Jump to content
Sign in to follow this  
Disco_Volante

Επεισόδιο VII – Η Νέα Απειλή

Recommended Posts

Disco_Volante

Kόσμος(Σύμπαν): Star Wars
Copyright: Walt Disney Company
Όνομα Συγγραφέα: Disco Volante
Είδος: Επιστημονική Φαντασία, Διαστημική Όπερα
Βία; Ναι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3850
Αυτοτελής; Τόσο όσο και τα προηγούμενα επεισόδια.
Σχόλια: Η συμμετοχή μου στον 41ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας στην κατηγορία Ε.Φ. με θέμα: "Χρέος".
Αρχείο: Επισυνάπτεται σε μορφή PDF.

 

Θα ήθελα να αναφέρω, όσο παράξενο κι αν μπορεί να ακουστεί αυτό, ότι ακόμα δεν έχω δει το καινούριο επεισόδιο της σειράς ταινιών Star Wars. Επομένως, το δικό μου επεισόδιο VII ακολουθεί τη σειρά των γεγονότων όπως αυτά περιγράφονται στις πρώτες έξι ταινίες.

 

Ελπίζω να έχετε εγκατεστημένη στον υπολογιστή σας την τελευταία έκδοση του Flash Player γιατί σας περιμένει μια έκπληξη (ίσως όχι μόνο μία)!

 

Θέλω να πιστεύω ότι θα περάσετε καλά και το τέλος της ιστορίας να σας βρει με ένα αίσθημα προσμονής για το επόμενο επεισόδιο.

Επεισόδιο VII_ Η Νέα Απειλή.pdf

Edited by Disco_Volante
  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Αγαπητέ φίλε Βαγγέλη, στη δική σου περίπτωση θα κάνω εξαίρεση και δεν θα χρησιμοποιήσω την τυποποιημένη φόρμα σχολιασμού. Συγχώρα με αν την ήθελες, αλλά πώς και τι να πω για μια ιστορία βασισμένη σε ένα σύμπαν που έχουν παίξει εφτά ταινίες με εκατομμύρια φανς παγκοσμίως, συν όλα τα υπόλοιπα, κόμικς, animated ταινίες, κλπ. Πόσο μάλλον όταν εγώ δεν είμαι φαν, και δεν έχω παρακολουθήσει -και κατά συνέπεια δεν έχω ιδέα- το σύμπαν στο οποίο αναφέρεσαι. Μη πω βρ' αδερφέ και καμιά κοτσάνα και φάω ξύλο από κανέναν φανατισμένο οπαδό. :lol:

 

Όμως, σαν ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, και πολύ καλογραμμένη, ενώ δεν λείπει φυσικά και η γνωστή σου κινηματογραφικότητα  που σε χαρακτηρίζει και προσωπικά μου αρέσει πολύ στις ιστορίες σου. Και όχι μόνο δεν λείπει, αλλά την πήγες και σε άλλο επίπεδο, φτιάχνοντας μια πραγματική υπερπαραγωγή εικόνας αλλά και ήχου! Υποκλίνομαι φίλε μου, αυτή τη φορά έδωσες ρέστα, και γραφής, και παρουσίασης.

 

Όσο για τη σύνδεση με το θέμα, γιατί δεν ξεχνάμε κι ότι πρόκειται για διαγωνισμό, τη βρήκα ικανοποιητική. Το να κάνει ότι κάνει ο πρωταγωνιστής επειδή το θεωρεί χρέος του απέναντι σ' αυτούς που έδωσαν στην πλευρά του τον τρόπο να υπερνικήσουν τους αντιπάλους τους, μου δένει ικανοποιητικά και με καλύπτει.

 

Καλή επιτυχία! :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Γενικά:

Ωραία παρουσίαση, με αρχεία ήχου κι εικόνες, πραγματική υπερπαραγωγή στο κομμάτι αυτό. Έχει ωραίες ιδέες, αλλά για μένα η ιστορία χάνει από το ξερό της ύφος, την απουσία οποιασδήποτε εμβάθυνσης στους χαρακτήρες, προβληματάκια αληθοφάνειας και τη σχετικά φλατ εξέλιξη της πλοκης.

 

Το "Χάιδεμα":

+Για τις εικόνες μίλησα, ε; Και το θετικό είναι ότι λειτουργούσαν κυρίως συμπληρωματικά (θα μπορούσαν δηλαδή να λείπουν και να μην χάσει ο αναγνώστης πράγματα).

+Δεν είδα κραυγαλέα λάθη (πέρα από το ότι το σωστό είναι «τα σκάφη βρίσκονταν»).

 

+ Μην ξεχνάς νεαρέ ιππότη ότι δεν είναι το όπλο αυτό που σκοτώνει αλλά το χέρι που τραβάει τη σκανδάλη: Αν κι αρκετά κοινότοπο, μου αρέσει γιατί δείχνει την οπτική των ανθρώπων αυτών για τις αντιλήψεις τους, με ωραίο τρόπο. Μια καλή απόπειρα (ίσως και κατά λάθος) να αναπτύξεις τον χαρακτήρα του Λούμπιους και τη νοοτροπία των κατοίκων του πλανήτη.

 

 

Το "Κράξιμο":

­–Πολύ ξερή η γραφή, μου φάνηκε κουραστικό, η γλώσσα σου δεν έρρεε καθόλου καλά κατά τη γνώμη μου, σε κάποια σημεία είσαι αναλυτικός και σε άλλα συνοπτικός, σχεδόν βιαστικός. Κάποια στιγμή, μάλιστα, σε συνδυασμό με τις εικόνες μου έδωσε την αίσθηση power point. Νομίζω ότι στο κομμάτι της γραφής, είναι το λιγότερο καλό σου κείμενο. Αισθανόμουν συνέχεια ότι είναι fanfiction, και δεν το λέω ως είδος, αλλά ως ποιότητα: φαν των ταινιών που κατά τα άλλα δεν γράφει (που στην περίπτωσή σου δεν θα έπρεπε να το αισθάνομαι, γιατί γράφεις καιρό και σ’ άλλα σου κείμενα είσαι κάπως καλύτερος). Δεν αναφέρομαι σε γλωσσικά λάθη, αλλά στο ύφος της ιστορίας.

–Σχετικό με το παραπάνω, αλλά επειδή έγραψες να κρίνουμε το διήγημα όπως θα κρίναμε τις ταινίες, δηλαδή από το τρίπτυχο «δράση, δράση και… δράση», θα πω ότι μου έλειψε η δράση από το κείμενό σου (σε συνδυασμό με τους στέρεους χαρακτήρες, που πάντα παίζει τον ρόλο του).

Δράση δεν είναι να μας αναφέρεις ότι ξιφομαχούσαν, αλλά να μας το δείξεις. Είναι σαν να βλέπεις τα star wars, η μάχη να φαίνεται από μακριά, δυο άνδρες να ανταλλάζουν χτυπήματα με τα φωτόσπαθα και κάποια στιγμή ο ένας κερδίζει. Ούτε αγωνία είχε κανείς, ούτε ενδιαφέρον να παρακολουθήσει την έκβαση της μάχης.

 

–Γενικά καλό είναι να στέκεται ένα κείμενο fanfiction και σχετικά μόνο του, χωρίς να είναι 100% απαραίτητο να έχει δει κανείς και τις αντίστοιχες ταινίες. Εδώ εγώ που έχω δει τις 6 ταινίες δεν θυμόμουν ποιος είναι ο R2, ποιος ο C3 κλπ. Στις ταινίες έχεις την εικόνα που μιλάει από μόνη της, εσύ δεν έχεις περιγραφές τους, όμως (φαντάζομαι λόγω χώρου).

 

 

Είχαν μετατραπεί σε ανθρώπινους υπολογιστές δίχως την ικανότητα να κατανοήσουν έννοιες όπως αγάπη, ζωή και θάνατος. Αυτό μου φαίνεται προβληματικό: δεν μπορεί οι "ανθρώπινοι υπολογιστές" να μην ξέρουν τι σημαίνει ζωή και τι θάνατος (μπορείς να είναι διαφορετικός ο ορισμός τους από τον γλεντζέ του καφενείου, αλλά σίγουρα θα έχουν κάποιον).

–Γενικά το ότι πήγαν εξαρχής να διώξουν τους ανθρώπους από τον πλανήτη τους, χωρίς να προσπαθήσουν πρώτα να αντιμετωπίσουν τον αστροκαταστροφέα, δεν μου φαίνεται αληθοφανές. Ήθελε καλύτερη σύνδεση.

–Για το θέμα, οκ, θα μπορούσες να εμβαθύνεις περισσότερο, δηλαδή διαβάζοντάς το δεν έβλεπα έναν άνδρα, που καθοδηγούνταν από το χρέος τους, αλλά έναν Ιππότη του σύμπαντος που έφερνε σε πέρας μια αποστολή (που οκ, τεχνικά ήταν χρέος του, αλλά δεν μοιάζει ως πυρήνας της ιστορίας).

– Η παρέμβαση του Λούμπιους (που άκουγε όλες τις συνομιλίες) ήθελε περισσότερη προοικονομία, θαρρώ.

–Τέλος, δεν κατάλαβα, οι αυτοκρατορικοί ήθελαν να σκοτώσουν αυτούς που τους είχαν βοηθήσει στο παρελθόν με τα όπλα τους; Δεν κατάλαβα το κίνητρό τους. Μπορεί αν αναφέρεται και να μην έδωσα τη σημασία που χρειαζόταν.

 

 

 

Καλή σου επιτυχία!

 

Υ.Γ. Υποτίθεται άλλαξα τη φόρμα σχολιασμού για να γράφω μικρότερα σχόλια, αλλά δεν κατάφερα να αυτοπεριοριστώ.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Ας προσπαθήσω να βρω και ο άσχετος (από Star wars) να πω κάτι. Είναι πράγματι εντυπωσιακή παραγωγή αλλά καλό θα ήταν να υπήρχε μια προειδοποίηση για την χρήση ήχου (κάποιοι ακούμε άλλα πράγματα την ώρα που είμαστε στον υπολογιστή). Ευτυχώς άργησα (χρειάστηκε να κάνω ένα ταχύρυθμο σεμινάριο σταργουορσολογίας) και είχαν προλάβει να ποστάρουν άλλοι την πληροφορία.
Ενδιαφέρουσα αλλά όχι πρωτότυπη η ιστορία σου αλλά υποθέτω ότι αυτό μπορεί να το πει κανείς για όλη την σειρά, οπότε πάρτο σαν κομπλιμέντο! Προσωπικά δεν κατάφερα να μπω στην ατμόσφαιρα και να νοιώσω την αδρεναλίνη της δράσης. Δεν μπορώ πάντως με σιγουριά να πω ότι ευθύνεται η ιστορία. Ίσως πήγε τζάμπα το σεμινάριο... Πιθανόν αν ήμουν φαν να είχα μπει καλύτερα στο νόημα και στην ένταση. Δείχνεις να είχες δεδομένο ότι ο αναγνώστης δεν μπορεί να μην ξέρει το σύμπαν του Star wars. Τελικά όμως όπως είδες δεν είμαι ο μόνος. Διασκέδασα πάντως διαβάζοντάς την και αυτό είναι το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Ευάγγελε,

 

Τελικά,δεν άντεξες,  το έγραψες το σενάριο για ταινία που σου είχε προτείνει ο Μορφέας εδώ :p

 

Αρχικά, να πω   χαράς στο κουράγιο σου για  όλη την δουλειά που έριξες. Αν και  δεν μπόρεσα να τα χαρώ ελέω  Flash Player.

Και εγώ σαν τον Σπύρο και τον Τώνη δεν έχω δει Star Wars και -προσωπικά- δεν μπόρεσα να  νιώσω το γενικότερο feeling που ήθελες να μας περάσεις.

Στα περί της ιστορίας τώρα, είναι μία  κλασική ιστορία, χωρίς  μεν κάποια πρωτοτυπία, αλλά διαβάζεται ευχάριστα.

ΑΛΛΑ

Η γραφή, όπως αναφέρθηκε  έχει επιτελικό χαρακτήρα. Είναι  αρκετά επιφανειακή και ρηχή. Απλά υπάρχει για να υπάρχει! Η εν λόγω ιστορία  θέλει πολύ άπλωμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο  βασικός σου χαρακτήρας ο Λουκ. Δεν τον γνώρισα καθόλου...

Είναι σαφές ότι  έχεις   ριξει δουλειά για να μας παρουσιάσεις την εν λόγω ιστορία και μπράβο σου! Θα προτιμούσα ωστόσο  τον χρόνο που σπατάλησες στο οπτικοακουστικό υπερθέαμα που μας προσέφερες να τον είχες αφιερώσει, εκεί που πραγματικά χρειαζόταν: στην γραφή Μην ξεχνάς, scripta manent verba volant

 

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

 

Επίσης, plz άλλαξε το όνομα Λούμπιους γιατί μου θύμισες τουλούμπες και τις απεχθάνομαι :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
alkinem

 

Καταρχάς να σου πω ότι τα κατάφερες πολύ καλά στο να πιάσεις την ατμόσφαιρα του Star Wars. Αν δεν ήξερα ότι το είχες γράψει εσύ, άνετα θα θεωρούσα ότι διάβασα την αρχή μιας νέας ταινίας.

Ωραία γραμμένο, και η κινηματογραφική οπτική που χρησιμοποίησες λειτούργησε αρκετά ικανοποιητικά. Είχε ενδιαφέρον κι αρκετά ωραίες περιγραφές.

Η σχέση με το θέμα ήταν κάπως επιδερμική. Ναι, υπήρχε, αλλά η ιστορία θα λειτουργούσε το ίδιο καλά και δίχως αυτήν.

Το βασικό πρόβλημα ήταν ότι για να την κατανοήσει κάποιος σε όλο της το εύρος θα έπρεπε να είναι εξοικειωμένος με το σύμπαν του Star Wars. Εγώ δεν είχα πρόβλημα, αλλά υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν δει τις ταινίες.

Εμένα μου άρεσε αρκετά πάντως, και ιδιαιτέρως θετική εντύπωση μού έκανε το αρχείο pdf και το πόσο προσεγμένη δουλειά έκανες σε αυτό(που πάντως ούτε κι εγώ την χάρηκα, για τους ίδιους λόγους με τον συνονόματο πιο πάνω).

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Εντάξει! Εδώ είχαμε κάτι απροσδόκητο. Δεν ήταν μόνο η ιστορία, ήταν και όλο το πακέτο ταινία.

 

Τα Starwars μού είναι γνωστά από τα πρώτα τους βήματα και ομολογώ ότι αυτό μου επέτρεψε να δω την ιστορία και χωρίς δυσκολίες και με καλό μάτι.

 

Τα καλά νέα

 

 

Πέτυχες την ατμόσφαιρα που ήθελες να δώσεις.

Είχε μερικές καλές περιγραφές, ας πούμε εκεί που λες για τον πλανήτη που είχε καταστραφεί ένα μέρος του και είχε δημιουργηθεί μια ζώνη από αστεροειδείς γύρω του.

Το Χρέος νομίζω ότι είχε να κάνει με τη θυσία του Λούμπιους, που αποφάσισε να βοηθήσει τον Λουκ και τους δικούς του επειδή τα όπλα του είχαν χρησιμοποιηθεί για κακό σκοπό, οπότε το βλέπω ως ηθικό βασικά χρέος και άρα ισχυρό.

