Jump to content
Sign in to follow this  
Bioseed

Ο εφιάλτης

Recommended Posts

Bioseed

Όνομα Συγγραφέα: Βioseed
Είδος: φαντασία
Βία; Οχι
Σεξ; Οχι
Αριθμός Λέξεων:1713
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Μια πειραματικη ιστορια (βασισμενη σε αληθινα γεγονοτα). Χτυπηστε ανελεητα :)
 

 

 

 

O εφιαλτης:

 

 

Tις προάλλες είχα δει ένα από τα πιο περίεργα όνειρα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Ήμουνα λέει ξαπλωμένη στον καναπέ του σπιτιού μου  -- εκεί που όντως ήμουνα ξύπνια και στην πραγματικότητα όταν με πήρε ο ύπνος – και με παρατηρούσα από ψηλά, περίπου στο ύψος του ταβανιού. Τότε είδα τoν κακομαθημένo γάτo μου να πλησιάζει τον εαυτό μου που ήταν στον καναπέ και να προσπαθεί να ανέβει πάνω μου για να με ενοχλήσει απαιτόντας χάδια όπως έκανε πάντα ,αλλά και πάλι ο εαυτός μου από κάτω δε φαινόταν να μπορούσε να ξυπνήσει με τίποτα! Είχα αγχωθεί σαν παρατηρητής που ήμουν επειδή μπορούσα μόνο να αιωρούμαι σε εκείνο στο σπίτι από ψηλά χωρίς να μπορούσα να ακουμπήσω τίποτα μέχρι που είδα μια σκιά να προσπαθεί να μπει από την τζαμένια πόρτα της κουζίνας.  Προσπαθούσα να φωνάξω και να προειδοποιήσω τον εαυτό μου για τον κίνδυνο , ποιος ξέρεις ποιος να ήταν μέσα στο μεσσημέρι, στην αρχή δεν έβγαινε φωνή από μέσα μου αλλά μετά από πολύ πίεση κατάφερα και έβγαλα μια απότομη τσιρίδα.!

 

Τότε εκείνη την ώρα ξύπνησα και είδα μπροστά μου τον αδερφό μου να με κοιτάει χλωμιασμένος από τον φόβο του μην έπαθα τίποτα, λίγο πριν μου ζητήσει συγνώμη που μπήκε απότομα στο σπίτι από την κουζίνα και με ξύπνησε από τον θόρυβο. Αυτό που με τρόμαξε όμως σε αυτή την ιστορία δεν ήταν ο Γιωργάκης που για άλλη μια φορά ξέχασε τα κλειδιά του και μπήκε σαν διαρήκτης από την εξώπορτα της κουζίνας, αλλά το γεγονός ότι πάνω μου είχα τoν κακομαθημένo και πλέον ξαφνιασμένo γάτo μου κάθως και πως όντως άκουσα μια κραυγή στο αυτί μου 1 δευτερόλεπτο πριν ξυπνήσω, την δικιά μου κραυγή..

 

Ήταν όνειρο άραγε αυτό που έζησα ή μήπως ήταν αληθινό και χωρίστηκε το σώμα από την ψυχή μου? Αληθινό ξε-αληθινό αυτό που ξέρω είναι ότι για άλλη μια φορά ξύπνησα τρομαγμένη από τον ύπνο μου.

Είναι πολύ περίεργα τα όνειρα πάντως και η επιστήμη δυσκολεύεται για την ώρα να τα μελετήσει επειδή όλες οι εμπειρίες των ονείρων είναι αυστηρά βιωματικές και προσωπικές ταυτόχρωνα. Δεν είναι σαν μια ίωση πχ που έχει κάποιος και την περιγράφει στον γιατρό με τον τελευταίο να βγάζει το πόρισμα του από εξετάσεις και αποδείξεις που υπάρχουν πάνω και μέσα στο σώμα μας. Με τα όνειρα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική επειδή ακόμα και η ίδια η περιγραφή που θα δώσουμε σε έναν.. ονειρολόγο θα είναι με βάση την δικιά μας οπτική. Και ναι, η επιστήμη δεν δέχεται προσωπικές οπτικές και εικασίες.

