Jump to content
Eugenia Rose

Σαν κομμένο λουλούδι

Recommended Posts

Eugenia Rose

Όνομα Συγγραφέα: The Almighty Me!
Είδος: Dark Fantasy
Βία; Yep
Σεξ; Υπονοείται
Αριθμός Λέξεων: 2350
Αυτοτελής; Νι
Σχόλια: Ανεβαίνει στο τσακ μπαμ από την καφετέρια οπότε θα έχει λάθη. Brace yourselves!
Αρχείο: Σαν κομμένο λουλούδι.docxΣαν κομμένο λουλούδι.doc

Edited by RObiN-HoOD
.doc compatibility
  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μόνο, να μωρέ, αυτό δεν λέει να μου ανοίξει για κάποιο λόγο....Μπορεί κάποιος να βοηθήσει;

Share this post


Link to post
Share on other sites
RObiN-HoOD

Για δες μήπως το .doc αρχείο (στο 1ο ποστ) σου ανοίγει.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Για δες μήπως το .doc αρχείο (στο 1ο ποστ) σου ανοίγει.

Ευχαριστώ πολύ! Το κατέβασα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Η κλασική ιστορία του Κυανοπώγωνα, με κάποιες όμορφες πινελιές φανταστικού. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά όσο το διάβαζα φανταζόμουν ινδικό setting και τα ονόματα μου χτύπαγαν άσχημα. Δεν ξέρω γιατί συνέβη αυτό (όχι, δεν είναι επειδή χρησιμοποίησες το όνομά μου - αντιθέτως, χαίρομαι που σου άρεσε και ήθελες να το χρησιμοποιήσεις), αλλά οι περιγραφές σου μου έφερναν έντονα Ινδία στο μυαλό (ειδικά η γυναίκα με τα κοσμήματα παντού). Μου άρεσε η ιδέα με τα κοσμήματα που ήταν ψυχές και το ότι τη βάραιναν μόνο αφότου ανακάλυψε τους φόνους, αλλά με ξένισε ο αριθμός των θυμάτων. 24 νεκρές γυναίκες είναι πολλές νεκρές γυναίκες για να μην έχουν μπει υποψίες σε κανέναν. Γενικά, μου φαίνεται πως θα είναι μια πολύ ωραία ιστορία αν της αφιερώσεις παραπάνω χρόνο και προσέξεις λίγο τις λεπτομέρειες (όντως έχει πολλά λάθη). Σαν πρώτη ύλη είναι καλή, αλλά μου φαίνεται ότι της λείπει κατιτίς για να απογειωθεί.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhialto

Έχω προσωπική αδυναμία σε κλασικές ιστορίες και παραμύθια που κάποιος τα αφηγείται μ΄ ένα ελαφρώς διαφορετικό τρόπο. Όντως η ιστορία είναι του Κυανοπώγωνα και οφείλω να ομολογήσω πως και γω την φαντάστηκα σε ινδικό setting. Η επιλογή ονόματος νομίζω θα μπορούσε να προσδώσει κάτι στην ιστορία. Π.χ η Αταλάντη που ήταν κοπέλα προερχόμενη από μια μακρινή χώρα κλπ. Οφείλω να ομολογήσω πως θα ήθελα κάποια στιχομυθία που να δείχνει ή έστω να υπονοεί τους λόγους που ο τυπάς συμπεριφερόταν έτσι στις γυναίκες του. (Βλέπουμε την οπτική της κοπέλας πάνω σε αυτό το ζήτημα ποτέ όμως του άντρα). 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Λοιπόν εμένα μου άρεσες. Οι προαναφερθείσες απόψεις είναι σωστές – η ιστορία σου δεν είναι Original(ίτσα) - αλλά τι είναι πια; Μου άρεσε που έκανες τις ψυχές στολίδια. Έδωσε μια πολύ σαδιστική διάσταση στον αντιήρωα που τον έκανε ακόμα πιο ζωντανό. Μου άρεσε η δομή του κειμένου και οι περιγραφές σου (αν και αυτά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε συγγραφικό φόρουμ, εκεί φτάσαμε. Να χτυπάμε ο ένας τον άλλο στη πλάτη που μπορούμε να περιγράψουμε επιτυχώς τον εσωτερικό χώρο ενός δωματίου γκουχγκουχ). Γενικά το δούλεψες όμορφα και με την απαραίτητη δόση σασπένς και δράσης.

