Jump to content
Sign in to follow this  
Rhialto

Το στοιχειό

Recommended Posts

Rhialto

Είδος: Φανταστικός ρεαλισμός (τουλάχιστον έτσι νομίζω)

Αριθμός λέξεων: 1717

Αυτοτελές: Ναι 

Σεξ: 'Όχι

Βία: Όχι 

Το στοιχειό.doc

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Μου άρεσε πολύ η ιδέα με τα φίδια και τα στοιχειά κι όλος ο θρύλος με το γιατί τα στοιχειά μοιάζουν με φίδια. Επίσης, μου άρεσε ο παντογνώστης αφηγητής που διέκοπτε την αφήγηση για να σχολιάσει. Αυτό συνήθως αποσυντονίζει τον αναγνώστη, αλλά εσύ εδώ το κάνεις πολύ καλά. Ήταν ωραίο που προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις ντοπιολαλιά στους διαλόγους, αλλά το παράκανες και φαίνεται αφύσικο. Δηλαδή, εντάξει, δεν ξέρω την προσωπική σου εμπειρία κι ίσως σε κάποιο μέρος της Ελλάδας να μιλάνε όντως ακριβώς έτσι, όμως στον γραπτό λόγο φαίνεται κάπως κακότεχνο και κακόηχο. Νομίζω μπορείς να μειώσεις σημαντικά τις κομμένες λέξεις και να διατηρήσεις την ατμόσφαιρα της ελληνικής υπαίθρου παρ' όλα αυτά. Το τέλος με άφησε να χάσκω γιατί πραγματικά ήταν τόσο μα τόσο απότομο. Ίσως μια μεταβατική πρόταση να βοηθούσε. Η όλη αίσθηση που μου άφησε ήταν παρόμοια με αυτή που θα μου άφηνε ένα παραδοσιακό παραμύθι, πάντως.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Αυτό θα πει ανατροπή στην τελευταία λέξη :p

Η τελευταία παράγραφος μεγάλη τρεχάλα, ήταν πιστεύω βιαστικό ως κλείσιμο (άσε που δεν μας λες σε ποια κατεύθυνση αρχίζει να τρέχει, οπότε εγώ κατάλαβα ότι πήγε προς τα πίσω και μόλις έφτασε σπίτι, ξαναγύρισα να το διαβάσω). Την πυροβόλησαν τελικά; Μετά από τόσα λεπτά; Πέθανε από κάτι άλλο; Μου φάνηκε ουρανοκατέβατο.

 

 

Λοιπόν, ας ξεκινήσω φυσιολογικά: η αρχή σου με τράβηξε πολύ, μου άρεσε το ύφος του αφηγητή σου, είχε χαρακτήρα (μάλιστα, τον φανταζόμουν σαν γεράκο, με μούσι και λίγο μακρύτερο μουστάκι, με στριφογυριστές άκρες :p). Γενικά η ιστορία είχε το ενδιαφέρον της, αν και νομίζω ότι η ίδια η αφήγηση την άπλωσε σε λίγο περισσότερο χώρο απ' όσο χρειαζόταν (πέραν του τέλους). Δηλαδή κάποιες αναφορές (βλ. Κοκκινοσκουφίτσα) δεν είμαι σίγουρος αν έκαναν καλό ή απλώς φόρτωναν το κείμενο με επιπλέον νοήματα (ειλικρινά δεν ξέρω, μου άρεσαν όταν τις διάβαζα, αλλά μου άφησαν περίεργη αίσθηση μετά).

 

Με προβλημάτισες. Δεν ξέρω τι με χαλάει (το οποίο δεν με χαλάει πολύ, αλλά δεν με αφήνει και ικανοποιημένο). Είτε θα ήθελα περισσότερες λεπτομέρειες για τον κόσμο σου, που να χρησιμοποιηθούν περισσότερο καθ' όλη τη διάρκεια του κειμένου (κι αν υπάρχει και κάποια σύνδεση με τον χριστιανισμό ή ιουδαϊσμό ακόμη καλύτερα, ώστε ο μύθος κι η κοσμοπλασία σου να είναι πιο σχετικά), που να τον κάνει πιο συγκροτημένο, δηλαδή. Είτε λιγότερες, τα απολύτως βασικά και να πας πιο σύντομα στη σκηνή με το στοιχειό. Ψηφίζω το 1ο.

 

Για μένα, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του διηγήματος είναι το στοιχειό κι η σχέση του με τα φίδι. Οπότε θα ήθελα η ιστορία να ήταν περισσότερο κεντραρισμένη στη συνάντηση. Που σημαίνει, θα ήταν καλό να ξέρουμε ότι υπάρχουν στοιχειά πριν να τα συναντήσει. Ίσως κι ο ίδιος ο αφηγητής να μπορούσε να επέμβει όταν εμφανιζόταν η οχιά, λέγοντας κάτι στη λογική "Κάποτε το φίδι συμβόλιζε καλοτυχία, μα μόνο τρόμο σπέρνει τούτο τον δύσκολο καιρό". Ιδέες πετάω.