 

Το πιο συγκλονιστικό ὀνειρο που έχω δει στη ζωή μου ήταν η πρώτη μου επαφή με τον κόσμο των περίεργων ονείρων ήταν κοντά στην περίοδο που είχε πεθάνει ο αγαπημένος μου παππούς. Που λές τον θυμάμαι να με πλησιάζει , να μου χαμογελάει και να μου λέει “έχει ωραία μέρα, έλα να πάμε μια βόλτα, όπως σε πήγαινα παλιά όταν ήσουν μικρούλα ακόμα. Θέλει να σε δει και η γιαγιά..της έλειψες..”. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι στο όνειρο εκείνο, η μέρα παραήταν όμορφη και φωτεινή  και έμοιαζε καλοκαίρι παρόλο που είμασταν μέσα στον χειμώνα. Παντού γύρω μου υπήρχαν χρώματα , υπήρχε μια ηρεμία, ήταν μια αφύσικα τέλεια μέρα που δε μπορεί να ήταν αληθινή. Πήγα με τον παππού στο πάρκο μια μικρή βόλτα εκείνη την ηλιόλουστη μέρα όπως με πήγαινε και αυτός παλιά ,παρέα με την αχώριστη Μάρθα πάντα που σχεδόν μόνη της έβαλε το λουρί στο κολάρο τηυ μόλις με είδε να ετοιμάζομαι για έξω. Θυμάμαι κάποια στιγμή μετά το πάρκο που ήταν γεμάτο παιδιά και περιστέρια, περπατήσαμε λίγο πιο κάτω στη στάση για να πάρουμε το λεωφορείο. Παρατήρησα πως όταν έφτασε το λεωφορείο ,από τα παράθυρα του οι επιβάτες του ήταν ηλικιωμένοι και περίεργα άτομα που μου ήταν όλα άγνωστα.  Θυμάμαι μια γιαγιά να με κοιτάει με θλιμένο ύφος μέσα από το παράθυρο , την ώρα που κρατούσε αγγαλιά έναν κατάμαυρο γάτο που μου φάνηκε ότι με κοίταζε με μίσος. Αυτή ήταν η πρώτη προειδοποίηση ότι μάλλον κάτι κακό θα συνέβαινε.Την ώρα που ήμουν έτοιμη να ανέβω ένοιωσα ένα ανακάτωμα στο στομάχι μου και μια φωνή μου μέσα μου έλεγε ότι πρέπει να τρέξω όσο πιο μακρυά γίνεται από αυτό το λεωφορείο. Η Μάρθα γάυγιζε έντονα και μου τράβαγε έντονα το χέρι με το λουρί του μακρυά από τον τρομαχτικά χαμογελαστό οδηγό του λεωφορείου που μου έκανε νόημα να μπω μέσα όσο με κοίταγε με ένα πολύ περίεργο βλέμμα στα μάτια. Ο παππούς πάλι μου έλεγε να ανέβουμε γιατί η γιαγιά με περίμενε... Πολυ με τρομαζε εκεινη η φραση.

 

Κάποια στιγμή η Μάρθα ατιθαση οπως ειναι λύνεται και τρέχει βγάζοντας γαυγισμα και κλάμμα χαρας/ελευθεριας προς τον απέναντι δρόμο που είναι γεμάτος αυτοκίνητα. Μπροστά στα μάτια μου συμβαίνει το μοιραίο και την ώρα που τρέχω κλαίγοντας στη μεση του δρομου ουρλιάζοντας  “Μαρθααα!!!Οχιιι!!!” κοντά της.  Κάπου σε εκείνο το σημείο ξύπνησα βγάζοντας μια κραυγή τρόμου, λουσμένη στον ιδρώτα με την καρδιά μου να βαράει σαν τύμπανο.

