Jump to content

Το Σκοτάδι Μέσα Μου


Recommended Posts

WILLIAM

Ωραία ιστορία αν και με χάλασε το τέλος.

Ήταν καλογραμμένη και έρεε μια χαρά. 

Βέβαια δεν ξέρω αν θα σου δώσω την άδεια για τα τρουφάκια και το χέρι της πυργοδέσποινας.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Λοιπόν,

 

Προφανώς, έχουμε καταπληκτική γραφή, αυτό  άλλωστε είναι  εγγυημένο όταν διαβάζουμε κάτι δικό σου φίλε Μορφέα.

Προσωπικά,  ομως, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ιστορία είναι  λίγο μικρή  για να καλύψει 5.000 λέξεις, με αποτέλεσμα να κυλάει κάπως αργά.

Στα θετικά, η ιδέα του

Τι γεννάει ακριβώς βρικόλακες

  και  πως λειτουργεί

η ελπίδα της Μυρτούς

 

Και το τέλος ήταν αρκετά δυνατό αν και λειτουργεί μόνο σε λογοτεχνικά πλαισία

Δηλαδη χάνει σε θέμα ρεαλισμού, αφού σε μια  πόλη τόσων εκατομμυρίων όπως η Άθηνα, πάντα θα υπάρχει  τρόπος να διαιωνίζεται ο φόβος. Δηλαδή,  γιατί να αφήσουμε ένα τόσο  επικίνδυνο πλάσμα   ζωντάνο, κι αν π.χ ξαναέβρισκε τις δυνάμεις της αργοτερα

 

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

  • Like 3
Link to post
Share on other sites

 

 

Ουάου... πραγματικά πολύ ωραίο.

Ζωντανοί ήρωες, με άκρως ρεαλιστικές και πιστευτές αντιδράσεις. Χειρίστηκες πολύ έξυπνα την ιδέα της ελπίδας ως υπέρτατου όπλου απέναντι στο σκοτάδι· όποια μορφή κι αν έχει αυτό. Και την απώλειά της βεβαίως, σαν να είναι το κάλεσμα που έλκει τους βρυκόλακες. Η ιστορία σου δεν είχε κάτι πρωτότυπο, αλλά αυτή σου η ιδέα της έδινε ξεχωριστή δυναμική. Επίσης μου άρεσε πολύ το ότι διάλεξες την σύγχρονη Αθήνα σαν σκηνικό.

Πολύ καλή γραφή. Παρά το μέγεθος του κειμένου, δεν με κούρασε καθόλου.

Αν κάτι μου φάνηκε λίγο πρόχειρο, αυτό ήταν το πόσο εύκολα νικήθηκε ο βρυκόλακας. Σίγουρα ήθελε κάπως πιο ευρεία περιγραφή για να στέκει καλά. Ή ίσως να μην υπήρχε αυτό το κομμάτι. Το τέλος του κειμένου ήρθε με την Μυρτώ να χάνει την ελπίδα της. Το ότιι ο βρυκόλακας θα γλίτωνε ίσως ενίσχυε την απελπισία της.

 

Καλή σου επιτυχία!!!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα κι από μένα! Τα σχολιάκια σου:

 

  1. Εντάξει, το Fangtopia μου θυμίζει κραυγαλέα Fangtasia. Τόσο κραυγαλέα, όσο ο τίτλος σου μου θυμίζει το βιβλίο του MacXanthi.
  2. Ναι, το κάνεις απολύτως συνειδητά. Αμερικανάκια, στα Εξάρχεια όμως;
  3. Πολύ πλάκα: μοιάζει τόσο με της Κιάρας, στις απανωτές προσπάθειες της κοπέλας να στριμώξει το βρικόλακα-που-ίσως-δεν-είναι-βρικόλακας!
  4. Αλλόκοτη αίσθηση του τι ήταν τρομαχτικό και τι όχι. Αυτό δεν το καταλαβαίνω. Εννοώ, είναι σίγουρα πολύ τρομαχτικό κάποιος που τον θεωρείς δαίμονα ή/ και βρικόλακα να ξέρει πού μένεις. Δεν είναι αλλόκοτο να το θεωρεί η κοπέλα αυτό τρομαχτικό.
  5. Σωστή τη βρίσκω: και εγώ τις κατσαρίδες θα φοβόμουν.
  6. Πάντως στον πρώτο βρικόλακα που σκότωσε, δεν φάνηκε να ξέρει ότι το αίμα της έχει αυτή την ιδιότητα. Ενώ τώρα φαίνεται πως ξέρει ακριβώς πότε και πώς την απέκτησε.
  7. Αλήθεια- ήταν το μόνο πλάσμα που είχε ακόμη ελπίδα στην πανέμορφη πόλη μας;

