάθηκε..." θα το προτιμούσα σε τριτοπρόσωπη αφήγηση) ακόμα αλλά διαβάζεται ξεκούραστα.

Στο "τι είναι αυτά που λες", θα ήταν πιο φυσική αντίδραση η αμφιβολία αρχικά παρά το σοκ.

Η χιλιοειπωμένη παρομοίωση για το σκοτάδι (φτιαγμένη από κενό), δούλευε.

Το διήγημα έχει τέσσερα πανίσχυρα χαστούκια.

Το ένα είναι το πώς παρουσιάζεται η άχνα.

Το άλλο το "δε μ' αφήνει να πεθάνω".

Το τρίτο το τι θέλει η άχνα.

Το τέταρτο είναι το τέλος.

Η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ, μπράβο.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
GeorgeDamtsios

Άγγελε καλησπέρα.

 

 

 

Πολύ ωραία η ιστορία σου. Μου άρεσε πολύ και ο λόγος σου, που όπως και κάθε άλλη φορά που έχω διαβάσει κάτι δικό σου ήταν μεστός και ευχάριστος. Σε μια αίσθηση διχασμού επί τούτου πάντως, θα σου πω ότι ο τρόπος που μιλούσε η γιαγιά ήταν το highlight όλου του στησίματός σου, αλλά το σημείο που παίρνει κι εξηγεί και έτσι λέει πολλά και μαζεμένα, ήταν ίσως και το μοναδικό βαρύ σημείο της ιστορίας! Κατά τα άλλα, η ιδέα πολύ καλή, το περιβάλλον αρμοστό, η ίδια η πλοκή εξαίρετη. Διάβασα το διήγημα πολύ ευχάριστα και μάλιστα δύο φορές συνεχόμενα!

 

Και ένα άσχετο: Όταν ακόμη αναρωτιόμουν αν προλάβαινα να γράψω κάτι για τον φαντασοδιαγωνισμό, σκεφτόμουν κι εγώ… λαϊκό φάντασι, με έναν δημοσιογράφο που  θα πήγαινε σε ένα ορεινό χωριό για να διερευνήσει δύο αστικούς μύθους, με τον έναν να είναι, ας πούμε, “ο δράκος που βγαίνει από τη λίμνη” και τον άλλο “το φάντασμα του δάσους” (ένα έγκλημα από πολύ παλιά).

Λίγο-πολύ, το μέρος που “είδα” στο μυαλό μου, ήταν σχεδόν το δικό σου!

 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
gismofbi

Μια ιστορία που άνετα θα μπορούσε με δύο πινελιές να γίνει τρόμου. Την λατρεψα. Μου θύμισε τη γιαγιά μου στο χωριό που μου έλεγε ιστορίες και παραμύθια για καλικάντζαρους και στοιχειά. Η γλώσσα της άριστη και νομίζω ότι έδινε χρώμα και αυθεντικότητα στο κείμενο. Παρ' όλα αυτά, όσο ζωντανή έκανες τη γιαγιά, τόσο άχρωμος έμοιαζε ο εγγονός. Ήταν έξυπνο που εγραψες σε πρώτο πρόσωπο για να ισορροπήσει τη ζωντάνια της γιαγιάς αλλά νομίζω ότι τον σκέπασε με την παρουσία της. Όπως ειπώθηκε και πιο πάνω ήταν λίγο αποστειρωμενος. Κατά τα άλλα δεν με ενόχλησε κάτι. Ήταν μια δυνατή ιστορία με ωραιες περιγραφες, απλη γλωσσα, ευκολοδιαβαστη, με συναισθημα και την απολαυσα με την ψυχή μου. Καλή επιτυχία.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Αυτό το διήγημα με λίγο φινίρισμα θα γίνει εξαιρετικό. (Το θέλει το φινίρισμα, ναι. Έχεις κάποιες περιττές φράσεις, κάτι πράγματα που δεν έχουν και πολύ νόημα -για παράδειγμα, λες ότι τα μάγουλα της γιαγιάς δεν ήταν πια ροδαλά. Δηλαδή, είκοσι χρόνια πριν, στα ογδόντα οχτώ της, είχε ροδαλά μάγουλα; - αργείς κάπως να μπεις στο θέμα... τέτοια μικρά).