 

Εκείνη την ώρα ξύπνησε και η μάνα μου από την κραυγή που έβγαλα και μπήκε μέσα στο δωμάτιο μου για να με συνεφέρει με ένα ποτήρι νερό! Θυμάμαι από το σοκ που είχα δεν μπορούσα να ανάψω καλά καλά τον διακόπτη για το φως δίπλα μου ούτε μπορούσα να διακρίνω τι ώρα ήταν. Αυτο το όνειρο παραήταν αληθινό για εμένα και ήδη ένοιωθα μικρές ζαλάδες και πόνους στο κεφάλι. Ειναι περιττό να πω πως δεν κοιμήθηκα το υπόλοιπο βράδυ ε? Είχα την Μάρθα δίπλα μου όμως που κούναγε χαμογελαστή και ατάραχη την ουρά της και αυτό με χαροποιούσε. Η Μάρθα ήταν η καλύτερη τετράποδη φίλη που είχα ποτέ μου, από κουταβάκι την μεγάλωσα , και μόνο η σκέψη ότι έστω και στον εφιάλτη την έχασα ήταν αρκετή για να με σοκάρει.

Αλλά δεν ήταν η μόνη φορά που είδα εκείνον τον εφιάλτη με το λεωφορείο και τον παππού. Δυστηχώς άνηκε στους επαναλαμβανόμενους εφιάλτες και για κάμποσα βράδυα μέσα στη βδομάδα έβλεπα το ίδιο όνειρο, με μερικές μικρές παραλλαγές πάντα αλλά με το ίδιο τέλος. Και πάντα τα βράδυα ξύπναγα τρομαγμένη και σοκαρισμένη με την μαμά που πλέον είχε συνηθίσει την κατάσταση και ήταν σχεδόν πάντα δίπλα μου όταν ξυπνούσα για να με συνεφέρει. Πόσο καλά με ήξερε.

 

Το χειρότερο κομμάτι όμως σε αυτή την ιστορία είναι ότι μάλλον απέκτησα και ψυχοσωματικά από όλο αυτό. Η αλήθεια είναι πως πάντα είχα θέμα με ψυχοσωματικά προβλήματα , όχι μεγάλα βέβαια που να χρειάζονται αγωγή, αλλά ας πούμε σε περιόδους που πάθαινα μικρές εξάρσεις κατάθλιψης ή πέρναγα μεγάλες στεναχώριες ένοιωθα πόνους στο σώμα μου. Αυτό συνέβη και εκείνο τον καιρό , ένοιωθα αραιά που και που , πότε έντονους πότε μικρούς, σπασμωδικούς πόνους στο στομάχι μου που άμα ήμουν άτυχη αυτοί οι πόνοι μεταφέρονταν και σε άλλα μέρη του σώματος μου.

Τα βράδυα λοιπόν δε κοιμόμουνα καλά αλλά δε μπορώ να πω ότι το ίδιο συνέβαινε και την ημέρα! Για ένα πολύ μεγάλο διάστημα όλα φαινόντουσαν να πήγαιναν τέλεια στη ζωή μου! Η δίαιτα μου έπιασε αμέσως και έχασα κιλά πολύ γρήγορα, πέρασα όλα τα μαθήματα του πτυχίου, τα ξαναβρήκα με τον παλιό μου έρωτα μέσα σε λιγες μερες (χώρισε την άλλη ξαφνικά για να είναι μαζί μου!) καθώς και το καλύτερο: Η Μάρθα μας έκανε κουταβάκια..!! Και νομιζα πως η στρουμπουλη κοιλιτσα ηταν απο το πολυ φαί!

 

Η μεγαλύτερη έκπληξη όμως συνέβη όταν στη δουλειά μου αποφασίσανε να με κάνουνε αντιπρόσωπο εταιρείας  για να κάνω προσφορές στις επιχειρήσεις-πελάτες τους , κάτι που σήμαινε πολλά πολλά ταξίδια. Θυμάμαι όταν μου ανακοίνωσε η διευθύντρια τα νέα μου καθήκοντα της είπα πως με εξιτάρει απερίγραπτα αυτή η θέση που πάντα ήθελα να έχω - παρόλα αυτά όμως με ανησυχούν αυτοί οι πόνοι που με πιάνουν στο μέσον της ημέρας και μήπως είναι πρόβλημα. Τότε έπιασε το χέρι μου, καθάρισε ελαφρά με τα δάκτυλα της το μέτωπο από τα μαλιά μου και μου ψυθίρισε πως όλα θα πάνε καλά και θα γίνω καλά , πως το πιστεύει αυτό. Ένοιωσα κάτι τότε, όχι επειδή η διευθύντρια δεν ήταν πάντα μυστήρια στους τρόπους της, αλλά επειδή με αυτό που μου είπε μου θύμισε πολύ την μητέρα μου. Η μητέρα μου συνήθιζε να μου μιλάει και να με αγγίζει έτσι όποτε ήμουν άρωστη μικρή.

