Jump to content
Sign in to follow this  
Ballerond

Ο Κόκκινος Κήπος

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Σιδέρης Ιωάννης
Είδος: Τρόμος
Βία; Ναί
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων:3797
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 42ο διαγωνισμό τρόμου με θέμα τις φοβίες. Μετά κόπων και βασάνων σας την παραδίδω. Μου έβγαλε την Παναγία αυτή η ιστορία πραγματικά :p

 

 

Ο-Κόκκινος-Κήπος.doc

Ο-Κόκκινος-Κήπος.pdf

  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα Γιάννη!

 

Μου φαίνεται πως ο "Κόκκινος Κήπος" είναι το καλύτερό σου διήγημα μέχρι στιγμής: καλογραμμένο, προσεγμένο, με ωραία ατμόσφαιρα και, κάτι δύσκολο γενικά να το πετύχει κανείς, μια ενδιαφέρουσα ιστορία μέσα στην κανονική ιστορία. Αν δεν το κατάλαβες, αυτό το πράγμα με τον μικρό κηπουρό θα ήθελα να το διαβάσω (και, για κάποιον μυστήριο λόγο, μου άρεσε πολύ που τον λες "μικρό κηπουρό"). Μία παρατήρηση μικρή κι ασήμαντη: μακάρι να ήταν έτσι η εκδοτική πραγματικότητα για τους συγγραφείς τρόμου στην Ελλάδα - εντάξει, δεν κολλάω και τόσο σε αυτό, βέβαια, γιατί εδώ υπάρχει χαρακτήρας που ζωντανεύει και σκοτώνει τον συγγραφέα του. Μια παρατήρηση πιο σημαντική (στα πλαίσια του διαγωνισμού - κατά τα άλλα, όμως, μην πολυασχοληθείς με αυτό γιατί το διήγημα στέκει απόλυτα όπως το έχεις γράψει): ούτε εσύ έχεις γράψει για φοβία. Μάλλον ψυχωσικό επεισόδιο θα έλεγε κάποιος ότι παθαίνει ο χαρακτήρας σου, παρά ότι είναι φοβικός. Τέλος, θα ήθελα να μάθω για ποιον λόγο ζωντάνεψε ξαφνικά ο συγκεκριμένος χαρακτήρας. Anyway, keep up the good work.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Δυνατή, καλογραμμένη ιστορία που με κέρδισε αμέσως. Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες είναι πολύ καλά σκιαγραφημένοι, η ιστορία κυλά ξεκούραστα, οι εικόνες είναι ξεκάθαρες και οι σκηνές τρόμου αρκούντως ανατριχιαστικές. Στα τυπικά του διαγωνισμού, ίσως να μην πρόκειται τόσο για φοβία, αν και περιγράφεις σκηνές που ο ήρωας φοβάται να γράψει και ίσως αυτό το καλύπτει. Το υπερφυσικό του θέματος, και αυτό νομίζω είναι λίγο χαλαρό, αλλά στο σύνολο της είναι μια ιστορία που με ικανοποίησε και την διάβασα άνετα και ξεκούραστα.

 

 

Άσχετο αλλά μoυ θύμισε διάφορα πράγματα. Το θέμα της σκοτεινής πλευράς της συγγραφής το έχει θίξει πολλές φορές ο Κing και το αγαπημένο μου σχετικό του βιβλίο, είναι το "Dark Half", η επίδειξη, η συλλογή των θυμάτων στο τέλος, μου έφερε στο μυαλό το επίσης αγαπημένο μου "Dark rivers of the heart" του Κοοntz και το όπλο που χρησιμοποιεί ο Ντάστιν, την σειρά horror videogames, "Clock Tower."

 

 

Καλή επιτυχία...

Edited by SymphonyX13
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Την διάβασα και μου άρεσε πάρα πολύ. Θα συμφωνήσω με τον Δημήτρη ότι το υπερφυσικό είναι λίγο χαλαρό αλλά είναι μία πολύ καλογραμμένη ιστορία και, προσωπικά, η ατμόσφαιρα της υπόθεσης με έπιασε από την πρώτη στιγμή. Μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
mariosdimitriadis

Καλησπέρα Γιάννη!