 

Γενικά νομίζω ότι σου πάει πάντως αυτό το στυλ, και παρόλο που το συγκεκριμένο ύφος θα μπορούσε να κουράσει, το αξιοποίησες καλά. Πετυχημένη κι η ατμόσφαιρα κι εμένα μου άρεσε ο τρόπος που επέλεξες να μιλάνε οι χαρακτήρες (αν και συμφωνώ με elgalla ότι στον γραπτό λόγο μπορεί να γίνει κουραστικό). Α, και γενικά στα κομμένα φωνήεντα ίσως να βολεύουν να μπούνε κι απόστροφοι (βλ. Έπαθ' πνευμονιά και πέθαν'). Πάντως, συνολικά θετικό το τελικό πρόσημο.

Edited by Morfeas
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
alkinem

Μου άρεσε η ιστορία, όπως και η έντονα παραδοσιακή αύρα που απέπνεε. Ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία, καλή ιδέα η σύνδεση των στοιχειών με τα φίδια. Η δε ντοπιολαλιά δεν με χάλασε· ίσως σε ένα μεγαλύτερο κείμενο όντως να γινόταν κουραστική, αλλά εδώ πιστεύω ότι χώρεσε μια χαρά.

Στα αρνητικά. Νομίζω ότι ο αφηγητής γινόταν, για παραμυθάς, σε σημεία αχρείαστα υπερβολικός. Π.χ, η αναφορά στην Κοκκινοσκουφίτσα ήταν περιττή και πετούσε τον αναγνώστη κάπως εκτός ρυθμού. Και το τέλος χρειαζόταν όντως περισσότερο άπλωμα. Τελικά η κοπέλα πέθανε από την εξάντληση ή την είχε χτυπήσει κάποια σφαίρα και δεν το κατάλαβε;

Ήταν πάντως ένα συγκινηιτκό παραμυθάκι και πραγματικά πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντάς το.

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhialto

Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος με τον οποίο ολοκλήρωσα την αφήγηση ούτε εμένα με άφησε ικανοποιημένο. Χρειαζόταν περισσότερη δουλειά. Όσον αφορά την χρήση της ντοπαλαλιάς νομίζω πως θα έπρεπε τελικά να την περιορίσω σε παραλλαγή λέξεων (π.χ δαγκάσει αντί για δαγκώσει) και όχι σε κομμένες λέξεις. Τώρα τι έκανε την κοπέλα να ξεψυχήσει χμμ... το twist που ήθελε να βάλει ο συγγραφέας μου χα χα. Αστειεύομαι. Τα στοιχειό πρακτικά έδωσε στην πεινασμένη, κουρασμένη και εξαντλημένη κοπέλα το κουράγιο και την δύναμη να επιστρέψει προς στο σπίτι της. Απασχόλησε τους φρουρούς και δέχτηκε τις σφαίρες που προορίζονταν για την κοπέλα. Η κοπέλα έτρεξε με όλη της την δύναμη προς την αυλή του σπιτιού της και εκεί το "θαύμα¨ ολοκληρώθηκε όταν βρήκε το καλάθι που είχε πετάξει πριν. Η αδρεναλίνη όμως και η προσωρινή ζωτικότητα που της χάρισε το στοιχειό την εγκατέλειψαν και ουσιαστικά ξεψύχησε από τον συνδυασμό όλων αυτών των παραγόντων που ανέφερα. Φυσικά δεν τα καταλάβατε όλα αυτά γιατί εγώ δεν τα περιέγραψα καλά. Σας ευχαριστώ όλους για τα σχόλια σας τα οποία θα μου είναι πολύτιμα όταν θα ξαναδουλέυω την ιδέα και όχι μόνο... :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Α, ώστε συνειδητά πήγες να δυσκολέψεις τον εαυτό σου :p

Όντως αυτό δεν πολυφαίνεται (αν και ως σενάριο μου πέρασε από το μυαλό η "βίαιη υπερκόπωση"), αλλά εγώ βρίσκω κι ένα άλλο πρόβλημα στο παραπάνω σενάριο: είναι νέα κοπέλα, κατάλαβα ότι είναι η μόνη υγιής στο σπίτι της (αν και δεν μας λες τι άλλο είχε η υπόλοιπη οικογένειά της, τι είδους αρρώστια), μου φαίνεται πολύ περίεργο να πεθάνει από αδρεναλίνη. Αν αυτό θες να είναι το τέλος της, καλό είναι να μας έχεις δώσει στοιχεία ότι είχε οικογενειακό ιστορικό (ο Κωσταντής να μην πεθάνει από πνευμονία, από την καρδιά του, γι' αυτό κι η γιαγιά της να της λέει να προσέχει, ότι το σόι τους έχει αδύναμη ξέρω 'γω καρδιά), ή ότι αυτή η ασθένεια που έχουν κι οι άλλοι σχετίζεται με την καρδιά κι απλώς εκείνη την περνάει πιο ελαφριά. Δηλαδή κάμποση προοικονομία. Ως κλείσιμο, είναι κοντά στο πνεύμα του διηγήματος (λίγο παραδοσιακό παραμύθι, λίγο βιβλική ιστορία), απλώς θέλει καλύτερη εισαγωγή για τους πιο δύσπιστους.

Τα δυο ακόμη μου σεντ.