 

Δεν είχα πρόβλημα με τον αριθμό των νεκρών γυναικών. Οκ, προφανώς κάτι ήταν εξαιρετικά fishy με τον τύπο αλλά:

a) Ήταν λόρδος, πλούσιος κάτι τεσπα με απροσδιόριστη δόση εξουσίας που όμως αφήνεται να εννοηθεί ότι ήταν αρκετή ώστε να μπορεί να κάνει ό,τι του κ@$&^σει.
b) Υπάρχει μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί. Η μία τον παράτησε, η άλλη είχε τρομερό ατύχημα, η άλλη γύρισε στην οικογένειά της, η άλλη πέθανε από ασθένεια... 24 είναι πολλές ofc but I digress
c)
Το διήγημα σου είναι σα κάποιο μικρό τοπικό μύθο και δίνει την εντύπωση πως είναι από εκείνες τις ιστορίες που περνάνε από γενιά σε γενιά και όλο φουσκώνουν με τα χρόνια και τα πράγματα περιγράφονται λίγο διαφορετικά κάθε φορά.

Πάνω σε αυτό το τελευταίο, να πω ότι εμένα δεν μου θύμισε Ινδία αλλά παραδοσιακή ελληνική ιστορία. Αν έκανες το παλάτι “αρχοντικό” και έδειχνες λίγο παραπάνω την κλασσική ελληνική οικογένεια (αχ η κόρη μου καλοπαντρεύτηκε!!!) πιστεύω θα το έφερνες πάρα πολύ κοντά στην παράδοση του τόπου μας και αυτό μιλάει πολύ στον Έλληνα αναγνώστη γιατί μας είναι οικείο. Σκέψου το.

Δεν μου άρεσε διόλου το τέλος – είμαι sucker για cliffhanger και παρόλα αυτά δεν το έπιασα. Ήταν καλό; Ήταν κακό; Είναι στη δική μου διακριτική ευχέρεια να αποφασίσω; Δεν έχω αρκετές πληροφορίες ώστε να μπορώ να αποφασίσω!

 

Δεν μου άρεσε που πήρε την τροπή που πήρε. Όπως είπα δεν έχω πρόβλημα που είναι ένα πολύ γνωστό κλισέ η ιστορία σου – θα προτιμούσα όμως να μην ήταν. Της αξίζει κάτι καλύτερο. Αντιλαμβάνομαι ότι σε πίεζε ο χρόνος να κατεβάσεις κάτι (I was there!) αλλά υπάρχουν πράγματα που μπορούσες να κάνεις με τις παγιδευμένες ψυχές στα κοσμήματα. Φυσικά εκεί μπορείς να γυρίσεις και να πεις
-Εγώ όμως αυτό ήθελα να κάνω
όπου και εγώ θα απαντήσω
-Πάσο, αλλά πιστεύω ότι μπορείς να βρεις κάτι πολύ πιο ενδιαφέρων (ή και πρωτότυπο αν αγαπάς) που μπορεί να συμβεί στους πρωταγωνιστές σου.

Αυτά από εμένα. Συγχαρητήρια που ανταποκρίθηκες στις απαιτήσεις ενός face to face διαγωνισμού, σε απόλαυσα και ανυπομονώ να ξαναβρεθούμε αντιμέτωπες στο τραπέζι του πόνου σύντομα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ρε συ... Ρε συ. Ένα ακόμη περασματάκι, που θα καθάριζε τα πολύ βασικά, το προλάβαινες (εκεί, από πείσμα, να ανεβάσεις πρώτη :p).