 

Η ιστορία σου μου άρεσε πάρα πολύ! Ο εγκιβωτισμός που χρησιμοποιείς έξυπνα και με μαεστρία δίνει στο διήγημα μια άλλη χάρη και το κάνει τόσο πλούσιο όσο και χορταστικό. Πολύ ωραία η όλη ιδέα του ήρωα που επιτίθεται και τελικά σκοτώνει το δημιουργό του. Συμφωνώ με symphonyX13 για το dark half όπως και επίσης μου θύμισε προσωπικά την ταινία «ένας υπέροχος άνθρωπος» στη σκηνή που τα πρόσωπα του βιβλίου βρίσκονταν πίσω από τον γιατρό. Δεν δίνω καθόλου βάση στα λίγα εκφραστικά και συντακτικά λάθη και στο ότι δεν ήταν ακριβώς φοβία, διότι δεν επηρέασαν καθόλου τη συνολική μου άποψη για το διήγημα. Πολύ δυνατή ιστορία φίλε! Μπράβο!

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καλησπέρα, Γιάννη!

Λοιπόν, σε είχα σταμπάρει από τον διαγωνισμό εφ, κι όχι απλώς δεν απογοήτευσες, αλλά η συγκεκριμένη ιστορία είναι μια σαφής βελτίωση σε κάθε τομέα. Μπράβο σου!

 

Μου άρεσε η ιστορία, μου άρεσε η πλοκή, μου άρεσε η ιστορία μέσα στην ιστορία (γενικά είναι αδυναμία μου τέτοια κείμενα, με θέμα τη λογοτεχνία), καλογραμμένοι οι χαρακτήρες (ίσως να θέλει κάνα κοίταγμα ακόμη η σχέση του Νικήτα με την αδελφή του, σε σημεία φαίνεται λες κι εκείνη του μιλάει για να μάθουμε οι αναγνώστες πράγματα κι όχι επειδή θα το έλεγε όντως έτσι -π.χ. για τα μαλλιά που έχασε), οι διάλογοι στο μεγαλύτερο μέρος τους και γενικά η γραφή σου, μου άρεσε ο τρόπος που χρησιμοποίησες το φανταστικό στοιχείο, καθώς και η ατμόσφαιρα. Και ο τίτλος, ήταν από τους αγαπημένους μου του διαγωνισμού. Γενικά, όλα καλά δηλαδή.

Για το τέλος είμαι λίγο στο ντεμί, για να 'μαι ειλικρινής. Μου άρεσε ως ιδέα, αλλά κάτι με χαλάει στην υλοποίηση. Ο εκδότης θα δημοσίευε βιβλίο χωρίς επικοινωνία με τον συγγραφέα; Δεν ξέρω πώς πάνε αυτά βέβαια... Επίσης, ποιος σοβαρός επιμελητής θα άφηνε το συγκεκριμένο κουλό τέλος στο βιβλίο, με τον άνθρωπο από την άλλη εποχή να εμφανίζεται ξαφνικά, χωρίς να έχει προοικονομηθεί (εικάζω) σε όλο το υπόλοιπο μυθιστόρημα. Μπορεί να το ψειρίζω, αλλά αυτή ήταν η απορία μου :p. Θα προτιμούσα κάτι πιο διακριτικό, που εμείς θα καταλαβαίναμε το ίδιο τέλος, αλλά οι αναγνώστες στον κόσμο της ιστορίας σου δεν θα έμεναν έτσι ξεκρέμαστοι (ή να ήταν πιο διφουρούμενο).

Τέλος, για τον διαγωνισμό, ίσως να μπορούσες να το κεντράρεις καλύτερα στο θέμα. Εγώ νόμιζα ότι πήγαινες για συμβολισμό του writer's block, προσπαθώντας να το δικαιολογήσεις ως φοβία να συνεχίσει να γράφει, που θα μου άρεσε πολύ, αλλά τελικά δεν το αξιοποίησες ιδιαίτερα. Γενικά η ιδέα μπορεί άνετα να εμπλουτιστεί.

 

Συνολικά μένω με πολύ ωραία γεύση.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
GeorgeDamtsios

Γιαννή καλησπέρα κι από μένα.