Edited by Morfeas
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Αρχικά, να πω ότι η ιστορία με τα στοιχεία μου έφερε στον νου την εξού όμορφη ιστορία της Άννας  που σου προτείνω να διαβάσεις όταν έχεις χρόνο :)

 

Στα του δικού σου κειμένου,  το μόνο που μου κακοφάνηκε είναι κάπως η  'χαρωπή' αφήγηση.  Νιώθω ότι δεν συνάδει με όλο το υπόλοιπο ύφος του κειμένου.  Καλό και το τέλος της, ταιριαστό.  μην ακούς  κάτι σειρήνες από πάνω που λένε τα δικα τους ^_^

 

Επίσης, θα ήθελα λιγο περισσότερα στοιχεία για τον κόσμο. Σε όλο το διήγημα μου δίνεις την εντύπωση ότι είμαστε σε φάντασι κοινωνία και στο τέλος μου

σκάνε οι άλλοι με τα όπλα

. Το συγκεκριμένο σημείο θέλει λίίίγο προοικονομία :)

Υποθέτω η  Πνευμονία μπορεί να λειτουργήσει σαν τέτοιο, αλλά dunno. Δεν ειμαι  γιατρός και δεν ξέρω πότε  δώσανε αυτό το όνομα στην  παλιο-ασθένια που μου έφαγε την ψυχή πέρσι (αν και πήρα 13 μέρες αναρρωτική ^_^)

. Γενικά,  από  λαϊκό παραμύθι με τίναξες  απότομα σε

post apocalypse  καταστάσεις.

 

 

Επίσης, ο πρόλογος μου φάνηκε  ελαφρώς  πομπώδης.

 

Αυτό είναι ωραίο:     Τελικά έχει και ένα καλό ο πόλεμος, μας ομοιώνει όλους ως προς την εξαθλίωση.

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία! 

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Εγώ βεβαίως νόμισα ότι τελικά τη δάγκωσε η οχιά.

Η ιδέα με τα στοιχειά καλή, η ντοπιολαλιά επίσης καλή αν και λέξεις όπως εξαρτώνται με πέταξε εκτός γιατί μου φάνηκε πολύ διανοουμενίστικη για τέτοιο λεκτικό περίγυρο, Θα προτιμούσα να πει κάτι του στυλ "Αμάν πια Θε μου όλοι κουμπήσανε πάνου μου, ή κρεμαστήκαν στου λαιμού μου" ξέρω 'γω. Γενικώς οι ντοπιολαλιές μου αρέσουν πάντως.

Ο πρόλογος ήταν επίσης εκτός κλίματος, ας δούμε το άψυχο τοπίο, και μετά άλμα μέσα στην αύρα του λαϊκού παραμυθιού. Δεν κόλλαγε νομίζω. Και μολονότι δεν έχω κανένα θέμα με τα άσχημα φινάλε, εδώ θα ήθελα χάπι εντ. Νομίζω ταίριαζε περισσότερο στην παραμυθική ατμόσφαιρα που πήγαινες να χτίσεις. Δεν θα με χάλαγε δηλαδή να βρει το καλαθάκι της γεμάτο καλούδια, για παράδειγμα, ή χρυσά φλουριά. Μην σου πω και την αδελφή της να την έβρισκε θεραπευμένη. Καθόλου δεν θα με χάλαγε.

Γουέλ.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

   Ωραία ιστορία, μου άρεσε το ύφος και ο αφηγητής ήταν πετυχημένη τεχνική με τις παρομοιώσεις και τις παρεμβάσεις. Η ντοπιολαλιά επίσης ήταν πετυχημένη και λειτουργική, από πού την ξεσήκωσες; Από νησί; Η ιστορία με το στοιχειό ήταν επίσης καλή, είναι από την αρχαιότητα παράδοση τα στοιχειά σε μορφή φιδιού και σε πολλά μέρη θεωρείται ακόμα και σήμερα γρουσουζιά να σκοτώσεις το οικόσιτο φίδι (αλλά δεν είναι και οχιά βέβαια).

  Το τέλος ήθελε λίγο περισσότερο δούλεμα να καταλάβουμε τι έγινε, όπως είδα στα σχόλια είχες κατά νου μια καλή αιτιολόγηση αλλά δεν μας την έδωσες, όπως το άφησες θα μπορούσε να είναι εξάντληση, σφαίρα ή ακόμα και το φίδι να είχε προλάβει να την δαγκώσει και να μην το είχε καταλάβει στην αγωνία της.

  Εν κατακλείδι ήταν μια ωραία ιστορία, και νομίζω και η πρώτη σου που διαβάζω, συνέχισε έτσι.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Myyst

Ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία που συγκεράζει όμορφα τη λαϊκή παράδοση και τη λαϊκή μνήμη με μια σαφή φιλοσοφική διάθεση. Η αισθητική ισοπεδωμένων ανθρώπων, ανθρώπων που κουβαλούν μια ζωντανή παράδοση, γεμάτη με κρυφούς συμβολισμούς που χάνονται στα βάθη των αιώνων, ήταν εξαιρετικά γλαφυρή και δύσπεπτη. Με κέρδισε. Το σκηνικό θα μπορούσε να είναι εύκολα η Αθήνα της Κατοχής και μάλιστα δε χρειάζεται καν να το αναφέρεις. Τι το νοιάζει το κοριτσάκι που πεθαίνει εξάλλου.