 

Όπως και να έχει το σημαντικό είναι πως πλέον έκανα πολλά ταξίδια, πάντα με την Μάρθα δίπλα μου και μερικές φορές ακόμα και με την μητέρα μου και τους φίλους μου. Η εταιρεία πλήρωνε όλα τα έξοδα, καλά όχι ήταν ποτέ πρόβλημα και με τα έξοδα δηλαδή.! Είχαμε γυρίσει όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου, είχαμε πάει σε πολλά νησιά, πολλές διακοπές, παραλίες, ξεφάντωμα και..και...

..και κάτι δε πήγαινε καλά με όλο αυτό. Παραήταν τέλεια η ζωή μου. Παραήταν βολικό να εμφανίζονται τα άτομα που ήθελα όποτε τα ήθελα. Επίσης τα ταξίδια.. πως τα έκανα? Δε θυμάμαι ποτέ να είχα μπει σε αεροπλάνο, θυμάμαι μόνο τους προορισμούς. Με τον παλιό μου έρωτα πως τα βρήκαμε? Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά ήδη, πως την χώρισε σε μια μέρα και ήρθε κοντά μου πάλι? Η Μάρθα πως έκανε κουταβάκια παρόλο που την είχαμε στειρώσει από μικρή ηλικία? Τέλος ποια εταιρεία θα πλήρωνε ποτέ μια υπάλληλο της, την χειρότερη συγκεκριμένα που μονίμως έφτανε αργοπορημένη στη δουλειά της, να κάνει διακοπές με την οικογένεια, τους φίλους ακόμα και το σκύλο της?

 

Ένοιωσα μια απότομη ζαλάδα. Με ρώτησε η μητέρα μου τι είχα και της είπα το προηγούμενο σκεπτικό μου. Μου έπιασε το χέρι και με άκουγε προσεκτικά.Την ώρα που της μιλούσα είμασταν στο δωμάτιο μου. Τι δουλειά είχαμε στο δωμάτιο μου? Πως βρεθήκαμε εκεί? Όλα ξεκίνησαν να θολώνουν... στην αρχή άσπρο.. μετά μαύρο....

 

Όταν άνοιξα τα μάτια μου ήμουν στο νοσοκομείο. Το κεφάλι μου πονούσε απίστευτα και όλο μου το σώμα ήταν γεμάτο γάζες. Αριστερά μου είχα έναν παλμογράφο και κάτι περίεργα ιατρικά μηχανήματα. Στα δεξιά μου ήταν η μητέρα μου που με δάκρυα στα μάτια μου έσφιγγε το χέρι μου και την ώρα που με τρεμουλιασμενη και συγκινημενη φωνή , καλούσε τον γιατρό. Ο παππούς μου μαζί με τον Γιωργάκη και τον θείο μου είχαν μόλις ξυπνήσει από τα καθίσματα των επισκεπτών λίγο πιο διπλά.

Κοίταξα το υπόλοιπο μέρος του σώματος μου. Παντού γάζες, και πόνος, πολύς πόνος. Το τροχαίο με είχε χτυπήσει πολύ άσχημα, αλλά ευτυχώς όχι ανεπανόρθωτα. Οι πρώτες λέξεις που έβγαλα με δυσκολία ήταν “Μαμά.. η Μάρθα....”.

Η μαμά μου ξέσπασε σε κλάμματα και μου είπε να μη το σκέφτομαι. Όλα είχαν τελειώσει. Είχα ξυπνήσει στην σκληρή πραγματικότητα.

Edited by Bioseed

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..