 

Θα γίνει εξαιρετικό, για έναν, πολύ σημαντικό για 'μένα, λόγο: δεν έχει ανάγκη το κακό τέλος (γιατί δεν έχει κακό τέλος, έτσι; η ανησυχία είναι μόνιμο συναίσθημα στους γονείς), ή, έστω, παράπλευρες απώλειες. Εκτός από το παλιό έγκλημα εξ αμελείας, κανείς άλλος στην ιστορία δεν πεθαίνει άδικα και πρόωρα. Αυτό μου αρέσει πολύ, είναι μια αλλαγή από τις σφαγές (που γράφουμε όλοι  :angel:  κατά καιρούς ).

 

Το άλλο που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, ήταν η ευαισθησία με την οποία πλησιάζεις εκείνο το πλάσμα, το "κάτι" του ποταμού (πού να θυμάμαι πώς τό 'πε η κάκω; ). Ευαισθησία και σεβασμός. Ναι, θα το τονίσω, γιατί είναι τόσο σημαντικό και ξεχασμένο.

 

Και κάτι άλλο που θέλω να τονίσω:

Η σκηνή που αυτός ήταν γονατισμένος μέσα στο νερό

και έγινε ό,τι έγινε, ήθελε κι άλλη δουλειά, κι άλλες λέξεις για να γίνει δυνατή. Και πρέπει να γίνει πολύ δυνατή, Άγγελε. Γνώμη μου είναι ότι εκεί θα έπρεπε να τελειώσει το διήγημα. Τα παρακάτω δεν προσφέρουν τίποτα. ΑΚόμη και ο θάνατος της γιαγιάς, εννοείται.

 

 

(Επειδή άρχισα να διαβάζω τα σχόλια, θέλω να πω ότι το διήγημά σου είναι, για 'μένα, εκατό τοις εκατό εντός θέματος. Το έγκλημα είναι έγκλημα. Δεν έχει σχέση αν υπάρχει κάποιος φορέας δικαιοσύνης στον κόσμο των φανταστικών πλασμάτων, για να ληφθεί υπόψη ένας φόνος. :) )

Επίσης, πώς δεν είναι έγκλημα;

Και το τροχαίο ατύχημα -που δεν ήταν κάτι τέτοιο, εντάξει, μιλάμε ότι το παιδί έσπασε στα δύο το μωρό αχνάκι- έγκλημα είναι.)

 

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Μου άρεσε και νομίζω ότι είναι η καλύτερή και η ωριμότερη ιστορία που έχω διαβάσει από σένα.

Στα θετικά, η γραφή, οι εικόνες του χωριού, φυσικά η γιαγιά, η ντοπιολαλιά της, και η έξυπνη αποφυγή του κλισέ (προς οποιαδήποτε από τις δύο κατευθύνσεις) στο τέλος.

Για να μην τα ξαναγράφω, συμφωνώ με τις παρατηρήσεις του Man_from_Earth, με το ότι η ντοπιολαλιά ήθελε λίγο ακόμα, με την σχετικά εύκολη αποδοχή του φανταστικού στοιχείου, και με το ότι ο αφηγητής πέφτει πολύ λίγος και κάπως άχρωμος σε σχέση με τη γιαγιά.

Γενικά όμως, πολύ καλή προσπάθεια, η οποία νομίζω οφείλεται στην ωρίμανση της γραφής σου και στην απλότητα της ιστορίας.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Mesmer ωραία η ιστορία σου

 

 

 

Πολύ γλυκιά η εισαγωγή ωραίες οι περιγραφές και η ντοπιολαλιά της γιαγιάς προσθέτει αυτό το έξτρα ''μπαχαρικό'' στην όλη ατμόσφαιρα.