 

Το διήγημα έχει αναπτυχθεί, θεωρώ, λογικά. Το κοριτσάκι στη μέση ενός πολέμου προφανώς και θα πεθάνει από υπερκόπωση. Προοικονομία για την εμφάνιση των όπλων υπήρχε. Η αισθητική είναι συνεπής σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Το πραγματικό με το υπερφυσικό δένουν. Το διήγημα έχει προβλήματα όμως. Είναι κατανοητό και λογικό μεν, όμως μου λείπει το μη λογικό στοιχείο από τη διήγηση. Λείπουν τα συναισθήματα του κοριτσιού, λείπει ο φόβος, λείπει η απόγνωση, λείπει το παράλογο του ανθρώπινου ασυνειδήτου, λείπει η μυρωδιά, η αφή, το χρώμα -η έλλειψη του.- Η ιστορία είναι υπερβολικά λογική. Δε μπορεί να μπερδεύονται τα κομμάτια του φιλοσόφου παντογνώστη αφηγητή με την οπτική του κοριτσιού που μαζεύει τα ξερόχορτα. Βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά του άξονα μυαλό-καρδιά. Ακόμη και το άκρως λογικό συμπέρασμα όπου φτάνει το κορίτσι χάνεται μ' αυτόν τον τρόπο, γιατί σ' όλο το διήγημα η λογική κυριαρχεί.

 

Η ντοπιολαλιά δε μ' ενόχλησε καθόλου. Το αντίθετο. Η ορθογραφία που χρησιμοποιείς όμως για να την καταγράψεις είναι αποτυχημένη. Ρίξε μια ματιά πως έχουν καταγράψει οι λαογράφοι τη δημοτική παράδοση. Την παρακάτω πρόταση για παράδειγμα:

«Έπαθ πνευμονιά και πέθαν».

...θα μπορούσες να τη γράψεις έτσι:

«Έπαθ' πνευμονιά και πέθαν'».

Επίσης μου φαίνεται πως έχεις μπερδέψει διάφορα στοιχεία στη ντοπιολαλιά. Είναι δυνατόν, για παράδειγμα, να μην εμφανίζεται πουθενά ο τύπος του και, κι ή, ακόμη, ο τύπος κ'; Αλλά αυτό δεν το ξέρω, υπαρχουν διάφορες παράξενες λαλιές και στο επισημαίνω για την προσωπική σου έρευνα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhialto

Η ντοπαλαλιά αποτελεί ένα κράμα δικών μου εμπειριών απ' όταν ήμουν πιτσιρίκι και άκουσα ανθρώπους στην Μυτιλήνη να μιλάνε (πήγαινα δημοτικό και με είχε παραξενέψει πολύ ο τρόπος που μιλούσαν κόβοντας τις λέξεις π.χ τηλεόρασ' αντί για τηλεόραση). Επίσης εμπνεύστηκα από ένα κείμενο που είχα διαβάσει στο δημοτικό (δεν θυμάμαι τίτλο) όπου οι χαρακτήρες μιλούσαν με παρόμοιο τρόπο αλλά η αφήγηση ήταν γραμμένη στην "επίσημη γλώσσα".

 

 

Εγώ βεβαίως νόμισα ότι τελικά τη δάγκωσε η οχιά.

Η ιδέα με τα στοιχειά καλή, η ντοπιολαλιά επίσης καλή αν και λέξεις όπως εξαρτώνται με πέταξε εκτός γιατί μου φάνηκε πολύ διανοουμενίστικη για τέτοιο λεκτικό περίγυρο, Θα προτιμούσα να πει κάτι του στυλ "Αμάν πια Θε μου όλοι κουμπήσανε πάνου μου, ή κρεμαστήκαν στου λαιμού μου" ξέρω 'γω. Γενικώς οι ντοπιολαλιές μου αρέσουν πάντως.

Ο πρόλογος ήταν επίσης εκτός κλίματος, ας δούμε το άψυχο τοπίο, και μετά άλμα μέσα στην αύρα του λαϊκού παραμυθιού. Δεν κόλλαγε νομίζω. Και μολονότι δεν έχω κανένα θέμα με τα άσχημα φινάλε, εδώ θα ήθελα χάπι εντ. Νομίζω ταίριαζε περισσότερο στην παραμυθική ατμόσφαιρα που πήγαινες να χτίσεις. Δεν θα με χάλαγε δηλαδή να βρει το καλαθάκι της γεμάτο καλούδια, για παράδειγμα, ή χρυσά φλουριά. Μην σου πω και την αδελφή της να την έβρισκε θεραπευμένη. Καθόλου δεν θα με χάλαγε.

Γουέλ.

Καλή σου επιτυχία!

 

Σ' ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που αφιέρωσες να σχολιάσεις την ιστορία μου.  :) Δεν είχα σκοπό να χτίσω κάτι παραμυθένιο μόνο αλλά να κάνω κάτι ενδιάμεσο (ίσως δεν τα κατάφερα), Κάτι σαν το λαβύρινθο του Πάνα (με λιγότερα μαγικά στοιχεία προφανώς). Το τέλος δεν ήταν καλό ή κακό αλλά γλυκόπικρο όπως είναι και η πραγματικότητα. Ίσως να κλίνει περισσότερο προς το κακό αλλά μπορεί και όχι... Πέθανε μεν αλλά κατάφερε να ξεφύγει από τα βάσανα της και ήταν ευτυχισμένη (ανανεωμένη πίστη). Ομολογώ πως θέλει περισσότερη δουλειά το τέλος για να γίνουν κατανοητά κάποια πράγματα. Επίσης ο λόγος που βρήκε καλάθι με την τροφή που είχε μαζέψει και όχι φλουριά έγκειται στο ότι πιστεύω πως οι ιστορίες σχετικές με θεότητα που περικλείουν μικρά θαύματα που δεν αποτρέπουν τον αγώνα επιβίωσης είναι πολύ πιο δυνατές συναισθηματικά (ίσως κάνω λάθος). Π.χ το άνοιγμα της Ερυθράς θάλασσας είναι εντυπωσιακό, όμως η προσπάθεια οριακής επιβίωσης του Ηλία από ένα πιθάρι που δεν στερεύει επί 3 χρόνια από λάδι και αλεύρι (ώστε να φτιάχνει πίτες) είναι περισσότερο συνυφασμένη με την ανθρώπινη ύπαρξη (λόγω της αβεβαιότητας που περικλείει το θαύμα). 

