Jump to content

Ένα κόκκινο μπουφάν στη Σενάχ


Recommended Posts

 

 

Πολύ ωραία ιστορία.

Χρησιμοποίησες άψογα τις δυνατότητες της εισαγωγής και μας παρουσίασες έναν κόσμο γεμάτο δυνατότητες, μα και αβεβαιότητα. Έναν κόσμο που κυριαρχούν η θλίψη, η απομόνωση και η παρακμή. Την ίδια στιγμή όμως, καλυμμένη από τα σκοτάδια όλων αυτών των αρνητικών στοιχείων, μια σιωπηλή ελπίδα αναδεύεται. Κάτι παλεύει να προστατέψει αυτήν την πόλη, μοναχικά αγωνίζεται ώστε να διαλύσει τις σκιές και να ξανακάνει την πόλη αυτό που ήταν.

Πραγματικά ωραία ιδέα, κι έξυπνη η ανατροπή. Για ένα μεγάλο μέρος του κειμένου πιστεύαμε ότι ο αφηγητής ήταν κάποιο Σκοτεινό πλάσμα, αλλά το γύρισες πολύ ωραία. Ωραία επίσης και η ιδέα της Κοινότητας.

Καλογραμμένο, αν και η βιασύνη είναι φανερή σε κάποια σημεία.

Δεν εκμεταλλεύτηκες επαρκώς το θέμα του υπερφυσικού Κακού που καταδυναστεύει την πόλη. Πέταξες μια αναφορά σε βρικόλακες, αλλά δεν ανέπτυξες επαρκώς αυτήν σου την ιδέα. Το γήινο κακό συνεργάζεται με το υπερκόσμιο, αλλά αυτό περισσότερο μοιάζει με έμπνευση της στιγμής, παρά για κάτι πάνω στο οποίο χτίστηκε η ιστορία. Θα μπορούσες να το είχες παραλείψει και να έδινες περισσότερο βάρος στο παρελθόν της κοπέλας, που επίσης το παρουσίασες κάπως πρόχειρα.

 

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Λοιπόν,

 

Και εδώ πέρα έχουμε αρκετά καλή αφήγηση.  Ενώ  σε όλο το κείμενο το πηγαίνεις καλά, νομίζω ότι, στο τελευταίο κομμάτι τρέχεις τις εξελίξεις λίγο πιο γρήγορα απ' ό,τι χρειάζεται. Σε πιθανές διορθώσεις, θα σου πρότεινα να εμβαθύνεις λίγο παραπάνω εκεί.

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα Nienor!

Λαβέ τα σχόλιά μου (και αγνόησε, επίσης, την αλλαγή γραμματοσειράς):

 

  • Ωραία ενώνεις την ιστορία σου με την εισαγωγή.
  • Δεν είναι τόσο έξυπνο, ωστόσο, να φορά τα ίδια χαρακτηριστικά ρούχα στο κυνήγι του ίδιου πλάσματος. Όταν μάλιστα είναι και κόκκινα. Αν δεν τραβάει το κόκκινο χρώμα το μάτι, και μάλιστα το μάτι ενός βρικόλακα.....
  • Μου αρέσει που ούτε και κείνος βλέπει τον εαυτό του. (Κυνηγός εμπόρων ναρκωτικών είναι ο τύπος; Κι αυτό έχει το ενδιαφέρον του.)
  • ΟΚ προφανώς το κορίτσι δεν έχει άλλο μπουφάν.

 

  • Τι της είχα πει; Γύρνα πίσω στην αγκαλιά της μαμάς σου… σκέφτηκα ότι μάλλον το κορίτσι δεν μπορούσε να το κάνει αυτό. Τι της είχα πει; Στο ζεστό σου κρεβάτι… ξαφνικά σιγουρεύτηκα πως το παιδί δεν πρέπει να είχε τέτοιο πράγμα. Απλώς οι δύο αυτές προτάσεις μου φαίνονται κάπως σαν άσκοπη επανάληψη του ίδιου περίπου πράγματος. Ήδη έχουμε εννοήσει πως η μικρή είναι μόνη της (και αρκετά μοναδική, όπως παραδέχεται ο ήρωάς μας.)