 

 

 

Τα λιγότερο καλά νέα

 

 

είναι πως βασίζεσαι τόσο πολύ στην οικειότητα του αναγνώστη με τον συγκεκριμένο κόσμο, ώστε δεν δίνεις καμία εξήγηση, με αποτέλεσμα, παρόλο που είχα δει πρόσφατα το (εμπορικό) επεισόδιο VII, με το που ξεχνούσα μια λεπτομέρεια να μην μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ξέρω τι γίνεται. Καταλαβαίνω βέβαια ότι το μέγεθος της ιστορίας την έκανε εκ των πραγμάτων περιληπτική.

Ένα άλλο θεματάκι έχει να κάνει με την οπτική γωνία. Όταν δουλεύεις τόσο κινηματογραφικά, είναι λογικό να έχεις την κάμερα εκεί που σε ενδιαφέρει να εστιάζεις κάθε φορά. Όταν όμως ο άλλος διαβάζει και παρακολουθεί μια συγκεκριμένη σκηνή από τα μάτια ενός ήρωα, αποπροσανατολίζεται με την εμφάνιση πληροφοριών που κανονικά δεν θα έχει ο ήρωας διαθέσιμες. Το παράδειγμα εδώ είναι τη στιγμή που χτυπάει ο Λουμπιους από το πλανήτη το σκάφος όπου βρίσκεται μέσα ο Λουκ, μας λες και καταλαβαίνουμε τι έχει γίνει και λες αμέσως μετά ότι δυστυχώς το σύστημα βραχυκύκλωσε και δεν μπόρεσε να το χρησιμοποιήσει μετά. Αυτό στην ταινία το βλέπεις στη στιγμή, αλλά στην ανάγνωση είναι ένα άλμα έξω από την τρέχουσα σκηνή και μετά πάλι μια ταχύτατη επιστροφή και δεν είναι πολύ καλό να συμβαίνει.

 

 

 

Ισχυρό σημείο

 

 

η περιγραφή της καταστροφής του πλανήτη στο τέλος. Μου άρεσε πολύ όπως έρχονται τα κύματα από τον ήλιο-Νόβα και απογυμνώνουν την υπόγεια πόλη.

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Φίλε μου, άφησα τελευταίο εσένα γιατί ήσουν ο πιο διφορούμενος :p

Μου άρεσε η ιστορία σου γενικά. Μου άρεσουν οι ιστορίες που ο δημιουργός τους βάζει όλο το μεράκι και την όρεξη που έχει και αυτό φαίνεται σε όλο το κείμενο.
Σε πολύ γενικές γραμμές δεν απογοητεύτηκα αλλά θα σου επισημάνω μερικά πράγματα για το πως το βλέπω σαν κείμενο διαγωνισμού ΕΦ και όχι tribute στο σύμπαν του Star Wars.

Τι μου άρεσε:

 

Ο τρόπος που προχωρούσες την δράση, η εξέλιξη της ιστορίας σε κάτι μεγαλύτερο από ότι φαινότανε.
Η συνοδεία των εικόνων βοηθούσαν ευχάριστα και δεν κλέβανε την παράσταση από την ουσία που φυσικά ήταν το γραπτό.
Σίγουρα ένας φαν των Star Wars θα το εκδιμήσει δεόντως ;)



ΤΙ μου έκατσε λιγότερο καλά

 

Αν δεν είσαι τέτοιου είδους ΕΦ δύσκολα θα ταυτιστείς. Οι εικόνες πολλές φορές εναλλάσονται γρήγορα και οι χαρακτήρες αναπτύσσονται ελάχιστα.
Αν δεν τους ξέρεις από τις ταινίες δε μπορείς και να τους ακολουθήσεις.
Επίσης, σε αρκετά σημεία έτρεχε περισσότερο από όσο έπρεπε και λίγες παραπάνω περιγραφές θα βοηθούσαν.
Αν έφτιαχνες ένα ολόκληρο mini μυθιστόρημα πάνω στο σύμπαν του Star wars σίγουρα θα το είχες αναπτύξει περισσότερο.
Εδώ όμως ο κόσμος ήταν ταυτόχρονα σύμμαχος αλλά και σκληρός εχθρός σου ;)



Good luck!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

 

 

Εντάξει, η παρουσίαση της ιστορίας είναι εντυπωσιακή. Και η ίδια ιστορία βρίσκεται για τα καλά μέσα στο πνεύμα των ταινιών, ακολουθώντας ένα παρόμοιο μοτίβο. Μπόλικη δράση, άστρα που εκρήγνυνται, διαστημικές μάχες, όλα αυτά συνθέτουν την περιπέτεια που περίμενα από ένα Star Wats Fan Fiction. Και προέρχομαι από έναν πρόσφατο μαραθώνιο εφτά ταινιών, οπότε αυτό ήταν ό,τι χρειαζόταν για σβήσιμο.

 

Από παρατηρήσεις:

-Η γραφή είναι κάπως διεκπεραιωτική. Ναι, είναι πολλά αυτά που γίνονται, έχουν ταχύτητα, πρέπει να κρατήσεις μια γρήγορη ροή, αλλά από την άλλη έχεις έναν κόσμο με χίλια-δυο καλούδια τα οποία τα προσπερνάμε μέσα στο σαματά. Γενικότερα, θα μπορούσες να μας δώσεις πολύ περισσότερες απολαυστικές εικόνες.

 

-Οι χαρακτήρες είναι άχρωμοι. Δηλαδή, φαίνονται να βρίσκονται εκεί για να ολοκληρώσουν αυτό που έχεις στο μυαλό σου, ενώ θα έπρεπε να τους βλέπουμε σαν ξεχωριστούς ανθρώπους, που ζουν μέσα στον κόσμο του διηγήματος. Βάλ' τους σκέψεις στο μυαλό, καν' τους να φοβούνται, να έχουν διλήμματα...

 

-Η μάχη με τα φωτόσπαθα ήταν αυτό που περίμενα περισσότερο. Θα ήθελα μπόλικη δράση εκεί. Το ότι «η μάχη καλά κρατούσε» δεν λέει και πολλά. Έπρεπε να βλέπουμε κάθε χτύπημα, κάθε απόκρουση, κάθε σκύψιμο.

 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Ωραία παρουσίαση, υπερπαραγωγή το έκανες.

Φαν του Star Wars δεν είμαι - δεν τα μισώ κιόλας, απλά με αφήνει ψιλοαδιάφορη γενικά. Τώρα, όσον αφορά την ιστορία σου, δεν θα γράψω πολλά: δεν έχει καμία πρωτοτυπία (όπως και το υλικό στο οποίο βασίζεται, βέβαια), έχει έναν εντελώς αδιάφορο πρωταγωνιστή (ειλικρινά ο Λουκ Σκαϊγουόκερ παίζει να είναι από τους πιο νερόβραστους ήρωες έβερ) και η δράση ήταν κάπως επίπεδη (σαν να πολεμάνε κλώνοι και ρομπότ, όπου πραγματικά δεν σε νοιάζει καθόλου ποιος θα πεθάνει γιατί τίποτα δεν διακυβεύεται... ωπ, κάτσε, κι αυτό από υπαρκτή ταινία Star Wars είναι). Και, εννοείται, τελειώνουμε με καταστροφή πλανήτη - κάτι τόσο συνηθισμένο στα διηγήματά σου που δεν πιστεύω ότι έχει πλέον το αποτέλεσμα που φαντάζεσαι. Γενικά... κάπως κακή επιλογή ήταν αυτή για το διαγωνισμό, κατά τη γνώμη μου.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
gOLan TrEVIzE

Τι το κακό έχει η 'υπερπαραγωγή'; Εμένα μια χαρά μου φάνηκε η παρουσίαση. Όσο για το περιεχόμενο, κλασσική σεναριακή γραφή και αν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό δεν χρειάζεται παραπάνω λεπτομέρειες και εμβαθύνσεις. Διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα όπως όλες οι ιστορίες σου και πιστεύω πως γίνεται κατανοητή ακόμα και σε κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με τον κόσμο του Star Wars. Το μόνο που μπερδεύτηκα είναι με το "Αυτοκρατορικοί' και 'Επαναστάστες', οι ίδιοι δεν είναι στην ιστορία?

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nirgal

Διάβασα κι εγώ το διήγημά σου.

 

Δεν έχω να προσθέσω κάτι σε όσους ήδη σχολίασαν το πόνημά σου, από τη στιγμή που συμφωνώ με τα περισσότερα απ' όσα λένε.

 

Οπότε, απλώς θα επιμείνω σε κάποια σημεία, τα οποία έχουν ήδη αναφερθεί.

 

Η γραφή σου είναι τηλεγραφική, σεναριακή, όπως αναφέρει και ο papello. Αν το κείμενό σου ήταν μια επισκόπηση σεναρίου μελλοντικής ταινίας, ό,τι έγραψες θα εξυπηρετούσε το σκοπό σου, αλλά εδώ έχουμε διαγωνισμό λογοτεχνίας. Κατά τη γνώμη μου (αλλά και όπως το βλέπουν και άλλοι) αν αποφασίσεις να επιμεληθείς το διήγημα, θα πρέπει να δουλέψεις πολύ με το ύφος της γλώσσας.

 

Το αποτέλεσμα είναι να μας μεταδίδεις στεγνές τις πληροφορίες όσων συμβαίνουν. Η ανάγνωση κυλάει μεν, μονότονα δε. Δεν υπάρχουν εξάρσεις ή κορυφές στην ένταση, παρά το γεγονός πως η ιστορία είναι γεμάτη δράση.

 

Ένας λόγος που ίσως η γλώσσα δίνει αυτή την εντύπωση, είναι ότι η ιστορία σου είναι απίστευτα συμπυκνωμένη. Προσπάθησες να μας προσφέρεις ολόκληρη νουβέλα (για να μη πω μυθιστόρημα) σε μέγεθος διηγήματος. Για να το καταφέρεις αυτό χρειάστηκε να αφηγηθείς τα γεγονότα σαν να αναμεταδίδονταν από πρόγραμμα φωνητικής αναπαραγωγής κειμένων. Κανένα χρώμα, κανένα συναίσθημα.

Ένας ορισμός του διηγήματος είναι "ένα περιστατικό από τη ζωή του ήρωα", κάτι που σε καμία περίπτωση δεν τηρείς σε αυτό το έργο σου.

Μια καλή λύση θα ήταν, να απομονώσεις μία από τις σκηνές της ιστορίας και να την παρουσίασεις αυτούσια σαν ένα διήγημα. Έτσι θα μπορούσες να εμβαθύνεις περισσότερο στους χαρακτήρες σου και σε όσα νιώθουν και σκέφτονται.

 

Και έρχομαι στη συσχέτιση του ιδέας σου με το θέμα του διαγωνισμού.

Στα επεισόδια IV, V και VI ο Λουκ κινείται κυρίως από την περιέργειά του, το άγνωστο παρελθόν του, και το πεπρωμένο που πιστεύει πως πρέπει να ακολουθήσει.

Τα πιο πάνω κίνητρα είναι ίσως τα πιο σημαντικά, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις, όπου ο Λουκ κινείται πράγματι από το 'χρέος'. Για παράδειγμα σώζει τον φίλο του Χαν Σόλο, από τον Τζάμπα. Άρα κατά τη διάρκεια της πορείας του, χτίζεται ένα 'χρεος' ανάμεσα σε αυτόν και τους πιο πιστούς του φίλους (Χαν Σόλο και Λέια). Επίσης, καθώς προσκολλάται όλο και περισσότερο στις αρχές και τα ιδεώδη των επαναστατών, παρακινείται και από την πίστη του σε αυτά τα ιδεώδη (οπότε μπορείς να πεις πως νιώθει πως οφείλει να τα υπερασπιστεί).

Στην ιστορία σου, διακρίνονται αυτές οι πτυχές του χαρακτήρα του, αν και για κάποιον μη προσηλυτισμένο στη συγκεκριμένη μυθολογία, είναι δύσκολο να το αντιληφθεί. Για ακόμα μια φορά αυτό που φταίει είναι (πάντα κατά τη γνώμη μου) η συμπύκνωση της ιδέα σου.

 

Άρα, είτε άπλωσε την ιδέα σου σε μεγαλύτερη έκταση, είτε επικεντρώσου σε ένα από όλα τα περιστατικά που περιγράφεις και εμβάθυνε στους χαρακτήρες.

 

Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μας το αφήγημά σου.

 

Καλή επιτυχία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα Ευάγγελε.

 

Εγώ που λες δεν πολυξέρω από Starwars. Πράγμα που σημαίνει πως αν υπήρχαν άκυρα σχετικά με την κοσμοπλασία ή με τους χαρακτήρες δεν τα έπιασα. Αναφέρθηκε παραπάνω ότι ο Λουκ είναι νερόβραστος, πιστεύω αληθεύει. Εννοώ, νερόβραστος από τα κινηματογραφικά του γενοφάσκια, όχι εδώ.

Είχες τη γνώριμη και γρήγορη σεναριακή γραφή σου, και πράγματι, είπες μία ιστορία που δεν είχε ας πούμε τρισδάστατους χαρακτήρες (αλλά το Starwars επίσης δεν πολυέχει από όσο θυμάμαι) με ταχύτατη δράση (όπως και το Starwars) και με εκρηκτικά εφέ (όπως και το Starwars). Αντίρρηση καμία εδώ, what you see is what you get.

Μου φαίνεται επίσης πως έχεις πετύχει και τη σωστή ατμόσφαιρα. Υπήρχαν σημεία που με ξεπερνούσαν, εννοώ κάποια κομμάτια με τεχνικούς όρους (δεν είμαι πολύ σκί-φι το έχω ξαναπεί) αλλά νομίζω, ως μάλλον ελάχιστα αρμόδια, ότι πέτυχες το στόχο σου, να γράψεις μία ιστορία Πόλεμος των Άστρων. No more, no less.

 

 

Και το στήσιμο που έκανες είχε το γούστο του, νόμιζα πως διάβαζα δεν ξέρω, κάποιο ιντερνετικό περιοδικό με ιστορίες Starwars.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Η πρώτη ιστορία του διαγωνισμού που διάβασα και αποφάσισα αμέσως ότι πήρε την τελευταία θέση.

 

Μη με παρεξηγείς, δεν είναι ότι η υπερπαραγωγή που έφτιαξες δεν είναι καινοτόμος και εντυπωσιακή, αλλά δεν μπορώ να την κρίνω σαν κομμάτι του διαγωνισμού - κρίνουμε ιστορίες 3500 λέξεων, όχι 3500-λέξεις+πολλές εικόνες.

 

Εκτός διαγωνισμού: εντυπωσιακή παρουσίαση. Αλλά τα μπλοκμπάστερ που θες τόσο να μιμηθείς ξοδεύουνε τρελές ανθρωποώρες στις εκρήξεις και στις χορογραφίες για να βγάλουν εντυπωσιακό αποτέλεσμα, το να αναφέρεις απλά μία έκρηξη ή μία μάχη στο κείμενο δεν είναι απαραίτητο ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικό. Η ιστορία είναι ένα ακόμα fanfic που προσθέτει ελάχιστα στο μύθο και τους χαρακτήρες και πολύ συχνά χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να κρύψει τους (πολλούς) περιορισμούς του κειμένου.