Η ιστορία ήταν θλιβερή με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα (κατά την γνώμη μου μάλλον η άχνα τον άφησε στην ησυχία του βασάνισε την γιαγιά για πολλά χρόνια και το χρέος μάλλον πληρώθηκε αν και ίσως θα μπορούσε να συνεχιστεί σαν 2ο μέρος τα παιδιά του να έχουν μεγαλώσει να πηγαίνουν πανεπιστήμιο εκείνος γύρω στα 40 φεύγα και η άχνα επιστρέφει αυτή την φορά όχι για τον ίδιο... δεν λέω περισσότερα αφήνω να οργιάσει λίγο η φαντασία βέβαια σαν ψιλό θρίλερ-τρόμου θα το έκοβα το 2ο έτσι όπως το φαντάζομαι).

 

 

 

Edited by Istoriomaxos
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Rural fantasy το είπαμε;

 

 

1. Η αρχική περιγραφή που κάνεις είναι ίσως λίγο too much. Κυρίως επειδή δεν μου έκανε σαν «σπίτι που προσκαλεί τα φαντάσματα» σε καμία περίπτωση, δείχνει πολύ φυσικό, πολύ...δεν ξέρω.
2. Υποθέτω πως ρουκώνομαι σημαίνει μπλέκω. Ίσως λίγο το παρακάνεις με την ντοπιολαλιά. Αλλά όσο να πεις προσδίδει χρώμα. Και μία άλλη απορία: η σκούπα, που δεν έχει αλλάξει. Εννοείς πως είναι η ίδια, τόσα χρόνια μετά -πράγμα αδύνατον εκτός και είναι η σκούπα της μάγισσας- ή ότι πάντα έχει ίδια (ποιότητατα, είδος,) σκούπα;
3. Άσχετο: αυτή με τη φουσκωτή ανάλαφρη γιαγιά μου θυμίζει τον Τρελαντώνη της Π.Σ. Δέλτα. Όπου η Θεία Μαριέττα είναι στρουμπουλή αλλά ανάλαφρη και πηδηχτή σαν μπάλα λαστιχένια.
4. Σάλα. Να σου πω, αφού βάζεις που βάζεις τη ντοπιολαλιά, εγώ θα προτιμούσα την λέξη χειμωνιάτικο. Νομίζω και χειμωνικό το λένε.
5. Μμμμ νομίζω θα ήθελα περισσότερο από γιαγιά, περισσότερες στιγμές να περάσουν μέχρι να θυμηθεί ο ήρωας τι είχε συμβεί τότε, ίσως και κάτι πιο μυστηριακό για να του έρθει η ανάμνηση, κανέναν μαγικό τραγουδάκι /νανούρισμα της γιαγιάς, κανένα ματζούνι....και λιγότερο από το πώς είναι το καλύβι για παράδειγμα. Νομίζω...
6. Σωστό. Να φοβάται για πάντα. Κόλαση σωστή!

Γενικά μία καλή και συγκινητική ιστορία. Κάποιες σκόρπιες φράσεις μου φάνηκαν αποτυχημένες, π.χ.: τα χρόνια της πλησίαζαν αυτά του αιώνα. Μου άρεσε η άχνα και αυτή η μορφή της που θυμίζει τη μόρα της λαϊκής φαντασίας.

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Μου άρεσε πάρα πολύ το διήγημα, Άγγελε. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι ό,τι καλύτερο έχεις γράψει -ή τουλάχιστον ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει εγώ από σένα.

Η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετική, η γλώσσα το έντυνε με τις κατάλληλες πινελιές υπαίθρου, να μη σου πω ότι η νοσταλγία που γεννάει η σκηνή που τον μαζεύει μέσα η γιαγιά κι εκείνος λαχταράει να παίζει κι άλλο στο ποταμάκι, η θέση του παιδιού στον καναπέ, οι αναμνήσεις του από το σπίτι κι ο φόβος του ενήλικα γι' αυτά που θα αντικρύσει στο πολυκαιρισμένο εξωχικό μού γέννησαν μια μελαγχολία στο όριο των δακρύων.

