Jump to content
Sign in to follow this  
Ballerond

Το άδειο δωμάτιο στον πύργο

Recommended Posts

Morfeas

Μου άρεσε πολύ αυτό που έκανες με τη γραφή: πειραματίστηκες με περισσότερο λυρισμό κι ο ρυθμός της αφήγησης ήταν καλός (κάτι πιο επίσημες/σύγχρονες λέξεις, π.χ. ομολογουμένως, περιττεύουν και χαλάνε σε σημεία το πιο παραδοσιακό ύφος). Πείραμα κατ’ εμέ πετυχημένο.

Η ιστορία ξεκίνησε καλά, μου άρεσε η ιδέα του τέλους, μου άρεσε κι ο τρόπος που αποτυπώνεις τον έρωτα του βάρδου. Χωρίς να έχει δηλαδή κάτι πρωτότυπο, ήταν συνεπής και κύλησε όμορφα.

Έχασα μερικά πράγματα, όμως.

Δεν κατάλαβα πώς έγινε η μάγισσα ναυαγός, αν αυτό το λες και το έχασα (ενώ παίζει κάποιον ρόλο) ή αν θεωρείς ότι δεν έχει σημασία (εγώ πιστεύω ότι έχει, για αρκετό διάστημα νόμιζα ότι ήταν κάποιο είδος γοργόνας/σειρήνας). Επίσης, όταν δεν θα σε δεσμεύουν όρια λέξεων κι άλλα παρόμοια δεινά, προτείνω να δείξεις ανάμεσα στις σκηνές με τη Σαλίνα κομμάτια από την καθημερινότητα του βάρδου με τη Μύριαμ (μάλιστα μην είναι καλύτερο σ’ αυτό το σημείο να αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι την φοβάται κι όχι νωρίτερα;), γατί έτσι η δομή μοιάζει κάπως μονοκόμματη (Κεφάλαιο Ψαροχώρι- Κεφάλαιο Μύριαμ- Κεφάλαιο Σαλίνα- Κεφάλαιο Τιμωρία). Η τιμωρία ενδιαφέρουσα, πάντως (κατάλαβα ότι μπήκε μέσα στο φυλαχτό, γι’ αυτό και άκουγε τα λόγια της Μύριαμ, επειδή τον κοιτούσε κρατώντας το). Ίσως και η πιο ενδιαφέρουσα χρήση του θέματος στον διαγωνισμό.

 

Συνολικά όμορφο διήγημα.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Ωραία εισαγωγή και "παραμυθένιο" ύφος στο ξεκίνημα, που κυριαρχεί  στο πιο μεγάλο μέρος της ιστορίας. Όμορφη, στρώτή γραφή που δεν με κούρασε πουθενά και ωραίο λεξιλόγιο πλην ορισμένων εξαιρέσεων όπως το

"τα έκανε μαντάρα"

που δεν ταιριάζει με το ύφος του κειμένου και κάπου σε βγάζει εκτός κλίματος, έστω και στιγμιαία! Η ιστορία κυλάει άνετα, χωρίς να κολάει κάπου ή να δημιουργεί απορίες στον αναγνώστη εκτός ίσως

της ασάφειας στο θέμα του ναυαγίου. Εμένα μου δόθηκε η εντύπωση ότι το ναυάγιο ήταν "προσχεδιασμένο" ή "στημένο" από την Μύριαμ. Κανένα πτώμα στην στεριά να ξεβραστεί μαζί με τα συντρίμια, αδιαφορία από την Μύρια στην αναφορά του Φάβιαν, ότι είναι η μοναδική που επέζησε. Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, ξεδιπλώνονται και άλλα ζητούμενα, όπως το ότι η Μυριαμ είχε εξαρχής στόχο τον Φάβιαν. Αν ναι, που τον γνώρισε; κ.λ.π..  Καταλαβαίνω τον περιορισμό των λέξεων, αλλά εδώ θα ήθελα περαιτέρω επεξηγήσεις.

  Aγαπημένο μου σημείο της ιστορίας το πολύ δυνατό της τέλος.

Ιδιαίτερα το σημείο με τις φωνές που άκουγε ο Φάβιαν, και στην ουσία ήταν μια αναπαράσταση της αιώνιας ( ; ) τιμωρίας του, λειτούργησε πολύ καλά για μένα.

