Jump to content
Sign in to follow this  
Silvertooth

Ο Ξεχασμένος Θεός

Recommended Posts

Silvertooth
Είδος: Αστική Φαντασία; Ελαχιστότατα Τρόμος; Νοτ σουρ...

Βία; Λίγα πράματα.

Σεξ; Μπα...

Αριθμός Λέξεων: 2.279

Αυτοτελής; Ναι.

Σχόλια: Ξεκίνησε για κάτι λίγο διαφορετικό απ' ότι κατέληξε, αλλά δεν πρόλαβα να κάνω όλες τις διορθώσεις που θα έπρεπε (πχ. ίσως το πρώτο μέρος της ιστορίας θα έπρεπε να λείπει). Αλλά υγεία.


 

 

Edit: Η προσθήκη του εγγράφου σε μορφή .doc

Edited by Silvertooth
  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Χμμμμ. Η ιδέα με τον θεό και τον αθάνατο πιστό του είναι γαμάτη. Αλλά αυτό που γράφεις στα σχόλιά σου, ότι δηλαδή από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε, φαίνεται. Βασικά έχεις δύο διαφορετικά διηγήματα εδώ, τα οποία κάπως μπουρδουκλώνονται μεταξύ τους. Το ένα διήγημα έχει να κάνει με μια κοπέλα που βλέπει σε οράματα τους θανάτους των ανθρώπων και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει τα οράματα από το να βγουν αληθινά. Προσπαθεί να βοηθήσει το θύμα μιας απαγωγής και μπλέκει την αστυνομία, δεν τα καταφέρνει και βρίσκεται να καταζητείται. Το δεύτερο διήγημα έχει να κάνει με μια κοπέλα που δεν πεθαίνει και που ξέρει ότι η φίλη της θα πεθάνει, οπότε της κάνει πάσα την κατάρα της, μιας και εκείνη φαίνεται να θεωρεί την αιώνια ζωή δώρο. Κάθε ένα από αυτά τα δύο διηγήματα έχει προοπτικές να είναι πολύ ωραίο, αλλά και τα δύο μαζί δεν λειτουργούν, μου φαίνεται. Ο διάλογός σου είναι ζωντανός και πειστικός, όμως υπερβολικά εκτενής και, στο μεγαλύτερο μέρος του, δεν φαίνεται ποια από τις δύο ηρωίδες μιλάει. Πολύ θετικό είναι όμως το πώς σκιαγραφείς τους χαρακτήρες μέσα από τα λόγια τους, χωρίς να καταφεύγεις σε infodumps και χωρίς να γράφεις κατεβατά ολόκληρα αφήγησης και flashbacks. Θα σου έλεγα να δουλέψεις παραπάνω με αυτές τις δύο ιδέες και να δεις τι μπορείς να βγάλεις από κάθε μία, γιατί αισθάνομαι πως θα σου δώσουν εντελώς διαφορετικά πράγματα όταν τις ξεχωρίσεις μεταξύ τους.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Κοριτσάρα μου τι ευχάριστη έκπληξη ήταν αυτή;
Όπως έχει καταλάβει όλο το φόρουμ δεν διαβάζω πολύ και σχολιάζω ακόμα σπανιότερα (κυρίως επειδή όταν είναι να κάνω σχολιασμό θέλω να έχω να πω κάτι που ίσως θα μπορούσε να αφήσει κάτι και όχι ένα ξερό “μου άρεσες” ή “κάψε τα μολύβια σου και πιάσε το κέντημα” )
That said, δεν είχα διαβάσει ποτέ κάτι δικό σου και όταν ήμασταν μαζί στο Aldebaran σε έβλεπα να ζορίζεσαι και σκεφτόμουν ότι θα είναι κρίμα να τα παρατήσεις γιατί ήθελα πολύ να δω τι μπορείς να κάνεις. Λοιπόν δεν απογοήτευσες και μπορεί να μη σχολιάσω αλλά θα ψάξω να βρω τι έχεις γράψει γενικότερα εδώ μέσα γιατί I swear to god δε σε περίμενα τόσο καλή.