 

  • Δεν είναι κάτι ουσιαστικό αλλά νομίζω ο αγιασμός μυρίζει μάλλον βασιλικό και όχι λιβάνι. Στους δε καθολικούς, όπου παραπέμπει η αναφορά της όστιας, ο αγιασμός, επειδή έχω πιει και ξέρω (στην Βαυαρία) είναι σκέτο αλατόνερο.

 

  • Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχει μία αίσθηση κόμιξ η ιστορία σου. Βρικόλακας με ιδεώδη, σκοτεινή πόλη, έρημες ψυχές και καθεδρικός γεμάτος μυστικά.

 

  • Η ανακούφισή μου που εκείνα τα μάτια είχαν μέσα τους ζωή ήταν μεγαλύτερη κι από την αίσθηση πως σε λίγο μόνο, και την ώρα εκείνη ακόμα και την ίδια στιγμή, μπορούσα να φορέσω το δαχτυλίδι.  Αυτό, αν και είναι κατανοητό το τι λεει, μου φάνηκε κάπως απρόσεκτο συντακτικά.

 

  • Την άλλη μέρα το πρωί, τα μάτια της ήταν πρησμένα μα γελαστά. Και με κοιτούσε. Είχα υπόσταση. Το κορμί μου δεν ήταν άυλο με το δαχτυλίδι στη χούφτα μου. Λες αυτό και εγώ υποθέτω ότι κρατάει το δαχτυλίδι στη χούφτα του εφόσον έχει υπόσταση. Αλλά μετά λες αυτό: «Δώσε μου το δαχτυλίδι μου» της είπα πιο άγρια από ό,τι είχα σκοπό προτού να βγούμε στο φως και χαθώ από τα μάτια τους. Και δεν καταλαβαίνω. Τελικά το είχε το δαχτυλίδι ή όχι; Αν αυτός είχε υπόσταση απλώς και μόνο επειδή ήταν στα σκοτάδια, αυτό δεν φαίνεται, επειδή λες ότι έχει το δαχτυλίδι στη χούφτα του. Υπέθεσα ότι της το είχε πάρει ενώ κοιμόταν.
  • Άρα δεν ήταν ακριβώς βρικόλακας. Πολύ ενδιαφέρον αυτό! Ανατροπή, τελικά.

 

Συμπαθητική ιστορία, με κάποιες απροσεξίες εδώ κι εκεί.  Το ότι δεν ήταν βρικόλακας, ή μάλλον –το ότι τελικά δεν ξεκαθαρίζει τι ακριβώς ήταν, νομίζω ότι αποτελεί το πιο δυνατό της στοιχείο. Επίσης και το ότι δεν προκύπτει ρομάντζο, τουλάχιστον εντός των σελίδων σου μου φάνηκε πολύ θετικό.

Μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Πολύ ωραία ιστορία.

Μου άρεσε και το όλο στήσιμο και η γλώσσα καθώς και το πιο φωτεινό τέλος από τους αντιπάλου σου ονειραφέντη ( θα είχε σύμβουλο από τους εφιαλτες όταν έγραφε φαίνεται ) που άφηνε ένα ωραίο συναίσθημα. Θα ήθελα ίσως λίγο περισσότερες εξηγήσεις.

Λεκτικά με ξένισε μόνο η χρήση της λέξης πουτάνες, θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις το πόρνες μιας και ο χαρακτήρας που μας ρα αφηγείται δεν έχει αλλού χρησιμοποιήσει ανάλογο λεξιλόγιο.

