Jump to content

Στο δάσος του Μορφέα


Recommended Posts

Morfeas

Είδος ποιήματος: Ιδέα δεν έχω. Περιμένω απόψεις. Σαν παραδοσιακό(;)
Αριθμός Στίχων: 64
Σχόλια: Για τον 7ο Διαγωνισμό Ποίησης, με θέμα: Ζώα.

 

Στο δάσος του Μορφέα

 

 

Η νύχτα πλάκωσε ψυχρή, πάν’ απ’ τη Νερομάνα

Απλώθηκε σα σύννεφο, στο δάσος του Μορφέα

Κι η πάχνη κύλησε αργά, στο διψασμένο χώμα

Και το φεγγάρι έλαμψε, μες στη νυχτιά γιομάτο.

 

Από έναν θάμνο έξαφνα, λαγός λευκός εβγαίνει

Με πήδημα ανάλαφρο, το ξέφωτο ταράζει

Κι από ’να έλατο ψηλό, τραγούδι αρχινάει

Από αηδόνι ντροπαλό, που στα κλαδιά του στέκει

 

Μια αλεπού πυρόξανθη, με χάρη ξεπροβάλλει

Κάθεται δίπλα στο λαγό, και τον θωρεί με νάζι

Μια κουκουβάγια γέρικη, παρατηρεί τα ζώα

Στο ξέφωτο σαν έρχονται, με το χορό για ρότα.

 

Και ταξιδιώτης, κυνηγός, φτάνει με άσπρο άτι

Στη Νερομάνα σταματά, ξεκούραση για να ’βρει.

Το πανδοχείο έρημο, ψυχή ζώσα δε βλέπει

Και τ’ άλλα σπίτια είναι βουβά, σιωπή τα κυβερνάει.

 

Μα ένα τραγούδι τον τραβά, στο δάσος του Μορφέα

Αηδόνι στέκει σ’ έλατο, αηδόνι τροβαδούρος

Ακολουθεί τη μουσική, στο ξέφωτο σιμώνει

Και από σκιά κρυφά κοιτά, τα ζώα να χορεύουν

 

Λαγοί και λύκοι και σκυλιά, γατιά και αλεπούδες

Τσακάλια, φίδια και ασβοί, νυφίτσες και κουνέλια

Κι από ψηλά μικρά πουλιά, σε κύκλους να πετάνε

Συντονισμένα στο ρυθμό, σα μαγεμένοι φίλοι.

 

Σε θέαμα πρωτόγνωρο, του έμελε να γίνει

Ο ταξιδιώτης μάρτυρας, στο γλέντι των πλασμάτων

Και βλέποντας την ομορφιά, μια πείνα τονε πιάνει

Σηκώνει τ’ όπλο το βαρύ, σημάδι να τα βάλει.

 

Και ξακουστός σαν κυνηγός, σφαίρα δεν πάει χαμένη

Η αλεπού πέφτει νεκρή, νεκρό κι ένα σπουργίτι

Κι έναν λαγό στα δάχτυλα, σα μέγγενη τον σφίγγει

Το φίδι αρπάζει απ’ την ουρά, με την ουρά το πνίγει

 

Τρία πουλάκια κρώζουνε, τρία μαύρα κοράκια

«Μην τους σκοτώνεις, άνθρωπε, δεν είν’ δικό σου αίμα».

Ο άνδρας όμως τ’ αγνοεί, στο έργο του στραμμένος

Πυροβολεί εδώ και κει, θερίζει τις ψυχές τους.

 

Κι αφού το ξέφωτο βαφτεί, με μαύρο φρέσκο αίμα

Ανάβει φλόγα δυνατή, το φαγητό του ψήνει

Έναν λαγό κι ένα πουλί, το γεύμα τον χορταίνει.

Και ξαποσταίνει καταγής, στης πάχνης το σεντόνι.

 

Και τ’ αηδόνι ξεκινά, άλλο τραγούδι, ξένο

Σαν μοιρολόι ασήκωτο, μια μελωδία μαύρη

Κάθε του νότα στεναγμός, κάθε σιωπή κι αγκάθι

Ώσπου η σιωπή το τύλιξε, και πέφτει απ’ το κλαδί του.

 

Όταν ο κυνηγός ξυπνά, έχει βαρύ στομάχι

Και δυσωδία έντονη, τον εχτυπά στη μύτη

Το βλέμμα στρέφει γύρω του, και πανικός τον πιάνει

Κορμιά πλασμάτων πλάι του, νεκρά κορμιά ανθρώπων.