Ναι, ο διαλυμένος πλανήτης είναι μία πραγματικά εντυπωσιακή εικόνα και δείχνει την ικανότητά σου να φαντάζεσαι εντυπωσιακές εικόνες, αλλά αυτές σπάνια αποδίδονται τόσο εντυπωσιακά στο γραπτό σου λόγο. Δούλεψε τις λεπτομέρειες, γιατί ο διάβολος είναι εκεί μέσα και όχι στο να πετάς αναφορές σε πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου, δεν είναι αυτό λογοτεχνία. Διάολε, δεν είναι καν Χόλυγουντ, που τόσο θες να μιμηθείς. Όσο δεν το κάνεις, τόσο περισσότερο βάζεις τρικλοποδίες στον εαυτό σου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Σπεύδω εξαρχής να πώ ότι δεν είμαι φαν των SW. Θα προσπαθήσω λοιπόν να μη χρεώσω σε σένα την αντιπάθειά μου προς το φραντσάιζ.

 

Μερικά στοιχεία θετικά:

Θεματολογικά είσαι πολύ μέσα στη λογική SW - υποθέτω αυτό υπήρξε στόχος. Οπότε επετεύχθη.

Tα μίντια μου ήταν ευχάριστα.

Θεωρώ την επιλογή θέματος έξυπνη σε σχέση με τον τρόπο που γράφεις γιατί σου επέτρεψε να μη χρειάζεσαι πολύ χτίσιμο χαρακτήρων (είναι εν πολλοίς γνωστοί)

Η δράση είναι καταιγιστική, δεν πήρα ανάσα. Βέβαια αυτό έχει και αρνητική χροιά όπως προσπαθώ να πω παρακάτω αλλά εδώ θίγω μόνο το θετικό ήμισι.

 

Κάποια στοιχεία που με 'χάλασαν':

Πολλή βιαστική δράση. Ακόμη και οι ταινίες δίνουν χρόνο εδώ κι εκεί. Θα μπορούσες να έχεις και εδάφια ηρεμίας...

Οι διάλογοι πάσχουν επίσης απο τη βιασύνη που αναφέρω. Φαντάζουν μονολεκτικές συνομιλίες ανάμεσα στα μπαμ και τα μπουμ.

Η βιασύνη αφαιρεί από τη ρεαλιστικότητα. Και σε ένα φανταστικό κόσμο ακόμη υπάρχει η ρεαλιστικότητα στις αντιδράσεις, και το χώρο συναισθημάτων των ανθρώπων.

 

Γενικά βλέπω ένα λάθος πολύ οικείο και σε μένα: νομίζεις ότι επειδή το έχεις στο νου σου εσύ σα συγγραφέας ότι θα το δεί και ο αναγνώστης με την ίδια αμεσότητα και φωτεινότητα. Στην πραγματικότητα όμως λειτουργεί μάλλον σα χαλασμένο τηλέφωνο - μόνο άμα το περιγράψεις επαρκώς και σε διαφορετικές διαστάσεις (πράξη, χτίσιμο, συναίσθημα, περιγραφή, κλπ.) το μήνυμα που έχεις να περάσεις θα φθάσει στον απέναντι...

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Δεν είμαι καθόλου κατά των υπερπαραγωγών, ίσα ίσα που ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται τα μέσα σήμερα είναι κι ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα της εποχής μας. Εμπεριέχει όμως τον κίνδυνο να σου αφήσει ελλειπές κάποιο από τα μέσα που χρησιμοποιείς, επειδή ακριβώς μοιράζοντας την ενέργειά σου σου ξεφεύγουν πράγματα ευκολότερα. Γι' αυτό είναι καλύτερα να γίνονται σε στάδια: δηλαδή να έχεις ένα τελειωμένο διήγημα το οποίο μετά το παίρνεις και το ντύνεις με τα άλλα μέσα.

 

Δεν έχω να σου πω τίποτα που να μην έχει ειπωθεί ήδη. Κι εγώ δεν κατάλαβα πολλά πράγματα επειδή θεώρησες αυτονόητο (και ίσως δίκαια γιατί μιλάμε για κάτι εξαιρετικά διαδεδομένο) ότι θα έχουμε δει τις ταινίες, δεν με κατάφερες να νοιαστώ γιατί όλα συμβαίνουν σε κάποια απόσταση, όμως, και δυο ταινίες που έχω δει όλες κι όλες δηλαδή, μου έβγαλες αρκετά την αίσθησή τους και με έκανες πραγματικά να αισθάνομαι πως έβλεπα μια ακόμα. Θα ήτανε καλύτερα (για μένα πάντα) να μου την έδειχνες την ταινία κυρίως με τη γραφή και μόνο να την συμπλήρωνες με τα υπόλοιπα.

 

Και μια διαφωνία (σε κάποια από τα σχόλια): δεν μοιάζει με σενάριο το κείμενο. Το σενάριο είναι ένα τεχνικό κείμενο που ακολουθεί εντελώς διαφορετικούς κανόνες από το διήγημα. Εδώ έχεις ένα διήγημα με γραφή εντελώς αποστασιοποιημένη (πράγμα που ίσως να έχεις κάνει και επίτηδες για να πιάσεις την ατμόσφαιρα της σειράς - δεν μπορώ να το ξέρω αυτό).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για τα σχόλιά σας. Χαίρομαι που αρκετοί έπιασαν το νόημα της ιστορίας μου και ταυτόχρονα λυπάμαι που κάποιοι άλλοι την έκριναν αυστηρά έως και άδικα.

 

Προτού απαντήσω σε κάθε σχόλιο ξεχωριστά θα ήθελα να αναφέρω κάποια γενικά στοιχεία έτσι ώστε να μην τα επαναλαμβάνω σε κάθε προσωπικό σχόλιο.

 

  • Η ιστορία είναι δομημένη έτσι ώστε να ακολουθεί πιστά το ύφος των προηγούμενων ταινιών (σε ρυθμό, πλοκή, δράση, κτλ). Συνεπώς η γραφή είναι (και έτσι έπρεπε) κινηματογραφική-σεναριακή.
  • Δε γράφτηκε ούτε για να προβληματίσει τον αναγνώστη, ούτε ως κάποιο «βαρύ» λογοτεχνικό κείμενο.
  • Σε μια ταινία Star Wars δεν περιμένεις να δεις τριδιάστατους χαρακτήρες κτλ. Απλά παίρνεις ένα μπολ με ποπ-κορν, αράζεις στον καναπέ και λες «ΟΚ μάγκα σκηνοθέτη για να δω τι σκέφτηκες και πόσο αχαλίνωτη ήταν η φαντασία σου!»
  • Όταν γράφεις ένα καινούριο επεισόδιο δεν είναι δυνατόν να εξηγήσεις τι έχει συμβεί σε όλα τα προηγούμενα. Από τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να το διαβάσει είναι δική του η ευθύνη να ανατρέξει και να βρει ότι δεν ξέρει ή δε θυμάται.

 

Αγαπητέ φίλε Βαγγέλη, στη δική σου περίπτωση θα κάνω εξαίρεση και δεν θα χρησιμοποιήσω την τυποποιημένη φόρμα σχολιασμού. Συγχώρα με αν την ήθελες, αλλά πώς και τι να πω για μια ιστορία βασισμένη σε ένα σύμπαν που έχουν παίξει εφτά ταινίες με εκατομμύρια φανς παγκοσμίως, συν όλα τα υπόλοιπα, κόμικς, animated ταινίες, κλπ. Πόσο μάλλον όταν εγώ δεν είμαι φαν, και δεν έχω παρακολουθήσει -και κατά συνέπεια δεν έχω ιδέα- το σύμπαν στο οποίο αναφέρεσαι. Μη πω βρ' αδερφέ και καμιά κοτσάνα και φάω ξύλο από κανέναν φανατισμένο οπαδό. :lol:

 

Όμως, σαν ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, και πολύ καλογραμμένη, ενώ δεν λείπει φυσικά και η γνωστή σου κινηματογραφικότητα  που σε χαρακτηρίζει και προσωπικά μου αρέσει πολύ στις ιστορίες σου. Και όχι μόνο δεν λείπει, αλλά την πήγες και σε άλλο επίπεδο, φτιάχνοντας μια πραγματική υπερπαραγωγή εικόνας αλλά και ήχου! Υποκλίνομαι φίλε μου, αυτή τη φορά έδωσες ρέστα, και γραφής, και παρουσίασης.

 

Όσο για τη σύνδεση με το θέμα, γιατί δεν ξεχνάμε κι ότι πρόκειται για διαγωνισμό, τη βρήκα ικανοποιητική. Το να κάνει ότι κάνει ο πρωταγωνιστής επειδή το θεωρεί χρέος του απέναντι σ' αυτούς που έδωσαν στην πλευρά του τον τρόπο να υπερνικήσουν τους αντιπάλους τους, μου δένει ικανοποιητικά και με καλύπτει.

 

Καλή επιτυχία! :)

 

Φίλε Σπύρο πολύ χαίρομαι που σου άρεσε η ιστορία μου!

 

Γενικά:

Ωραία παρουσίαση, με αρχεία ήχου κι εικόνες, πραγματική υπερπαραγωγή στο κομμάτι αυτό. Έχει ωραίες ιδέες, αλλά για μένα η ιστορία χάνει από το ξερό της ύφος, την απουσία οποιασδήποτε εμβάθυνσης στους χαρακτήρες, προβληματάκια αληθοφάνειας και τη σχετικά φλατ εξέλιξη της πλοκης.

 

Το "Χάιδεμα":

+Για τις εικόνες μίλησα, ε; Και το θετικό είναι ότι λειτουργούσαν κυρίως συμπληρωματικά (θα μπορούσαν δηλαδή να λείπουν και να μην χάσει ο αναγνώστης πράγματα).

+Δεν είδα κραυγαλέα λάθη (πέρα από το ότι το σωστό είναι «τα σκάφη βρίσκονταν»).

 

+ Μην ξεχνάς νεαρέ ιππότη ότι δεν είναι το όπλο αυτό που σκοτώνει αλλά το χέρι που τραβάει τη σκανδάλη: Αν κι αρκετά κοινότοπο, μου αρέσει γιατί δείχνει την οπτική των ανθρώπων αυτών για τις αντιλήψεις τους, με ωραίο τρόπο. Μια καλή απόπειρα (ίσως και κατά λάθος) να αναπτύξεις τον χαρακτήρα του Λούμπιους και τη νοοτροπία των κατοίκων του πλανήτη.

 

 

Το "Κράξιμο":

­–Πολύ ξερή η γραφή, μου φάνηκε κουραστικό, η γλώσσα σου δεν έρρεε καθόλου καλά κατά τη γνώμη μου, σε κάποια σημεία είσαι αναλυτικός και σε άλλα συνοπτικός, σχεδόν βιαστικός. Κάποια στιγμή, μάλιστα, σε συνδυασμό με τις εικόνες μου έδωσε την αίσθηση power point. Νομίζω ότι στο κομμάτι της γραφής, είναι το λιγότερο καλό σου κείμενο. Αισθανόμουν συνέχεια ότι είναι fanfiction, και δεν το λέω ως είδος, αλλά ως ποιότητα: φαν των ταινιών που κατά τα άλλα δεν γράφει (που στην περίπτωσή σου δεν θα έπρεπε να το αισθάνομαι, γιατί γράφεις καιρό και σ’ άλλα σου κείμενα είσαι κάπως καλύτερος). Δεν αναφέρομαι σε γλωσσικά λάθη, αλλά στο ύφος της ιστορίας.

–Σχετικό με το παραπάνω, αλλά επειδή έγραψες να κρίνουμε το διήγημα όπως θα κρίναμε τις ταινίες, δηλαδή από το τρίπτυχο «δράση, δράση και… δράση», θα πω ότι μου έλειψε η δράση από το κείμενό σου (σε συνδυασμό με τους στέρεους χαρακτήρες, που πάντα παίζει τον ρόλο του).

Δράση δεν είναι να μας αναφέρεις ότι ξιφομαχούσαν, αλλά να μας το δείξεις. Είναι σαν να βλέπεις τα star wars, η μάχη να φαίνεται από μακριά, δυο άνδρες να ανταλλάζουν χτυπήματα με τα φωτόσπαθα και κάποια στιγμή ο ένας κερδίζει. Ούτε αγωνία είχε κανείς, ούτε ενδιαφέρον να παρακολουθήσει την έκβαση της μάχης.

 

–Γενικά καλό είναι να στέκεται ένα κείμενο fanfiction και σχετικά μόνο του, χωρίς να είναι 100% απαραίτητο να έχει δει κανείς και τις αντίστοιχες ταινίες. Εδώ εγώ που έχω δει τις 6 ταινίες δεν θυμόμουν ποιος είναι ο R2, ποιος ο C3 κλπ. Στις ταινίες έχεις την εικόνα που μιλάει από μόνη της, εσύ δεν έχεις περιγραφές τους, όμως (φαντάζομαι λόγω χώρου).

 

 

Είχαν μετατραπεί σε ανθρώπινους υπολογιστές δίχως την ικανότητα να κατανοήσουν έννοιες όπως αγάπη, ζωή και θάνατος. Αυτό μου φαίνεται προβληματικό: δεν μπορεί οι "ανθρώπινοι υπολογιστές" να μην ξέρουν τι σημαίνει ζωή και τι θάνατος (μπορείς να είναι διαφορετικός ο ορισμός τους από τον γλεντζέ του καφενείου, αλλά σίγουρα θα έχουν κάποιον).

–Γενικά το ότι πήγαν εξαρχής να διώξουν τους ανθρώπους από τον πλανήτη τους, χωρίς να προσπαθήσουν πρώτα να αντιμετωπίσουν τον αστροκαταστροφέα, δεν μου φαίνεται αληθοφανές. Ήθελε καλύτερη σύνδεση.

–Για το θέμα, οκ, θα μπορούσες να εμβαθύνεις περισσότερο, δηλαδή διαβάζοντάς το δεν έβλεπα έναν άνδρα, που καθοδηγούνταν από το χρέος τους, αλλά έναν Ιππότη του σύμπαντος που έφερνε σε πέρας μια αποστολή (που οκ, τεχνικά ήταν χρέος του, αλλά δεν μοιάζει ως πυρήνας της ιστορίας).

– Η παρέμβαση του Λούμπιους (που άκουγε όλες τις συνομιλίες) ήθελε περισσότερη προοικονομία, θαρρώ.

–Τέλος, δεν κατάλαβα, οι αυτοκρατορικοί ήθελαν να σκοτώσουν αυτούς που τους είχαν βοηθήσει στο παρελθόν με τα όπλα τους; Δεν κατάλαβα το κίνητρό τους. Μπορεί αν αναφέρεται και να μην έδωσα τη σημασία που χρειαζόταν.

 

 

 

Καλή σου επιτυχία!

 

Υ.Γ. Υποτίθεται άλλαξα τη φόρμα σχολιασμού για να γράφω μικρότερα σχόλια, αλλά δεν κατάφερα να αυτοπεριοριστώ.

 

  • Η γραφή ήταν αυτή που έπρεπε να είναι. Επίσης δεν συμφωνώ ότι η γλώσσα δεν έρεε σωστά. Οι μακροσκελής και αναλυτικές περιγραφές σκηνικών και συναισθημάτων είναι αυτές που εμποδίζουν τη ροή και τέτοιες απλά δεν υπήρχαν.
  •  Λες ότι σου έλειψε η δράση. Χμμ, στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί :)
  • Επεξηγήσεις: (α). Ναι, θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν πρώτα τον αστρο-καταστροφέα αλλά όπως αναφέρω μέσα στην ιστορία το σύστημα αυτό ήταν πολύ μακριά και έτσι δε θα μπορούσαν να τους βοηθούν όποτε ήταν αναγκαίο – έπρεπε να τους μεταφέρουν σε άλλον πλανήτη πιο κοντά στις δυνάμεις της Δημοκρατίας. (β). Οι νέοι επαναστάτες ήθελαν να καταστρέψουν τους Βόρικς γιατί οι δεύτεροι είχαν αναπτύξει μια συσκευή που μπλόκαρε τους υπερκινητήρες των πρώτων.  