 

   Ωραία ιστορία, μου άρεσε το ύφος και ο αφηγητής ήταν πετυχημένη τεχνική με τις παρομοιώσεις και τις παρεμβάσεις. Η ντοπιολαλιά επίσης ήταν πετυχημένη και λειτουργική, από πού την ξεσήκωσες; Από νησί; Η ιστορία με το στοιχειό ήταν επίσης καλή, είναι από την αρχαιότητα παράδοση τα στοιχειά σε μορφή φιδιού και σε πολλά μέρη θεωρείται ακόμα και σήμερα γρουσουζιά να σκοτώσεις το οικόσιτο φίδι (αλλά δεν είναι και οχιά βέβαια).

  Το τέλος ήθελε λίγο περισσότερο δούλεμα να καταλάβουμε τι έγινε, όπως είδα στα σχόλια είχες κατά νου μια καλή αιτιολόγηση αλλά δεν μας την έδωσες, όπως το άφησες θα μπορούσε να είναι εξάντληση, σφαίρα ή ακόμα και το φίδι να είχε προλάβει να την δαγκώσει και να μην το είχε καταλάβει στην αγωνία της.

  Εν κατακλείδι ήταν μια ωραία ιστορία, και νομίζω και η πρώτη σου που διαβάζω, συνέχισε έτσι.

 Σ' ευχαριστώ για τα σχόλια σου. Η αλήθεια είναι πως με ιντριγκάρει η ιδέα του φιδιού ως σύμβολο καλοτυχίας... Τέλος ποτέ δεν ανέφερα πως η οχιά ταυτίζεται με το στοιχειό στην ιστορία...

 

Ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία που συγκεράζει όμορφα τη λαϊκή παράδοση και τη λαϊκή μνήμη με μια σαφή φιλοσοφική διάθεση. Η αισθητική ισοπεδωμένων ανθρώπων, ανθρώπων που κουβαλούν μια ζωντανή παράδοση, γεμάτη με κρυφούς συμβολισμούς που χάνονται στα βάθη των αιώνων, ήταν εξαιρετικά γλαφυρή και δύσπεπτη. Με κέρδισε. Το σκηνικό θα μπορούσε να είναι εύκολα η Αθήνα της Κατοχής και μάλιστα δε χρειάζεται καν να το αναφέρεις. Τι το νοιάζει το κοριτσάκι που πεθαίνει εξάλλου.

 

Το διήγημα έχει αναπτυχθεί, θεωρώ, λογικά. Το κοριτσάκι στη μέση ενός πολέμου προφανώς και θα πεθάνει από υπερκόπωση. Προοικονομία για την εμφάνιση των όπλων υπήρχε. Η αισθητική είναι συνεπής σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Το πραγματικό με το υπερφυσικό δένουν. Το διήγημα έχει προβλήματα όμως. Είναι κατανοητό και λογικό μεν, όμως μου λείπει το μη λογικό στοιχείο από τη διήγηση. Λείπουν τα συναισθήματα του κοριτσιού, λείπει ο φόβος, λείπει η απόγνωση, λείπει το παράλογο του ανθρώπινου ασυνειδήτου, λείπει η μυρωδιά, η αφή, το χρώμα -η έλλειψη του.- Η ιστορία είναι υπερβολικά λογική. Δε μπορεί να μπερδεύονται τα κομμάτια του φιλοσόφου παντογνώστη αφηγητή με την οπτική του κοριτσιού που μαζεύει τα ξερόχορτα. Βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά του άξονα μυαλό-καρδιά. Ακόμη και το άκρως λογικό συμπέρασμα όπου φτάνει το κορίτσι χάνεται μ' αυτόν τον τρόπο, γιατί σ' όλο το διήγημα η λογική κυριαρχεί.

 

Η ντοπιολαλιά δε μ' ενόχλησε καθόλου. Το αντίθετο. Η ορθογραφία που χρησιμοποιείς όμως για να την καταγράψεις είναι αποτυχημένη. Ρίξε μια ματιά πως έχουν καταγράψει οι λαογράφοι τη δημοτική παράδοση. Την παρακάτω πρόταση για παράδειγμα:

«Έπαθ πνευμονιά και πέθαν».

...θα μπορούσες να τη γράψεις έτσι:

«Έπαθ' πνευμονιά και πέθαν'».

Επίσης μου φαίνεται πως έχεις μπερδέψει διάφορα στοιχεία στη ντοπιολαλιά. Είναι δυνατόν, για παράδειγμα, να μην εμφανίζεται πουθενά ο τύπος του και, κι ή, ακόμη, ο τύπος κ'; Αλλά αυτό δεν το ξέρω, υπαρχουν διάφορες παράξενες λαλιές και στο επισημαίνω για την προσωπική σου έρευνα.