 

 

Χμ, πολύ ωραία ιστορία! Απολαυστική και ευκολοδιάβαστη! Η ιδέα του σωρευμένου τρόμου που γεννά /τραβά βρικόλακες και της ανθρώπινης ελπίδας που τους πολεμά είναι επίσης πολύ καλή. Θα ήθελα ίσως λίγο πιο προσεκτικό κλείσιμο- αλλά και έτσι μια χαρά είναι. Μπράβο και καλή σου επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Μου άρεσε πολύ η ιδέα της πόλης που με τον συλλογικό φόβο των κατοίκων της γεννά ή έλκει τους βρικόλακες. Θα άξιζε τον κόπο να το ερευνήσεις αυτό λίγο περισσότερο -νομίζω θα μπορούσε να βγάλει κι άλλες ζουμερές ιστορίες.

Στην πλοκή τώρα: έκανες καλή αξιοποίηση της εισαγωγής, ενδιαφέρον το πώς το συσσωρευμένο σκοτάδι τον κάνει να μην αντανακλά στα μάτια της.

Μ' αρέσει η ανατροπή για τη φύση του αφηγητή, αλλά δεν με ενθουσίασε πάρα πολύ αυτή η ιστορία με τον υπνωτισμό κοντά στο τέλος. Μου φάνηκε σαν να βγήκε κάπως από το πουθενά. Μπορεί πάλι να υπήρχε κάπου και να μην την πρόσεξα, επειδή προσπαθούσα να διαβάσω από tablet και έχουν ακόμα μια παλαιολιθική δυσκαμψία στις οθόνες αφής τα δάχτυλά μου, οπότε μπορεί με τα διάφορα πάνω-κάτω να έχασα και καμιά γραμμή.

 

Θα με δυσκολέψετε με την ψήφο, το βλέπω.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Ωραίο το διήγημα, ευκολοδίαβαστο, μυστηριώδες και με δράση.

 

Χαρακτήρες:

Πρωταγωνιστής: κυνικός και σύναμα προστατευτικός και όχι μόνο με το κορίτσι.

Μυρτώ: εκτός από εφευρετικότητα στις επιθέσεις της είχε και εναλλακτικό σχέδιο, που αιτιολογεί την αυτοπεποίθησή της απέναντι στους βρικόλακες.

Πετυχημένη και η μεταξύ τους σχέση.

 

Η εισαγωγή δένει πολύ καλά με την υπόλοιπη ιστορία και όσον αφορά τους δύο βασικούς χαρακτήρες, που μιλάνε και σκέφτονται στο ίδιο κλίμα, και όσον αφορά την πλοκή.

 

Ενδιαφέροντα τα υπερφυσικά στοιχεία: για το πως η πόλη γεννάει τους βρικόλακες, και πως η ίδια πόλη μπορεί τελικά να προστατευτεί από την ελπίδα των κατοίκων της.

 

Γενικώς δεν υπάρχει κάτι που να έρχεται απότομα χωρίς να έχει υπάρξει η προοικονομία ή κάτι που δεν είναι εξηγημένο.

 

Καλή συνέχεια λοιπόν :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Με το που είδα τον τίτλο της ιστορίας χαμογέλασα, γιατί εγώ κατάλαβα αμέσως πως δεν ήταν αναφορά στο βιβλίο του Ντίνου, αλλά επιλέχθηκε επειδή ήταν λιγειακός. ;)

 