 

Ας προσπαθήσω να βρω και ο άσχετος (από Star wars) να πω κάτι. Είναι πράγματι εντυπωσιακή παραγωγή αλλά καλό θα ήταν να υπήρχε μια προειδοποίηση για την χρήση ήχου (κάποιοι ακούμε άλλα πράγματα την ώρα που είμαστε στον υπολογιστή). Ευτυχώς άργησα (χρειάστηκε να κάνω ένα ταχύρυθμο σεμινάριο σταργουορσολογίας) και είχαν προλάβει να ποστάρουν άλλοι την πληροφορία.
Ενδιαφέρουσα αλλά όχι πρωτότυπη η ιστορία σου αλλά υποθέτω ότι αυτό μπορεί να το πει κανείς για όλη την σειρά, οπότε πάρτο σαν κομπλιμέντο! Προσωπικά δεν κατάφερα να μπω στην ατμόσφαιρα και να νοιώσω την αδρεναλίνη της δράσης. Δεν μπορώ πάντως με σιγουριά να πω ότι ευθύνεται η ιστορία. Ίσως πήγε τζάμπα το σεμινάριο... Πιθανόν αν ήμουν φαν να είχα μπει καλύτερα στο νόημα και στην ένταση. Δείχνεις να είχες δεδομένο ότι ο αναγνώστης δεν μπορεί να μην ξέρει το σύμπαν του Star wars. Τελικά όμως όπως είδες δεν είμαι ο μόνος. Διασκέδασα πάντως διαβάζοντάς την και αυτό είναι το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

 

Φίλε Τώνη, χαίρομαι που σε διασκέδασε η ιστορία μου!

 

Καλησπέρα Ευάγγελε,

 

Τελικά,δεν άντεξες,  το έγραψες το σενάριο για ταινία που σου είχε προτείνει ο Μορφέας εδώ :p

 

Αρχικά, να πω   χαράς στο κουράγιο σου για  όλη την δουλειά που έριξες. Αν και  δεν μπόρεσα να τα χαρώ ελέω  Flash Player.

Και εγώ σαν τον Σπύρο και τον Τώνη δεν έχω δει Star Wars και -προσωπικά- δεν μπόρεσα να  νιώσω το γενικότερο feeling που ήθελες να μας περάσεις.

Στα περί της ιστορίας τώρα, είναι μία  κλασική ιστορία, χωρίς  μεν κάποια πρωτοτυπία, αλλά διαβάζεται ευχάριστα.

ΑΛΛΑ

Η γραφή, όπως αναφέρθηκε  έχει επιτελικό χαρακτήρα. Είναι  αρκετά επιφανειακή και ρηχή. Απλά υπάρχει για να υπάρχει! Η εν λόγω ιστορία  θέλει πολύ άπλωμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο  βασικός σου χαρακτήρας ο Λουκ. Δεν τον γνώρισα καθόλου...

Είναι σαφές ότι  έχεις   ριξει δουλειά για να μας παρουσιάσεις την εν λόγω ιστορία και μπράβο σου! Θα προτιμούσα ωστόσο  τον χρόνο που σπατάλησες στο οπτικοακουστικό υπερθέαμα που μας προσέφερες να τον είχες αφιερώσει, εκεί που πραγματικά χρειαζόταν: στην γραφή Μην ξεχνάς, scripta manent verba volant

 

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

 

Επίσης, plz άλλαξε το όνομα Λούμπιους γιατί μου θύμισες τουλούμπες και τις απεχθάνομαι :p

 

Γιάννη, όσον αφορά στη γραφή δες τα γενικά σχόλια επάνω. Γενικά η γρήγορη επιφανειακή γραφή είναι το στυλ μου.

 

Είσαι λίγο άδικος όταν λες ότι δεν γνώρισες καθόλου τον Λουκ και γι’ αυτό ευθύνομαι εγώ. Ο χαρακτήρας του Λουκ χτίζεται στα προηγούμενα τρία επεισόδια!

 

 

Καταρχάς να σου πω ότι τα κατάφερες πολύ καλά στο να πιάσεις την ατμόσφαιρα του Star Wars. Αν δεν ήξερα ότι το είχες γράψει εσύ, άνετα θα θεωρούσα ότι διάβασα την αρχή μιας νέας ταινίας.

Ωραία γραμμένο, και η κινηματογραφική οπτική που χρησιμοποίησες λειτούργησε αρκετά ικανοποιητικά. Είχε ενδιαφέρον κι αρκετά ωραίες περιγραφές.

Η σχέση με το θέμα ήταν κάπως επιδερμική. Ναι, υπήρχε, αλλά η ιστορία θα λειτουργούσε το ίδιο καλά και δίχως αυτήν.

Το βασικό πρόβλημα ήταν ότι για να την κατανοήσει κάποιος σε όλο της το εύρος θα έπρεπε να είναι εξοικειωμένος με το σύμπαν του Star Wars. Εγώ δεν είχα πρόβλημα, αλλά υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν δει τις ταινίες.

Εμένα μου άρεσε αρκετά πάντως, και ιδιαιτέρως θετική εντύπωση μού έκανε το αρχείο pdf και το πόσο προσεγμένη δουλειά έκανες σε αυτό(που πάντως ούτε κι εγώ την χάρηκα, για τους ίδιους λόγους με τον συνονόματο πιο πάνω).

Καλή σου επιτυχία.

 

 

Φίλε Γιάννη, το ότι αναγνωρίζεις το γεγονός ότι η ιστορία κατάφερε να πιάσει ακριβώς την ατμόσφαιρα των ταινιών εμένα μου αρκεί.

 

Εντάξει! Εδώ είχαμε κάτι απροσδόκητο. Δεν ήταν μόνο η ιστορία, ήταν και όλο το πακέτο ταινία.

 

Τα Starwars μού είναι γνωστά από τα πρώτα τους βήματα και ομολογώ ότι αυτό μου επέτρεψε να δω την ιστορία και χωρίς δυσκολίες και με καλό μάτι.

 

Τα καλά νέα

 

 

Πέτυχες την ατμόσφαιρα που ήθελες να δώσεις.

Είχε μερικές καλές περιγραφές, ας πούμε εκεί που λες για τον πλανήτη που είχε καταστραφεί ένα μέρος του και είχε δημιουργηθεί μια ζώνη από αστεροειδείς γύρω του.

Το Χρέος νομίζω ότι είχε να κάνει με τη θυσία του Λούμπιους, που αποφάσισε να βοηθήσει τον Λουκ και τους δικούς του επειδή τα όπλα του είχαν χρησιμοποιηθεί για κακό σκοπό, οπότε το βλέπω ως ηθικό βασικά χρέος και άρα ισχυρό.

 

 

 

Τα λιγότερο καλά νέα

 

 

είναι πως βασίζεσαι τόσο πολύ στην οικειότητα του αναγνώστη με τον συγκεκριμένο κόσμο, ώστε δεν δίνεις καμία εξήγηση, με αποτέλεσμα, παρόλο που είχα δει πρόσφατα το (εμπορικό) επεισόδιο VII, με το που ξεχνούσα μια λεπτομέρεια να μην μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ξέρω τι γίνεται. Καταλαβαίνω βέβαια ότι το μέγεθος της ιστορίας την έκανε εκ των πραγμάτων περιληπτική.

Ένα άλλο θεματάκι έχει να κάνει με την οπτική γωνία. Όταν δουλεύεις τόσο κινηματογραφικά, είναι λογικό να έχεις την κάμερα εκεί που σε ενδιαφέρει να εστιάζεις κάθε φορά. Όταν όμως ο άλλος διαβάζει και παρακολουθεί μια συγκεκριμένη σκηνή από τα μάτια ενός ήρωα, αποπροσανατολίζεται με την εμφάνιση πληροφοριών που κανονικά δεν θα έχει ο ήρωας διαθέσιμες. Το παράδειγμα εδώ είναι τη στιγμή που χτυπάει ο Λουμπιους από το πλανήτη το σκάφος όπου βρίσκεται μέσα ο Λουκ, μας λες και καταλαβαίνουμε τι έχει γίνει και λες αμέσως μετά ότι δυστυχώς το σύστημα βραχυκύκλωσε και δεν μπόρεσε να το χρησιμοποιήσει μετά. Αυτό στην ταινία το βλέπεις στη στιγμή, αλλά στην ανάγνωση είναι ένα άλμα έξω από την τρέχουσα σκηνή και μετά πάλι μια ταχύτατη επιστροφή και δεν είναι πολύ καλό να συμβαίνει.

 

 

 

Ισχυρό σημείο

 

 

η περιγραφή της καταστροφής του πλανήτη στο τέλος. Μου άρεσε πολύ όπως έρχονται τα κύματα από τον ήλιο-Νόβα και απογυμνώνουν την υπόγεια πόλη.

 

 

 

Βάσω η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκεφτεί καθόλου ότι η θυσία του Λούμπιους λειτουργεί και ως χρέος. Όταν έγραφα την ιστορία, είχα σκεφτεί μόνο το χρέος του Λουκ να σώσει τους Βόρικς. Εσύ ανακάλυψες και δεύτερο χρέος!

 

Φίλε μου, άφησα τελευταίο εσένα γιατί ήσουν ο πιο διφορούμενος :p

Μου άρεσε η ιστορία σου γενικά. Μου άρεσουν οι ιστορίες που ο δημιουργός τους βάζει όλο το μεράκι και την όρεξη που έχει και αυτό φαίνεται σε όλο το κείμενο.
Σε πολύ γενικές γραμμές δεν απογοητεύτηκα αλλά θα σου επισημάνω μερικά πράγματα για το πως το βλέπω σαν κείμενο διαγωνισμού ΕΦ και όχι tribute στο σύμπαν του Star Wars.

Τι μου άρεσε:

 

Ο τρόπος που προχωρούσες την δράση, η εξέλιξη της ιστορίας σε κάτι μεγαλύτερο από ότι φαινότανε.
Η συνοδεία των εικόνων βοηθούσαν ευχάριστα και δεν κλέβανε την παράσταση από την ουσία που φυσικά ήταν το γραπτό.
Σίγουρα ένας φαν των Star Wars θα το εκδιμήσει δεόντως ;)



ΤΙ μου έκατσε λιγότερο καλά

 

Αν δεν είσαι τέτοιου είδους ΕΦ δύσκολα θα ταυτιστείς. Οι εικόνες πολλές φορές εναλλάσονται γρήγορα και οι χαρακτήρες αναπτύσσονται ελάχιστα.
Αν δεν τους ξέρεις από τις ταινίες δε μπορείς και να τους ακολουθήσεις.
Επίσης, σε αρκετά σημεία έτρεχε περισσότερο από όσο έπρεπε και λίγες παραπάνω περιγραφές θα βοηθούσαν.
Αν έφτιαχνες ένα ολόκληρο mini μυθιστόρημα πάνω στο σύμπαν του Star wars σίγουρα θα το είχες αναπτύξει περισσότερο.
Εδώ όμως ο κόσμος ήταν ταυτόχρονα σύμμαχος αλλά και σκληρός εχθρός σου ;)



Good luck!

 

Γιάννη μέσα στο όριο των 3850 λέξεων θα πρέπει να κάνεις μερικούς συμβιβασμούς, έτσι δεν είναι; Κυρίως θα τρέξεις, θα αφήσεις αναλυτικές περιγραφές και συναισθήματα στη φαντασία του αναγνώστη (κάτι πρέπει να κάνει κι αυτός!).

 

 

 

Εντάξει, η παρουσίαση της ιστορίας είναι εντυπωσιακή. Και η ίδια ιστορία βρίσκεται για τα καλά μέσα στο πνεύμα των ταινιών, ακολουθώντας ένα παρόμοιο μοτίβο. Μπόλικη δράση, άστρα που εκρήγνυνται, διαστημικές μάχες, όλα αυτά συνθέτουν την περιπέτεια που περίμενα από ένα Star Wats Fan Fiction. Και προέρχομαι από έναν πρόσφατο μαραθώνιο εφτά ταινιών, οπότε αυτό ήταν ό,τι χρειαζόταν για σβήσιμο.

 

Από παρατηρήσεις:

-Η γραφή είναι κάπως διεκπεραιωτική. Ναι, είναι πολλά αυτά που γίνονται, έχουν ταχύτητα, πρέπει να κρατήσεις μια γρήγορη ροή, αλλά από την άλλη έχεις έναν κόσμο με χίλια-δυο καλούδια τα οποία τα προσπερνάμε μέσα στο σαματά. Γενικότερα, θα μπορούσες να μας δώσεις πολύ περισσότερες απολαυστικές εικόνες.

 

-Οι χαρακτήρες είναι άχρωμοι. Δηλαδή, φαίνονται να βρίσκονται εκεί για να ολοκληρώσουν αυτό που έχεις στο μυαλό σου, ενώ θα έπρεπε να τους βλέπουμε σαν ξεχωριστούς ανθρώπους, που ζουν μέσα στον κόσμο του διηγήματος. Βάλ' τους σκέψεις στο μυαλό, καν' τους να φοβούνται, να έχουν διλήμματα...

 

-Η μάχη με τα φωτόσπαθα ήταν αυτό που περίμενα περισσότερο. Θα ήθελα μπόλικη δράση εκεί. Το ότι «η μάχη καλά κρατούσε» δεν λέει και πολλά. Έπρεπε να βλέπουμε κάθε χτύπημα, κάθε απόκρουση, κάθε σκύψιμο.

 

 

 

Καλή επιτυχία!

 

Άγγελε, για τη γραφή που αναφέρεις δες τα γενικά σχόλια επάνω.

 

Ο Sanderson, ένας από τους κορυφαίους των ημερών μας λέει κατηγορηματικά “You do not describe fight scenes”, και συμφωνώ απόλυτα. Πώς θα περιγράψεις αναλυτικά μια μάχη με φωτόσπαθα; Ο Α χτύπησε τον Β και ο Β απέκρουσε. Ο Β ανταπέδωσε το χτύπημα, κτλ... Μου φαίνεται κάπως αστείο όλο αυτό. Φαντάσου να περιγράφει κάποιος ταινία του Τσάκι Τσαν :) Κατά τη γνώμη μου εκεί το αφήνεις στον αναγνώστη να φανταστεί τη μάχη όπως του αρέσει.

 

Ωραία παρουσίαση, υπερπαραγωγή το έκανες.

Φαν του Star Wars δεν είμαι - δεν τα μισώ κιόλας, απλά με αφήνει ψιλοαδιάφορη γενικά. Τώρα, όσον αφορά την ιστορία σου, δεν θα γράψω πολλά: δεν έχει καμία πρωτοτυπία (όπως και το υλικό στο οποίο βασίζεται, βέβαια), έχει έναν εντελώς αδιάφορο πρωταγωνιστή (ειλικρινά ο Λουκ Σκαϊγουόκερ παίζει να είναι από τους πιο νερόβραστους ήρωες έβερ) και η δράση ήταν κάπως επίπεδη (σαν να πολεμάνε κλώνοι και ρομπότ, όπου πραγματικά δεν σε νοιάζει καθόλου ποιος θα πεθάνει γιατί τίποτα δεν διακυβεύεται... ωπ, κάτσε, κι αυτό από υπαρκτή ταινία Star Wars είναι). Και, εννοείται, τελειώνουμε με καταστροφή πλανήτη - κάτι τόσο συνηθισμένο στα διηγήματά σου που δεν πιστεύω ότι έχει πλέον το αποτέλεσμα που φαντάζεσαι. Γενικά... κάπως κακή επιλογή ήταν αυτή για το διαγωνισμό, κατά τη γνώμη μου.