Εν κατακλείδι, ωραία ιστορία που μου άρεσε και την διάβασα πολύ ευχάριστα, ενώ πιστεύω πως εκμεταλεύεται πολύ καλά το ζητούμενο θέμα. Τώρα όσο για την ταξινόμηση που της έκανες φίλε μου Γιάννη, sorcery σίγουρα υπήρχε, sword όμως δεν είδα πουθενά! :lol:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλημέρα συνονόματε,

 

Χωρίς αμφιβολία,  τούτο εδώ είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από σένα.   Αυτό που μου άφησε πολύ θετική εντύπωση ήταν το πολύ υψηλό επίπεδο της γραφής. Όπως θα θυμάσαι, προχθές σου έγραφα ότι δεν είχα μείνει πολύ ικανοποιημένος από την γραφή στα ποντίκια. Ε το λοιπόν εδώ συνέβη  ακριβώς το αντίθετο. Η γραφή με τράβηξε από την πρώτη πρόταση (μετά την εισαγωγή που δεν μου άρεσε γιατί ήταν ασαφής και οι ασαφείς εισαγωγές μου την δίνουνε :p). Είναι ωραία, έχει ατμόσφαιρα και είναι λυρική όσο πρέπει χωρίς ποτέ να καταντάει κουραστική. Μπράβο! Φαίνεται όταν έχεις χρόνο στην διάθεση σου κάνεις καλά πράματα :)

 

Το μόνο παράπονο που έχω συγγραφικά είναι  στις μπολνταρισμένες εκφράσεις  που υπάρχουν προς το τέλος. Σ' εμένα τουλάχιστον οι ομοιοκαταληξίες δεν δούλεψαν καθόλου και ένιωσα

πως φτήνυναν κάπως εκείνο το σημείο  παρότι κατά τα άλλα ήτανε από τα πιο δυνατά σημεια!

 

 

Προτείνω εντατικά μαθήματα τάκι τσαν για να βελτιώσεις  το  σκιλλ και το φλόου σου.  Και όποτε θες σε πάω ένα free style 

 

 Όσον αφορά την  πλοκή, παρότι    δεν ήταν κάτι πέρα από τα συνηθισμένα  μπορώ να πω ότι μου άρεσε.  Θα συμφωνήσω πάντως με τους προλαλήσαντες ότι  χρειαζόμασταν λίγο περισσότερες πληροφορίες για το background του διηγήματος.  Επίσης,  πρέπει να επαναλάβω αυτό που είπε ο φίλτατος Νικόλαος για την σύνδεση μεταξύ των θεματικών ενοτήτων. Οι χρονικές μεταβάσεις, όταν συμβαίνουν,  καταλαμβάνουν  μόλις μία πρόταση.

 

Εγώ θα πρότεινα εκτός από τις σκηνές με την Μύριαμ που είπε ο Νικόλαος και μερικές σκηνές με την Σαλίνα για να  βιώσουμε λίγο καλύτερα το τέλος

 

 

Εν ολίγοις,  πολύ καλή αρχή για τον διαγωνισμό.

 

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ1    Ναι, ο Δημήτρης έχει δίκαιο. Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση  Sword & Sorcery. Είναι όμως ένα αρκετά καλό δέιγμα φάντασι :)

Υ.Γ2   Το Φάβιαν για όνομα βάρδου κάτι μου λέει. Χωρίς να είμαι σίγουρος παίζει να το έχω ξανασυναντήσει κάπου.  

edit: OK. Το έψαξα! Υπάρχει ένας τέτοιος σε ένα mmorpg EverQuest 2 το οποίο  δεν έχω παίξει ποτέ   Άρα καταλήγουμε  στο συμπέρασμα ότι ήξερα κάτι που δεν έπρεπε να ξέρω και επομένως είμαι μένταλιστ.  P.M me να σας πω την κατάταξη του διαγωνισμού  από τώρα :p

Υ.Γ3     Να το το 1.600 post μου! Γουρλίδικο και με την βούλα λοιπόν ετούτο το τόπικ.  

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Ωραία ιστορία πολύ πετυχημένη και με έναν τρόπο γραφής ξεχωριστό.

το τέλος με χάλασε. αυτό δεν είναι απλά ποινή, είναι το μαρτύριο του Σίσυφου!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Λοιπόν Γιάννη, ήταν μια ωραία ιστορία που διαβάζονταν ευχάριστα και μπορώ να πω πως την ευχαριστήθηκα! Συνολικά, θα έλεγα πως στάθηκε σε ένα σταθερό υψηλό επίπεδο και σίγουρα μου άφησε θετικές εντυπώσεις στο τέλος.

