Jump to content

Recommended Posts

MadnJim

Όνομα Συγγραφέα: MadnJim
Είδος ποιήματος: Κοινωνικό
Αριθμός Στίχων: 40
Σχόλια: Ουδέν!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Οργή

 

Πού πήγ' η ζωή μου, δεν ξέρω να πω

το μόνο που ξέρω πως τώρα δε ζω

σε τίνος το βούρκο παλεύω γι' ανάσα

νεκρός ζωντανός που με κλείσαν σε κάσα.

Οργή με γεμίζει που βράζει κι αφρίζει

σα φάντασμα νιώθω που μάταια γυρίζει

του ήλιου το φως πότ' έγινε κρύο

θυσία σε τίνος με κάναν το αιδοίο;

Το ίδιο τσιγάρο ανάβω ξανά

δυο τζούρες και σβήνω για να 'χω μετά

ποιο μέλλον, ποια ρότα, τι έμεινε μπρος

πώς μπορώ να ελπίζω νεκρός ζωντανός;

Ελλάδα περήφανη που ήσουνα χώρα

δε σε γνωρίζω έτσι που 'γινες τώρα

σε ποιον ουρανό να στρέψω το βλέμμα

που νιώθω να πνίγομαι μέσα στο ψέμα.

Θυμάμαι το πριν σα να 'ταν ταινία

όνειρα που ΄σβησε η ανεργία

γιατί να ξυπνήσω ξανά το πρωί

πώς να πω ότι ζω αφού δεν έχω ζωή;

Φυλάω τις μνήμες ωσάν θησαυρό

τις νύχτες αργά σα νέκταρ να πιω

λυπάμαι μονάχα αυτά τα παιδιά

που δε γνώρισαν άλλο απ' αυτή τη βρωμιά.

Οργή κι απορία, κραυγή σιωπηλή

που μέσα μου βράζει χωρίς λογική

πού πήγ' η ζωή μου, ποιος φταίει γι' αυτό;

Πώς από άνθρωπο με κάναν φυτό;

Κεφάλια σκυφτά, σκεβρωμένα κορμιά

όπου κοιτάξεις θα δεις τη ζημιά

σε κάδους οι Έλληνες μάχονται τώρα

σκουπίδια πώς έφτασε να τρώει η χώρα;

Νεκρός ζωντανός, με δίχως σκοπό

με πνίγει, με λιώνει, ανάσα ζητώ

σκοτάδι κι ας είναι ο ήλιος ψηλά

για ότι πάλεψα που χάθηκε πια.

Πού πήγ' η ζωή μου δεν ξέρω να πω

το μόνο που ξέρω πως τώρα δε ζω

κοιτάζω ψηλά και δίχως φωνή

ουρλιάζω θ' αντέξω, μα μένει η οργή.-

By MadnJim

  • Like 5
Link to post
Share on other sites
Mournblade

...

Δίχως λόγια, μόνο μια βαθιά ανάσα...

Μπράβο Σπύρο

Edited by Mournblade
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 4 years later...
Clerk1038

Η οργή με καμάρι κοιτάει το κοπάδι

τους άγριους χοίρους τους πνίγει στον Άδη

Δαιμόνια ελεύθερα την σάρκα κεντάνε

από άνθρωπό σε χοίρο χωρίς να ρωτάνε

 

Ποια ράτσα με γέννησε ποια μπάσταρδη μοίρα

σε ποιο πλυσταριό έπεσα στο βραστήρα

Ξεβράστηκα τέρας μαβί και πρησμένο

μπορώ να δαγκώνω να φτύνω να ασθμαίνω

 

Μια ήρεμη ανάσα δεν βρήκα να πάρω

κοιτώντας σε μάτια κοιτούσα το χάρο

Η μάνα ο πατέρας ο θείος η ελπίδα

η οργή με τσαλάκωσε κι η σάπια πατρίδα

 

Αν πάλι με πόθο στο αχνό περιγιάλι

εκεί γιασεμιά και γλυκό πορτοκάλι

Παλιές οι συνήθειες που με σπρώξαν να υμνήσω

το αύριο το κάποτε το πάντα το ίσως

 

-Συνεχίζουμε να ελπίζουμε για αυτό το κάτι καλύτερο που δεν το βρήκαμε και δεν το είπαμε ακόμα. Γειά σου Σπύρο.  