Χρησιμοποίησες πολύ καλά την εισαγωγή, έφτιαξες πειστικούς χαρακτήρες που μιλούν καθημερινά και ρεαλιστικά και δημιούργησες και μια ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία. Ο κυνικός σου ήρωας πετυχαίνει να είναι συμπαθητικός ταυτόχρονα, ενώ η έφηβη Μυρτώ είναι μια χαρακτηριστική έφηβη που νομίζει ότι η ίδια ξέρει καλύτερα κι ότι δεν έχει λόγους να φοβάται. Έξυπνα, κρατάς το τέρας μακριά από τον αναγνώστη και δεν μας δίνεις την παραμικρή ιδέα για το πώς σκέφτεται και γιατί κάνει ό,τι κάνει - μόνο τις ερμηνείες του πρωταγωνιστή γι' αυτά. Αυτό είναι πολύ ταιριαστό με το πώς τους παρουσιάζεις ως προσωποποίηση του φόβου. Διαβάζοντάς το και δεύτερη φορά είδα ότι όλα τα στοιχεία ήταν εκεί, όλα είχαν προοικονομηθεί ωραία και διακριτικά. Αν κάτι θα ήθελα, αυτό θα ήταν λίγο περισσότερο χώρο στο τέλος. Όχι ότι μου φάνηκε ακριβώς βιαστικό, αλλά μου φάνηκε κάπως στριμωγμένο, σαν να θέλει λίγη άπλα, να ανασάνει.

 

Σου πάει το ούρμπαν, αγαπημένε. :)

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καταρχάς, ευχαριστώ κι από εδώ και για την ψήφο σας και για την ευχή σας.

Χαίρομαι πολύ που άρεσε. Ιδίως επειδή κι εμένα μου άρεσε.

 

Στα των σχολίων:

 

 

Γενικά το τελευταίο κομμάτι (αφότου ξυπνάει κυρίως και μετά) το γνώριζα ότι καλό θα ήταν να έχει λίγες περισσότερες λέξεις, κυρίως στο κομμάτι των περιγραφών, για να είναι στο ίδιο επίπεδο με το προηγούμενο κομμάτι (δεν πιστεύω ότι λείπουν πληροφορίες, αλλά ίσως να μην χτίζεται καλά η ατμόσφαιρα της τελευταίας σκηνής, άρα το χάσιμο και η επανάκτηση της ελπίδας ίσως να φαίνονται πιο ξαφνικά – όπως ανέφερε η Σόνυα στο τόπικ του παιχνιδιού). Αλλά ήμουν ήδη οριακά κι αυτές οι 200 παραπάνω λέξεις (που ίσως κατέληγαν 500 – για μένα μιλάμε!) θα έβγαιναν εκτός ορίου κι ήδη το είχα τραβήξει στις 5,000.

 

@william, αρχικά δεν είχα καταλάβει τι εννοούσες με το τέλος. Ελπίζω να μην σου μαύρισε τελείως την ψυχή. Πάντως, τουλάχιστον, άφησα και μια μικρή ελπίδα στο τέλος. Πού ξέρεις, λίγους μήνες μετά ίσως αυτός να έχει αποκτήσει την ελπίδα του και να γίνει ό,τι είχε γίνει η Μυρτώ για εκείνον: φάρος.

 

@jjohn, αυτό που λες για το τέλος είναι απολύτως λογικό. Απλώς έτσι όπως έχτισα τον κόσμο, οι βρικόλακες τρέφονται κυρίως από τον φόβο, οπότε το να μην σε σκοτώσουν αλλά να σε τρομάξουν είναι πολύ καλύτερο γι’ αυτούς, ιδίως αν είσαι ένας από τους ελάχιστους φάρους της πόλης. Δεν είναι άνθρωποι, είναι πλάσματα που λειτουργούν διαφορετικά από εμάς, κι αυτό (άφησέ την ζωντανή και τρομαγμένη) για εκείνους είναι η λογική συμπεριφορά κι όχι αυτό που θα έκανε ένας άνθρωπος (σκότωσέ τη να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο). Πέραν αυτού το τέλος εμπεριέχει και την ουσία του διηγήματος, αλλά γι’ αυτό δεν θα μιλήσω γιατί είναι θέμα ερμηνείας του αναγνώστη. :)

 

@alkinem, πάλι γα το τέλος. Όταν το είδα σκάλωσα, γιατί αυτός ήταν ο αρχικός μου στόχος: ο βρικόλακας την αφήνει ζωντανή και φοβισμένη, χωρίς ελπίδα, και τη βρίσκει ο πρωταγωνιστής μόνη της. Οι λόγοι που δεν το έκανα αυτό (δηλαδή που ο πρωταγωνιστής τους βρήκε πριν ο βουρδούλακας φύγει) ήταν αφενός γιατί είχα δείξει τον βρικόλακα ήδη 2 φορές και φοβόμουν μην φαινόταν σαν να κλέβω αν την τρίτη τον εξαφάνιζα κρυφά, κι αφετέρου γιατί ήθελα να τον δείξω ως κυνηγό, για να είναι πιο καθαρό τι έκανε ο ίδιος.