Μου αρέσει επίσης πάρα πολύ ο τρόπος που είδε την άχνα. Ήταν τόσο μαγικός!

Ίσως θέλει λίγο, αλλά πολύ λίγο, στρώσιμο στο θέμα της γιαγιάς και της κατάρας και της συνέχειας που δίνεται με τις ανησυχίες του ήρωα για το παιδί του, αλλά δουλεύει και χωρίς αυτό.

 

 

Διάβασα από κάποιους παραπάνω ενστάσεις για το αν είναι το ατύχημα, έγκλημα. Διαφωνώ και ομολογώ ότι δεν πέρασε στιγμή από το μυαλό μου ότι είσαι εκτός. Το έγκλημα είναι τόσο ευρεία έννοια και ερμηνεύεται τόσο διαφορετικά, ανάλογα με την οπτική γωνία που θα το δει κανείς. Έγκλημα είναι οτιδήποτε μπορεί να κάνει κακό στον άλλον, είτε ηθελημένα είτε αθέλητα. H άχνα έχασε το παιδί της, οπότε για κείνη το έγκλημα ήταν φοβερό.

 

 

 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Πολύ ωραία ιστορία. Γενικά λατρεύω τη ντοπιολαλιά των τόπων και την χρησιμοποιείς άψογα, τρελαίνομαι για τα ελληνικά φοκλόρ τερατάκια, κι εδώ υπάρχει ένα υπέροχο τέτοιο, με έκανες να στεναχωρηθώ για το παιδί της, να συμπαθήσω τρελά τη γιαγιά, να θαυμάσω την ίδια την άχνα, και να διχαστώ στο τι νιώθω για τον ήρωα. Από τη μία να καταλαβαίνω πως ήτανε μωρό κι από την άλλη να τον αντιπαθώ ακόμα κι έτσι. Με έκανες βασικά να τον νιώσω και το τέλος για μένα ήτανε σχεδόν ανακουφιστικό, νομίζω πως κι αυτή ήτανε η δουλειά του: να ξέρει ποια είναι η τιμωρία του.

 

Για μένα αν τα όρια στο θέμα είναι ένα σκοινάκι τότε είσαι αμέσως από πάνω του, αντίστοιχα και για το είδος. Οριακά ίσως, όμως μέσα και στα δύο (το καταθέτω επειδή συζητήθηκε).

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Μου άρεσε πάρα πολύ! Ούτε που κατάλαβα πότε τελείωσε, με ρούφηξε κανονικά. Όσες σου ιστορίες έχω διαβάσει μου άρεσαν, αλλά αυτή είναι κατά τη γνώμη μου με διαφορά η καλύτερή σου και μάλιστα δεν βρήκα ουσιαστικά προβλήματα. Μπράβο σου!

 

Η γραφή σου είναι πολύ όμορφη, κυλάει. Οκέι, έχεις κάνα δυο τυπογραφικά, σε ορισμένα σημεία ο αφηγητής απλώνει ίσως τις σκέψεις του σε περισσότερες λέξεις απ’ όσες απαιτούν οι συγκεκριμένες σκέψεις, ίσως με μη κομψό τρόπο (σε αντίθεση με τους διαλόγους ή τις περιγραφές), θα μπορούσες να το σφίξεις λιγάκι ή να αλλάξεις τη διατύπωση. Αλλά γενικά πολύ καλή ροή. Ο λόγος της γιαγιάς ήταν μια καλή επιλογή, αν και σε σημεία αντιλαμβανόμουν μια ασυμμετρία στις αποστρόφους (σ’ άλλ’ ήσαν φουρτ’μέν’ και σ’ άλλα σχετ’κά κανονικά), χωρίς όμως να με πετάει έξω (ή να λέω «αυτό δεν θα το ’λεγε έτσι).

 

Ούτε από την πλοκή έχω παράπονο.