Έλα να σε γειώσουμε τώρα λίγο.

Φυσικά, όλα είναι υποκειμενικά και θέμα γούστου.

 

Μου άρεσαν οι ζωντανοί διάλογοι. Μεταφέρεις τα συναισθήματά τους μέσα από τον διάλογο χωρίς να φλυαρείς
Λες:


“Αυτό ήταν; Αυτό ήθελες να μου πεις;”

“Απλά δεν είχες αναφέρει ποτέ ότι...”

“Πού το έμαθες;”

“Δεν το έμαθα από πουθενά, αλλά...” Έκανε μια αόριστη χειρονομία και παράτησε τη φράση στη μέση.

“Αλλά τι;”

Αλλά τίποτα!” Ενστικτωδώς σηκώθηκε να φύγει, μα μέχρι να φτάσει στην πόρτα έκανε μεταβολή.

 

Μικρές, κοφτές προτάσεις, είναι σα να το παρακολουθώ και δεν το κουράζεις με έξτρα expo στο τέλος της κάθε αράδας (όπως πολύ συχνά κάνω εγώ και προσπαθώ να το φτιάξω).
Θα μπορούσες να λες


“Αυτό ήταν; Αυτό ήθελες να μου πεις;” τη ρώτησε απότομα
“Απλά δεν είχες αναφέρει ποτέ ότι...” είπε ξέπνοα η Μυρτώ.
“Πού το έμαθες;” την έκοψε

Πόσο χειρότερο είναι έτσι, καταστρέφει τη ροή και το ύφος μια ζωντανής συζήτησης.
Εκτός από το σωστό pacing για να πετύχει αυτό χρειάζεται και η σωστή επιλογή λέξεων, Κάτι το οποίο έχεις κάνει με επιτυχία.
Μπράβο!

Μου άρεσε φυσικά η ιδέα, δε θέλω να την εκθειάσω γιατί έχει ένα κουβά λογικά προβλήματα αλλά σε πίεζε ο χρόνος και εξάλλου μπορείς να τα διορθώσεις εύκολα πιστεύω αν καθίσεις να σκεφτείς περισσότερο το background του κόσμου σου. Αν θες το συζητάμε και από κοντά όλο αυτό γιατί είναι κουβέντα για καφέ και μπόλικες ώρες.

Μου άρεσαν ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες σου. Ήταν όλοι διαφορετικοί, είχαν όλοι λόγο ύπαρξης και μπορούσα να τους φανταστώ χωρίς να μου πεις τίποτα για το πως είναι. Πάλι περιγράφεις χωρίς περιγραφές!

Ένα πράγμα με χάλασε στην ιστορία σου – αρκετά ώστε να σου πω ότι αν δε μου άρεσες σε όλα τα άλλα θα σε έθαβα – ήταν οι ελάχιστες πληροφορίες που είχε η μία για την άλλη. Αν μου έλεγες ότι γνωρίζονται ένα εξάμηνο ή, άντε, ένα χρόνο θα έλεγα οκ, στέκει να μη “ξέρονται” τόσο καλά. Θα μπορούσε να στέκει η συζήτηση και η σχέση τους αν έδειχνες ότι δε τα λένε συχνά αλλά αντιθέτως έχουν μια πολύ όμορφη, αν και ιδιαίτερα πολύπλοκη σχέση. Δε γίνεται να γνωρίζονται 10 χρόνια και να μη ξέρει η Μυρτώ ότι η Αθηνά έχει αδελφή.

Και άλλο ένα μέιων ήταν ότι στην αρχή λες ξεκάθαρα πως όταν η Μυρτώ δει ένα όραμα πάει. Ο θάνατος είναι εγγύηση - όμως πιο κάτω μας λες ότι κάποια κοπέλα είχε προλάβει και την είχε σώσει. Αποφάσισε.

 

Καλό τέλος, πολύ ταιριαστό, με την απαραίτητη δόση αγωνίας και δράματος. Δεν άφησες τίποτα στον αέρα και τίποτα δεν έμεινε αναπάντητο ενώ ταυτόχρονα μας γέννησες ένα σωρό άλλες απορίες (που όμως είναι για μία άλλη ιστορία).