 

Καλή επιτυχία!

 

Σέβομαι το γεγονός ότι δεν είσαι φαν των Star Wars.

 

«σαν να πολεμάνε κλώνοι και ρομπότ, όπου πραγματικά δεν σε νοιάζει καθόλου ποιος θα πεθάνει γιατί τίποτα δεν διακυβεύεται» Αυτό το σχόλιο κάτι μου θυμίζει.... Γενικά όταν δανειζόμαστε ατάκες άλλων καλό θα ήταν να κάνουμε και μια αναφορά σε αυτόν που το είπε πρώτος.

 

«Και, εννοείται, τελειώνουμε με καταστροφή πλανήτη» Να σου θυμίσω ότι και τα επεισόδια 4 και 6 έχουν το ίδιο τέλος (έκρηξη του Άστρου του Θανάτου).

 

Τι το κακό έχει η 'υπερπαραγωγή'; Εμένα μια χαρά μου φάνηκε η παρουσίαση. Όσο για το περιεχόμενο, κλασσική σεναριακή γραφή και αν εξυπηρετεί αυτό το σκοπό δεν χρειάζεται παραπάνω λεπτομέρειες και εμβαθύνσεις. Διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα όπως όλες οι ιστορίες σου και πιστεύω πως γίνεται κατανοητή ακόμα και σε κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με τον κόσμο του Star Wars. Το μόνο που μπερδεύτηκα είναι με το "Αυτοκρατορικοί' και 'Επαναστάστες', οι ίδιοι δεν είναι στην ιστορία?

 

Φίλε Γιάννη (καλά πόσοι είστε;;;) συμφωνώ απόλυτα με τα σχόλιά σου.

 

Οι πρώην Αυτοκρατορικοί είναι τώρα οι νέοι επαναστάτες.

 

Διάβασα κι εγώ το διήγημά σου.

 

Δεν έχω να προσθέσω κάτι σε όσους ήδη σχολίασαν το πόνημά σου, από τη στιγμή που συμφωνώ με τα περισσότερα απ' όσα λένε.

 

Οπότε, απλώς θα επιμείνω σε κάποια σημεία, τα οποία έχουν ήδη αναφερθεί.

 

Η γραφή σου είναι τηλεγραφική, σεναριακή, όπως αναφέρει και ο papello. Αν το κείμενό σου ήταν μια επισκόπηση σεναρίου μελλοντικής ταινίας, ό,τι έγραψες θα εξυπηρετούσε το σκοπό σου, αλλά εδώ έχουμε διαγωνισμό λογοτεχνίας. Κατά τη γνώμη μου (αλλά και όπως το βλέπουν και άλλοι) αν αποφασίσεις να επιμεληθείς το διήγημα, θα πρέπει να δουλέψεις πολύ με το ύφος της γλώσσας.

 

Το αποτέλεσμα είναι να μας μεταδίδεις στεγνές τις πληροφορίες όσων συμβαίνουν. Η ανάγνωση κυλάει μεν, μονότονα δε. Δεν υπάρχουν εξάρσεις ή κορυφές στην ένταση, παρά το γεγονός πως η ιστορία είναι γεμάτη δράση.

 

Ένας λόγος που ίσως η γλώσσα δίνει αυτή την εντύπωση, είναι ότι η ιστορία σου είναι απίστευτα συμπυκνωμένη. Προσπάθησες να μας προσφέρεις ολόκληρη νουβέλα (για να μη πω μυθιστόρημα) σε μέγεθος διηγήματος. Για να το καταφέρεις αυτό χρειάστηκε να αφηγηθείς τα γεγονότα σαν να αναμεταδίδονταν από πρόγραμμα φωνητικής αναπαραγωγής κειμένων. Κανένα χρώμα, κανένα συναίσθημα.

Ένας ορισμός του διηγήματος είναι "ένα περιστατικό από τη ζωή του ήρωα", κάτι που σε καμία περίπτωση δεν τηρείς σε αυτό το έργο σου.

Μια καλή λύση θα ήταν, να απομονώσεις μία από τις σκηνές της ιστορίας και να την παρουσίασεις αυτούσια σαν ένα διήγημα. Έτσι θα μπορούσες να εμβαθύνεις περισσότερο στους χαρακτήρες σου και σε όσα νιώθουν και σκέφτονται.

 

Και έρχομαι στη συσχέτιση του ιδέας σου με το θέμα του διαγωνισμού.

Στα επεισόδια IV, V και VI ο Λουκ κινείται κυρίως από την περιέργειά του, το άγνωστο παρελθόν του, και το πεπρωμένο που πιστεύει πως πρέπει να ακολουθήσει.

Τα πιο πάνω κίνητρα είναι ίσως τα πιο σημαντικά, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις, όπου ο Λουκ κινείται πράγματι από το 'χρέος'. Για παράδειγμα σώζει τον φίλο του Χαν Σόλο, από τον Τζάμπα. Άρα κατά τη διάρκεια της πορείας του, χτίζεται ένα 'χρεος' ανάμεσα σε αυτόν και τους πιο πιστούς του φίλους (Χαν Σόλο και Λέια). Επίσης, καθώς προσκολλάται όλο και περισσότερο στις αρχές και τα ιδεώδη των επαναστατών, παρακινείται και από την πίστη του σε αυτά τα ιδεώδη (οπότε μπορείς να πεις πως νιώθει πως οφείλει να τα υπερασπιστεί).

Στην ιστορία σου, διακρίνονται αυτές οι πτυχές του χαρακτήρα του, αν και για κάποιον μη προσηλυτισμένο στη συγκεκριμένη μυθολογία, είναι δύσκολο να το αντιληφθεί. Για ακόμα μια φορά αυτό που φταίει είναι (πάντα κατά τη γνώμη μου) η συμπύκνωση της ιδέα σου.

 

Άρα, είτε άπλωσε την ιδέα σου σε μεγαλύτερη έκταση, είτε επικεντρώσου σε ένα από όλα τα περιστατικά που περιγράφεις και εμβάθυνε στους χαρακτήρες.

 

Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μας το αφήγημά σου.

 

Καλή επιτυχία.

 

«Ένας ορισμός του διηγήματος είναι "ένα περιστατικό από τη ζωή του ήρωα"» Συμφωνώ! Όλη η ιστορία περιγράφει one day in job! Ε, τώρα τι να κάνουμε αν η δουλειά του ήρωα είναι να σώζει το γαλαξία;

 

«είτε επικεντρώσου σε ένα από όλα τα περιστατικά που περιγράφεις και εμβάθυνε στους χαρακτήρες.» Μπορεί να το έχεις διαβάσει κι εσύ αλλά σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις να σου αναφέρω ότι ο Lucas είχε ομηρικούς καυγάδες με τον Kershner στο επεισόδιο 5. Η αφορμή ήταν πάντα η ίδια. Ο σκηνοθέτης ήθελε να αναπτύξει περισσότερο τους χαρακτήρες και ειδικότερα το ειδύλλιο του Σόλο με τη Λέια. Για μένα, ευτυχώς που επικράτησε η άποψη του άποψη του Lucas και η εμμονή του για τη δράση!

 

Καλησπέρα Ευάγγελε.

 

Εγώ που λες δεν πολυξέρω από Starwars. Πράγμα που σημαίνει πως αν υπήρχαν άκυρα σχετικά με την κοσμοπλασία ή με τους χαρακτήρες δεν τα έπιασα. Αναφέρθηκε παραπάνω ότι ο Λουκ είναι νερόβραστος, πιστεύω αληθεύει. Εννοώ, νερόβραστος από τα κινηματογραφικά του γενοφάσκια, όχι εδώ.

Είχες τη γνώριμη και γρήγορη σεναριακή γραφή σου, και πράγματι, είπες μία ιστορία που δεν είχε ας πούμε τρισδάστατους χαρακτήρες (αλλά το Starwars επίσης δεν πολυέχει από όσο θυμάμαι) με ταχύτατη δράση (όπως και το Starwars) και με εκρηκτικά εφέ (όπως και το Starwars). Αντίρρηση καμία εδώ, what you see is what you get.

Μου φαίνεται επίσης πως έχεις πετύχει και τη σωστή ατμόσφαιρα. Υπήρχαν σημεία που με ξεπερνούσαν, εννοώ κάποια κομμάτια με τεχνικούς όρους (δεν είμαι πολύ σκί-φι το έχω ξαναπεί) αλλά νομίζω, ως μάλλον ελάχιστα αρμόδια, ότι πέτυχες το στόχο σου, να γράψεις μία ιστορία Πόλεμος των Άστρων. No more, no less.

 

 

Και το στήσιμο που έκανες είχε το γούστο του, νόμιζα πως διάβαζα δεν ξέρω, κάποιο ιντερνετικό περιοδικό με ιστορίες Starwars.

Καλή σου επιτυχία!

 

«what you see is what you get» και «No more, no less.» Ειρήνη, χαίρομαι πολύ που έπιασες ακριβώς το νόημα του διηγήματός! Συμφωνώ απόλυτα με τα σχόλιά σου.

 

Η πρώτη ιστορία του διαγωνισμού που διάβασα και αποφάσισα αμέσως ότι πήρε την τελευταία θέση.

 

Μη με παρεξηγείς, δεν είναι ότι η υπερπαραγωγή που έφτιαξες δεν είναι καινοτόμος και εντυπωσιακή, αλλά δεν μπορώ να την κρίνω σαν κομμάτι του διαγωνισμού - κρίνουμε ιστορίες 3500 λέξεων, όχι 3500-λέξεις+πολλές εικόνες.

 

Εκτός διαγωνισμού: εντυπωσιακή παρουσίαση. Αλλά τα μπλοκμπάστερ που θες τόσο να μιμηθείς ξοδεύουνε τρελές ανθρωποώρες στις εκρήξεις και στις χορογραφίες για να βγάλουν εντυπωσιακό αποτέλεσμα, το να αναφέρεις απλά μία έκρηξη ή μία μάχη στο κείμενο δεν είναι απαραίτητο ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικό. Η ιστορία είναι ένα ακόμα fanfic που προσθέτει ελάχιστα στο μύθο και τους χαρακτήρες και πολύ συχνά χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να κρύψει τους (πολλούς) περιορισμούς του κειμένου.

Ναι, ο διαλυμένος πλανήτης είναι μία πραγματικά εντυπωσιακή εικόνα και δείχνει την ικανότητά σου να φαντάζεσαι εντυπωσιακές εικόνες, αλλά αυτές σπάνια αποδίδονται τόσο εντυπωσιακά στο γραπτό σου λόγο. Δούλεψε τις λεπτομέρειες, γιατί ο διάβολος είναι εκεί μέσα και όχι στο να πετάς αναφορές σε πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου, δεν είναι αυτό λογοτεχνία. Διάολε, δεν είναι καν Χόλυγουντ, που τόσο θες να μιμηθείς. Όσο δεν το κάνεις, τόσο περισσότερο βάζεις τρικλοποδίες στον εαυτό σου.

 

«Η πρώτη ιστορία του διαγωνισμού που διάβασα και αποφάσισα αμέσως ότι πήρε την τελευταία θέση.» Συγχώρεσέ με αλλά αυτό δείχνει προκατάληψη και εμπάθεια. Πώς μπορείς να κατατάξεις μια ιστορία δίχως πρώτα να τις έχεις διαβάσει όλες; Μπορεί στην επόμενη που θα διάβαζες ο συμμετέχων να μας έκανε πλάκα και να έγραφε συνέχεια «Είμαι μ@λ@κ@ς!» μέχρι να συμπληρωθούν 3850 λέξεις. Τι θα έκανες τότε;

 

«κρίνουμε ιστορίες 3500 λέξεων, όχι 3500-λέξεις+πολλές εικόνες.» Πρώτον το όριο είναι 3850 και όχι 3500 και δεύτερον απ’ όσο θυμάμαι δεν υπάρχει κάποιος κανονισμός που να απαγορεύει την εικονογράφηση στις ιστορίες. Κάνω λάθος;

 

«πολύ συχνά χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να κρύψει τους (πολλούς) περιορισμούς του κειμένου.» Εδώ σε έχασα. Σε ποια τρικ αναφέρεσαι; Τρικ μόνο με τράπουλα ξέρω να κάνω. Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος;

 

«Διάολε, δεν είναι καν Χόλυγουντ» Αν αυτό που διάβασες γινόταν ταινία με όλα τα ανάλογα εφέ θα τη θεωρούσες υποδεέστερη των προηγούμενων 6; Θα ήθελα μια ειλικρινή απάντηση.

 

Σπεύδω εξαρχής να πώ ότι δεν είμαι φαν των SW. Θα προσπαθήσω λοιπόν να μη χρεώσω σε σένα την αντιπάθειά μου προς το φραντσάιζ.

 

Μερικά στοιχεία θετικά:

Θεματολογικά είσαι πολύ μέσα στη λογική SW - υποθέτω αυτό υπήρξε στόχος. Οπότε επετεύχθη.

Tα μίντια μου ήταν ευχάριστα.

Θεωρώ την επιλογή θέματος έξυπνη σε σχέση με τον τρόπο που γράφεις γιατί σου επέτρεψε να μη χρειάζεσαι πολύ χτίσιμο χαρακτήρων (είναι εν πολλοίς γνωστοί)

Η δράση είναι καταιγιστική, δεν πήρα ανάσα. Βέβαια αυτό έχει και αρνητική χροιά όπως προσπαθώ να πω παρακάτω αλλά εδώ θίγω μόνο το θετικό ήμισι.

 

Κάποια στοιχεία που με 'χάλασαν':

Πολλή βιαστική δράση. Ακόμη και οι ταινίες δίνουν χρόνο εδώ κι εκεί. Θα μπορούσες να έχεις και εδάφια ηρεμίας...

Οι διάλογοι πάσχουν επίσης απο τη βιασύνη που αναφέρω. Φαντάζουν μονολεκτικές συνομιλίες ανάμεσα στα μπαμ και τα μπουμ.

Η βιασύνη αφαιρεί από τη ρεαλιστικότητα. Και σε ένα φανταστικό κόσμο ακόμη υπάρχει η ρεαλιστικότητα στις αντιδράσεις, και το χώρο συναισθημάτων των ανθρώπων.

 

Γενικά βλέπω ένα λάθος πολύ οικείο και σε μένα: νομίζεις ότι επειδή το έχεις στο νου σου εσύ σα συγγραφέας ότι θα το δεί και ο αναγνώστης με την ίδια αμεσότητα και φωτεινότητα. Στην πραγματικότητα όμως λειτουργεί μάλλον σα χαλασμένο τηλέφωνο - μόνο άμα το περιγράψεις επαρκώς και σε διαφορετικές διαστάσεις (πράξη, χτίσιμο, συναίσθημα, περιγραφή, κλπ.) το μήνυμα που έχεις να περάσεις θα φθάσει στον απέναντι...

 

Καλή επιτυχία!

 

Όταν σου δίνεται ένα όριο λέξεων και έχεις αποφασίσει να χωρέσεις μια ιστορία μέσα σε αυτό, αναγκαστικά θα γίνουν αρκετοί συμβιβασμοί. Θα μου πεις προσπάθησε να χωρέσεις κάτι μικρότερο. Εγώ όμως σε λειτουργώ έτσι. Είμαι της λογικής Big is better, όχι μόνο στις ιστορίες αλλά σε όλη μου τη ζωή.