 

 

 

Η ιστορία σου μού άρεσε πολύ. Θεωρώ ότι δούλεψε σωστά, τόσο σαν ανεξάρτητη ιστορία όσο και στο πλαίσιο του διαγωνισμού. Τα λαθάκια που εντόπισα ήταν αμελητέα και μάλλον εξαιτίας του περιορισμού λέξεων. Πχ, μερικοί διάλογοι είναι λίγο τραβηγμένοι για να μας εξηγήσουν εμάς πράγματα, πράγματα όμως που οι χαρακτήρες δε θα τα έλεγαν αναμεταξύ τους. (Εγώ ας πούμε δε θα έλεγα στους γονείς μου ότι μένω στην οδό τάδε, αφού θα το ήξεραν ήδη για μένα). Δε λέω ότι έγραψες κάτι τέτοιο φυσικά, θέτω ένα παρατραβηγμένο παράδειγμα για να σου πω τι εννοώ. Να πω επίσης ότι γίνεται σαφές στα μάτια μου ότι αν την ιστορία τη δουλέψεις εκτός πλαισίου λέξεων και την απλώσεις λίγο περισσότερο, όλα αυτά θα τα διορθώσεις και χωρίς να σου τα πει κανείς.

 

Να πω επίσης ότι και το τέλος της είναι ωραίο, αλλά αναγκαστικά λίγο παρατραβηγμένο. Έθεσα στον εαυτό μου μερικά ερωτήματα αληθοφάνειας και λογικής αλληλουχίας επί τούτου, ερωτήματα που σου επισήμανε και κάποιος ακόμα παραπάνω. (Νομίζω ο Μορφέας).

 

Η ουσία εδώ είναι ότι εμφάνισες μια άρτια ιστορία, που το βασικό της γνώρισμα είναι η πολύ καλή της ατμόσφαιρα που με τράβηξε μέχρι το τέλος. Από μένα πολλά μπράβο, ήταν από τις καλύτερες της δωδεκάδας.

 

 

 

Καλή επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Καλησπέρα Γιάννη, επειδή είχα την ευκαιρία να σου αναφέρω τις σκέψεις μου εκτός φόρουμ, θα είμαι λακωνικός.

Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα φαν του gore, οι σκηνές λειτούργησαν κι αυτό έχει σημασία. Υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα αναληθοφάνειας στη συγγραφική φύση του χαρακτήρα, που κάνει την ιστορία να μη λειτουργεί για μένα ως έχει. Η ιδέα

με τον φόβο του συγγραφέα για τον χαρακτήρα της ιστορίας είναι λίγο φορεμένη στη λογοτεχνία του είδους -τα παράπονα στον Κινγκ που το 'χει ξεχειλώσει-

όμως το σημαντικό είναι το εξής: Η καρδιά της ιστορίας είναι καλογραμμένη και με σωστή διακύμανση των σκηνών, η ατμόσφαιρα που επιθυμούσες υπάρχει και οι δυο βασικοί χαρακτήρες δουλεύουν μια χαρά. Αυτό έχει σημασία: όσο και να έχει χρησιμοποιηθεί μια ιδέα, η εκτέλεση και οι χαρακτήρες παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο. Το διήγημα ώς έχει είναι ένα πολύ ωραίο αμάξι με ξεφούσκωτα λάστιχα. Αν το κομμάτι του χαρακτήρα ως συγγραφέα ξαναγραφτεί, η ιστορία θα τρέξει.
Καλή επιτυχία!

Edited by DinMacXanthi
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Natasha

Γιάννη γεια σου!

 

Η ιστορία σου είχε πολυ καλη αλληλουχία σκηνών και ταιριαστή ατμόσφαιρα. Ακομη και οι gory σκηνές λειτούργησαν μια χαρα για μενα.

 

Αυτο που κρατάει πίσω το διήγημα ειναι η αληθοφάνεια στη ζωή και το επάγγελμα του συγγραφέα, όπως έγραψαν και άλλοι σχολιαστές, τα περι εκδοτικής πραγματικότητας δηλαδη.

 

Αν δουλέψεις αυτο το κομματάκι θα κανεις την ιστορία σου ακομη καλύτερη!