Συνέχισε έτσι. Θα σε έχω από κοντά.

Edited by Elli Sketo
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Ευχαριστώ και τις δύο για τις παρατηρήσεις, κάποιες πράγματι τις είχα κατά νου (πχ ότι το πρώτο με το δεύτερο μέρος δε δένουν τόσο ομαλά), αλλά αυτή του ότι δε στέκει να γνωρίζονται δέκα χρόνια και να μη ξέρουν βασικά πράματα η μία για την άλλη με αιφνιδίασε κανονικότατα, μιας και είναι ιδιαίτερα εύστοχη και δεν την πήρα πρέφα.

 

Και άλλο ένα μέιων ήταν ότι στην αρχή λες ξεκάθαρα πως όταν η Μυρτώ δει ένα όραμα πάει. Ο θάνατος είναι εγγύηση - όμως πιο κάτω μας λες ότι κάποια κοπέλα είχε προλάβει και την είχε σώσει. Αποφάσισε.

 

Περί ετούτου, μάλλον δε το έγραψα αρκετά σωστά για να γίνει κατανοητό.

 

Σχετικά με το πως λειτουργούν τα οράματα: Όποιον δει σε όραμα θα πεθάνει κάποια στιγμή σε 24 ώρες, χωρίς εξαιρέσεις. Τα οράματα είναι στιγμές από το παρόν του μελλοθάνατου - απευθείας σύνδεση δηλαδής. Το τελευταίο όραμα που βλέπει είναι ο θάνατος του ατόμου.

 

Πράγματι η Μυρτώ πηγαίνει συχνά να ψάξει για κάποιον που θα πεθάνει, ειδικά αν πρόκειται για περιπτώσεις απαγωγής/δολοφονίας, όχι τόσο για να αποτρέψει το θάνατο, αλλά γιατί θέλει να πιάσει τον ένοχο. Ξέρει ότι το θύμα δε θα τη βγάλει - ακόμα κι αν το σώσει από τον δράστη - αυτό που θέλει να αλλάξει είναι ο τρόπος θανάτου. Πχ, το θύμα να μην πεθάνει βασανισμένο από κάποιον απαγωγέα, αλλά να προλάβουν να το στείλουν στο νοσοκομείο και να φύγει ανάμεσα στους δικούς του. Αυτή ήταν και η περίπτωση της κοπέλας που έσωσε (αν και τώρα που το ξαναβλέπω το σημείο που λες είναι όντως παραπλανητικό)...

 

“Εκείνη την… Την Ανδριανού, δε την έσωσες τελικά;”

 

“Τι εννοείς ότι την έσωσα; Απλά την βρήκα μισή ώρα πριν πεθάνει. Και να τη χτυπήσουν πρόλαβαν και να τη βιάσουν.”

 

 

 

Μάλλον θα ήταν καλύτερα έτσι:

 

“Εκείνη την… Την Ανδριανού, δε την έσωσες τελικά;”

 

“Τι εννοείς ότι την έσωσα; Την βρήκα, ναι, πριν την σκοτώσουν τελικά οι απαγωγείς, κάλεσα και ασθενοφόρο. Και τι μ' αυτό; Πέθανε από τα τραύματά της μισή ώρα μετά.”

 

Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων...

 

Γενικώς πάντως, η ιδέα έχει ως εξής:

-Έχουμε έναν μοναδικό άνθρωπο ο οποίος ξέρει το όνομα του θεού.

-Αν αυτός ο άνθρωπος είναι νεκρός όταν η ώρα πάει 3:11, ανασταίνεται -> γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα κάποιος που να θυμάται το όνομα του θεού.

-Κάθε μέρα βλέπει σε οράματα διάφορες από τις στιγμές ενός ατόμου που θα πεθάνει εντός 24 ωρών.

-Αν πει το όνομα του θεού σε κάποιον, τουλάχιστον ο ένας από τους δύο μέχρι το τέλος της ημέρας θα πεθάνει σίγουρα. Αυτός που θα μείνει ζωντανός, θα γίνει αθάνατος. Αν πάλι πεθάνουν και οι δύο μέσα στη μέρα, θα αναστηθεί μόνο αυτός που πέθανε τελευταίος.