 

 Στέφανε σ' ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις σου. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα χρόνο για να ψάξω/διορθώσω την ντοπαλαλιά και μάλιστα σαν ιδέα την σκέφτηκα τελευταία στιγμή(οπότε προφανώς και έχει ελλείψεις). Έχεις δίκιο επίσης στο ότι το κείμενο βγάζει φιλοσοφική αύρα παραπάνω απ' ότι θα πρεπε πνίγοντας έτσι την φωνή της πρωταγωνίστριας. Ήθελα να δείξω περισσότερα πράγματα (εκτός από την απελπισία της προς το Θείο) αλλά θα έπρεπε να δουλέψω παραπάνω και το μυαλό μου σκεφτόταν μόνο ένα πράγμα: πρέπει να προλάβεις την προθεσμία...  :p

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhialto

Αρχικά, να πω ότι η ιστορία με τα στοιχεία μου έφερε στον νου την εξού όμορφη ιστορία της Άννας  που σου προτείνω να διαβάσεις όταν έχεις χρόνο :)

 

Στα του δικού σου κειμένου,  το μόνο που μου κακοφάνηκε είναι κάπως η  'χαρωπή' αφήγηση.  Νιώθω ότι δεν συνάδει με όλο το υπόλοιπο ύφος του κειμένου.  Καλό και το τέλος της, ταιριαστό.  μην ακούς  κάτι σειρήνες από πάνω που λένε τα δικα τους ^_^

 

Επίσης, θα ήθελα λιγο περισσότερα στοιχεία για τον κόσμο. Σε όλο το διήγημα μου δίνεις την εντύπωση ότι είμαστε σε φάντασι κοινωνία και στο τέλος μου

σκάνε οι άλλοι με τα όπλα

. Το συγκεκριμένο σημείο θέλει λίίίγο προοικονομία :)

Υποθέτω η  Πνευμονία μπορεί να λειτουργήσει σαν τέτοιο, αλλά dunno. Δεν ειμαι  γιατρός και δεν ξέρω πότε  δώσανε αυτό το όνομα στην  παλιο-ασθένια που μου έφαγε την ψυχή πέρσι (αν και πήρα 13 μέρες αναρρωτική ^_^)

. Γενικά,  από  λαϊκό παραμύθι με τίναξες  απότομα σε

post apocalypse  καταστάσεις.

 

 

Επίσης, ο πρόλογος μου φάνηκε  ελαφρώς  πομπώδης.

 

Αυτό είναι ωραίο:     Τελικά έχει και ένα καλό ο πόλεμος, μας ομοιώνει όλους ως προς την εξαθλίωση.

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία! 

Thnx για τα σχόλια σου. :)

Δεν ξέρω γιατί σου φάνηκε φάντασυ, post apocalyptic ο κόσμος. Κάλιστα μπορεί να λαμβάνει χώρα σε οποιαδήποτε εποχή του κόσμου μας (εποχή που χρησιμοποιούνται πυροβόλα όπλα προφανώς). Επίσης η πνευμονία μέχρι τις αρχές 30' στα χωριά επειδή δεν υπήρχαν φάρμακα και σωστές θεραπευτικές μέθοδοι πολύ συχνά κατέληγε σε φυματίωση. Τέλος μην ξεχνάς πως και τα σπίτια τότε ήταν πιθανό να μπάζουν αέρα, υγρασία, βροχή κλπ κάνοντας τα πράγματα χειρότερα.  

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Καλή η σύνδεση με το θέμα, πολύ ενδιαφέρουσα και η χρήση του μύθου της υπαίθρου για τα φίδια, τα οποία συχνά θεωρούνται φύλακες (και ήταν δηλαδή, αφού τους απάλλασσαν από ποντίκια και άλλα τρωκτικά). Ο συσχετισμός με το στοιχειό αλλά και το τέλος με μπέρδεψαν κάπως. Ούτε κι εγώ κατάλαβα ακριβώς από τι πέθανε η κοπέλα, εκτός πια αν απλώς δεν άντεξε όλα τα βάρη του κόσμου πάνω της, συν τον φόβο και το παράδοξο.

 

Τώρα, καθαρά από θέμα γούστου, θα πρέπει να πω ότι η αφηγηματική σου τεχνική δεν μου άρεσε και πολύ. Αυτή η συνεχής έξοδος από την ιστορία δεν μου επετρεπε να βυθιστώ στην υπόθεση και να ταυτιστώ όσο θα ήθελα με το κορίτσι. Καταλαβαίνω ότι είναι αφηγηματική παραμυθιού, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση με αποστασιοποίησε λίγο, σαν να ήσουνα κάθε λίγες γραμμές εκεί να μου λες "Κοίτα, σού λέω μια ιστορία. Εδώ είμαι εγώ". Βέβαια, βλέπω από τα σχόλια των άλλων ότι στο συγκεκριμένο θέμα μάλλον είμαι η δύστροπη γιατί σε πολλούς από τους παραπάνω σχολιαστές άρεσε, αλλά έτσι είναι τα γούστα. :-)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Α Μυτιλήνη, το φαντάστηκα, τα σκοτώνουν εκεί τα τελευταία φωνήεντα.

Η πνευμονία μέχρι την ανακάλυψη της πενικιλίνης ήταν θανάσιμη όντως, ακόμα και η γρίπη ήταν επικίνδυνη. Η επιδημία του 1919 κόστισε εκατομμύρια ζωές.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Ζορίστηκα, ρε γαμώτο. Ενώ η ιδέα είναι αξιοπρεπής κι έχει προοπτικές, η γραφή την αδικεί. Πάρα πολύ tell, πάρα πολλή πληροφορία δοσμένη αρκετά ατσούμπαλα. Φάνηκε λες και πήρες όλα τα στοιχεία της ιστορίας και τα 'ριξες χύμα όπου να 'ναι. Θέλει δουλειά, κάμποση δουλειά στη γραφή για να δουλέψει καλά.