Δεν ξέρω τι από τα 2 ήταν καλύτερο – που σημαίνει είμαι ανοιχτός σε προτάσεις για το συγκεκριμένο, αν π.χ. κάποιος θα θεωρούσε cheating να μην τον εμφάνιζα στο τέλος.

 

@Ιρμάντα,

4. Η λογική είναι «Κοπελιά μου που κυνηγάς βρικόλακες και μου δόθηκες έτσι εύκολα ως λεία (αν ήμουν), φοβάσαι που ξέρω το όνομα ή τη διεύθυνσή σου;» Κατανοητός φόβος, αν και στη θέση του πρωταγωνιστή-αφηγητή αλλόκοτος.

6. Δεν το ήξερε, όντως. Το ανακάλυψε εκ των υστέρων, ψάχνοντας να βρει εξήγηση στο τι είχε συμβεί και γιατί.

7. Δεν ξέρω. Ελπίζω πως δεν ήταν μοναχή της :p

Για τον τίτλο δες στης ελγκάλλα.

 

@Tiessa, σου βάζω τα κομμάτια που (ελπίζω) προοικονομούν τον υπνωτισμό, σε περίπτωση που όντως τα έχασες. Σε περίπτωση που απλώς δεν σου αρκούσαν, πες μου.

 

 

«Πας να με γητέψεις. Αλλά δεν πιάνει… αυτό σε μένα».

[…]

Γυρνούσα από τη χοροεσπερίδα του σχολείου μου και στον δρόμο μού επιτέθηκε ένας άνδρας. Βιαστής, σκέφτηκα. Μου τραβολόγησε τα ρούχα –ήταν πολύ δυνατός–, με κοίταξε και μου ψιθύρισε “Μείνε ήσυχη”. Εγώ ούρλιαξα. Τότε μου έκλεισε με δύναμη το στόμα και κατάλαβα από την έκπληξή του ότι δεν περίμενε να ουρλιάξω. Λες και αρκούσε που μου το ζήτησε

[…]

«Εσένα μπορούν να σε γητέψουν;» διέκοψε τις σκέψεις μου.

«Φοράω ειδικούς φακούς επαφής. Λειτουργούν σαν καθρέφτης και δεν αφήνουν το “γήτεμα” να πιάσει. Μια ασπίδα ανάμεσα στα μάτια του βρικόλακα και τα δικά μου».

«Έξυπνο», είπε εντυπωσιασμένη.

«Και κουραστικό. Τα φοράω μόνιμα, μέχρι να έρθει η ώρα τους για αλλαγή. Γιατί κυνηγός δεν είσαι μόνο οχτώ ώρες τη μέρα, αλλά ακόμη κι όταν κοιμάσαι».

[…]

«Ο φακός», είπα κι άρχισα να ψάχνω στο πρόσωπό μου, μήπως είχε κολλήσει στα ζυγωματικά. «Έφυγε». […]«Έχω πάντα ένα ζευγάρι εφεδρικών», είπα βγάζοντας τη θήκη από την τσέπη του παλτού μου. «Ήταν καιρός τους. Δωσ’ μου μόνο μισό λεπτό. Και μείνε εδώ, ό,τι κι αν δεις», της είπα αυστηρά και κατευθύνθηκα προς τις τουαλέτες.

[…]

Ετοιμάστηκα να βάλω τον φακό όταν αισθάνθηκα μια παγωμένη πνοή στο σβέρκο μου. […]Μπροστά μου στεκόταν ο κοκκινομάλλης άνδρας της χθεσινής νύχτας. Μου χαμογέλασε. Το τελευταίο πράγμα που είδα πριν με τυλίξει το σκοτάδι ήταν ένα ζευγάρι κατάμαυρα μάτια.