 

«Πώς βρέθηκαν στο ξέφωτο;» μονολογεί ο άνδρας

«Και πού ’ν’ τα ζώα που σκότωσα, η αλεπού κι οι λύκοι;»

Παρατηρεί τα αίματα, κοιτάζει τις πληγές τους

Και τον αρπάζει ο πανικός, μόλις τις σφαίρες βλέπει.

 

«Είν’ η κατάρα, άνθρωπε, στο δάσος του Μορφέα

Της Νερομάνας τα παιδιά, να βγαίνουν μες στη νύχτα

Κάθε πανσέληνο ψυχρή, ν’ αλλάζουν τη μορφή τους

Αυτό που ’ναι στα όνειρα, αυτό να ‘ναι στ’ αλήθεια».

 

Τρία κοράκια του μιλούν, ανθρώπινη η λαλιά τους

Και πένθιμο το βλέμμα τους, τρυπά τα σωθικά του

«Δεν ήξερα!» «Δεν ρώτησες!» του απαντούν εκείνα

Και βλέπει χάμω δυο παιδιά, στην ηλικία του γιου του.

 

Με βήμα γρήγορο, κοφτό, καβάλα στ’ άσπρο άτι

Δεν τον ξανάδαν ζωντανό, μήτε και πεθαμένο

Τρία κοράκια τον ακούν, τρία μαύρα κοράκια

Κάθε ψυχρή πανσέληνο, στο δάσος του Μορφέα.

 

  • Like 8
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Ακόμη μία ενδιαφέρουσα προσπάθεια.

 

Στα θετικά:

Κρατάς ίση την ποσότητα των συλλαβών σου αλλά όχι την ομοιοκαταληξία. Δεν θα υποκριθώ ότι δεν θα μου άρεσε καλύτερα αν είχε ομοιοκαταληξία, αλλά τουλάχιστον δεν την έχεις στο μισό και το άλλο μισό να 'ναι ό,τι να 'ναι.

Η ιστορία επίσης. Πολύ δυνατή. Θεματικά θα μπορούσε να είναι δημοτική ποίηση. Θρύλος, λαογραφία, κάτι.

Ο χειρισμός των ζώων. Όχι ένας σκύλος, μία γάτα, ένα πουλί: ένα ολόκληρο δάσος από ζώα.

Νερομάνα. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιο μέρος, αν υπάρχει καν δάσος του Μορφέα (αν δεν υπάρχει δεν μπορώ να φανταστώ από πού το εμπνεύστηκες :juggle: :juggle: :juggle: .)

 

 

Στα λιγότερο θετικά:

Κάτι που είπα και παραπάνω. Θα ταίριαζε να ναι δημοτική ποίηση αυτό, οπότε ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ομοιοκαταληξία δεν σου έβγαινε με τίποτα, θα ήθελα περισσότερο παραμυθικό στοιχείο μέσα, ίσως και κάποιες σκόρπιες λέξεις τοπικής διαλέκτου. Θα το έκανε πολύ πιο πειστικό.

Ένας στίχος που μου άρεσε πολύ: Κάθε του νότα στεναγμός, κάθε σιωπή κι αγκάθι (αλλά θα προτιμούσα αν δεν επαναλάμβανες τη λέξη σιωπή στον αμέσως επόμενο στίχο)

Ένας στίχος που δεν μου άρεσε: «Μην τους σκοτώνεις, άνθρωπε, δεν είν’ δικό σου αίμα». Προφανώς εννοείς ότι δεν είναι συγγενείς του; Γιατί με την πρώτη ανάγνωση εγώ κατάλαβα ότι εκείνο που εννοούσαν τα τρία πουλάκια είναι ότι, μην τους σκοτώνεις, είναι και αυτοί άνθρωποι, άρα μάλλον θα ταίριαζε να του πουν: «Μην τους σκοτώνεις, άνθρωπε, είναι δικό σου αίμα». Εκτός και αν όπως είπα πριν εννοούσες τη συγγένεια.

Ένας στίχος που επίσης δεν μου λειτούργησε ήταν: Δεν ήξερα! Δεν ρώτησες! Εντελώς μα εντελώς δεν ήξερες δεν ρώταγες ήταν αυτό.

 

Τέλος πάντων, αυτά. Θα ήθελα να ξαναδώ αυτή την ιστορία. Είτε στο πιο έμμετρο και ποιητικό της, είτε και πεζό κείμενο, με ντοπιολαλιά ωστόσο, γιατί όχι.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ballerond

Φίλε Morfea με άφησες άλλη μία φορά ικανοποιημένο με το συγγραφικό σου επίτευγμα ;) Όπως και στον διαγωνισμό της ΕΦ η ιστορία σου μου άρεσε απίστευτα, έτσι κι εδώ μου άφησες πολύ θετικά στοιχεία.