Μου άρεσε πολύ το συναισθηματικό δέσιμο με τα ρούχα που είχε η κοπέλα, Ήταν καλά δοσμένο και πετυχημένο.

Σπέσιαλ αναφορά στην ακμή της κοπέλας, δεν χρειάζεται να είναι όλες οι γυναίκες εκθαμβωτικά όμορφες. Της δίνεις ένα μειονέκτημα εμφανισιακό αλλά δεν της στερείς την ομορφιά. 

 

Και τώρα άντε να δούμε ποιον θα ψηφίσω...

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Ωραία εκμετάλλευση της εισαγωγής και μου άρεσε ο τρόπος που έτρεχαν οι εξελίξεις. Καλή και η ανατροπή εκεί που χρειαζόταν.

Ωστόσο, νομίζω ότι το τέλος ήταν λίγο πιο βιαστικό απ' όσο έπρεπε και με μπέρδεψε λιγάκι -ειδικά εκεί με το δαχτυλίδι και την υπόσταση του αφηγητή.

Προφανώς δεν είναι ακριβώς άνθρωπος, αφού τρώει σφαίρα και όλα καλά. Αλλά δεν είναι και βρικόλακας. Για μένα, φαίνεται να ανήκει σε μια ενδιάμεση κατηγορία νεκροζώντανου, ένα νέο είδος φανταστικού πλάσματος, που θα άξιζε τον κόπο να του δώσεις λίγο χρόνο παραπάνω για να το γνωρίσουμε καλύτερα.

 

Θα δυσκολευτώ στην ψήφο.

Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Διαβάσα το διήγημα από την πρώτη μέρα, μα θέλησα να το κάνω μια επανάληψη πριν σχολιάσω. Κάτι που δεν παρατήρησα για κάποιο λόγο εξ αρχής, ήταν το θέμα της ερημιάς στο κείμενο και μπορώ να πω ότι γοητεύτηκα από τη μελαγχολία του.

 

Χαρακτήρες: Το κορίτσι με κέρδισε: σιωπηλό, εργατικό, τολμηρό, εφευρετικό και φυσικά με το τραγικό μπακ-στόρυ, δε γινόταν να μη μου αρέσει.

Ο πρωταγωνιστής έμοιαζε λίγο να μην μπορεί να αποφασίσει τελικά αν ήταν συναισθηματικός ή κυνικός, μα φαντάζομαι ότι ήταν ένας ιδιαίτερος συνδυασμός. Είχε ενδιαφέρον.

 

Κοσμοπλασία: Όσον αφορά την πόλη, δίνονται αρκετές εκφράσεις για το ότι κάτι δεν πάει καλά. Ότι όλοι ζουν με την ερημιά, ότι τα παιδιά είναι είδος προς εξαφάνιση κτλ, με έκανε να αναρωτιέμαι γιατί, μιας και έμοιαζε γενικώς σα μια κανονική πόλη, αν εξαιρέσεις τα βίαια υπερφυσικά πλάσματα, που όμως δεν είχαν και άπειρη εξουσία δεδομένου ότι κρύβονταν στον υπόκοσμο. Θα ήταν καλό να δινόταν ένας λόγος για αυτή την απαισιοδοξία για την πόλη, έστω μια υπόνοια ότι είναι μόνο η υποκειμενική άποψη του αφηγητή αυτή.

Η κοινότητα ήθελε μάλλον λίγη περισσότερη εξήγηση ή μια πιο ομαλή εισαγωγή της στην ιστορία.

 

Πλοκή: Μου άρεσε όλη, από την αρχή μέχρι το τέλος. Βέβαια ήταν λίγο δευτερεύουσα σε σχέση με την κοσμοπλασία και τις σκέψεις και ιδέες του πρωταγωνιστή. Στο κλείσιμο θα ήθελα λίγο περισσότερο χρόνο, αλλά κατά τα άλλα ήταν κομπλέ.