Edited by Natasha
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Μου άρεσε πάρα πολύ η ισορροπία στην εναλλαγή των δύο ιστοριών (του Ντάστιν και του συγγραφέα), η έκταση που δίνεις σε κάθε κομμάτι και ο ρυθμός της ιστορίας. Με λίγα λόγια η δομή ήταν ακριβώς αυτή που έπρεπε για να διαβαστεί γρήγορα και απερίσπαστα η ιστορία.

 

 

 

Από άποψη χαρακτήρων και πλοκής ήταν επίσης καλό. Αν πρέπει να σχολιάσω κάτι είναι το τέλος του μυθιστορήματος: αν διάβαζα ένα μυθιστόρημα τρόμου που στο τέλος ο πρωταγωνιστής εξαφανιζόταν και εμφανιζόταν ένας άγνωστος από το μέλλον στη θέση του... Δε νομίζω να το έπαιρνα πολύ θετικά.

 

Η σκηνή με τον ψυχίατρο και τους άλλους από πίσω του ήταν από τα καλύτερα σημεία.

 

Η ερώτησή μου είναι η εξής: αφού του 'χε κάνει τη ζωή κουδούνι ο Ντάστιν... Γιατί δε τον σκότωνε στο βιβλίο να τελειώνει; Και να γράψει κάτι άλλο μετά. Ή να αλλάξει δουλειά - προκειμένου να μην υποφέρει.

 

 

Edited by Silvertooth
προσθήκη spoiler
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλημέρα  συνονόματε2

 

Γενικά απ'ό,τι βλέπω η ονοματάρα μας τα έχει πάει αρκετά καλά σε αυτό τον διαγωνισμό. 

Εξαιρετικό διήγημα που με κράτησε στην τσίτα καθ'όλη την ανάγνωση.

Εγώ θα διαφωνήσω με τους φίλους παραπάνω:

 

 

Ναι, το τέλος του  ψευτοβιβλίου είναι λίγο ΄κουλό', αλλά έχω διαβάσει πολύ πιο περίεργα πράματα. Ίσως, βέβαια, να είναι κάπως πιο 'προχώ' για την Ελλάδα μας, επειδή το είδος δεν έχει  διαδοθεί ακόμα υπερβολικά πολύ.  Θα μπορούσα να το δω  άνετα σαν τέλος από κάποιον new weird συγγαφέα  από Αμέρικη ή Αγγλία ξέρω 'γω...

 

 

Θα συμφωνήσω  πάντως με την Μάγδα στο τελευταίο της ερώτημα. Ενώ το διάβαζα κι εγώ το ίδιο πράγμα σκεφτόμουνα :)

 

Δεν έχω κάτι αρνητικό να πω. Μόνο η παρακάτω ατάκα μου στάθηκε πολύ στην ανάγνωση

«Γυναίκα είμαι, μανάρι μου, τι περίμενες. Λέγε τι έχεις τώρα».

 

Δεν έχω ακούσει καμία  αδερφή να αποκαλέι μανάρι τον αδερφό της :p

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

 

 

Μ’ άρεσε η ιδέα. Αυτό το μια ιστορία μέσα στην ιστορία δημιουργούσε ένα ωραίο μυστήριο για το πώς και ποια ιστορία θα επηρέαζε την άλλη. (Νομίζω, βέβαια, ότι ξέραμε καλά ότι η ζυγαριά έκλινε προς τον μικρό κηπουρό). Παρόλ’ αυτά ευχαριστήθηκα το πώς, σιγά-σιγά, το βιβλίο άρχισε να μπαίνει στη ζωή του Νικήτα, να γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ζωής του, ώσπου τελικά έγινε ένα μ’ εκείνον.

 

Καλογραμμένο και ατμοσφαιρικό, όπως του έπρεπε. Λίγο οι διάλογοί σου θέλουν μια μικρή προσοχή για να γίνουν πιο φυσικοί. Επίσης, υπάρχουν καναδυό αλλαγές οπτικής γωνίας στην αφήγηση, οι οποίες δεν χρειάζονται και χαλάνε τη ροή της εστιασμένης αφήγησης. Είναι πολύ εύκολο να διορθωθεί αυτό.