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
MadnJim
2 hours ago, Clerk1038 said:

Συνεχίζουμε να ελπίζουμε για αυτό το κάτι καλύτερο που δεν το βρήκαμε και δεν το είπαμε ακόμα. Γειά σου Σπύρο.  

Φίλε Κώστα, τρεις μήνες μετά που έγραψα αυτό το ποίημα βρήκα δουλειά. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τη χαρά που νιώσαμε με τη σχωρεμένη τη γυναίκα μου εκείνη τη μέρα, πέντε χρόνια πριν. Το ποίημα αυτό το είχα ξεχάσει, το ομολογώ. Ίσως γιατί δεν ήθελα να το θυμάμαι, ίσως γιατί προσπάθησα να πιστέψω σε κάτι ανάλογο μ' αυτό που λες κι εσύ, σε μια ελπίδα, σε μια αχτίδα φως στο σκοτάδι. Σήμερα τυχαία το έφερες πάλι στο προσκήνιο μετά από πέντε χρόνια. Χα!, αν υπάρχει θεός εκεί πάνω έχει σίγουρα πολύ χιούμορ. Θες να ακούσεις μια εντυπωσιακή σύμπτωση; Σήμερα το πρωί η εταιρία που δούλευα μου ανακοίνωσε ότι λύνει τη συνεργασία μας, δεν χρειάζονται άλλο, είπαν, τις υπηρεσίες μου. Ποια η ελπίδα και ποια η αχτίδα τελικά, αναρωτιέμαι, μόνο που πια, μετά από τα τόσα απανωτά χαστούκια που δέχτηκα και συνεχίζω να δέχομαι τους τελευταίους μήνες, δεν μου έχει απομείνει δύναμη ούτε καν για να οργιστώ. Απλώς χαμογέλασα πίσω από τη μάσκα μου, γύρισα και έφυγα αμίλητος, με αργό το βήμα, ένα τσιγάρο να καίει τα δάχτυλά μου και το βλέμμα μου ψηλά στον συννεφιασμένο ουρανό...

Άραγε, υπάρχει τελικά το αύριο; Κι αν ναι, για ποιο λόγο;...

Link to post
Share on other sites
Clerk1038

Είναι αδύνατο να φανταστώ τι περνάς. Θα ενώσω μαζί σου και το δικό μου γιατί. Γιατί όλα αυτά; Γιατί σε ανθρώπους που προσπαθούν. Το μόνο που όντως πιστεύω είναι πως δεν μπορεί όλες οι μέρες και ώρες να είναι άσχημες. Κάνε για τον εαυτό σου αυτό που θα έκανες για έναν ξένο. Περιποιήσου και φρόντισε τον εαυτό σου. Και οι ψυχικές πληγές πονάνε και ας μην φαίνονται. Εύχομαι να είσαι καλά.

 

  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Nick V.

Δεν υπάρχει αύριο. Ποτέ δεν υπήρξε. Μόνο η στιγμή υπάρχει. Η κάθε ρημάδα στιγμή που δεν περνά και δεν χάνεται.
Κι ο μόνος γιατρός είναι η λήθη. Ποδοπατά τις μνήμες μου και τις αλλοιώνει. Σαν να τις έζησε κάποιος άλλος. Το καλύτερο είναι κρυμμένο μέσα μας κι επιμένει, σε πείσμα δικό μας, σε πείσμα όλων, ν' ανθίσει πάνω στις στάχτες μας.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..