 

Δεν είμαι καθόλου κατά των υπερπαραγωγών, ίσα ίσα που ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται τα μέσα σήμερα είναι κι ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα της εποχής μας. Εμπεριέχει όμως τον κίνδυνο να σου αφήσει ελλειπές κάποιο από τα μέσα που χρησιμοποιείς, επειδή ακριβώς μοιράζοντας την ενέργειά σου σου ξεφεύγουν πράγματα ευκολότερα. Γι' αυτό είναι καλύτερα να γίνονται σε στάδια: δηλαδή να έχεις ένα τελειωμένο διήγημα το οποίο μετά το παίρνεις και το ντύνεις με τα άλλα μέσα.

 

Δεν έχω να σου πω τίποτα που να μην έχει ειπωθεί ήδη. Κι εγώ δεν κατάλαβα πολλά πράγματα επειδή θεώρησες αυτονόητο (και ίσως δίκαια γιατί μιλάμε για κάτι εξαιρετικά διαδεδομένο) ότι θα έχουμε δει τις ταινίες, δεν με κατάφερες να νοιαστώ γιατί όλα συμβαίνουν σε κάποια απόσταση, όμως, και δυο ταινίες που έχω δει όλες κι όλες δηλαδή, μου έβγαλες αρκετά την αίσθησή τους και με έκανες πραγματικά να αισθάνομαι πως έβλεπα μια ακόμα. Θα ήτανε καλύτερα (για μένα πάντα) να μου την έδειχνες την ταινία κυρίως με τη γραφή και μόνο να την συμπλήρωνες με τα υπόλοιπα.

 

Και μια διαφωνία (σε κάποια από τα σχόλια): δεν μοιάζει με σενάριο το κείμενο. Το σενάριο είναι ένα τεχνικό κείμενο που ακολουθεί εντελώς διαφορετικούς κανόνες από το διήγημα. Εδώ έχεις ένα διήγημα με γραφή εντελώς αποστασιοποιημένη (πράγμα που ίσως να έχεις κάνει και επίτηδες για να πιάσεις την ατμόσφαιρα της σειράς - δεν μπορώ να το ξέρω αυτό).

 

«Εδώ έχεις ένα διήγημα με γραφή εντελώς αποστασιοποιημένη (πράγμα που ίσως να έχεις κάνει και επίτηδες για να πιάσεις την ατμόσφαιρα της σειράς - δεν μπορώ να το ξέρω αυτό).» Θα απαντούσα ότι η γραφή είναι περισσότερη κινηματογραφική παρά λογοτεχνική. Αυτό είναι το στυλ μου και το ακολουθώ σε όλες τις ιστορίες μου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Σέβομαι το γεγονός ότι δεν είσαι φαν των Star Wars.

 

«σαν να πολεμάνε κλώνοι και ρομπότ, όπου πραγματικά δεν σε νοιάζει καθόλου ποιος θα πεθάνει γιατί τίποτα δεν διακυβεύεται» Αυτό το σχόλιο κάτι μου θυμίζει.... Γενικά όταν δανειζόμαστε ατάκες άλλων καλό θα ήταν να κάνουμε και μια αναφορά σε αυτόν που το είπε πρώτος.

 

«Και, εννοείται, τελειώνουμε με καταστροφή πλανήτη» Να σου θυμίσω ότι και τα επεισόδια 4 και 6 έχουν το ίδιο τέλος (έκρηξη του Άστρου του Θανάτου).

 

Την επόμενη φορά θα φροντίσω να επισυνάψω αναλυτική βιβλιογραφία. Συγχαρητήρια, με έβαλες στη θέση μου. Δείξε μου τώρα πώς αυτό σε έκανε καλύτερο συγγραφέα. Την παροιμία "ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε" δεν ξέρω ποιος την πρωτοείπε, οπότε συμπάθα με που δεν αποδίδω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, αλλά μάντεψε: δεν είναι στραβός ο γιαλός. Ποτέ δεν είναι στραβός ο γιαλός. Όταν σε 15 σχόλια βλέπεις 5-10-20 παρατηρήσεις να επαναλαμβάνονται, μάλλον δεν έχει κάποιος κάτι προσωπικό μαζί σου και μάλλον δεν πάθαμε όλοι οξεία αλογοτεχνίτιδα ταυτόχρονα και δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε το αριστούργημά σου. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι ελπίζεις να κερδίσεις από αυτό το forum. Το μόνο που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα είναι πως, όσο συνεχίζεις να κάνεις τα ίδια λάθη, τα ίδια σχόλια θα λαμβάνεις.

Edited by elgalla
  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

 

Η πρώτη ιστορία του διαγωνισμού που διάβασα και αποφάσισα αμέσως ότι πήρε την τελευταία θέση.

 

Μη με παρεξηγείς, δεν είναι ότι η υπερπαραγωγή που έφτιαξες δεν είναι καινοτόμος και εντυπωσιακή, αλλά δεν μπορώ να την κρίνω σαν κομμάτι του διαγωνισμού - κρίνουμε ιστορίες 3500 λέξεων, όχι 3500-λέξεις+πολλές εικόνες.

 

Εκτός διαγωνισμού: εντυπωσιακή παρουσίαση. Αλλά τα μπλοκμπάστερ που θες τόσο να μιμηθείς ξοδεύουνε τρελές ανθρωποώρες στις εκρήξεις και στις χορογραφίες για να βγάλουν εντυπωσιακό αποτέλεσμα, το να αναφέρεις απλά μία έκρηξη ή μία μάχη στο κείμενο δεν είναι απαραίτητο ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικό. Η ιστορία είναι ένα ακόμα fanfic που προσθέτει ελάχιστα στο μύθο και τους χαρακτήρες και πολύ συχνά χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να κρύψει τους (πολλούς) περιορισμούς του κειμένου.

Ναι, ο διαλυμένος πλανήτης είναι μία πραγματικά εντυπωσιακή εικόνα και δείχνει την ικανότητά σου να φαντάζεσαι εντυπωσιακές εικόνες, αλλά αυτές σπάνια αποδίδονται τόσο εντυπωσιακά στο γραπτό σου λόγο. Δούλεψε τις λεπτομέρειες, γιατί ο διάβολος είναι εκεί μέσα και όχι στο να πετάς αναφορές σε πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου, δεν είναι αυτό λογοτεχνία. Διάολε, δεν είναι καν Χόλυγουντ, που τόσο θες να μιμηθείς. Όσο δεν το κάνεις, τόσο περισσότερο βάζεις τρικλοποδίες στον εαυτό σου.

 

«Η πρώτη ιστορία του διαγωνισμού που διάβασα και αποφάσισα αμέσως ότι πήρε την τελευταία θέση.» Συγχώρεσέ με αλλά αυτό δείχνει προκατάληψη και εμπάθεια. Πώς μπορείς να κατατάξεις μια ιστορία δίχως πρώτα να τις έχεις διαβάσει όλες; Μπορεί στην επόμενη που θα διάβαζες ο συμμετέχων να μας έκανε πλάκα και να έγραφε συνέχεια «Είμαι μ@λ@κ@ς!» μέχρι να συμπληρωθούν 3850 λέξεις. Τι θα έκανες τότε;

 

«κρίνουμε ιστορίες 3500 λέξεων, όχι 3500-λέξεις+πολλές εικόνες.» Πρώτον το όριο είναι 3850 και όχι 3500 και δεύτερον απ’ όσο θυμάμαι δεν υπάρχει κάποιος κανονισμός που να απαγορεύει την εικονογράφηση στις ιστορίες. Κάνω λάθος;

 

«πολύ συχνά χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να κρύψει τους (πολλούς) περιορισμούς του κειμένου.» Εδώ σε έχασα. Σε ποια τρικ αναφέρεσαι; Τρικ μόνο με τράπουλα ξέρω να κάνω. Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος;

 

«Διάολε, δεν είναι καν Χόλυγουντ» Αν αυτό που διάβασες γινόταν ταινία με όλα τα ανάλογα εφέ θα τη θεωρούσες υποδεέστερη των προηγούμενων 6; Θα ήθελα μια ειλικρινή απάντηση.

 

1) Αν πρόσεξες, την κριτική την έγραψα τελευταία από όλες τις άλλες, οπότε η επόμενη δεν ήταν αυτό που περιγράφεις.

2) Δεν κάνεις λάθος, δεν απαγορεύεται κατά το γράμμα των κανονισμών η εικονογράφιση. Αλλά στο πνεύμα τους όμως, το να βάλεις ένα κείμενο σε εικόνα είναι λίιιιιγο κλεψιά.

3) Βλέπε 2

4) Υποδεέστερη του The Empire Strikes Back στο 1000% Σε σχέση με το Phantom Menace κερδίζει και μόνο με το πόσο σύντομη είναι. Το πρόβλημα είνια όμως ότι τα αντίστοιχα εφέ, όπως μας τα περιγράφεις, είναι τα "BANG!!! BIF!!!! BONG!!!!" από τη σειρά Batman του 60 αντί για τις εκρήξεις ενός σύγχρονου Blockbuster και αυτό σου έλεγα σε όλη την υπόλοιπη παράγραφο για την οποία επέλεξες, βολικά, να μην πεις κουβέντα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

 

 

Η πρώτη ιστορία του διαγωνισμού που διάβασα και αποφάσισα αμέσως ότι πήρε την τελευταία θέση.

 

Μη με παρεξηγείς, δεν είναι ότι η υπερπαραγωγή που έφτιαξες δεν είναι καινοτόμος και εντυπωσιακή, αλλά δεν μπορώ να την κρίνω σαν κομμάτι του διαγωνισμού - κρίνουμε ιστορίες 3500 λέξεων, όχι 3500-λέξεις+πολλές εικόνες.

 

Εκτός διαγωνισμού: εντυπωσιακή παρουσίαση. Αλλά τα μπλοκμπάστερ που θες τόσο να μιμηθείς ξοδεύουνε τρελές ανθρωποώρες στις εκρήξεις και στις χορογραφίες για να βγάλουν εντυπωσιακό αποτέλεσμα, το να αναφέρεις απλά μία έκρηξη ή μία μάχη στο κείμενο δεν είναι απαραίτητο ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικό. Η ιστορία είναι ένα ακόμα fanfic που προσθέτει ελάχιστα στο μύθο και τους χαρακτήρες και πολύ συχνά χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να κρύψει τους (πολλούς) περιορισμούς του κειμένου.

Ναι, ο διαλυμένος πλανήτης είναι μία πραγματικά εντυπωσιακή εικόνα και δείχνει την ικανότητά σου να φαντάζεσαι εντυπωσιακές εικόνες, αλλά αυτές σπάνια αποδίδονται τόσο εντυπωσιακά στο γραπτό σου λόγο. Δούλεψε τις λεπτομέρειες, γιατί ο διάβολος είναι εκεί μέσα και όχι στο να πετάς αναφορές σε πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου, δεν είναι αυτό λογοτεχνία. Διάολε, δεν είναι καν Χόλυγουντ, που τόσο θες να μιμηθείς. Όσο δεν το κάνεις, τόσο περισσότερο βάζεις τρικλοποδίες στον εαυτό σου.

 

«Η πρώτη ιστορία του διαγωνισμού που διάβασα και αποφάσισα αμέσως ότι πήρε την τελευταία θέση.» Συγχώρεσέ με αλλά αυτό δείχνει προκατάληψη και εμπάθεια. Πώς μπορείς να κατατάξεις μια ιστορία δίχως πρώτα να τις έχεις διαβάσει όλες; Μπορεί στην επόμενη που θα διάβαζες ο συμμετέχων να μας έκανε πλάκα και να έγραφε συνέχεια «Είμαι μ@λ@κ@ς!» μέχρι να συμπληρωθούν 3850 λέξεις. Τι θα έκανες τότε;

 

«κρίνουμε ιστορίες 3500 λέξεων, όχι 3500-λέξεις+πολλές εικόνες.» Πρώτον το όριο είναι 3850 και όχι 3500 και δεύτερον απ’ όσο θυμάμαι δεν υπάρχει κάποιος κανονισμός που να απαγορεύει την εικονογράφηση στις ιστορίες. Κάνω λάθος;

 

«πολύ συχνά χρησιμοποιεί έξυπνα τρικ για να κρύψει τους (πολλούς) περιορισμούς του κειμένου.» Εδώ σε έχασα. Σε ποια τρικ αναφέρεσαι; Τρικ μόνο με τράπουλα ξέρω να κάνω. Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος;

 

«Διάολε, δεν είναι καν Χόλυγουντ» Αν αυτό που διάβασες γινόταν ταινία με όλα τα ανάλογα εφέ θα τη θεωρούσες υποδεέστερη των προηγούμενων 6; Θα ήθελα μια ειλικρινή απάντηση.

 

1) Αν πρόσεξες, την κριτική την έγραψα τελευταία από όλες τις άλλες, οπότε η επόμενη δεν ήταν αυτό που περιγράφεις.

2) Δεν κάνεις λάθος, δεν απαγορεύεται κατά το γράμμα των κανονισμών η εικονογράφιση. Αλλά στο πνεύμα τους όμως, το να βάλεις ένα κείμενο σε εικόνα είναι λίιιιιγο κλεψιά.

3) Βλέπε 2

4) Υποδεέστερη του The Empire Strikes Back στο 1000% Σε σχέση με το Phantom Menace κερδίζει και μόνο με το πόσο σύντομη είναι. Το πρόβλημα είνια όμως ότι τα αντίστοιχα εφέ, όπως μας τα περιγράφεις, είναι τα "BANG!!! BIF!!!! BONG!!!!" από τη σειρά Batman του 60 αντί για τις εκρήξεις ενός σύγχρονου Blockbuster και αυτό σου έλεγα σε όλη την υπόλοιπη παράγραφο για την οποία επέλεξες, βολικά, να μην πεις κουβέντα.

 

 

Επειδή γόνιμος διάλογος χωρίς διαφωνίες δεν υπάρχει θα πρέπει να απαντήσω!

 

(1). Συμφωνώ ότι σχολίασες τελευταία την ιστορία μου. Αλλά σύμφωνα με τα αρχικά σου σχόλια αναφέρεις ότι ήταν η πρώτη που διάβασες και αμέσως την κατέταξες. Αυτό ήταν τουλάχιστον άστοχο, κατά τη γνώμη μου.

 

(2). Ολίγον έγκυος δεν υπάρχει :) Ή επιτρέπεται κάτι ή απαγορεύεται. Έτσι δεν είναι; Επίσης στον προηγούμενο διαγωνισμό τρόμου υπήρχε συμμετοχή (κέρδισε παρεμπιπτόντως) με άριστα επιμελημένο αρχείο .pdf. Μπορεί να μην περιείχε εικόνες αλλά η παρουσίαση διέφερε κατά πολύ από τα απλά αρχεία κειμένου των υπόλοιπων συμμετοχών. Εκεί, αν θυμάμαι καλά κανένας, και φυσικά ούτε εσύ, δεν διατύπωσε κάποια ένσταση σχετικά με την παρουσίαση.  

 

(3). –

 

(4). Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από το κείμενο: «Δευτερόλεπτα αργότερα το κοσμικό ρολόι του Χέιζελ μηδένισε. Μια κατακλυσμιαία έκρηξη διέλυσε το άστρο και δημιούργησε ένα πανίσχυρο ωστικό κύμα.»