 

Αυτό που αναφέρουν κι άλλοι, για τις ευκολίες σχετικά με την εκδοτική τύχη του βιβλίου, ισχύει. Κάτι άλλο που θα μπορούσες να κάνεις, για να το αποφύγεις αυτό, είναι να πεις ότι το βιβλίο βρέθηκε ολοκληρωμένο και εκτυπωμένο πάνω στο γραφείο του Νικήτα κι αυτός από τότε είναι άφαντος. Δεν σε νοιάζει και τόσο η έκδοση εδώ. Και το βιβλίο και πάλι θα μπορούσε να πάρει διαστάσεις θρύλου, από αυτούς που αναζητούν την ολοκληρωμένη ιστορία.

 

Όσον αφορά τη φοβία, δεν ξέρω τι ακριβώς είχες στο μυαλό σου. Αυτό που μπορώ να σκεφτώ είναι πως, αρχικά τουλάχιστον, ο Νικήτας φοβόταν πως δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει το έργο του κι ο φόβος της αποτυχίας του Νικήτα ήταν αυτός που ζωντάνεψε τον Ντάστιν, επειδή ο μικρός κηπουρός ήθελε να πει την ιστορία του. Αν και δεν βλέπουμε συμπτώματα φοβίας, για σένα…

 

…η φοβία σου: Atychiphobia

 

Καλή επιτυχία!

 

 

Edited by Mesmer

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Προσωπικά δεν μου αρέσουν οι ιστορίες με συγγραφείς, αλλά ο κόκκινος κήπος ήταν μια καλογραμμένη ιστορία με πολύ καλό ρυθμό.

 

 

 

 

 

Στα θετικά:

  • Η δράση που αρχίζει σχεδόν αμέσως.

  • Οι δυνατές εικόνες της φρίκης. Το ανατριχιαστικό τέρας. Η πριγκίπισσα. Ο κόκκινος κήπος. Αυτές οι εικόνες είναι για μένα το μεγαλύτερο πλεονέκτημα αυτής της ιστορίας.

  • Αγαπημένη φράση: Να δεις που στο τέλος θα μου απαντήσει κι όλας ,

 

 

Στα αρνητικά:

  • Δεν μιλάμε για φοβία, αλλά για σχιζοφρένεια.

 

 

 

 

 

 

Καλή επιτυχία Γιάννη!!!

Edited by Γιώργος77
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Björne

Καλησπέρα κι από μένα Γιάννη

 

 

 

Πολύ καλογραμμένη και δυνατή η ιστορία σου. Βρήκα ενδιαφέρον το τρικ με τον συγγραφέα. Μου ήρθε στο μυαλό η αγαπημένη μου σεζόν στο supernatural που ο προφήτης έγραφε κάτι και εκείνο γινόταν. Βέβαια εκεί συνέβαινε γι' άλλο λόγο, but you've got the point.  ;-)

 

Δεν έχω να δηλώσω κάτι άλλο, θεωρώ πως είναι άρτια.

 

Συνέχισε την καλή δουλειά!

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια κι από μένα! Μία από τις καλύτερες ιστορίες σου ήταν αυτή, ίσως και η καλύτερή σου.

 

Δεν μπόρεσα βέβαια να καταλάβω αν ο Νικήτας ήταν φοβικός ή ψυχωσικός, σχιζοφρενής, όπως και αν λέγεται. Νομίζω δεν ήταν φοβία αυτό. Δηλαδή, αν μου έσκαγες ένα φλας μπακ με κάποιον αγαπημένο του να τραυματίζεται ή να αυτοκτονεί με ψαλίδια θα με είχες περισσότερο. Θα μπορούσες να κάνεις μία σύνδεση επαρκή, όπου πάνω της να στηθεί η φοβία του ανθρώπου αυτού. Και μάλλον -μάλλον, εφόσον πρόκειται για ιστορία υπερφυσικού τρόμου, ούτε ψυχωσικός είναι ο Νικήτας. Απλώς ζωντανεύουν, άγνωστο γιατί, οι ιστορίες του και τον δολοφονούν. Στα πολύ θετικά η εναλλαγή μυθιστορήματος/ πραγματικότητας. Και εμένα μου άρεσε το τέλος του βιβλίου, μέσα στο οποίο βρέθηκε, τελικά ο ίδιος ο συγγραφέας.