-Τέλος, κάτι το οποίο άφησα έξω από την ιστορία, μιας και δε μου φάνηκε άκρως απαραίτητο, είναι η εξήγηση της ώρας 3:11:

Είναι η ώρα που η Μυρτώ έμαθε το όνομα του θεού πριν από χρόνια, ας την πούμε χρονική στιγμή t0. Από τότε ό,τι και να πάθει το σώμα της μέσα στη μέρα, μόλις η ώρα πάει 3:11, το σώμα της επανέρχεται στο σημείο που ήταν την t0. Πχ, αν κόψει τα μαλλιά της, μόλις πάει 3:11 θα ξαναμακρύνουν. Αν τη χρονική στιγμή t0 ήταν χορτάτη, ακόμα κι αν δε φάει τίποτα για 24 ώρες, μόλις πάει 3:11, δε θα πεινάει. Ζει ένα time loop, αλλά μόνο στη σωματική της κατάσταση.

 

Θέλω να ελπίζω ότι έχουν μια κάποια 'λογική' οι κανόνες και ο στόχος ήταν να φαίνονται οι 4 πρώτοι στο διήγημα (δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο πέτυχε αυτό βέβαια). Αλλά ναι, θέλει τη δουλειά της η ιστορία γενικώς - κατά προτίμηση σε νουβέλα μεριά... 

 

(by the way Έλλη, δεν έχω ανεβάσει άλλη ιστορία στις βιβλιοθήκες του σου φου φου... Μόνο ένα ημιτελές κείμενο στο section του nanowrimo)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Μου άρεσε! (σπόιλερ ολούθε)

 

Νομίζω ότι έχεις το πιο δυνατό φινάλε του SSL, νομίζω ότι χρησιμοποίησες πολύ ωραία το θέμα, και νομίζω και ότι η ιδέα σου ήταν η καλύτερη του παιχνιδιού. Καλή γραφή (αν και το "Την εκδικήθηκες, όμως" είναι λάθος νοηματικά), ωραίοι διάλογοι και συμπαθητικοί χαρακτήρες (αν και μπορείς καλύτερα, ομολογουμένως). Όντως φαίνεται περίεργο το πόσο λίγα γνωρίζει η μία για την άλλη, δεδομένου ότι έχουν επαφή δέκα χρόνων (την αδελφή της Αθηνάς, το infodump α λα "πόσα οράματα βλέπεις τη μέρα;" όταν αυτά λογικά θα τα είχαν ξανασυζητήσει) καθώς υπάρχουν και μερικά σημεία-τρύπες που πρέπει να δεις αν το μεγαλώσεις (π.χ. η Αθηνά δεν είχε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η Μυρτώ ήταν αθάνατη ή γιατί δεν γερνούσε; Το δεχόταν απλώς ως δεδομένο, όπως και το χαρισμά της;)

 

Οι διάλογοι γενικά ζωντανοί, αλλά χαωτικό το να μην λες ποιος μιλάει πού - στα μισά εγώ δεν καταλάβαινα κι έπαψα από ένα σημείο και μετά να προσπαθώ, εκτός αν φαινόταν καθαρά (τύπου "πόσα οράματα βλέπεις;"), κάτι που βλάπτει στο characterisation. Δεν χρειάζεται σε κάθε σου φράση, αλλά ανά 5 ατάκες δεν βλάπτει ένα σχεδόν αόρατο "είπε η Μυρτώ". Ούτε τη ροή θα χαλάσει (που όντως δίνει αμεσότητα χωρίς τα πολλά "είπε") αλλά ούτε κι εμείς θα χανόμαστε (κι ιδίως μετά από αφήγηση, που όταν ανοίγουν εισαγωγικά δεν ξέρεις ποιανού σειρά είναι).

 

Το πρόβλημα με την Ανδριανού όντως θέλει καλύτερη διατύπωση (το διάβασα 2-3 φορές γιατί με παραξένεψε, αφού το μέλλον δεν αλλάζει). Η διόρθωσή σου καλύτερη.