Γενικά τα λάθη, κάτι περίεργες συντάξεις (που μάλλον οι περισσότερες θα διορθώνονταν με προσθήκη κομμάτων) με δυσκόλεψαν και με απομάκρυναν από το κείμενο. Τέσπα, τα της ιστορίας ξέρω ότι σε ενδιαφέρουν περισσότερο (αν και κάποιες παρατηρήσεις μου μπορεί να οφείλονται στο παραπάνω).

 

Ωραία η πλοκή, μέσα στο θέμα (ειδικά συγχαρητήρια, δεδομένου του θέματος :p). Δυστυχώς δεν έχω επαφή με τον μύθο του Κυανοπώγωνα, οπότε περί του πώς δούλεψε ως fairy tale retold, κοίτα τα από πάνω σχόλια. Ως ιστορία ανεξάρτητη, μου άρεσε η ιδέα των βραχιολιών-ψυχών, μου άρεσε το twist με τις γυναίκες (αν και θέλει νομίζω καλύτερη προοικονομία, ή καλύτερη σύνδεση με το υπόλοιπο κομμάτι, παρόλο που το αναφέρεις εξαρχής), χάθηκα λίγο στο πώς γνωρίστηκαν (λόγω γραφής κι απροσεξιών), δεν κατάλαβα τι ρόλο έπαιζε η ζέστη στον δικό σου κόσμο. Και δεν κατάλαβα ούτε το τέλος. Κλασικά.

 

Εμένα δεν με χάλασαν τα ονόματα, απεναντίας μου άρεσαν (ούτε φαντάστηκα ινδικό περιβάλλον, αν κι αυτό δεν θα με χαλούσε). Γενικά μπορεί να γίνει ενδιαφέρουσα ιστορία (ήδη έχει ενδιαφέρον), αρκεί να δουλέψεις τα παραπάνω, καθώς και να μας βάλεις κάπως καλύτερα στη θέση της ηρωίδας ώστε στο τέλος να αισθανθώ αγαλλίαση (ή τρόμο, ανάλογα με το τι θες να καταλάβω ότι συμβαίνει). Μου έλειψε η ταύτιση, δηλαδή, αλλά σ' αυτό πάλι μπορεί να φταίνε τα ορθογραφικά-συντακτικά.

Edited by Morfeas
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Ωραίο ήταν. Καλή η  γραφή σου, ίσως σε κάποια σημεία να βάραινε βέβαια απ'ο,τι μπορω να αντέξω, αλλά, σε γενικές γραμμές, είσαι  :thmbup:

Στα της ιστορίας, τώρα, εντάξει δεν διαβάζουμε κάτι τρομερά πρωτότυπο, αλλά κανείς δεν  είχε την απαίτηση να το κάνεις σε μόλις δύο ώρες. Για τις συνθήκες, λοιπόν, που γράφτηκε  λειτουργεί αρκετά καλά, αν και κάποια πράματα θέλουν  λίγο ξεκαθάρισμα ακόμα. Να δηλώσω  εδώ πέρα ότι  ανήκω κι εγώ στο κλαμπ που δεν κατάλαβε το φινάλε.

  Και κάτι τελευταίο. Το τρίτο κομμάτι ίσως να μπορείς να το  σβήσεις. Δεν προσφέρει κάτι που δεν υπαινίσονται και το συνεχές πέρα δώθε στον χρόνο μεταξύ των ενοτήτων 1-2-3-4  μπερδεύει λίγο :)

 

Αυτά!

Καλή σου επιτυχία!