 

Εγώ βλέπω τα εξής: Η πρώτη πρόταση περιέχει κάπως μια δόση λογοτεχνικότητας (κάτι που γενικά δεν συνηθίζω). Η επόμενη πρόταση περιγράφει την έκρηξη του αστέρα και τα επακόλουθα αυτής. Σίγουρα αυτό δεν το λες ένα απλό BANG! Κατά τη γνώμη μου, η περιγραφή είναι αρκετά επαρκής έτσι ώστε να προκαλέσει στο μυαλό του αναγνώστη αρκετές εικόνες. Ο Sanderson στα μαθήματά γραφής επικής Ε.Φ. επαναλαμβάνει το εξής: No detailed descriptions! Throw the idea and let it grow to the mind of the reader. Συμφωνώ μαζί του, αν ο συγγραφέας αναλύει διεξοδικά όλες τις λεπτομέρειες και τα συναισθήματα τότε ο αναγνώστης τι θα κάνει; Πώς θα υπάρξει interfacing; Νομίζω πως οι περιγραφές εικόνων και συναισθημάτων θα πρέπει είναι δομημένες με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε ο κάθε αναγνώστης να έχει τη δυνατότητα να φανταστεί τις λεπτομέρειες όπως ακριβώς θέλει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

 

Σέβομαι το γεγονός ότι δεν είσαι φαν των Star Wars.

 

«σαν να πολεμάνε κλώνοι και ρομπότ, όπου πραγματικά δεν σε νοιάζει καθόλου ποιος θα πεθάνει γιατί τίποτα δεν διακυβεύεται» Αυτό το σχόλιο κάτι μου θυμίζει.... Γενικά όταν δανειζόμαστε ατάκες άλλων καλό θα ήταν να κάνουμε και μια αναφορά σε αυτόν που το είπε πρώτος.

 

«Και, εννοείται, τελειώνουμε με καταστροφή πλανήτη» Να σου θυμίσω ότι και τα επεισόδια 4 και 6 έχουν το ίδιο τέλος (έκρηξη του Άστρου του Θανάτου).

 

Την επόμενη φορά θα φροντίσω να επισυνάψω αναλυτική βιβλιογραφία. Συγχαρητήρια, με έβαλες στη θέση μου. Δείξε μου τώρα πώς αυτό σε έκανε καλύτερο συγγραφέα. Την παροιμία "ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε" δεν ξέρω ποιος την πρωτοείπε, οπότε συμπάθα με που δεν αποδίδω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, αλλά μάντεψε: δεν είναι στραβός ο γιαλός. Ποτέ δεν είναι στραβός ο γιαλός. Όταν σε 15 σχόλια βλέπεις 5-10-20 παρατηρήσεις να επαναλαμβάνονται, μάλλον δεν έχει κάποιος κάτι προσωπικό μαζί σου και μάλλον δεν πάθαμε όλοι οξεία αλογοτεχνίτιδα ταυτόχρονα και δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε το αριστούργημά σου. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι ελπίζεις να κερδίσεις από αυτό το forum. Το μόνο που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα είναι πως, όσο συνεχίζεις να κάνεις τα ίδια λάθη, τα ίδια σχόλια θα λαμβάνεις.

 

 

Το μόνο που έχω να απαντήσω είναι ότι μερικά άτομα επανειλημμένα κρίνουν αρνητικά τις ιστορίες μου. Δυστυχώς η λογοτεχνία δεν είναι θετική επιστήμη και δεν μπορείς να πεις με σιγουριά αν κάτι είναι σωστός ή λάθος. Όμως όταν σε μια ιστορία υπάρχουν ανάμεικτα σχόλια (θετικά και αρνητικά) τότε συμβαίνει το εξής: κάποιος αναφέρει και τα θετικά και τα αρνητικά και είναι αντικειμενικός και σωστός. Κάποιος που επιλέγει να αναφέρει μόνο τα αρνητικά είναι τουλάχιστον άδικος... Είναι σαν να περιμένεις από τον Τσουκαλά να πει καλά λόγια γα τον Παναθηναϊκό:) Εγώ ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι είμαι ο μέγας λογοτέχνης αλλά σίγουρα δεν τα κάνω και όλα λάθος...

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Να ξεκινήσω με κάτι εκτός θέματος, σε ευχαριστώ για το ότι μου θύμισες ένα παλιότερο έργο μου που δεν είχα ανεβάσει εδώ και έσπευσα να το κάνω.

Ο λόγος που το θυμήθηκα είναι σχετικός ωστόσο, Μιλάς πολλές φορές για κινηματογραφική δράση, κανένα κακό σε αυτό ειδικά στην εποχή μας πολλοί θέλουν να κυλάει η δράση και η πλοκή με κινηματογραφικό τρόπο. Αυτό σημαίνει κατ' εμέ μια ιστορία που κυλάει γρήγορα αλλά όχι χωρίς περιγραφές, χωρίς το υλικό που θα βάλει μέσα στη σκηνή τον αναγνώστη,σίγουρα δεν χρειάζεται να του τα δώσεις όλα μασημένα - θέλει να κάνει και εκείνου η φαντασία κάτι - αλλά δεν μπορείς να μην δώσεις τίποτα! Και η πιο γόνιμη φαντασία θέλει μια μαγιά.

Στην ιστορία αυτή λοιπόν, όταν δημοσιεύθηκε το πρώτο κομμάτι μου το χαρακτήρισαν σαν κινηματογραφικό. Το παραθέτω στο σπόιλερ για να μου πεις αν θα διαφωνούσες, Βρίσκεις ότι δίνω πολλά, ότι δεν είναι αρκετά γρήγορη η πλοκή; Θα ήθελα να μου πεις γιατί εγώ νομίζω ότι μια γραφή τέτοια θα πετύχαινε αυτό που θες χωρίς να βαρύνει πολύ το κείμενο.

 

Κεφάλαιο Πρώτο

Τα τύμπανα χτυπούσαν αργά και ρυθμικά καθώς οι δυο στοίχοι των φρουρών με τις πορφυρές στολές πλησίαζαν το ικρίωμα μεταφέροντας ανάμεσά τους τον καταδικασμένο σε θάνατο άνδρα. Εκείνος βάδιζε με το κεφάλι ψηλά, στητός και αγέρωχος σαν να πήγαινε προς τη στέψη του σε βασιλιά και όχι προς το θάνατο. Άκουγε τους στεναγμούς και το θρήνο εκείνων που τον μοιρολογούσαν από τώρα αλλά δεν κοίταζε, κρατούσε το βλέμμα του καρφωμένο μπροστά.
Η πλατεία βρισκόταν στην άκρη της πόλης στη βάση σχεδόν του τείχους. Στρατιώτες είχαν παραταχθεί στις πλευρές της πλατείας κρατώντας τον κόσμο μακριά. Όλοι όσοι είχαν μαζευτεί το είχαν κάνει για να αποχαιρετίσουν τον άρχοντά τους και ήταν μόνο ο φόβος που τους κρατούσε να μην δείξουν τα αισθήματά τους αν και πολλές γυναίκες έκλαιγαν φανερά.
Στο κέντρο της πλατείας ήταν τοποθετημένο το ικρίωμα με το αιματοβαμμένο κούτσουρο, ο δήμιος περίμενε ήδη με το μεγάλο πέλεκυ ακουμπισμένο μπροστά του. Στα αριστερά του ικριώματος υπήρχε μια εξέδρα όπου σε μια πολυθρόνα που έμοιαζε με θρόνο καθόταν ένας άνδρας με κόκκινο μανδύα. Τα χέρια του, που ακουμπούσαν στα σκαλισμένα σε λεοντοκεφαλές μπράτσα της πολυθρόνας, ήταν ντυμένα με κόκκινα γάντια. Ήταν ο δικαστής που είχε καταδικάσει αυτόν τον άνδρα. Ο μελλοθάνατος δεν τον κοίταξε καθώς ανέβαινε στο ικρίωμα. Αντίθετα κοίταξε σε ένα σημείο ακριβώς απέναντι. Εκεί μια όμορφη κοπέλα ντυμένη με ένα φόρεμα που πρόδιδε αριστοκρατική καταγωγή έκλαιγε στην αγκαλιά μιας συνομήλικής της. Για πρώτη φορά το βλέμμα του μαλάκωσε και στο πρόσωπό του φάνηκε κάποιο συναίσθημα.
-Ροδόλφε της Ασόν, είπε ο δικαστής με μια φωνή δυνατή και παγερή. Καταδικάστηκες σε θάνατο και η ποινή θα εκτελεστεί άμεσα. Έχεις να πεις τίποτα;
Ο Ροδόλφος της Ασόν κοίταξε περιφρονητικά τον δικαστή και μετά έστρεψε το βλέμμα του και πάλι στην κοπέλα που έκλαιγε. Ήταν η Φιντέλια, η κοπέλα που σε ένα μήνα θα γινόταν σύζυγός του. Την κοίταξε έντονα σαν να ήθελε να πάρει μαζί του την εικόνα της.
-Ας αποδοθεί δικαιοσύνη! είπε ο δικαστής.
Ο δήμιος τον έριξε στα γόνατα και ακούμπησε το κεφάλι του στο ξύλο. Εκείνος συνέχιζε να κοιτάει την αγαπημένη του. Είχε ήσυχη τη συνείδησή του, ήταν αθώος για όλες τις κατηγορίες που ο δικαστής είχε απαγγείλει εναντίον του, και δεν τον ένοιαζε ο θάνατος. Το μόνο που τον λυπούσε ήταν η απώλεια της ζωής που θα ζούσε με την Φιντέλια. Ήθελε πολύ μια οικογένεια. Η Φιντέλια τον κοίταζε, ήταν έτοιμη να καταρρεύσει και η φίλη της την είχε αγκαλιάσει και τη στήριζε.
Ο δήμιος σήκωσε τον πέλεκυ, το φως του ήλιου έλαμψε πάνω στην καλογυαλισμένη λεπίδα. Η Φιντέλια έκρυψε το πρόσωπό της στο στήθος της φίλης της, δεν άντεχε να βλέπει την εκτέλεση εκείνου που αγαπούσε. Ο δήμιος κατέβασε με φόρα τη φονική λεπίδα που σταμάτησε εκατοστά από το λαιμό του θύματός του. Πνιχτά σχόλια ακούστηκαν από το πλήθος, ήταν ένα βασανιστήριο που συνήθιζαν οι δήμιοι. Όμως η έκφραση του προσώπου του δήμιου έδειχνε πως κατέβαλλε προσπάθεια να ολοκληρώσει την κίνησή του.
Ο δικαστής ήταν πιο γρήγορος να καταλάβει τι συνέβαινε.
-Εσύ! βρυχήθηκε δείχνοντας κατηγορηματικά στην απέναντι πλευρά της πλατείας.
Εκεί, στην πρώτη γραμμή του πλήθους στεκόταν ένας άνδρας με λευκό μανδύα. Το αριστερό χέρι του τεντωμένο έδειχνε το δήμιο που εξακολουθούσε να προσπαθεί να ολοκληρώσει την εκτέλεση του Ροδόλφου της Ασόν. Πέρασε ανάμεσα σε δυο φρουρούς και προχώρησε προς το δικαστή. Τα βήματά του ακούγονταν ηχηρά στις πλάκες της πλατείας.
-Ο Θεός μας δίνει δύναμη για να βοηθούμε εκείνους που έχουν ανάγκη, είπε ο άνδρας με το λευκό μανδύα.
-Ο δικός μου θεός μου δίνει δύναμη για να την απολαύσω! κραύγασε αλαζονικά ο δικαστής.
-Μπαγκράς, είπε όχι χωρίς κάποια έκπληξη ο νεοφερμένος.
-Σκοτώστε τον! διέταξε ο δικαστής.
Ο άνδρας έκανε μια απότομη κίνηση με το απλωμένο χέρι του και το όπλο τινάχτηκε από το χέρι του δήμιου. Τίναξε πίσω το λευκό μανδύα του, αποκαλύπτοντας το λευκό πουκάμισο και το μαύρο παντελόνι κάτω από αυτόν, και τράβηξε μια σπάθα.
Με φοβισμένες κραυγές το πλήθος τραβήκτηκε πίσω θέλοντας να αποφύγει να βρεθεί ανάμεσα στους στρατιώτες και τον άνδρα αυτόν με τις προφανώς ανεπτυγμένες δυνάμεις αποκαλύπτοντας και άλλους άνδρες που πλησίαζαν για να λάβουν μέρος στη μάχη, κάποιοι με επίσης λευκούς μανδύες αλλά οι περισσότεροι με μαύρους.
-Δεν στέκεται μόνος του μάγε, είπε ένας από αυτούς με τους λευκούς χιτώνες.
Με ένα εφιαλτικό γέλιο ο δικαστής άλλαξε μορφή μπροστά στα μάτια τους. Τώρα ήταν ένας ξερακιανός άνδρας ντυμένος με έναν μαύρο μανδύα κεντημένο με ασημένια αποκρυφιστικά σύμβολα. Στα χέρια του κρατούσε ένα ραβδί που κατέληγε σε ένα σχέδιο σαν το γαμψό νύχι ενός αρπακτικού.
Ο πρώτος από τους αντιπάλους του μάγου με το λευκό μανδύα είχε φτάσει στο δήμιο. Εκείνος είχε τραβήξει ένα μαχαίρι και το ακουμπούσε στο λαιμό του Ροδόλφου.
-Αν τον σκοτώσεις, είπε ο άνδρας, ποιος θα σε σώσει από' μένα; Πέταξε το μαχαίρι και φύγε. Δεν θα σε καταδιώξω.
Ο δήμιος κοίταξε στα μάτια τον αντίπαλό του. Είχε γαλανά μάτια και ένα έντονο βλέμμα που τον έκανε να νιώθει ότι τον διαπερνούσε. Πέταξε το μαχαίρι και τράπηκε σε φυγή. Ο αντίπαλός του δεν τον καταδίωξε αλλά ασχολήθηκε με το να βοηθήσει τον Ροδόλφο της Ασόν να σηκωθεί και μετά να του λύσει τα χέρια.
-Σου χρωστάω τη ζωή μου και σου είμαι πραγματικά υπόχρεος, ποιος είσαι; ρώτησε εκείνος.
-Ονομάζομαι Ραμίρ Γκάνελον.
-Και είσαι καταραμένος στην αιωνιότητα! βρυχήθηκε ο μάγος.
Στράφηκαν και οι δυο και είδαν τον μάγο να έχει στρέψει το ραβδί του πάνω στον Ραμίρ Γκάνελον. Μια ριπή ενέργειας τινάκτηκε από την άκρη του ραβδιού και χτύπησε στο έδαφος μπροστά στα πόδια του Ραμίρ.
-Εναγκαλίσου τη Λήθη, φώναξε ο μάγος, εναγκαλίσου τον ίδιο σου τον αφανισμό. Στο σκοτάδι θα πορεύεσαι και στο σκοτάδι θα ζεις. Δύναμη δεν θα' χεις και τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορείς να θυμηθείς.
Μια σφαίρα μαύρης ενέργειας τύλιξε ξαφνικά τον Ραμίρ και εξαφανίστηκε μετά παίρνοντάς τον μαζί της.

 

 

Τώρα κάτι άλλο που είπες, πως να περιγράψεις μια μονομαχία με φωτόσπαθα. Δεν πιστεύω ότι κάτι δεν μπορεί να περιγραφεί.