 

Ακολουθούν κάποια σημεία στην ιστορία που ήταν λίγο ασαφή, και χρειάστηκε να τα διαβάσω δυο τρεις φορές.

 

 

 

"Πετάχτηκα πάνω, της έπιασα το χέρι –έτσι νόμιζα μέσα στον ύπνο μου– το τράβηξε και αυτή βγήκε από το μπουφάν της, που μου έμεινε στα χέρια."

Δεν έπιασα γιατί το νόμιζε στον ύπνο του, εφόσον το έκανε όντως στο ξύπνιο του. Επίσης στο: "το τράβηξε και αυτή βγήκε από το μπουφάν της" δεν φαίνεται σε ποια πρόταση ανήκει το 'αυτή'. Θα μπορούσε να είναι καλύτερα: "το τράβηξε και αυτή, και βγήκε..." ή "το τράβηξε και βγήκε..."

 

"Ο χώρος είχε ευγνωμοσύνη και παρακαλετά. Αναρωτιόμουν προς τι και γιατί ευγνωμοσύνη, λες κι αυτές οι πέντε έξι ψυχές που ήταν μοιρασμένες στον χώρο γύρω μου είχαν κάτι που να αξίζει την ευγνωμοσύνη τους. Κάτι που τους έδωσαν όλοι αυτοί στους οποίους προσεύχονταν."

Κι εδώ η δεύτερη περίοδος είναι λίγο ασαφής με την πρώτη ματιά.

Επίσης, γιατί να μην έχουν κάποιο λόγο να μη νιώθουν ευγνωμοσύνη; Γενικώς οι άνθρωποι θεωρούν ότι όταν πάνε καλά τα πράματα στη ζωή τους, έχουν μια κάποια θεϊκή εύνοια.

 

"Είχα υπόσταση. Το κορμί μου δεν ήταν άυλο με το δαχτυλίδι στη χούφτα μου." και μετά:
"Δώσε μου το δαχτυλίδι μου» της είπα πιο άγρια από ό,τι είχα σκοπό προτού να βγούμε στο φως και χαθώ από τα μάτια τους."

Θαρρώ ότι σου ξέφυγε αυτό...
Επίσης, μόνο στο φως θα έχανε την υπόσταση, ενώ όσο ήταν στη σκιά μπορούσε να έχει; Δεν ήταν θέμα μέρας-νύχτας; Κάπου πριν είπε ότι θα περίμενε να ξαναποκτήσει υπόσταση το βράδυ, παρότι θα βρίσκονταν σε σκιερό μέρος...

Τα πτώματα των άλλων είχαν δαγκωματιές στους λαιμούς τους και είπαν πως ήταν από άγριο ζώο».
«Ήταν του αφεντικού τους» της είπα. «Έτσι κάνουν, τρέφονται από αυτούς και τους ξαμολάνε οργισμένους και πεινασμένους στην πόλη. Θρέφονται από τον φόβο των άλλων, παραμονεύουν τυλιγμένοι στις σκιές μέχρι να βρουν το επόμενο θύμα τους. Κι έτσι τα αφεντικά σπέρνουν το χάος και το διαφεντεύουν, πουλάνε προστασία από το χάος που δημιουργούν».

Τελικά τα αφεντικά πίνουν αίμα των υποτακτικών τους (βρικόλακες); Οι οποίοι με τη σειρά τους θρέφονται με το φόβο των άλλων; (άρα είναι κάτι άλλο, που δεν είναι  βρικόλακες; )

Πάλι κάτι χάνεται εδώ...

 

 

 

 

Δεν μπορώ να βρω κάποιο στοιχείο στην ιστορία που να μη μου άρεσε, αντιθέτως τα περισσότερα με εντυπωσίασαν, ωστόσο δεν νομίζω ότι συγχρονίστηκαν τόσο καλά μεταξύ τους, και κατά συνέπεια δεν αναδείχθηκαν όσο τους άξιζε.