 

edit: Α, ναι,  όσον αφορά τον αριθμό των νεκρών κοριτσιών, θα συμφωνήσω με Elgalla.  Είναι λίγο υπερβολικός σαν αριθμός :)

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Στην αρχή είχα γράψει δώδεκα αλλά μετά σκέφτηκα ότι κουβάλαγε πολλά κοσμήματα σε χέρια-πόδια και δεν μου βγαίνε και το άλλαξα. Damn, i miscalculated :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Ναι γιατί δώδεκα λίγες είναι νομίζεις :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Ναι γιατί δώδεκα λίγες είναι νομίζεις :p

 

Ε είναι αριθμός που βάζουνε συχνά στα παραμύθια άσε που είναι και πλούσιος και θα μπορούσε να το δικαιολογήσει όπως λέγει και η Έλλι πιο πάνω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
alkinem

 

Almighty Eugenia, η αλήθεια είναι ότι η ιστορία σου με άφησε αρκετά μπερδεμένο.

Αλλά ας ξεκινήσω από τα θετικά.

Σίγουρα είχες μια καλή ιδέα. Ωραία η κοσμοπλασία που μας έδωσες, και πέτυχες, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον, να δημιουργήσεις αγωνιώδη ατμόσφαιρα. Μας έκανες να συμπαθήσουμε την Αταλάντη και κάπως να ταυτιστούμε μαζί της. Επίσης ωραίο το να παρουσιάσεις τα όσα βάραιναν την ηρωίδα σαν όμορφα κοσμήματα, τα οποία όμως τελικά μετατρέπονται σε ένα βασανιστήριο.

Ανέφερα προηγουμένως ότι είχες μια καλή ιδέα. Ναι, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι αρκετό. Με συγχωρείς γι' αυτό που λέω, αλλά βρήκα το κείμενο αρκετά κακογραμμένο- πολύ κάτω από τα δικά σου stantar που θυμάμαι. Πολλά συντακτικά λάθη, ελλιπής στίξη... όλα αυτά βάραιναν το κείμενο και το καθιστούσαν αρκετά δυσανάγνωστο.

Επίσης βρήκα την ιστορία κάπως φλύαρη. Εντάξει, επικεντρώθηκες στην ηρωίδα σου και στην ψυχολογία της, αλλά θα μπορούσες να μας δώσεις ορισμένες πληροφορίες για το παρελθόν της, και κυρίως για τον άντρα που είχε παντρευτεί. Ποιος, ή τι, ήταν τελικά; Γιατί έκανε όσα έκανε; Η Αταλάντη, αφού ήξερε τις φήμες για αυτόν, γιατί τον παντρεύτηκε; Ή γιατί δεν τον εγκατέλειψε έστω;

Όλα αυτά θα μπορούσαν να φωτίσουν κάπως τα σκοτεινά σημεία της ιστορίας, και να την κάνουν να διαβάζεται με μεγαλύτερη ευκολία.

Το δε τέλος, αν και ομολογουμένως ήταν ταιριαστό με την όλη ατμόσφαιρα που είχες χτίσει, περισσότερο ενέτεινε το μπέρδεμα, και λιγότερο έκλεινε ικανοποιητικά την ιστορία.

 

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ωραία ατμόσφαιρα και περιγραφές. Το κείμενο έφυγε νεράκι. Νομίζω ότι ήταν πολύ καλή και η χρήση του θέματος. Ανεξάρτητα από το όνομα της κοπέλας, η ιστορία δεν έχει κάποιον τοπικό χαρακτήρα -θα μπορούσε να συμβαίνει οπουδήποτε και γι' αυτό δεν έχω κάποιον πρόβλημα. Τόση πολλή ζέστη, πάντως, κάπου με έκανε στην αρχή να υποψιαστώ ότι και η ζέστη ήταν μέρος της κόλασης που ζούσαν εκεί μέσα, αλλά η μετέπειτα συνέχεια δεν φανέρωσε κάτι τέτοιο.

 

Από την άλλη, θα συμφωνήσω με κάποιους από τους παραπάνω. Είκοσιτέσσερις προηγούμενες γυναίκες είναι πάρα πολλές. Αναφέρεις μάλιστα και είκοσι χρόνια πένθος -δηλαδή κατά μέσον όρο ο τύπος "έτρωγε" πάνω από μια το χρόνο.