 

Η πλοκή είναι καλή, η γραφή λειτουργικότατή και στρωτή, δεν είχα απολύτως κανένα πρόβλημα να μπω στο κλίμα. Το setting, ειδικά στην αρχή, ήταν πολύ-πολύ ωραίο. Είχε όμορφες εικόνες και μια σκοτεινή ατμόσφαιρα που προσωπικά μου έκανε κλικ… αν και ομολογώ πως σ’ αυτό το σημείο εγώ θα ήθελα περισσότερες περιγραφές από τη θάλασσα και το ψαροχώρι. Μου άρεσε επίσης πολύ η ιδέα των δυο πύργων στο φυλακτό.

 

Αρνητικά… Χμμ, ίσως κάποιες ελάχιστες παρομοιώσεις που δεν λειτούργησαν καλά με εμένα.

 

Επίσης, στο τέλος, η Μύριαμ ανακοινώνει στον Φάβιαν την κατάρα της, μην ξεχνώντας να παρουσιάσει και την τελευταία λεπτομέρεια από το τι τον περιμένει και μετά ακολουθούν 3 πραγματικά πολύ ωραίες σελίδες που δυστυχώς χάνουν λίγο σε δύναμη αφήγησης γιατί ακριβώς μας τα είχε ‘’μαρτυρήσει’’ προηγουμένως (και η όμορφη κατά τα άλλα εισαγωγή του διηγήματος…)! Είναι λίγο κρίμα. Θα μπορούσες άνετα να αφήσεις τον αναγνώστη να ανακαλύψει την ακριβή φύση της κατάρας μόνος του παραλείποντας την εξήγηση και να κερδίσεις σε εντυπώσεις.

 

Ερώτηση: Ο πύργος υπήρχε ως υπόσταση ή ήταν όλα μέσα στο μυαλό του; Μήπως είχε φυλακιστεί στο ίδιο το φυλακτό, σαν τζίνι; (Αν ναι, ωραία ιδέα..!)

 

Με λίγα λόγια, από τις 5 που διάβασα μέχρι στιγμής ήταν η καλύτερη! ;-)

Εύχομαι καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Γιάννη

 

 

 

Βρήκα πολύ έξυπνη την ιδέα το φυλαχτό να είναι κάτι που φυλάει τον Φάβιαν για λογαριασμό της Μύριαμ και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ιστορίας: ο έξυπνος χειρισμός του θέματος. Τολμώ να πω ότι μας έβαλες τα γυαλιά σ' αυτό. Η γραφή είναι στρωτή, ως επί το πλείστον, συμφωνώ ότι κάποιες παρομοιώσεις δεν λειτουργούν ιδιαίτερα καλά και νομίζω, κιόλας, ότι σε σημεία χάνεται η φυσικότητα του λόγου που έχουμε συνηθίσει σε άλλα σου κείμενα. Οι χαρακτήρες είναι κάπως κοινότυποι, από τη μία η απελπισμένη, ζηλιάρα μάγισσα κι από την άλλη η γούτσου κοπελίτσα που είναι λίγο γλάστρα, αλλά ο πρωταγωνιστής την ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Η εισαγωγή δουλεύει καλά στην ανάγνωση γιατί χτίζει ένα μυστήριο που ο αναγνώστης ενδιαφέρεται να λύσει. Από την άλλη, το τέλος με τη Μύριαμ να εξηγεί την τιμωρία που θα επιβάλλει στον Φάβιαν λειτουργεί λιγότερο καλά. Αν ξαναδείς το διήγημα, κάποια στιγμή, θα πρότεινα να δώσεις την τιμωρία του ήρωα μέσα από παρένθετα κομμάτια σε italics, όπως το αρχικό. Τις ομοιοκαταληξίες ή βγάλ' τις τελείως ή φτιαχ' τις ώστε να θυμίζουν περισσότερο ξόρκι/κατάρα (που υποθέτω πως ήταν ο στόχος σου, απλά δεν λειτουργεί όπως θα ήθελες). Κατά τα άλλα, sword & sorcery δεν είναι, αλλά είναι fantasy και είναι και (πολύ ευρηματικά) μέσα στο θέμα. Κατά τα άλλα, κυλάει γρήγορα και ευχάριστα, χωρίς να κολλάει κάπου - μεγάλο προτέρημα, ειδικά όταν έχουμε διαγωνισμό με 14 συμμετοχές.

 

 

 

Μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μία ωραία σε γενικές γραμμές ιστορία.