 

Εφόσον γενικώς μ' αρέσει πάρα πολύ η γραφή σου, θα ήθελα να διάβαζα κάποιο rewrite του, όπου θα απλωνόταν λίγο παραπάνω.

 

Συγχαρητήρια πάντως για τις ιδέες που αναπτύχθηκαν στο κείμενο.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Λοιπόν, εγώ κατάλαβα τι στράβωσε και οι υπόλοιποι δεν κατάλαβαν γιατί έβαλες αγιασμούς και σταυρούς και τέτχοια. Είναι το όνομα της πόλης. Εσύ έφτιαξες μια φανταστική πόλη στον δικό μας κόσμο, όχι μια φανταστική πόλη σε έναν φανταστικό κόσμο. Την έβγαλες όμως Σενάχ, που παραπέμπει σε Ανατολή, και έβαλες ιουδαιοχριστιανική παράδοση για τους βρικόλακες, η οποία φαίνεται όντως να μην πολυκολλάει. Αυτό το πρόβλημα θα λυθεί στο πί και φι με ένα όνομα πόλης ψευδοελληνικό ή ψευδοαμερικάνικο (όπως είναι π.χ. το αντίστοιχο Σάννιντεηλ στην Μπάφι ή το Τουίν Πικς). Η γραφή σου είναι καταπληκτική και ταίριαξε πολύ όμορφα με την ερημιά και τη μελαγχολία που περιγράφεις. Τι κατάλαβα εγώ ότι ήταν ο πρωταγωνιστής και η Κοινότητα; Δεν ξέρω, μπορεί να κάνω τεράστιο άλμα σκέψης και λογικής εδώ, αλλά κατάλαβα ότι ήταν Grigori, φύλακες-άγγελοι φάση. Μη με ρωτήσεις γιατί το συμπέρανα, έχω τους λόγους μου αλλά θα γράψω ολόκληρο μυστικιστικό δοκίμιο για να τους αναλύσω. :p Γενικά νομίζω πως χρειάζεται λίγη δουλειά για να δέσουν καλύτερα τα διάφορα στοιχεία της πλοκής, ίσως να έδινες και κάποιες αναφορές στην Ιδέα από πιο νωρίς στο κείμενο, δεν ξέρω. Μπορεί να έπρεπε να έχεις εκμεταλλευτεί τις λέξεις που σου περίσσεψαν. Σε κάθε περίπτωση, δεν σε είχα ξαναδιαβάσει σε κάτι τέτοιο και με εντυπωσίασες, λατρεμένη. Έχεις κάτι που αξίζει να δουλέψεις παραπάνω εδώ πέρα, μην το αφήσεις. :)

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Morfeas

Σημείωση 1η: Αυτό είναι το πρώτο κείμενο που διάβασα μες στη χρονιά (έστω και για 2η φορά). Ελπίζω να είσαι γουρλού.

Σημείωση 2η: Αυτή είναι και η πρώτη μου κριτική για φέτος. Κλασικά, θα είμαι αυστηρός. :)

 

(Sonya’s style) Κοίτα με πόσο διακριτικά θα προσπεράσω τις ομοιότητες των ιστοριών μας (με αστειότερη τη σκηνή με τον αγιασμό), και θα σου πω ότι η ιστορία διαβαζόταν άνετα, ήταν στο μεγαλύτερό της μέρος καλογραμμένη (1-2 περάσματα τα θέλει, για να κοπούν μερικοί λόξυγκες ή φράσεις που θα ήθελαν άλλη σύνταξη ή στίξη) και γενικά μου άφησε ωραία γεύση. Τα θετικά δεν θα τα απαριθμήσω (ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, πλοκή ως πρόθεση, ιδέες ως σύλληψη).