 

 

Μόνο λίγο έχασα το σημείο που πέθανε η γιαγιά, δεν μου έγινε καθαρό πώς αποχαιρετίστηκαν. Ο πρωταγωνιστής έφυγε για να τον ακολουθήσει η άχνα και να πεθάνει η γιαγιά στην ησυχία της; Αυτό το σημείο ίσως να θέλει λίγο ξεκαθάρισμα. (να μην πηγαίνω, δηλαδή, να το διαβάσω και 2η φορά, μην κι έχασα τίποτα)

 

Εξαιρετικός ο μονόλογος της γιαγιάς με τη σκηνή με την baby άχνα, πολύ όμορφο και το τέλος. Γενικά εγώ dark fantasy θα χαρακτήριζα την ιστορία σου, με στοιχεία τρόμου (και δεν το λέω ως εκτός είδους, αλλά ως θετικό, επειδή παντρεύει τόσο όμορφα τη μυθοπλασία με τον τρόμο). Ωραίο το πλάσμα που έφτιαξες, εγώ δεν χρειάστηκα περισσότερη σαφήνεια.

 

 

 

Για τον διαγωνισμό: Κατά τη γνώμη μου είσαι εντός.

 

 

Απλώς παρουσιάζεις πολύ αμυδρά το σύστημα νόμων του σύμπαντός σου. Δηλαδή έχουμε ένα –κατά την άχνα– έγκλημα, καθώς κάποιος ξένος σκοτώνει το παιδί της, εκείνη αποφασίζει να το τιμωρήσει, και αν θεωρήσουμε ότι το σύστημα δικαίου για ένα τέτοιο πλάσμα είναι κάπως πρωτόγονο ή ζωώδες, αλά οφθαλμός αντί οφθαλμού, τα καταφέρνει στο τέλος. Ακόμη κι η αναφορά στη σημασία της συγχώρεσης ως νόμισμα δικαιοσύνης συνηγορεί σ’ αυτό.

Άλλωστε, το ζήτημα δεν είναι αν ήταν όντως έγκλημα, αλλά αν κρίθηκε από την άχνα ως τέτοιο. Κι εφόσον αυτή η κρίση διαμόρφωσε το διήγημα είσαι μέσα.

 

Από την άλλη, το θέμα ήταν τόσο –μα τόσο– ανοιχτό, γιατί κι εσύ πήγες να παίξεις στα όρια (με την έννοια ότι αγνόησες όλες εκείνες τις πτυχές που κάνουν ένα έγκλημα «έγκλημα»); Επιπλέον, πέραν του ατυχήματος, το έγκλημα ως έννοια περιέχει κι εκείνη της συνείδησης, κι η άχνα παρουσιάζεται περισσότερο ως ζώο παρά ως κάτι έλλογο. Αν το θέμα ήταν τιμωρία θα ήσουν ομόφωνα μέσα. Τώρα είναι σαν να πηγαίνεις από Αθήνα Χρυσούπολη με το αεροπλάνο (τι, δεν υπάρχει αεροδρόμιο; Στα λαγκάδια θα το προσγειώσουμε) μέσω Λονδίνου και τελικά καταλήγεις Καβάλα κι αφήνεις τους επιβάτες να πάνε Χρυσούπολη με τα πόδια.

Ντάξει, δεν λέω, φτάνεις στον προορισμό σου, καλή γυμναστική και το περπάτημα, αλλά γιατί; :p

 

 

Πάντως, ομολογώ, για μένα μικρό το κακό, καθώς το «έγκλημα» όπως το βλέπω εγώ είναι στον πυρήνα του διηγήματος.

 

Συνολικά πολύ καλή εικόνα κι ελπίζω να συνεχίσεις έτσι.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Πολύ όμορφη η ιστορία σου! Μου άρεσε πάρα πολύ!