 

Το τέλος να το κρατήσεις, έτσι χύμα.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Να ’μαστε λοιπόν, μετά από τόσες μέρες αξιώθηκα να κάτσω και να γράψω πέντε κουβέντες και για εσένα.

Θα αρχίσω από τα καλά και μετά θα πάμε στα δύσκολα.

 
Καταρχάς κατάφερες και έβγαλες διήγημα με αυτό το ανοσιούργημα που κατέβασε ο Στέφανος. Μπράβο.
Δούλεψες πολύ όμορφα το φόντο της παραδοσιακής ελληνική υπαίθρου. Ήταν κάτι σα να ακούω τη γιαγιά να μου λέει μια περιπέτεια από τα παιδικά της χρόνια.
Φάνηκε σα να υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που έχεις δουλέψει στο μυαλό σου από πίσω αλλά δε χρειαζόταν εμείς να ξέρουμε παραπάνω για αυτόν.
Μου άρεσε που βάραινες συνεχώς το διήγημα με θρησκευτικές αναφορές γιατί ένιωσα ότι με αυτό τον τρόπο χτίζεται ο κόσμος (πάνω στον οποίο έχει στηριχτεί και ο ψυχισμός της πρωταγωνίστριας) και όταν μου πέταξες το φίδι σα στοιχειό είχε περισσότερη βαρύτητα. Κανονικά θα ήταν ένα φίδι που μιλάει. Οκ, λογοτεχνία φανταστικού διαβάζω. Τώρα όμως ήταν ένα φίδι που μιλάει σε ένα κόσμο όπου το θρησκευτικό στοιχείο κυριεύει συμπεριφορές. Καλύτερα να δώσω προσοχή.

  :kissing:
Στον αντίλογο όμως είχα πολλά προβλήματα με τη γραφή σου. Ο αφηγητής κούρασε(ς) αφάνταστα με τα Insight που έριχνε μέσα στο κείμενο – σα να προσπαθεί να με μορφώσει ή να μου πει κάτι σπουδαίο που μπορεί να μην έχει τύχει να σκεφτώ από μόνη. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο και επικίνδυνο το μονοπάτι που επέλεξες για την ιστορία σου. Ένα πράγμα είναι να διαβάζω το «Άκου ανθρωπάκο» και ένα τελείως διαφορετικό το να διαβάζω το «Ο χρυσός σκαραβαίος». Εσύ επέλεξες να μου τα δέσεις αλλά το μόνο που κατάφερες ήταν να φορτώσεις το κείμενο με τις απόψεις το παντογνώστη αφηγητή αντί να στάξεις κάποιο σχόλιο μέσα από την ιστορία σου. Αυτό φυσικά και μπορεί να γίνει επιτυχώς – «Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ» και το «Περί φωτίσεως» είναι δύο παραδείγματα που έρχονται μάνι μάνι στο μυαλό αλλά καταλαβαίνεις πόσο ψηλά είναι το επίπεδο όταν μιλάμε για Wilde και Σαραμάνγκο. Όπως είπα, it can (as it already has) been done αλλά για ένα writein έτσι στο πόδι; Αυτοκτονία ρε συ…

Άλλο ένα πρόβλημα μου ήταν δεν καταλάβαινα τι γίνεται στο περισσότερο κομμάτι του διηγήματος από τις άπειρες αποσπάσεις. Από τη μία είχα τη φωνή του αόρατου θεού να μου λέει τα δικά του, από την άλλη είχα τις σκέψεις του κοριτσιού που το χρησιμοποιούσες σα τρελό-τρελό exposition (αλήθεια, πολύ φθηνό κόλπο by the way) και στο τέλος είχα να ακολουθήσω μια ιστορία που εξελισσόταν με φρενήρης ρυθμούς σε ένα κόσμο που δεν μπήκες καν στον κόπο να μου περιγράψεις με την πρέπουσα αγάπη. Σα να με τραβούσες από τη μύτη φωνάζοντας μου τι να νιώσω ήταν! Λίγο αγάπη για τον αναγνώστη σου ρε συ. Μπορεί να γίνει ο καλύτερός σου φίλος αν τον πάρεις από το χέρι και του δώσεις λίγο χρόνο. Δεν είναι κακό να είσαι πολύπλοκος ή να χρησιμοποιείς δύσκολη γραφή. Αλλά για κάθε φορά που θα με βάζεις να διαβάσω ξανά μια πρόταση, να ξέρεις ότι εσύ πρέπει να την έχεις διαβάσει άλλες πενήντα. Αν θες να είσαι κουραστικός πρέπει να κουραστείς αλλιώς απλά κουράζεις…

 

Δε μου άρεσε η ντοπιολαλιά. Δυσκολεύομαι γενικά με τα βλάχικα όταν τα βλέπω γραμμένα και συχνά αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται όντως όπως μιλάνε. Σοβαρά τώρα, το τράβηξες λίγο παραπάνω αλλά τα παιδιά που σχολιάσανε πριν από εμένα νομίζω θα σου έχουν δώσει καλές ιδέες για το πώς μπορείς να το φτιάξεις αυτό χωρίς να το βγάλεις από το κείμενο και ακόμα και να το χρησιμοποιήσεις υπέρ σου.