 

 

Αυτά τα κομμάτια θεώρησα ότι αρκούσαν (και μάλιστα φοβόμουν μήπως παραήταν προβλέψιμο), σε συνδυασμό με το ότι ο υπνωτισμός-γήτεμα είναι γενικά μια από τις συχνότερες ιδιότητες των βρικολάκων, ίσως κι η συχνότερη υπερδύναμή τους.

 

@Ασημοδόντα, χαίρομαι που σου άρεσε και γενικώς, αλλά και ειδικώς που πέρασε το τεστ silvertooth η σχέση των 2 χαρακτήρων – το σχολιάζω επειδή ξέρω ότι εκεί δίνεις συχνά βάρος.

 

@Πυργοδέσποινα, βρε λες να μου πηγαίνει το ούρμπαν; Βέβαια εδώ ψιλοέκλεψα, επειδή έχωσα και το νταρκ μέσα, αλλά ναι, χωρίς την πόλη (και την αστικοποίηση ως φαινόμενο) διήγημα δεν θα είχα.

Για τον τίτλο, δεν είχα καν σκεφτεί (συνειδητά) το φως μέσα μου – το συνειδητοποίησα γελώντας, αφού πρώτα μου ήρθε η Νεκρή γραμμή :p. Δεν ήταν αναφορά σε τίποτα, απλώς έψαχνα πρόχειρο τίτλο να ονομάσω το αρχείο για να μην το λέω βαμπιροwrite-off κι αυτό ήταν το πρώτο και μόνο πράγμα που μου ήρθε. Και ούτε μετά μου ήρθε κάτι καλύτερο.

Πάντως είναι τελείως λιγειακός τίτλος, άθελά του. Τι εννοώ: έγραψα ένα διήγημα που κάλλιστα θα μπορούσε να σκεφτεί και να γράψει η Λιγεία (οκέι, εκείνη στο πιο καλογραμμένο του, ίσως στο λιγότερο πολιτικό και περισσότερο συναισθηματικό, perhaps;), οπότε και στον τίτλο έπρεπε να παραμείνω συνεπής. Επομένως όντως επιλέχθηκε επειδή ήταν λιγειακός, αλλά όχι ως αναφορά (το σκέφτηκα αφού τον είδα ήδη γραμμένο) και απλώς μου φάνηκε ενδιαφέρον το πώς συνδέονται τα μυαλά μας (έχει περάσει πλέον και στο ασυνείδητο, απ' ό,τι φαίνεται :p).

 

 

Ευχαριστώ και πάλι (και συγγνώμη για το σεντόνι, απλώς δεν ήθελα να αφήσω κάποιον ασχολίαστο και παραπονεμένο). Και για να είμαι και στο πνεύμα των ημερών, πριν ξεθυμάνει: Είθε ο καθένας να διώξει το σκοτάδι από μέσα του, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. :)

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Nienor

Μπαμπ ποστ: Δεν ξέρω γιατί αυτη τη φορά αφήσαμε και τα δικά μας σχόλια για μετά τη λήξη, οπότε χρωστάω εδώ ένα αναλυτικό. Μέχρι το αναλυτικό όμως, θέλω να πω απλά πως τούτη εδώ είναι μια άξια ιστορία και διαβάστε την :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Πολύ ωραία ιστορία! μ' άρεσε ο τρόπος γραφής και οι χαρακτήρες :) Ελπίζω να υπάρξει και part 2! 

 

Σχόλια: 

- κάποια σημεία παρατήρησα ότι θέλανε λίγο παραπάνω ανάπτυξη 

- με προβλημάτισε λίγο το γεγονός ότι δεν ανέφερες την ηλικία του πρωταγωνιστή... :p

- για κάποιο λόγο περίμενα ότι ο βρικόλακας στο τέλος θα ήταν ο σουπερ ντουπερ κακός της ιστορίας. περίμενα δηλαδή κάποια μάχη, μια συνομιλία μαζί του, κάτι τέλος πάντως, γιατί του δίνεις έμφαση και μυστήριο, αλλά απλά τον σκοτώνει και τέλος.

- και αυτό που δεν πολυκατάλαβα, οι βρικόλακες ήταν και δαίμονες; και τα δυο μαζί; 

Edited by Darkfire
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..