Στο τέλος μού φαίνεται ότι ούτε κι εκείνη θα την γλύτωνε, αλλά ομολογώ ότι οι φλέβες με μπέρδεψαν. Θα προτιμούσα κάτι άλλο, ας πούμε να έσφιγγαν τα κοσμήματα τα χέρια της και να πλησίαζαν προς την καρδιά της, ή κάτι τέτοιο. Αυτά βέβαια είναι όλα θέμα γούστου και μπορείς να τα κρατήσεις ή να τα αλλάξεις κατά το δοκούν.

Εκεί που νομίζω ότι μας λείπει μια εξήγηση είναι στο θέμα του αγιασμού. Αν η Αταλάντη δεν είχε ανακαλύψει το μυστικό και δεν είχε φορτωθεί το βάρος, θα ήταν ίδια η επίδραση του αγιασμού; Κι αν ναι, πώς και είχε ένα τόσο επικίνδυνο πράγμα ο αφέντης στο σπίτι του και μάλιστα τόσο εύκολα προσβάσιμο; Αυτό θέλει λίγη επεξεργασία.

 

Αλλά, θα κλείσω με ένα καλό: η ιδέα με το κεχριμπάρι και το βάρος του ασημιού ήταν κάτι που ζήλεψα πάρα πολύ!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Ωραία ιστορία, μου άρεσε το πως την έστησες και το πως ανακάλυψε το παρελθόν και το μυστικό τάφο. Δεδομένης και της πίεσης του χρόνου έκανες μια αξιοπρεπέστατη ιστορία. Η σκηνή με την ηρωίδα ξαπλωμένη στο χώμα είχε έναν υποβόσκοντα ερωτισμό που προσθέτει στην ιστορία. Ίσως θα ήθελε μια εξήγηση το γιατί της έβαλε τα κοσμήματα, κρατούσαν τα πνεύματα έτσι φυλακισμένα; Αν δεν τα φορούσε μπορούσαν να αποδράσουν;

Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν το αιωρούμενο τέλος, δεν μας έδωσες μια σίγουρη απάντηση για το τι έπαθε ή αν γλίτωσε.

Ομολογώ ότι διαβάζοντας το όνομα της ηρωίδας σκέφθηκα τι θα πει η Αταλάντη και αν καθόταν απέναντί σου όταν γράφατε!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Κυανοπώγων, εντάξει, αλλά θα ήθελα περισσότερες εξηγήσεις ως προς το πώς και γιατί ο τύπος έχωνε τις ψυχές στο κεχριμπάρι -και το έβρισκε μετά χρήσιμο να τις κουβαλά η τωρινή του γυναίκα. Εννοώ απλώς τι χρησιμότητα είχε όλο αυτό.

Κατά τα άλλα το διήγημα είχε κάποιες πολύ καλές και πολύ έντονες στιγμές, που σε πηγαίνει εντελώς μέσα στην ψυχολογία της ηρωίδας, και κάποιες λιγότερο επιτυχημένες, εννοώ κυρίως τα πρακτικά, ότι κάτι περισσότερο θα ήθελα να μάθω για αυτόν, που μεταφέρει το παλάτι του στο δάσος, (σαν το τζίνι του Αλαντίν που μετέφερε παλάτια από δω εκεί) και που έχει τέτοιες δυνάμεις απάνω στις ψυχές των γυναικών. Πώς; Γιατί; Who the fuck is he? Ο Σατανάς, ή ποιος; Και γιατί μονάχα γυναίκες υπηρέτριες υπάρχουν εκεί; Για να μην το σκάσουν οι σύζυγοί του, εντάξει. Αλλά λογικά οι γυναίκες υπηρέτριες θα έπρεπε να τον θεωρούν γρουσούζη, ή αλλόκοτο, και να τον αποφεύγουν μάλλον, παρά να δουλεύουν στο αρχοντικό του φαρμακοψ@λη.