 

Στα συν και ο τίτλος της ιστορίας.

Καλή σου επιτυχία!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα σε όλους! Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας και τις κριτικές σας. Ομολογώ οτι οι περισσότερες με χαροποίησαν ιδιαίτερα γιατί ειδα ότι υπάρχει βελτιώση από τα κείμενα που έγραφα πριν αρκετούς μήνες και το διαπιστώνει αρκετός κόσμος. Το sff βοήθησε πάρα πολύ σε αυτό και πιστέψτε με συνεχίζει και το κάνει ;)

Ομολογώ ότι είχα άγχος για το συγκεκριμένο διήγημα. Το κατά πόσο θα βγει εντός θέματος (που τελικά είχε τα κενά του), κατά πόσο θα πετύχω τον "εγκιβωτισμό" όπως λέγεται (που μάλλον το πέτυχα) και αν τελικά η έλλειψη αληθοφάνειας θα ξενίσει (που μάλλον ξένισε λίγο).

Μιας και τα περισσότερα σχόλια που κάνατε έχουν πολλά κοινά στοιχεία, θα απαντήσω σε όλους.
Η αλήθεια είναι ότι δνε περίμενα να σας αρέσει τόσο η ιστορία του Κηπουρού και στο τέλος θα καταλήξω να κάνω sequel όχι για τον Νικήτα αλλά για τον Ντάστιν :p Η αλήθεια είναι ότι ο τρόμος με γοητεύει πάρα πολύ σαν συναίσθημα στα βιβλία και είμαι πολύ αυστηρός σε αυτά που γράφω για να το πετύχω. Σίγουρα σε τόσες λίγες λέξεις θέλει πολύ προσπάθεια για να πετύχεις κάτι τέτοιο και χαίρομαι αν σε ένα βαθμό το πέτυχα.

Οι διάλογοι μου γενικά θέλουν δουλειά γιατί μένω πολύ στον προφορικό διάλογο και δεν μπορώ να το αποτυπώσω σωστά στο γραπτό.
Τώρα το κομμάτι το οποίο φαντάζομαι χάλασε αρκετούς ήταν η αναληθοφάνεια με την έκδοση του βιβλίου και το τέλος. Να επισημάνω ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί σας, και με τον Κωνσταντίνο που μου το ανέλυσε σωστά σε μεταξύ μας συνομιλία, ότι με τίποτα δεν ισχύει κάτι τέτοιο στα πραγματικά δεδομένα. Κανείς εκδότης δεν έχει τέτοια επαφή με τον συγγραφέα, κανένα βιβλίο δεν αποκτάει έτσι εύκολα τέτοια αναγνώριση πόσο μάλλον χωρίς να μεσολαβήσουν άπειρα στάδια επιμέλειας και κοψίματος. (εκτός κι αν είσαι ο King ή ο Martin).

Ο σκοπός μου ήταν να φανεί λίγο το "υπερφυσικό" κομμάτι στο θέμα της επιτυχίας του βιβλίου. Ότι δεν έγινε τυχαία best seller και ότι φυσικά δεν θα γινότανε αν δεν υπήρχε το σκηνικό με τον Ντάστιν και τις παραισθήσεις. Ίσως ήθελε περισσότερη διαφάνεια κάτι τέτοιο, να περιγράψω πως αυτό επηρρέασε το κοινό και τον εκδότη ια να το λατρέψουν αλλά το θέμα θα ξέφευγε μετά και φυσικά δε θα χωρούσαν και οι λέξεις.
Θεωρώ πολύ σημαντική την αληθοφάνεια σε ιστορίες αλλά από την άλλη όταν μπλέκει το υπερφυσικό μέσα, θέλω τα πράγματα να τα αφήνω λίγο στην σφαίρα της φαντασίας. Είναι σαν να λέω "Μα πως ένα χαλί στον Υφαντόκοσμο μπορεί να ξεδιπλωθεί τόσο πολύ και να κρύβει έναν κόσμο μέσα;" και να καταστρέψω το καλύτερο βιβλίο τρόμου/φαντασίας που έχω διαβάσει ποτέ :p