Η γιαγιά ήταν αξιαγάπητη, με τον τρόπο ομιλίας της τής έδωσες πραγματική υπόσταση, χαρακτήρα και ήταν τόσο ρεαλιστικό σα να βλέπω μια γνωστή φιγούρα. Το περιβάλλον που διάλεξες να πεις την ιστορία σου ήταν πολύ πετυχημένο. Το χωριό είχε κάτι από μαγεία και τρόμο και ήταν πρωτότυπο.

Η ιστορία με τράβηξε απ'την πρώτη στιγμή, όπως και η γραφή σου που ήταν πολύ καλή.

Πιθανότατα το τέλος να μην μου άρεσε τόσο όσο θα περίμενα, όχι βέβαια πως με πείραξε κιόλας. Απλά είχα μπει σε μια ατμόσφαιρα και μου φάνηκε κάπως λίγο, αν και θα το χαρακτήριζα ταιριαστό.

 

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό! :)

Link to post
Share on other sites

Καταρχάς να σας ευχαριστήσω όλους για το χρόνο που αφιερώσατε στην ιστορία μου, για την ανάγνωση και τα πάντα χρήσιμα σχόλια, αλλά και για την προτίμηση στις ψήφους, που την έφερε στη δεύτερη θέση. Να πω κι εγώ με τη σειρά μου λίγα λόγια για κάποιες από τις παρατηρήσεις που προέκυψαν.

 

Εντός θέματος; Ήταν κάτι που απασχόλησε κι εμένα, πριν ανεβάσω την ιστορία, επειδή, βλέποντάς το από τη δική μας σκοπιά, όντως δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρο. Αν έπρεπε να το περιγράψω με όρους νομικής αυτοί θα ήταν: ανθρωποκτονία από αμέλεια και εγκληματική αμέλεια. Από την άλλη, είναι και η σκοπιά της άχνας και για κείνη ήταν αναμφίβολα ένα έγκλημα. Γι' αυτό και επιθυμούσε την εκδίκηση. Αυτό ήθελα να φανεί.

 

Η ντοπιολαλιά. Ο τρόπος ομιλίας της γιαγιάς είναι μια μίξη φράσεων που χρησιμοποιεί η δική μου γιαγιά, των ακουσμάτων που είχα στο χωριό που μεγάλωσα και μια (ας πούμε) δόση λογοτεχνικότητας, επειδή ήθελα να διαβάζεται εύκολα και να μην απαιτεί αποκρυπτογράφηση η κάθε σειρά. Τα σχόλια ήταν κάπως μοιρασμένα. Άλλοι είπαν ότι ήθελαν κι άλλο, άλλοι ότι τους έπεσε πολύ. Οπότε, ως ένα σημείο, πιστεύω ότι υπήρχε η ισορροπία που ήθελα. Ένα άλλο θέμα που προκύπτει σε τέτοιου είδους ομιλίες είναι το κατά πόσο μπορείς να τις «οπτικοποιήσεις». Αν ο τρόπος που θα το γράψεις μπορεί να διαβαστεί όπως αυτό που ακούς μέσα στο μυαλό σου. Γλωσσάρι: τζάνεμ σημαίνει «ψυχή μου» στα τούρκικα. Ρουκώνω θα πει χώνω/σφηνώνω. Δεν ξέρω από πού προέρχεται. Τα -ούδια (ματούδια, μικρούδια, παιδούδια) είναι κατάληξη που έχω συναντήσει στον Έβρο, με αποκορύφωμα την πολυεπαναλαμβανόμενη σ' εκείνα τα μέρη φράση «πότε θα σου βρούμε καμιά νυφούδα;». Δεν ξέρω αν απαντάται και σε άλλες περιοχές.

 

Τα πολλά χρόνια της γιαγιάς. Η άχνα κρατούσε τη γιαγιά ζωντανή επειδή ήξερε ότι μόνο μέσω αυτής θα μπορούσε να βρει τον εγγονό της, επειδή πλέον δεν τον έβλεπε, ούτε ήξερε πού μένει, για να πάρει την εκδίκηση που επιθυμούσε, Μετά το θάνατό της, ο εγγονός της φαίνεται ότι δεν το έχει πάρει τόσο βαριά (παρά την εννοούμενη θλίψη). Ο λόγος είναι ότι μετά από αυτά που άκουσε ήξερε ότι αυτό ήταν το καλύτερο γιαγιά, επειδή ξέφυγε από μια κατάρα που την κατέτρωγε.