Είχες όμως και πολύ ποιητικές στιγμές, η πρώτη τους γνωριμία, η σκηνή που ανακαλύπτει την καταπακτή, οι σκέψεις της για το φρέσκο χώμα, πράγματι εκεί σχεδόν το μύρισα, με μια μυρωδιά βροχής.

Σε κάθε περίπτωση, μία πολύ όμορφη ιστορία δεδομένου του περιορισμένου χρόνου.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

 

 

στο αρχοντικό του φαρμακοψ@λη.

 

Ειρήνη... πιπέρι. :p

Edited by Eugenia Rose
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Βρήκα πάρα πολύ γοητευτική η ιδέα του να κουβαλάει κάποιος ανθρώπινες ψυχές σε κοσμήματα. Μελαγχολική, σκληρή, παραμυθένια, είναι μια πολύ όμορφη εικόνα.

 

Η αποκάλυψη του τι τρέχει γίνεται ομαλά και κατανοητά και το κείμενο είναι καλογραμμένο, παρ’ ότι ανέβασες το κείμενο τόσο σύντομα από τη στιγμή που το έγραψες.

 

Το setting της ιστορίας είναι αρκετά ιδιαίτερο, εκείνη είναι μελαμψή, αυτός άσπρος, η οικογένειά της με νοοτροπία ελληνικού χωριού, τα πολλά κοσμήματα θυμίζουν Ινδία, το δάσος που είναι το σπίτι ακούγεται τροπικό. Κινεί το ενδιαφέρον για το πώς μπορεί να συνδυάζονται όλα αυτά.

 

Θα προσέδιδε πιστεύω αρκετά στην ιστορία να δίνονταν κάποιες περισσότερες πληροφορίες, περιστατικά ή εικόνες σχετικά με τον άντρα της Αταλάντης. Κάποια αλληλεπίδραση που θα φαινόταν ο χαρακτήρας του. Ίσως μάλιστα θα μπορούσε αυτή να γίνει και στο τέλος. Να προλάβουν να συζητήσουν κάτι όσο αυτός είναι ακόμα ανυποψίαστος και να το σκάσει μετά εκείνη. Το λέω κυρίως, γιατί χτίζεται σε όλο το διήγημα ο άντρας της και ανυπομονούμε για την συνάντησή τους, και ξεπετάγεται πολύ γρήγορα. Φυσικά μπορείς να βρεις και άλλους τρόπους να το επεκτείνεις το διήγημα ή και να το αφήσεις ως έχει, μιας και είναι ολοκληρωμένο και άρτιο – το βλέπεις μελλοντικά.

 

Σε κάθε περίπτωση ήταν μια όμορφη και ευχάριστη ιστορία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Ευγενία, είσαι μαστόρισσα στην ατμόσφαιρα και το ξέρεις αυτό. Η ιστορία δεν είχε ΤΗΝ πρωτοτυπία, αλλά ήταν καλοστημένη, με αξιόλογους κι ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Αυτό που ήθελε σε πρώτο χρόνο ήταν μέστωμα. Να της κάνεις μια δεύτερη και μια τρίτη ανάγνωση, να διορθώσεις τα (πάρα πολλά) γλωσσικά ζητήματα και να λειάνεις την αρκετά τραχιά επιφάνεια, για να φανεί όλη η ομορφιά της γραφής και της ιστορίας. Καλά, σε δεύτερο χρόνο θέλει πολύ περισσότερα πράγματα, θέλει άπλωμα, θέλει να χτιστεί ο κακός σου καλύτερα, θέλει να ζυμωθούν περισσότερο όλα τα παράταιρα στοιχεία που έχεις συνδυάσει για να φανεί ολοκληρωμένη η εικόνα. Κι ελπίζω να της δώσεις τον χρόνο. :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..