Jump to content
Ιρμάντα

Homo sapiens vs Homo fictus

Recommended Posts

wordsmith

Το έχω κάτι χρόνια αυτό το Aspects of a novel και ακόμα να το διαβάσω (περιμένω το επόμενο writer's block, γιατί τα βιβλία δγ με βοηθάνε να ξεμπλοκάρω).

 

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Εγώ θα έκανα άλλη κατηγοριοποίηση, αλλά οπωσδήποτε βοηθάει το να υπάρχει μια οποιαδήποτε κατηγοριοποίηση, μια λίστα με τους τομείς της ζωής και της προσωπικότητας κάποιου που πρέπει να δείξεις για να τον κάνεις πειστικό και αληθοφανή (και να βγάλεις και μια ιστορία από κει μέσα). Μου έρχεται στο μυαλό και η απλούστερη κατηγοριοποίηση που έχω ακούσει: του Σακελλάριου, ο οποίος είχε πει ότι όλες οι ιστορίες (μπορούν να) αρχίζουν από το ότι "ένας αγαπάει μία".

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Το κείμενο βασίζεται στο Aspects, δεν είναι αυτούσιο.

 

Κάποτε, πάνε χρόνια, τότε που ήμουν στο Μόναχο, είχαμε βγει ένα βράδυ στο Freiheit (όλοι εκεί βγαίνουν) και βρίσκω στο δρόμο μία κούτα με παλιά βιβλία. Όλα γερμανικά, εκτός από αυτό. Aspects of a Novel. Παλιά έκδοση, χαρτί κατακίτρινο, σαν γριμόριο.

Ένα μονάχα βιβλίο σε γλώσσα που μπορούσα να διαβάσω, και το ανακαλύπτω σε ξένη χώρα, πεταμένο στο δρόμο. Τυχαίο;

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ωραίο άρθρο, αν και διαφωνώ στα πιο σημαντικά κομμάτια του. Είναι ωραίο γιατί δίνει τροφή για σκέψη.

 

Διαφωνώ σε ό,τι λέει (δεν κατάλαβα, ο συγγραφέας του βιβλίου ή εσύ; ) για τον ζωντανό (εγώ θα τον λέω έτσι, γιατί, ακόμη κι αν κάποιος είναι νεκρός πια, κάποτε έζησε, ενώ ο μυθιστορηματικός δεν έζησε ποτέ) άνθρωπο. Ο ζωντανός άνθρωπος δεν είναι πάντα -δεν είναι όλοι- χλιαρός σε συναισθήματα και αντιδράσεις, πράξεις. Υπάρχουν αμέτρητοι παθιασμένοι άνθρωποι, τόσο παθιασμένοι που οι άλλοι τους λένε τρελούς ή προβληματικούς με οποιονδήποτε τρόπο. Υπάρχουν ηρωικές φιγούρες, ναι, πάντα υπήρχαν, και σ' αυτό διαφωνώ με μια φίλη μου και την αγαπημένη της αγγλίδα συγγραφέα "όλα στη ζωή είναι πιο ήπια, ποτέ δεν ξεσπάνε, δεν γίνονται ηρωικά ή εκρηκτικά". (Τι λες; Μα, τι λες; )

 

Δεν θέλω να απαριθμήσω τους ανθρώπους που κάνουν, για παράδειγμα, πολύ επικίνδυνα επαγγέλματα (ας μην κοιτάμε μόνο μακριά, στο παρελθόν και τους πολεμιστές, σωτήρες ή κι εγώ δεν ξέρω ποιους άλλους). Δεν μας φτάνει μια σελίδα.

Ή παραδείγματα του πόσο δυνατά αγαπούν κάποιοι, ή, ναι, ακόμα και μισούν. Θέλω μόνο να τονίσω ότι η ζωή είναι μια μεγάλη περιπέτεια και αν ο σύγχρονος άνθρωπος βγει από τη βολική του "ασφάλεια" και κοιτάξει γύρω του (και ακόμη παραέξω) θα το καταλάβει. Η κάθε στιγμή, η κάθε ανάσα είναι ένα θαύμα, μια οργασμική στιγμή όπου τα πάντα αλλάζουν, αναπνέουν, πεθαίνουν, γεννιούνται και δεν υπάρχει τίποτα σταθερό.

 

 

 

edit: ορθρογραφία

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Τα πιο σημαντικά κομμάτια δεν είναι δικά μου. Ο διαχωρισμός μεταξύ homo sapiens και homo fictus. Αυτά με τα οποία διαφωνείς, Άννα, είναι απόψεις του συγγραφέα. Με την άποψη του συγγραφέα όμως εγώ γενικά συμφωνώ. Δεν είναι η πλειοψηφία που βιώνει αισθήματα σε μυθιστορηματική ένταση. Ότι έχω δει (και ζήσει) εξαιρέσεις είναι δεδομένο. Μιλώ μονάχα για την πλειοψηφία εδώ, και μιλώ μονάχα από όσα και όσους έχω γνωρίσει. 'Οπως πιθανότατα, μιλά και ο συγγραφέας. (Αφού σας άρεσε τόσο το άρθρο νομίζω θα ανεβάσω νωρίτερα τη συνέχειά του.)

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Υποθέτω ότι αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας είναι ότι ο γενικός κανόνας στη ζωή είναι η ηπιότητα και το μέτρο, όλοι μπορεί να είναι ηρωικοί, παθιασμένοι, βαθιά ερωτευμένοι σε κάποια στιγμή αλλά γενικά αυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι το μέτρο. Ενώ σε έναν φανταστικό χαρακτήρα, σε ένα μυθιστόρημα επιλέγεις και παρακολουθείς το σημαντικό κομμάτι, την μια (και μόνη φορά ίσως) που στάθηκε γενναίος, ήρωας και πάει λέγοντας. Βλέπεις τα σημαντικά μόνο.

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Μου άρεσε πολύ αυτό το άρθρο, καθώς δίνει τροφή για σκέψη πράγματι..!

Για μένα ο homo fictus εκλαμβάνεται από τον αναγνώστη ως ένα είδωλο του εαυτού του, ή μάλλον καλύτερα ενός παράλληλου εαυτού που εξελίχθηκε διαφορετικά από το πως έτυχε να διομορφωθεί η αληθινή προσωπικότητα του σήμερα. Είναι μια ματιά προς έναν άλλο κόσμο, σε ένα άλλο πότε, σε ένα άλλο αν. Μια... διέξοδος ή μια κρυφή ματιά σε μια άλλη άλλη ζωή που θα μπορούσες να είχες ζήσει. Επομένως, όσο ο συγγραφέας κάνει καλή δουλειά με το να αποδίδει τα συναισθήματα που συγκινούν τον αναγνώστη, η ταύτιση είναι αναπόφευκτη και τα συναίσθηματα έντονα, καθώς θυμίζουν την κορύφωση που είχε αποκτήσει ο ίδιος κάποια στιγμή στη ζωή του.

Όμως,όπως όλα τα είδωλα, όσο αληθοφανή κι αν είναι, δεν παύουν να είναι ψεύτικα. Κι αυτό γιατί τους λείπει η αυτόβουλη ελευθερία, η αλληλεπίδραση και ο αυθορμητισμός. Επίσης δεν θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις τον homo fictus πιο ζωντανό ή πιο οικείο από κάποιον άλλο άνθρωπο γιατί η θεμελιώδης σχέση του αναγνώστη μαζί του στηρίζεται στο ''εγώ'' κι όχι στο ''αυτός''.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..