 Το τέλος το άφησα για το τέλος. Δεν είναι κακό που είναι φλου, μου αρέσουν τα φλου τέλη, όμως δε μου αρέσει να μην υπάρχει conclusion. Ας πέσει κάτω νεκρή και ας μη μάθουμε ποτέ γιατί και πώς. Πρέπει να μάθω τι απέγινε το φίδι. Θα ήθελα να ξερώ για τους δικούς της λίγο παραπάνω. Περισσότερο ένιωσα σα να γράφεις έκθεση για πανελλήνιες και σου τράβαγε τη κόλα ο επιτηρητής και είπες να γράψεις κάτι μη μείνει στη μέση για να το κλείσεις παρά σα να τελειώνεις ένα διήγημα.

:whip:
Εν κατακλείδι, Μπάμπαρε δεν έχω πρόβλημα με το διήγημά σου αλλά με εσένα. (Ε; Ο καλύτερος τρόπος να κάνεις φίλους είναι αυτός) Δεν ξέρω αν υπερτίμησες τις ικανότητές σου ή αν δε το σκέφτηκες αρκετά αλλά επέλεξες όχι ένα, όχι δύο αλλά τρεις τρόπους που συχνά οδηγούν σε συγγραφική αυτοκτονία φτασμένους συγγραφείς και εσύ άφοβα τους πέταξες όλους μέσα στο ίδιο διήγημα. That too, it can be done αλλά όχι μέσα σε 2-3 ώρες. Ή κράτα μία ιδιαιτερότητα και δούλεψε τη για να δείξει το κείμενο ή μεγάλωσε το ώστε να υπάρχει αρκετός χώρος και για τις τρεις και δούλεψε τες όλες.

 

Διάβασα και τον Αετό by the way. Δεν αφήνω comment και εκεί. Έχω και ζωή. Θα στα πω από κοντά!

Συνέχισε να γράφεις και να βελτιώνεσαι. Έχεις πολύ πλούσιο λεξιλόγιο, απίστευτη φαντασία και καλή γραμματική. Η τεχνική διορθώνεται και τα λοιπά είναι θέμα γούστου.

Edited by Elli Sketo
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhialto

Έλλη μην ανησυχείς δεν παρεξηγώ (απλά ένα πολύ σοβαρό ατύχημα θα συμβεί στην μηχανή σου :p). Πέρα από την πλάκα σ' ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σου και να σαι σίγουρη πως θα τα έχω υπόψιν όταν ξαναγράφω την ιστορία, όπως άλλωστε και όλων των υπολοίπων. Το μονοπάτι που επέλεξα είναι όντως αρκετά δύσκολο (και ίσως να μην έχω τελικά τις ικανότητες να το ακολουθήσω) παρ' όλα αυτά ήθελα να πειραματιστώ σε αυτήν την περίπτωση οπότε μικρό το κακό. Θεωρώ πως μόνο κέρδη αποκόμισα από την συνολική εμπειρία...

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Υποστηρίζεις την οπτική σου γωνία και το στυλ γραφής αλλά το παρακάνεις. Π.χ. βρήκα την παρομοίωση με την κοκκινοσκουφίτσα ανούσια όπως λες, ειδικά αφού δεν υπάρχει στον κόσμο σου. Ή π.χ. μπορείς να πετάξεις το συγγραφικά από τα σοφίσματα. Πέρα από αυτό η εισαγωγή λειτουργεί.

Η πρόζα σου είναι καλή αν και τις παρεμβάσεις του αφηγητή δεν τις συμπάθησα με αποκορύφωμα εκείνο για τους θεολόγους που θα αποτελούσε λόγο να αφήσω το κείμενο. Επίσης μπορεί να ελαφρύνει λίγο.

Πρόσεξε ακόμη πώς μπλέκεις τους χρόνους. Γενικά το κείμενο ήθελε ακόμη μια ματιά π.χ. εκεί που λες: «Τα λόγια της μητέρας της για τον θάνατο του άντρα της» μπερδεύει.

Η ντοπιοπροφοριά ήρθε λίγο αργά και με ξένισε διότι ως τότε δεν είχα δει το κάδρο σου. Το πρόβλημα δεν είναι η προφορά, είναι πως δεν είχες δώσει ως τότε στοιχεία.

Η πρώτη οχιά νομίζω θα την είχε δαγκώσει πρώτα. Αν είναι το στοιχειό (δεν είμαι σίγουρος, πρέπει να το ξεκαθαρίσεις) που την ακολούθησε ως το σπίτι, θα έπρεπε να αναφέρεις πως η συμπεριφορά του φιδιού ήταν αφύσικη.

Τα κυπαρίσσια δεν ήξερα ότι μπορεί να είναι αρχαία, το έμαθα γιατί το ανέφερες και μου το επιβεβαίωσε ο Γούγλες και η Βίκυ.Θενκ γιου.

Γενικά η ιστορία μου άρεσε ως το τέλος που ήταν μια κατραπακιά που μ’ άφησε μπερδεμένο και με ερωτηματικά. Μου έδωσε την αίσθηση πως βιάστηκες να το τελειώσεις από ένα σημείο και μετά. Νομίζω πως χρωστάς στην ιδέα σου λίγες ματιές ακόμη. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..