Έχεις μία δομή, μία συγκεκριμένη ιστορία να πεις με αρχή μέση και τέλος. Το θέμα με τα ζώα παίρνει πολυποίκιλες διαστάσεις και πάει από λυρικό σε πραγματικό και τούμπαλιν.
Έχεις τετράστιχα τα οποία μου άρεσαν πολύ και κάποια τα οποία ίσως τα ήθελα λίγο διαφορετικά. Μπορεί να δόθηκαν αρκετές ευκολίες στην ιστορία για να κυλήσει το ποίημα, αλλά σε ένα τέτοιο δημιούργημα όλα αυτά είναι θεμιτά.

Ομολογώ ότι δεν περίμενα την εξέλιξη του το οποίο ήταν ευχάριστο. 
Μοναδικό που με ξένισε λίγο ήταν η φωνή ίσως που μιλούσε στον άνθρωπο, θα ήθελα πιο πολύ να το συνειδητοποιήσει ο ίδιος και όχι να του μιλάει κάποιος. 

Δεν έχω να πω περισσότερα, δε θα μείνω σε τεχνικά κομμάτια γιατί προτιμώ να βλέπω το ποίημα σαν κάτι που μου μίλησε παρά που με έβαλε να κάνω υπολογισμούς.

Καλή επιτυχία εύχομαι :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Κι άλλος κανίβαλος! :p

Ωραίο ποίημα! Θα το προτιμούσα να μην είναι σε τετράστιχες στροφές αλλά μονοκόμματο αφού δεν έχει ομοιοκαταληξίες. Θυμίζει θρύλο, και συμφωνώ με την Ειρήνη ότι πινελιές ντοπιολαλιάς εδώ κι εκεί θα το φώτιζαν περισσότερο. Τεχνικά μην περιμένεις από μένα, ξέρεις ότι είμαι σκράπας. Ένας στίχος που μου χάλασε το ρυθμό αρκετά χτυπητά: "Το πανδοχείο έρημο, ψυχή ζώσα δε βλέπει", νομίζω πως αν έλεγες "...ζώσα ψυχή δε βλέπει" θα ακουγόταν πιο καλά.

 

Καλή επιτυχία! :)

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Θα συμφωνήσω σε γενικές γραμμές με τους προλαλήσοντες, είναι πολύ ενδιαφέρον το θέμα που πραγματεύεται το ποίημα και είναι καλό που η ροή διατηρείται σταθερή - έχει μουσικότητα παρότι είναι γραμμένο χωρίς ομοιοκαταληξία.

 

Η επιλογή εικόνων και λέξεων δένει με το σύνολο και το τελικό αποτέλεσμα είναι όμορφο.

 

Καλή συνέχεια!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο!! Πολύ ωραίο ήταν, μπράβο σου για την προσπάθεια!!

 

Σ' αυτό το σημείο:

Και τ’ αηδόνι ξεκινά, άλλο τραγούδι, ξένο

 

νομίζω πως χαλάς το ρυθμό. Καλύτερα θα ήταν να πεις "Και τ' αηδονάκι ξεκινά, άλλο τραγούδι ξένο" για να έχει και πάλι δεκαπέντε συλλαβές.

 

Θα μου άρεσε κι εμένα να έχει λεξιλόγιο ντοπιολαλιάς, αλλά δε με πείραξε κιόλας. Το τέλος δε μου άρεσε πάρα πολύ, βρήκα λίγο βιαστική την κατάληξη του κυνηγού ή θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τι ακριβώς του συνέβη.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
elgalla

Πολύ καλή ιστορία, δυνατή, με λαογραφικά στοιχεία που με ψάρρωσαν κιόλας (σκέφτηκα, λες να υπάρχει αυτή η Νερομάνα;) Βρήκες τρόπο να κλέψεις την ομοιοκαταληξία που δεν συμπαθείς ιδιαίτερα, χρησιμοποιώντας το μέτρο για μουσικότητα. Το καταφέρνεις σχεδόν 100%, αν και πράγματι μερικά στοιχεία ντοπιολαλιάς θα το απογείωναν. Και σε πεζό θα μου άρεσε αυτή η ιστορία και ως έχει, με λίγο γυάλισμα.

 

Funny fact: το ποίημα που είχα ξεκινήσει να γράφω άρχιζε με τις λέξεις "αηδόνι ντροπαλό". Γιατί μπορεί να αγαπώ τις κουμπάρες, αλλά τον άντρα μου δεν τον αλλάζω με τίποτα. :p

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..