 

Το σημαντικότερο πρόβλημα του διηγήματος είναι, όπως έχεις καταλάβει, η σύνδεση μεταξύ των ιδεών σου.  Ήθελαν περισσότερο χώρο, για να συγχωνευτούν περισσότερο και ομαλότερα. Το αστείο (οκ, αστείο δεν είναι, αλλά εγώ σ’ αυτό το παιχνίδι όλο γελούσα, μία με το διήγημα, μία με τα τίζερς, μία με τα σχόλια) είναι ότι όταν το διάβασα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν Το Πένθος Ταιριάζει στην Ελένη (το άλλο παιχνίδι που έχω παίξει, που όλως τυχαίως πάλι μαζί ήμασταν). Ενώ η συνταγή μπορεί να μην είχε εξ ορισμού αταίριαστα στοιχεία, κάτι χάθηκε στην αναλογία και οι λεπτομέρειες δεν δέθηκαν όπως έπρεπε.

Τι θα πρότεινα να αφαιρέσεις:

--το κομμάτι με την ηρωίνη. Βαραίνει το κείμενο και δεν αναπτύσσεται όσο θα χρειαζόταν, μένει ως ένα αχρησιμοποίητο πρακτικά εύρημα. Δεν είναι άσχημο (ως σύλληψη είναι από τις ιδέες που αγαπώ, όπως θα καταλάβεις αν ποτέ ολοκληρωθεί το μελάνι και στο δώσω :p), αλλά δεν μου φαίνεται ότι προσφέρει κάτι.

--Το ξόρκι που κάνει, επίσης. Δεν εμφανίζεται αλλού, δεν ξέρω αν χρειάζεται στη συγκεκριμένη ιστορία.

Το ότι είναι άφυλος μπερδεύει ομολογώ και σίγουρα θα ήθελα πολύ να τελειώνει το διήγημα κι όταν μαθαίνω ότι είναι άφυλος να καταλαβαίνω αυτό που εσύ σκεφτόσουν όταν το έκανες (π.χ. ότι η μοναξιά δεν έχει φύλο, ξέρω γω; Κάτι που να μου είναι καθαρό, είτε όσον αφορά την κοσμοπλασία, είτε ως συμβολισμός).

 

Με τη δεύτερη ανάγνωση, έχω να πω ότι η μοναξιά δεν φαίνεται ως καθοριστικό κομμάτι του κόσμου σου. Αν το σκεφτώ έτσι, δημιουργείται κι ένα μπέρδεμα, καθώς όλες οι ψυχές περιγράφονται ως ερημωμένες, άρα όλοι θα έπρεπε να είναι μοναχικοί, πλάσματα της νύχτας. Δηλαδή αυτό νομίζω καλό θα ήταν να γίνει πιο καθαρό, καθώς ως ιδέα είναι γαμάτη.

 

Συνοψίζοντας: ωραίες ιδέες, που με λίγο προσεκτικότερο μαγείρεμα (κι ίσως με λίγη περισσότερη φειδώ) θα μας δώσουν ένα ούρμπαν διαμαντάκι. :)

 

Υ.Γ. Εγώ κατάλαβα ότι η Σενάχ είναι μια πόλη άχρονη και έξω από χάρτες, λες και δεν είχε σημασία αν ήταν στη Γη ή σε κάποιον άλλον κόσμο. Για για μένα τουλάχιστον δεν είχε.