 

άχνα ή Άχνα; Θα μπορούσα να πω ότι υπάρχουν πολλών ειδών ξωνέρια, κι ένα από αυτά είναι οι άχνες. Αλλά η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε περισσότερο με μικρό α.

 

Ξωνέρια. Έψαχνα να βρω πλάσματα των ποταμών και πέτυχα τα ξωνέρια ως άλλη ονομασία των νεράιδων. Κάπου αλλού διάβασα ότι είναι διαφορετικά πλάσματα. Πέρα από αυτά τα λίγα δεν υπήρχε καμιά άλλη πληροφορία για το τι ακριβώς είναι, κι ήταν κάτι που με βόλευε για να φτιάξω την άχνα όπως θα ήθελα. Fun fact 1. Αφού είχα γράψει την ιστορία, κι αφού είχα κάνει την άχνα σιωπηλή, βρήκα τι είναι στην πραγματικότητα τα ξωνέρια, κι εκεί συνάντησα μια πολύ ωραία σύμπτωση:

 

 


Έξω από το χωριό [Άγιος Κοσμάς Γρεβενών], σε ορισμένες τοποθεσίες ανάβλυζαν [πηγές] χειμώνα καλοκαίρι, μέχρι τη δεκαετία του 1960, όταν και εξαφανίστηκαν, κάτι νερά που ανάδυαν μία δυσάρεστη μυρωδιά. Σε πολλές περιπτώσεις η μυρωδιά του προδίνει την εμφάνιση στην σύσταση του μεγάλης ποσότητας θείου και άλλων συστατικών ίσως ιαματικών. Σπάνια τα νερά αυτά είναι καθαρά. Τέτοια νερά υπήρχαν στο χωριό μας, στις τοποθεσίες «Χαρτολάκκος», «Μικρή δέση» και «Κούφαλος». Τα νερά αυτά τα λέγανε «ξωνέρια», επειδή βρίσκονται έξω από το χωριό. Τα γνωρίζουμε όλοι και τους δίνουμε θαυματουργικές ικανότητες. Όταν κάποιος αρρωστήσει χωρίς λόγο τάζει κάτι στα νερά ένας της οικογένειας και νύκτα πηγαίνει σ' αυτά έχοντας και το τάξιμο. Συνήθως τα ταξίματα είναι κουταλοπήρουνα, χρήματα, βασιλικού κλωνάρια, ακόμη και χρυσαφικά. Γεμίζει μία μπουκάλα νερό, και επιστρέφει. Στην διαδρομή το στόμα το έχει «ραμμένο». Δεν μιλά οποιονδήποτε και αν συνάντηση στο δρόμο αν μιλήσει το νερό χάνει τις ικανότητες και ο κόπος του πήγε χαμένος. για να το αποφυγή αυτό πηγαίνει τα μεσάνυχτα τότε που  όλοι κοιμούνται. 

 

Fun fact 2. Η ιστορία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Όταν η αδερφή μου ήταν περίπου τριών χρονών βρήκε ένα μικρό κοτοπουλάκι στην πίσω αυλή του σπιτιού. Έπαιξε λίγο παραπάνω μαζί του και το κοτοπουλάκι δεν άντεξε. Και μετά, το έφερε και το έδειξε στη μαμά, λέγοντας: «Μαμά, το πουλάκι χάλασε».

 

Ελπίζω να μην ξέχασα κάτι σημαντικό, αλλά κι αν το έκανα, μπορείτε να ρωτήσετε ό,τι άλλο θέλετε. Και πάλι ευχαριστώ για το χρόνο και τις παρατηρήσεις σας.