Ας πούμε δεν μπορείς να γράψεις κάτι τέτοιο;

Ο Νταρθ Βέηντερ ενεργοποίησε το φωτόσπαθό του, η κόκκινη λεπίδα ενέργειας έτριξε καθώς έτεινε το σπαθί προς το γιο του. Ο Λουκ δεν επέτρεψε στον εαυτό του να δείξει φόβο, ενεργοποίησε το δικό του όπλο και η μπλε λεπίδα τινάχθηκε έτοιμη να αντιμετωπίσει την κόκκινη. Οι δύο λεπίδες συγκρούστηκαν με κρότο. Τα χτυπήματα του Βέηντερ ήταν δυνατά, φορτισμένα με τη δύναμη και την οργή που έκαιγε αδιάκοπα μέσα του, ο Λουκ χρειαζόταν όλη την ικανότητά του για να τα αποκρούει. Στο μυαλό του προσπαθούσε να έχει όσα είχε μάθει και την προειδοποίηση του Γιόντα. Μην ενδίδεις στο θυμό, η πύλη για τη Σκοτεινή Πλευρά είναι.

 

Στα λέω όλα φιλικά, δεν θέλω να σου κάνω το δάσκαλο, ούτε λέω ότι τα κάνεις όλα λάθος. Αλλά μετά από 28 χρόνια που γράφω μπορώ να κάνω μερικές υποδείξεις πιστεύω και να σε συμβουλεύσω λίγο να μην τα παίρνεις άσχημα τα σχόλια, σκοπός όλων μας είναι να βελτιώσουμε το γράψιμό μας, κανείς δεν τα κάνει τα σχόλια με σκοπό να θίξει ή να προσβάλλει.

 

Και ένα τελευταίο, το pdf είναι μια μορφή αρχείου όπως το doc δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο στήσιμο.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

και δεν μπορείς να πεις με σιγουριά αν κάτι είναι σωστός ή λάθος

Σίγουρα δεν μπορείς. Μπορείς όμως να πεις αν κάτι είναι σωστό ή λάθος
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ευάγγελε,

Δεν είχα σκοπό να κάνω κάποιο σχόλιο, καθώς μου είναι σαφές ότι τίποτα απ’ όσα σου λέμε δεν κάθεσαι να το σκεφτείς, παρά κυνηγάς διθυράμβους (δεν βρήκα ούτε ένα πράγμα που να παραδέχεσαι ότι δεν δούλεψε όπως θα έπρεπε), κι ενοχλείσαι όταν οι απόψεις σου δεν έχουν αντίκρισμα. Αυτό δεν είναι από μόνο του κακό, αν και γίνεται λίγο ενοχλητικό, όταν σε μεγάλο ποσοστό ιστοριών σου γκρινιάζεις ότι δεν έχεις αναγνώστες (όταν, btw, εσύ δεν σχολιάζεις παρά ελάχιστες ιστορίες άλλων μελών, ενώ διαμαρτύρεσαι έντονα όταν οι άλλοι δεν σε διαβάζουν). Και σε όσες παίρνεις σχόλια (βλ. κείμενα διαγωνισμών) γκρινιάζεις επειδή είμαστε άδικοι απέναντί σου, ή επειδή υπάρχουν κλίκες, ή επειδή η Τάξη Πραγμάτων του Φόρουμ θέλει τη δική σου ιστορία στον πάτο και τις ψευτοκουλτουριάτικες ιστορίες στο βάθρο, ακόμη κι όταν η δράση τους είναι λιγότερη κι από διαφήμιση της lacta.

 

Όλα τα θέματα που επαναφέρεις στα τόπικ των ιστοριών σου ή σ’ εκείνα των διαγωνισμών είναι παρόμοιας θεματολογίας, που οδηγούν σε παρόμοιες συζητήσεις και πράγματα που έχουν απαντηθεί δεκάδες φορές. Κι επανέρχεσαι, γιατί είτε δεν έδωσες την προσοχή που τους έπρεπε μια από τις τόσες προηγούμενες, είτε δεν ρωτάς για να μάθεις, παρά για να πεις κάτι (που ακόμη αισθάνομαι ότι δεν έχεις πει ξεκάθαρα). Παραδείγματα συζητήσεων εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ. (δεν μπορούσα να τα βάλω όλα γιατί ούτε μνήμη ελέφαντα έχω, ούτε έχω παρακολουθήσει ό,τι σχετικό έχει γραφτεί)

 

Και το αναφέρω γιατί έχει αρχίσει να ξεπερνά τα όρια του spamming. Τι είναι επιστημονική φαντασία, με τι κριτήρια να κρίνουμε, είναι δίκαιο να κρίνουμε βαριά ποιοτική λογοτεχνία με ιστορίες δράσης; Αν όντως αυτά τα πράγματα σε ενδιαφέρουν, υπάρχουν κατάλληλα φόρουμ στη συγγραφή όπου μπορείς να αναζητήσεις παρόμοιες απόψεις, ή, εφόσον δεν βρεις αυτό που θες, να φτιάξεις δικά σου και να εκθέσεις τις απόψεις σου. Το να τα ρωτάς επετειακά στο φόρουμ των διαγωνισμών δεν νομίζω ότι σου προσφέρει κάτι, σ’ εσένα ή στα υπόλοιπα μέλη.

 

Επιπλέον, δυστυχώς θα το αναφέρω δημόσια, αλλά γίνεσαι αγενής στις απαντήσεις σου. Δεν γίνεται απάντησή σου σε σχόλιο αναγνώστριας να είναι «Γενικά όταν δανειζόμαστε ατάκες άλλων καλό θα ήταν να κάνουμε και μια αναφορά σε αυτόν που το είπε πρώτος.» λες κι υπάρχει κάποιο άτυπο πρωτάθλημα τάπας, που να πρέπει να δείξεις την αξία σου. Ούτε μπορείς να έχεις την απαίτηση από τους αναγνώστες να καθίσουν να δουν 6 ταινίες για να διαβάσουν ένα διήγημα σε έναν διαγωνισμό (το οποίο και να 'θελαν, δεν μπορούσαν να προσπεράσουν) και μετά να χαρακτηρίζεις άδικο όποιον δεν κάθισε να τις δει, για να καταλάβει τι σόι χαρακτήρας είναι ο πρωταγωνιστής σου. Δεν θα αναφερθώ καν σε σχολιάκια της λογικής «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα», που κάνουν οποιοδήποτε σχόλιό μου πλεονασμό.

 

Και μιας και αναφέρθηκες εσύ πρώτος σε αναφορές του ποιος το είπε πρώτος, στο σχόλιο του διαγωνισμού λες:

 

Θα αναφέρω τι υποστηρίζει ο Sanderson για το τι είναι και τι όχι Ε.Φ.

  • Ότι λαμβάνει χώρα εκτός της Γης, είτε είναι στο διάστημα είτε σε άλλο πλανήτη, κτλ είναι εξ’ ορισμού Ε.Φ.
  • Πάνω στη Γη γίνεται το μπέρδεμα. Πάλι κατά τον Sanderson, η ιστορία θα πρέπει να περιέχει αναφορές σε θετική τεχνολογική επιστήμη και να μην μπορεί να σταθεί χωρίς αυτές. Το ερώτημα είναι όλες οι θετικές επιστήμες; Η απάντηση είναι υποκειμενική. Για παράδειγμα η ιστορία που πραγματεύεται την απόδειξη ενός πολύ σημαντικού μαθηματικού θεωρήματος είναι ή όχι Ε.Φ.; Εγώ θα έλεγα ίσως, άλλοι ναι και άλλοι όχι. Επίσης κάποιοι υποστήριξαν στο διαγωνισμό ότι αφού η οικονομία είναι επιστήμη τότε και μια ιστορία με αντίστοιχο θέμα είναι Ε.Φ. Εδώ δε συμφωνώ. Αφού δεν περιέχει τεχνολογία δεν μπορεί να θεωρηθεί Ε.Φ. Είναι απλή φαντασία...   

 

Γενικά έψαξα τη συγκεκριμένη φράση, γιατί μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο Sanderson να έγραφε τέτοιο πράγμα (που στην ουσία θα έκανε την πλειοψηφία του έργου του επιστημονική φαντασία κι όχι φάντασυ). Δεν τη βρήκα – ίσως να χρειαζόταν περισσότερο ψάξιμο, βέβαια. Αν έχεις πηγή, καλό θα ήταν να τη δημοσιεύσεις. Δεν αμφισβητώ ότι είπε κάτι σχετικό, ούτε ισχυρίζομαι ότι το έβγαλες αυθαίρετα από το κεφάλι σου απλά για να στηρίξεις την άποψή σου (μια επίκληση στην αυθεντία, ας πούμε), απλώς λέω ότι μπορεί ο άνθρωπος να είπε κάτι παρόμοιο, που να χάθηκε στη μετάφραση και να κατέληξε το παραπάνω κείμενο, που στα μάτια μου φαίνεται αυθαίρετο.

Και με αφορμή και το υπόλοιπο απόσπασμα, κατάλαβα κάτι που αξίζει να το μοιραστώ μαζί σου: κατάλαβα ότι δεν σου αρέσει η επιστημονική φαντασία. Η τεχνολογία (που θεωρείς αναπόσπαστο κομμάτι της εφ) είναι η εφαρμογή της επιστημονικής γνώσης, και γι’ αυτό έχει κεντρική θέση στην εφ. Αλλά το να ισχυρίζεσαι ότι τα μαθηματικά ή η οικονομία ή η ανθρωπολογία δεν είναι αρκετά επιστήμες, ώστε να έχουν μια θέση στην επιστημονική φαντασία, δείχνει άγνοια, που για έναν φαν της επιστημονικής φαντασίας είναι παράδοξη.

Αυτό που σου αρέσουν είναι οι ταινίες δράσης. Ίσως αν έχουν και κάποιο στοιχείο εφ, να είναι η καλύτερή σου. Αλλά σίγουρα όχι η επιστημονική φαντασία γενικώς.

 

Τέλος, επειδή μιλάς συνεχώς για το πόσο αδικήθηκες, σου έχω νέα. Δεν αδικήθηκες. Η ιστορία σου βαθμολογήθηκε από είκοσι τελείως διαφορετικούς ανθρώπους, με διαφορετικά γούστα που δεν είχαν κανέναν απολύτως λόγο να μεροληπτήσουν εναντίον σου. Και μάλιστα -μιας και εσύ σχολιάζεις την άβυσσο της ψυχής των ψηφοφόρων- η ιστορία σου, κατά τη γνώμη μου, πήγε πολύ καλύτερα απ’ όσο θεώρησα ότι άξιζε να πάει. Γι’ αρχή, πήρε 2 πρωτιές, όταν ιστορίες με καλύτερη πλοκή, πολύ πιο καλογραμμένες και με περισσότερη και καλύτερη δράση δεν πήραν καμία (ενδεικτικά Δίκαιη Ανταλλαγή). Υπάρχουν άτομα (έστω και λίγα, συγκριτικά) που εκτιμούν τη γραφή σου. Αναφέρεις στο ποστ σου της αντίστοιχες ευχαριστίες: ο Σπύρος είναι ένα καλό παράδειγμα (από τον οποίο btw θα μπορούσες να δεις τις σκηνές δράσης του και σίγουρα θα έπαιρνες πράγματα και θα καταλάβαινες αυτό που σου λέμε 2 σελίδες τώρα). Ένα άλλο παιδί –Γιώργο νομίζω τον λέγαν– που είχε παρακολουθήσει τον διαγωνισμό τρόμου είναι ένα άλλο καλό παράδειγμα (ο οποίος, αν θυμάμαι καλά, έβλεπε τη λογοτεχνία τρόμου με τρόπο πολύ κοντινό στον δικό σου). Υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμούν τις ιστορίες σου (κι ας είναι μειοψηφία μες στο φόρουμ). Το θέμα είναι να αποφασίσεις αν θα θέλεις να γράφεις γι’ αυτή τη μειοψηφία (στο πλαίσιο του φόρουμ, πάντα) -οπότε δεν υπάρχει λόγος να δώσεις μεγαλύτερη βαρύτητα σε όσα σου λέμε οι υπόλοιποι απ’ όση ήδη δίνεις- ή για περισσότερους.

 

Σε κάθε περίπτωση, καταλαβαίνω ότι οι διαγωνισμοί δεν σου προσφέρουν τίποτα πέρα από στενοχώρια, οπότε φαντάζομαι ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που θα χρειαστεί να διαβάσεις δικό μου σεντόνι (ή κείμενο). Το Χόλιγουντ να το κυνηγήσεις πάντως. Αν αυτό είναι που θες, νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να ψάχνεις κάτι άλλο εδώ μέσα. Σου εύχομαι καλή τύχη. Μακάρι να μας διαψεύσεις :)

 

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Νικόλα με έβαλες σαν παράδειγμα, και φυσικά και δεν έχω πρόβλημα φίλε μου (ίσα ίσα μάλιστα που με θέτεις ως παράδειγμα προς μίμηση και σ' ευχαριστώ για το κοπλιμάν), αλλά μου δίνεις μια ωραία πάσα να πω κάτι που με ενοχλεί πολύ. Το παρακάτω δεν είναι απάντηση σ' εσένα Νικόλα, μην το πάρεις έτσι, μιλάω γενικά προς όλους.

 

Παραθέτω κομμάτι της περιγραφής του θέματος του διαγωνισμού από τον ίδιο τον διοργανωτή:

 

"* Η ιστορία εννοείται πως δεν χρειάζεται να σχετίζεται με το σύμπαν του Star Wars. Κι εκεί ακόμα, ακούνε ιστορίες από άλλους 'μυθικούς' κόσμους. Αλλά μιας και ο διαγωνισμός ΕΦ συνέπεσε με τη νέα συνέχεια του Star Wars, όποιος έχει διάθεση μπορεί να αποτίσει έναν ακόμα φόρο τιμής σε έναν φανταστικό κόσμο που ανέθρεψε πολλούς παλιότερους και φαίνεται να προσηλυτίζει πολλούς ακόμα από τις νεότερες γενιές."

 

Δεν καταλαβαίνω γιατί το βρίσκετε "κλεψιά" αφού ο ίδιος ο διοργανωτής προτρέπει όποιον θέλει να γράψει κάτι πάνω στο σύμπαν των Star Wars. Ο Βαγγέλης είχε τη διάθεση και το έκανε. Που είναι το κακό σ' αυτό; Μήπως υπάρχει κάποια υπερβολή εδώ, που πυροδοτεί μεγάλο μέρος αυτής της συζήτησης;

 

Προσωπικά μου αρέσουν οι ιστορίες του Βαγγέλη ακριβώς γι' αυτό το γρήγορο κινηματογραφικό στυλ που έχει, και τις τεράστιες ιδέες που πραγματεύεται. Το αν είναι λογοτεχνικό ή όχι, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αφού περνάω καλά τον αναγνωστικό μου χρόνο μαζί του. Αν είμαι η μειοψηφία δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά επίσης δεν με ενδιαφέρει.

 

Υ.Γ.: Νικόλα, τώρα απευθύνομαι σ' εσένα φίλε, ήμουν εγώ αυτός που ρώτησα τι είναι η ΕΦ. Αν κάθε φορά γίνεται η ίδια κουβέντα λυπάμαι, αλλά οι απορίες μου ήταν όντως ειλικρινείς και για τους λόγους που έγραφα εκεί, και δεν στόχευαν κάπου αλλού. Αν κάποιος πίστεψε ότι είχα άλλες προθέσεις, πάλι λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να τον βοηθήσω.

 

Υ.Γ.2: Peace! Στο φινάλε δεν έχουμε να μοιράσουμε κάτι. :)

Edited by MadnJim

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..