 

Ότι ξεκίνησε γι' αλλού και αλλού σε πήγε, φαίνεται (γιατί στην πρώτη σκηνή βλέπουμε τη σκοπιά του αστυνομικού κι ίσως μας κάνει να περιμένουμε άλλα πράγματα). Συμφωνώ με elgalla ότι το διήγημα μπορείς να το χωρίσεις σε 2, αλλά κατά τη γνώμη μου όχι μόνο λειτουργεί μια χαρά ο συνδυασμός, μα αυτό είναι και το ατού του διηγήματός σου. Δηλαδή εμένα ακριβώς αυτή η σύνδεση με εντυπωσίασε: ότι τα οράματα που έβλεπε η Μυρτώ ήταν στην ουσία οι άνθρωποι που θα "θυσιάζονταν" για να τραφεί ο Ξεχασμένος Θεός. Για μένα αυτός είναι πρωτότυπος συνδυασμός, που δένει (και σε μεγαλύτερη μορφή θα δένει και καλύτερα), και νομίζω ότι αξίζει να το προσπαθήσεις σε λίγο μεγαλύτερη φόρμα (μεγάλο διήγημα θα πρότεινα, αν και νουβέλα μπορεί να δουλέψει, αν βρεις περισσότερα περιστατικά).

 

Γενικά το ευχαριστήθηκα (ειδικά το τέλος του) και να γράφεις συχνότερα διηγήματα. :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα Μάγδα.

Μου άρεσε η ιστορία σου, είχε κάτι ζωντανό, κάτι στην σφαίρα της φαντασίας που μου αρέσει και η ιδέα με τον Θεό ήταν πολύ εξύπνη.

Στα αρνητικά θα επαναλάβω κι εγώ ότι είπαν και τα παιδιά παραπάνω, ότι οι διάλογοι σε πολλά σημεία παραείναι εκτενείς χωρίς να υπάρχει λόγος και έχασα πάνω από 5 φορές ποιος μιλάει σε ποιον. Πρέπει λίγο να το φτιάξεις αυτό γιατί χαλάει όλη την μαγεία της στιγμής και την ένταση που θες να αποδώσεις.

Επίσης η αρχική σκηνή με τον αστυνομικό είναι λίγο άκυρα δοσμένη, ο χαρακτήρας του αστυνομικού είναι απλά γλάστρα σε μία πρώτη ανάλυση της Μυρτούς. Ίσως να τον αναπτύξεις ελάχιστα παραπάνω; Να τον συνδέσεις με άλλες υποθέσεις; Για να έχει έναν λόγο ύπαρξης ρε παιδί μου.

Το τέλος έξυπνο, δεν το περιμένει κάποιος γιατί δεν γνωρίζει την σχέση Θεού - πιστού. Θα μπορούσες να εμβαθύνεις εκεί λίγο παραπάνω για να δείξεις τον αποχωρισμό των δύο γυναικών.

Αυτά από εμένα :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
alkinem

Πολύ ωραία η ιδέα σου· πράγματι η καλύτερη του διαγωνισμού.

Ελάχιστη αφήγηση, αλλά πολύ ζωντανοί και έντονοι διάλογοι που, δίχως να γίνονται κουραστικοί, μας δίνουν αρκετά ικανοποιητικά το background της ιστορίας, καθώς και τον χαρακτήρα των ηρωίδων. Ικανοποιητική η σύνδεση με το θέμα, ενώ το τέλος ήταν αρκετά δυνατό.

Το όλο θέμα με την αστυνομία ίσως δεν χρειαζόταν και όντως μοιάζει να ανήκει σε κάποια άλλη ιστορία. Επίσης, αν και σε γενικές γραμμές ή γραφή ήταν καλή, σκόρπια μέσα στο κείμενο υπήρχαν εκφραστικά και συντακτικά λαθάκια· αυτό είχε να κάνει κυρίως με τους διαλόγους, που ορισμένοι έπρεπε να διαβαστούν δυο φορές για να γίνει κατανοητό ποια μιλάει.