Edited by Morfeas
Link to post
Share on other sites
Nienor

Εδώ τώρα μάλλον δεν υπάρχουνε και πολλά να σας πω, γιατί δεν ξέρω κι εγώ τίποτα παραπάνω από αυτά που (μάλλον κι ελπίζω) καταλάβατε. Η Κοινότητα είναι μια σύναξη μάγων και μαγισσών (Αταλάντη, δεν ξέρω τι είναι οι Grigori), το ότι είναι άφυλη (και δεν είναι όλοι) είναι επειδή η μαγεία είναι άφυλη και το όνομα της πόλης, ω γουέλ... Άντε εδώ να σας πω :p Στην αρχή τη λέγανε Ιασενάχ κι είναι το Χάνεσαι ανάποδα. Η ιδέα με την Κοινότητα είναι ότι κάθε μέλος της αναλαμβάνει να φυλάει και μία πόλη, και ο/η ήρωάς μου εδώ έχει τη συγκεκριμένη που χάνεται γιατί έχει χάσει το δαχτυλίδι του/της δηλαδή την ελπίδα (έλεγα στην αρχή - γιατί οι ομοιότητες δε σταματούν στον αγιασμό με το σκοτάδι μέσα μου :p) αλλά μετά έγινε τη "συντροφικότητα". Και με τον/την ήρωα τη συντροφικότητα την χάνει και η πόλη και μένει πίσω της ερημιά.

 

Αυτό με το δαχτυλίδι στη χούφτα του δεν είναι κάτι που μου ξέφυγε, είναι κάτι που απέτυχα (εντυπωσιακά καλά κιόλας) να κάνω σαφές :p Όταν το κρατάει στο χούφτα του κάθονται ήδη με τη μικρή στο παγκάκι και μιλάνε. Από την επόμενη παράγραφο ο/η ήρωας μάς περιγράφει πώς έφτασαν μέχρι το παγκάκι και πώς πήρε τελικά το δαχτυλίδι του. Ή έπρεπε να αναφέρω το παγκάκι, ή να κρατήσω τον υπερσυντέλικο λίγο παραπάνω μάλλον.

 

Το κομμάτι με την ηρωίνη, νιαχ, είχα γράψει κι ένα έσεϊ παραπάνω, κάπου τρίτη παράγραφο γι' αυτούς που πουλάνε την παραμύθα στους ανθρώπους που χάνονται στη μοναξιά και πώς τους κάνουν να έχουν ανάγκη το θάνατο και το ότι αυτό που έχει πραγματικά να πολεμήσει ο/η ήρωάς μου δεν είναι τα βαμπίρια, αλλά αυτή η μοναξιά που ο ίδιος δημιουργεί στους ανθρώπους της πόλης και τους κάνει να χρειάζονται να παραμυθιάζονται για να την αντέξουν. Μετά δε μου άρεσε, θεώρησα και πως ήτανε σαφές και από τα υπόλοιπα και δεν το χρειαζόμουνα το μπλα μπλα, οπότε το έφαγα και εκείνη η άλλη ηρωίνη πήγε και μου μεινε εκεί ορφανή.

 

Για το ξόρκι, ναι, στη συγκεκριμένη φάση που το περιγράφω δε χρειάζεται μάλλον, αλλά πριν από αυτό έχει κάνει άλλα δύο: το ένα είναι που ανατινάζει το κεφάλι του ενός μαφιόζου, και το άλλο που ακούει τις σκέψεις αυτών που είναι μέσα στο ναό. Ήθελα κάπου να κάνω σαφές ότι αυτά που κάνει είναι ξόρκια και βρίσκω πως χωρίς αυτό το τελευταίο, μάλλον δε θα ήτανε σαφές ούτε και αυτό. Θα δω τι θα το κάνω.

 

Τώρα για διορθώσεις και για το τι τύχη θα έχει γενικά αυτή η ιστορία... Εδώ έχω ένα κενό. Προφανώς αν προλάβω να τη σκεφτώ όλο και κάτι θα της κάνω, αλλά φοβάμαι πως αν δεν ασχοληθώ λίγο σοβαρά με το είδος (στο οποίο ούτε διαβάσματα έχω ούτε και είχα φανταστεί πως θα το δοκίμαζα ποτέ) μάλλον δεν γίνεται να της κάνω και τίποτα φοβερό. Θα τα δούμε όλα εν καιρώ :) Προς το παρόν, ας πούμε πως τη συμπαθώ.

 

Σας ευχαριστώ πολύ όλους για την ανάγνωση και τα σχόλιά σας :friends:

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..