Edited by Mesmer
  • Like 5
Link to post
Share on other sites
  • 10 months later...
Νίκη

Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Μου αρέσουν οι λαογραφικές ιστορίες και αυτή ήταν πετυχημένη. Νομίζω ότι καλώς έκανες  και δεν έβαλες με κεφαλαίο το "άχνα", καθώς εγώ κατάλαβα ότι είναι το "είδος" του ξωτικού. Το τέλος επιτυχημένο, αλλά καλύτερα να το εξηγούσες λίγο: ας πούμε, όχι να φοβάται γενικά κι αόριστα για το παιδί του, καθώς είναι ένα συναίσθημα που βιώνεται από όλους τους γονείς, ακόμη και στις πιο φυσιολογικές καταστάσεις, αλλά να φοβάται μην το πάρει η άχνα για αντικατάσταση του δικού της ή, ακόμη χειρότερα, μην το σκοτώσει (τύπου: ζωή αντί ζωής).

Η διάλεκτος μου φάνηκε ότι δεν ήταν ισορροπημένη. Όταν μιλάει η γιαγιά, πότε μιλάει λίγο πιο πρωτευουσιάνικα και πότε πολύ διαλεκτικά.

Πολύ γρήγορα την είδε την άχνα ο ήρωας! Θα ήταν πιο "αληθοφανές" να καθυστερήσει περισσότερο και να αποκτήσει περισσότερη επαφή με τις παραδόσεις του χωριού, όχι τόσο αμέσως, μόλις του το είπε η γιαγιά. Αρχικά, επίσης, αναφέρεται άλλο ξωτικό, μήπως θα ήταν πιο καλό ή να μην αναφερόταν καθόλου ή να συνδεόταν περισσότερο με την άχνα;

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Mesmer

1. Το τέλος επιτυχημένο, αλλά καλύτερα να το εξηγούσες λίγο: ας πούμε, όχι να φοβάται γενικά κι αόριστα για το παιδί του, καθώς είναι ένα συναίσθημα που βιώνεται από όλους τους γονείς, ακόμη και στις πιο φυσιολογικές καταστάσεις, αλλά να φοβάται μην το πάρει η άχνα για αντικατάσταση του δικού της ή, ακόμη χειρότερα, μην το σκοτώσει (τύπου: ζωή αντί ζωής).

 

2. Πολύ γρήγορα την είδε την άχνα ο ήρωας! Θα ήταν πιο "αληθοφανές" να καθυστερήσει περισσότερο και να αποκτήσει περισσότερη επαφή με τις παραδόσεις του χωριού, όχι τόσο αμέσως, μόλις του το είπε η γιαγιά. 

 

Σ' ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και για το σχόλιο, Νίκη/Βάγια. Και που ξέθαψες την ιστορία μου. :)

 

Σχετικά με κάποιες από τις παρατηρήσεις σου:

1. Βασικά, αυτό εννοούσα όταν έλεγα «να φοβάται για τη ζωή του παιδιού του». Δηλαδή, να ανησυχεί ότι μπορεί κάποια στιγμή, οποιαδήποτε στιγμή, η άχνα να του κάνει κακό. Ναι, έτσι όπως δίνεται είναι κάπως αόριστο, οι γονείς ανησυχούν για τα παιδιά τους έτσι κι αλλιώς. Αλλά μιας και ήταν το κλείσιμο του διηγήματος δεν ήθελα ούτε να μακρηγορώ, ούτε να δίνω επιπλέον εξηγήσεις.

 

2. Δυστυχώς, το όριο λέξεων του διαγωνισμού δεν επέτρεπε μεγάλες καθυστερήσεις. Κι εγώ θα προτιμούσα να γίνονταν πιο ομαλά τα πράγματα, και η εμφάνιση της άχνας, και η συνάντησή της με τον πρωταγωνιστή. Έπρεπε, όμως, να γίνουν όλα λίγο πιο βιαστικά, για να προλάβουν το όριο.

 

Και πάλι σ' ευχαριστώ.

Καλό σου βράδυ!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..