 

Αυτά τα ολίγα από εμένα· για πιο εξειδικευμένες παρατηρήσεις, με κάλυψαν οι προλαλήσαντες.

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Χμ, καλό. Θυμήθηκα το minority report πολύ έντονα αλλά ξεφεύγεις με τον ξεχασμένο θεό. Ένα μπουρδούκλωμα κι εγώ κάπως το αντιλήφθηκα. Ο Αριστείδης στην αρχή, η Σοφού, όλα. Φαινόταν ότι πήγαινε αλλού και μετά κατέληξε στην Μυρτώ και την Αθηνά και πως ένα όνομα μπορεί να σημαίνει αθανασία. Άβολο πράγμα αθάνατος στα εξήντα φεύγα. Τουλάχιστον η Μυρτώ είχε αθανατοποιηθεί στα είκοσι.

Λοιπόν, στο δια ταύτα, θα ήθελα πιο ξεκάθαρη τη ροή της ιστορίας. Μου άρεσε η ιδέα του ξεχασμένου θεού, που ζει παντοτινά αυτός που τον θυμάται. Και από τον θεό ήταν έξυπνο, πραγματεύεται (στο βάθος) την ιδέα ότι οι θεοί ζουν τόσο μόνον όσο τους θυμόμαστε και τους λατρεύουμε -και είναι μία ιδέα με βαρύτητα.

Βασικά το πρώτο κομμάτι έδειχνε κάπως εκτός και σαν και συ να μπήκες στα νερά σου μετά τη μέση. Οι διάλογοι επίσης πολύ καλοί.

Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις/ απορίες που εκφράστηκαν για την ώρα, και σίγουρα είναι από τα θέματα που πρέπει να επεξεργαστείς ξανά.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

   Με εντυπωσίασες! Ήταν μια φοβερή ιδέα και μια φοβερή εκτέλεση. Παρότι είχα ξανακούσει την ιδέα ότι ένας θεός έχει δύναμη και ύπαρξη όσο έχει έστω και έναν πιστό, μου άρεσε το πώς το έδωσες, ίσως επειδή η αθανασία είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πάρα πολύ. Σίγουρα εκμεταλλεύθηκες το θέμα πολύ καλά και δε θεωρώ ότι δε σου βγήκε κάποιο κομμάτι. Σε μερικά σημεία ίσως θα ήθελε λίγο προσοχή για να είναι πιο εύκολα αντιληπτό το ποιος μιλάει. Επίσης σκέψου το να το κάνεις μια νουβέλα, έχει όλα τα απαιτούμενα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Εχμ ναι, με καλύψανε οι  προλαλήσαντες.  

Εξαιρετικό διήγημα  για τον χρόνο στον οποίο γράφτηκε(και πέντε χρόνια σου έπαιρνε να το γράψεις, πάλι εξαιρετικό θα ήταν όμως :) ).  

Αν διορθώσεις  λίίίγο τους διαλόγους σου θα είσαι  :thmbup:  :thmbup:  :thmbup:

Θα χαρώ και εγώ να διαβάσω κάτι άλλο δικό σου στην βιβλιοθήκη μας!

 

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhialto

Σαν ιδέα έχει παρόμοια στοιχεία με αυτή των θεών στο sandman. Παρ' όλα αυτά προσέθεσες ένα καινούργιο και άκρως ενδιαφέρον twist που προσδίδει τεράστιο ψυχολογικό βάρος στους πρωταγωνιστές και ως εκ τούτου πολλές δυνατότητες storytelling. Όσον αφορά την εκτέλεση τώρα: 

 

1) Οι χαρακτήρες γίνονται πιστευτοί...

2) Η σχέση τους όχι τόσο εξαιτίας των μικρολαθών που έχουν αναφερθεί παραπάνω

3) Οι διάλογοι είναι καλοί και αυθόρμητοι...

4) Όμως υπάρχουν σημεία που ο αναγνώστης χάνεται

 

Κατ' τα άλλα λειτουργεί καλά σαν σύντομη ιστορία αλλά θα χρειαστεί αρκετή δουλειά για να αναπτυχθεί σ' ένα εξίσου ενδιαφέρον μυθιστόρημα/νουβέλα. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου, Μάγδα.