Σε γενικά πλαίσια όμως ήταν μία πολύ εμπειρία και εύχομαι να υπάρξουν αντίστοιχες και καλύτερες στο μέλλον.
Σας ευχαριστώ και πάλι ;)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Γιάννη καλησπέρα,

 

Όταν σχολιάζεις τελευταίος, όπως εγώ τώρα, συνήθως δεν έχεις προσθέσεις κάτι επιπλέον. Την ιστορία σου την ευχαριστήθηκα και δεν μπορώ να βρω κάποιο αρνητικό στοιχείο σε αυτή. Έχει όλα τα απαιτούμενα στοιχεία που πρέπει να έχει μια ιστορία τρόμου και αυτό μου αρκεί.

 

Ο τίτλος της μου θύμισε μια πρόσφατη δική μου ιστορία τρόμου (Η κόκκινη λίμνη). Αν θες και έχεις ελεύθερο χρόνο σου προτείνω να τη διαβάσεις!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Βαγγελη την εχω διαβασει την ιστορια σου και αν θυμασαι σχολιασα κι ολας ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα φίλε Γιάννη!:)

Λοιπόν, θα είμαι λακωνικός: για την συγκεκριμένη ιστορία δεν μπορώ να βρω κάτι αρνητικό να σου επισημάνω!

Διαβάστηκε πολύ ευχάριστα, ήταν ατμοσφαιρικότατη, με σωστή ροή και εναλλαγή των σκηνών, σε σημείο που μ' έκανε να αναρωτηθώ στο τέλος: τι, μόνο 3800 λέξεις ήταν; Πως κατάφερε να τα χωρέσει όλα αυτά σε τόσο λίγο χώρο; Χίλια μπράβο γι' αυτό, εγώ αμφιβάλω αν θα μπορούσα ποτέ να πετύχω κάτι παρόμοιο. Χρησιμοποίησες εξαιρετικά επίσης την εμμονή (και την ανυπομονησία) που έχουμε εμείς όλοι οι συγγραφείς να τελειώσουμε τις ιστορίες που πλάθουμε στο μυαλό μας. Έξυπνο και τρομακτικό, με τον δικό του τρόπο. Το κλισέ του τέλους, δεν  με ενόχλησε διόλου: ίσα ίσα το βρήκα ταιριαστό. Σωστές δόσεις ατμόσφαιρας και gore, γενικώς όλα λειτούργησαν πρίμα.

Νομίζω στο έχω ξαναπεί, όμως θα επιμείνω: εσύ είσαι φτιαγμένος για να γράφεις τρόμο. :cool2:

Η καλύτερη ιστορία που έχω διαβάσει από εσένα, αναμφίβολα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Φίλε, Γρηγόρη, σ' ευχαριστώ πολύ :)
Ο κήπος παραμένει μία από τις αγαπημένες, πρώτες ιστορίες μου, καθώς e;ixe καταφέρει να βγάλει αυτό ακριβώς που είχα στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. Πολλές φορές ανατρέχω στη συγκεκριμένη ιστορία για να θυμηθώ πράγματα που ίσως χάνω ή δε μπορώ να βρω στις σύγχρονες ιστορίες.
Χαίρομαι που σου άρεσε και που δεν δείχνει το "πρώιμο" στυλ γραφής μου.

Τώρα, για το αν είμαι φτιαγμένος να γράφω τρόμο, υπάρχει εδώ φανατικός μου αναγνώστης(λολ) ο οποίος επιμένει πως ό.τι γράφω καταλήγει σε φάντασυ. Αποφασίστε :p

Edited by Ballerond
  • Haha 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Βρε άκου που σου λέω, τίποτα δεν είναι τυχαίο: άνθρωπος που αγαπάει (κι εκτιμάει) Silent Hill 2, μετά από τόσα χρόνια που πρωτοκυκλοφόρησε, κάτι ξέρει παραπάνω!:p

Από τις πρώτες σου ιστορίες ήταν αυτή;:o

Μπράβο ρε Γιάννη!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..