Στην αρχή με μπέρδεψε λίγο πού πήγαιναν με τον αστυνομικό και το στυλ της κοπέλας μού φάνηκε παράξενο, αλλά όταν ξεκίνησε το κομμάτι Αθηνά-Μυρτώ και άρχισαν να αποκαλύπτονται οι αλήθειες, βυθίστηκα μέσα και εντυπωσιάστηκα. Έχεις καλούς διαλόγους πέρα από την καλή ιδέα. Μου αρέσει επίσης και το βάρος της ευθύνης που φέρει η ηρωίδα που βλέπει όλο το κακό αλλά δεν μπορεί να το αποτρέψει, καθώς βέβαια και ο τρόπος της διαδοχής αλλά και η εμπλοκή του θεού μέσα στην ιστορία.

 

Απλώς, νομίζω ότι θέλει λίγη δουλειά για να στρώσει, κάποιες χωροταξικές διορθώσεις/συμπληρώσεις, ίσως και λίγη περαιτέρω πληροφορία με γλώσσα του σώματος για να εμπλουτιστούν οι διάλογοι και θα είναι άψογη.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Oh, nice!

 

Μου άρεσε που έτρεχε σχεδόν μόνο με διάλογο, με μόνο τόσες εικόνες δεξιά κι αριστερά ώστε να δίνουν το απαραίτητο σκηνικό για να δουλέψει η ιστορία. Ήταν πολύ καλή. Σίγουρα σηκώνει βελτίωση, μπορείς να το κάνεις ένα κλικ πιο αργό για να δώσεις πληροφορίες για την ηρωίδα σου, να πάρει μερικές ανάσες το κείμενο και να προοικονομηθεί λίγο καλύτερα το (εξαίσιο) τέλος. Οι χαρακτήρες, επίσης, θέλουν ένα κλικ tone down, να διαφοροποιηθούν λίγο περισσότερο μεταξύ τους και ν' αποκτήσουν λίγο μεγαλύτερο βάθος.

 

Αλλά me liked very much indeed. :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sigma
Εντυπωσιακή ιδέα, θα ήθελα να τη δω σε μεγαλύτερη ιστορία. 

 

Προσωπικά δε διέκρινα, την ώρα που διάβαζα, τους κανόνες που αναφέρεις, αν και αυτό δε με εμπόδισε από το να απολαύσω την ιστορία, ούτε μου άφησε κάποιο ερωτηματικό.

 

Λίγα σημεία μόνο φάνηκαν σαν να μην τα είχες αποφασίσει όταν το έγραφες. Παραδείγματος χάριν, στο σημείο όπου η μια κοπέλα ρωτάει την άλλη αν έχει αδέρφια: διάβασα και ξαναδιάβασα εκείνο το σημείο, αλλά δεν έμεινα με σαφή εντύπωση για το αν όντως την είχε ξαναρωτήσει ποτέ -- μία πρόταση εκεί μέσα υπονοεί πως όχι, μια άλλη υπονοεί πως ναι.

 

Και όντως, όπως αναφέρθηκε ήδη, χαρακτήρες που γνωρίζονται μια δεκαετία δεν είναι εύκολο να έχουν τόσα κενά γνώσης ο ένας για τον άλλο σε τόσο κεντρικά ζητήματα, όπως είναι η οικογένεια της μίας ή οι υπερφυσικές δυνάμεις της άλλης.

 

Τέλος, όπως ειπώθηκε ήδη, καλό είναι να μη χρειάζεται ο αναγνώστης να μετράει τη στιχομυθία από κάποιο μακρινό σημείο αναφοράς για να καταλάβει ποιος χαρακτήρας μιλάει ανά πάσα στιγμή. Περισσότερα σημεία αναφοράς για το ποιος μιλάει (με ονόματα ή έστω ήδη γνωστά γνωρίσματα των χαρακτήρων), τοποθετημένα σε στρατηγικά σημεία μέσα στο διάλογο, θα αύξαναν πολύ την αναγνωσιμότητά του.

Edited by Sigma
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..