 

 

Θα συμφωνήσω με τους παραπάνω: εξαιρετικά πετυχημένη χρήση του θέματος. Ο εγκλωβισμός μέσα στο φυλαχτό, πολύ καλό, πράγματι. Στα λιγότερο θετικά ότι τα καλολογικά στοιχεία δεν δουλεύουν πάντα υπέρ σου. Δίνεται η εντύπωση ότι πιστεύεις πως το φάντασυ πρέπει σώνει και ντε να είναι λυρικό/ ονειρικό κ.λπ., και κάπως ο λόγος σου φαίνεται εκβιασμένος κατά τόπους. Επίσης νομίζω πως αυτό είναι κάτι που θα διορθώσεις με τον καιρό, θέλει κάποια προσπάθεια. Τώρα, οι διάλογοι. Θα τους ήθελα πιο κοφτούς, ρεαλιστικότερους. Τα στιχάκια, αν ήταν ξόρκια ή ποιήματα ή κατάρες δεν το ξέρω, θα έλεγε κανείς ότι ισορροπούν μεταξύ έμμετρου και πεζού λόγου και, τέλος πάντων, δεν είναι πετυχημένη αυτή η ισορροπία. Ή ποιήματα, έμμετρα, στιχάκια, ή σκέτο πεζό είναι η άποψή μου. Από κει και ύστερα. Η εισαγωγή μιλάει για κάποια γυναίκα που ξυπνά και ανεβαίνει στο άδειο δωμάτιο του πύργου. Η Σαλίνα είναι; Στο τέλος περιγράφεις την αυτή κατάσταση με τον Φαβιάν. Ενώ καταλαβαίνει κανείς τι παίζει, μία ένδειξη ότι και η Σαλίνα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε παρόμοιο μαρτύριο θα ήταν χρήσιμη.

 

Η ιδέα πάντως να φυλακιστεί στην εικόνα του φυλαχτού είναι πράγματι πάρα πολύ καλή.

 

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Το διήγημα είναι ωραίο, έχει φαντασία, έχει ιστορία(ες) αγάπης ανεκπλήρωτης, έχει δυνατή σύνδεση με το θέμα του διαγωνισμού... με λίγα λόγια, έχει τα σωστά συστατικά. Στις αναλογίες έχασε λίγο, όπως σου γράφω και στο αρχείο, γιατί το τελευταίο κομμάτι είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο σηκώνει, και λείπουν πράγματα από τη μέση περίπου της ιστορίας, που τα χρειάζεται πολύ. Ευχαριστήθηκα την ανάγνωση, κύλησε ωραία, και ούτε μία στιγμή δεν βαρέθηκα (εκτός από το... τελευταίο κομμάτι - ναι, ξέρω, το είπα :rolleyes: ).

 

Αρχείο με λίγες σημειώσεις:Το άδειο δωμάτιο στον πύργο σχόλια Κασσάνδρας.doc

 

edit: Ενδιαφέρον το ότι ο πρωταγωνιστής είναι κάποιος που μπαίνει οικειοθελώς στον λάκκο με τα φίδια, γιατί πιστεύει ότι θα "κάνει την καλή", γίνεται δηλαδή θύμα της ίδιας του της ματαιοδοξίας. Βέβαια, κι αυτό θα έπρεπε να έχει στηριχθεί σε πιο γερές βάσεις (μέχρι τη στιγμή που κάνει αυτό, δεν ξέρουμε τίποτα για τον χαρακτήρα του). Η βιασύνη-οικονομία των λέξεων που λέω και πιο πάνω.

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ενδιαφέρουσα η κατάρα του φυλαχτού και ο τρόπος που ενώνεις το μέσα με το έξω, υποτονική ωστόσο και μάλλον προσχηματική η ερωτική ιστορία, με αρκετά σημεία που δεν διευκρινίζονται. Σίγουρα τον μη-έρωτα του βάρδου για τη μάγισσα ήθελες να τον δώσεις από την αρχή, αλλά για κάποιο λόγο ο τρόπος που αναφερόταν σ’ αυτήν δεν μου φάνηκε ικανοποιητικός. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να γίνει και κυρίως δεν είμαι εντελώς σίγουρη ότι κατανοώ τα δικά της κίνητρα για να φτάσει να τον βρει με το ναυάγιο. Ίσως φταίει που υπάρχει μια συμμετρία, όπως σου είπαν και άλλοι αναγνώστες παραπάνω: πολλές λεπτομέρειες στο μέσα, κάπως ελλειπτική η παρουσίαση στο έξω.

 

Από την άλλη θεωρώ ότι έχεις κάνει μια εξαιρετικά καλή χρήση του θέματος με μια πρωτότυπη ιδέα κι αυτό είναι σαφώς πολύ θετικό και δίνει πόντους στη βαθμολογία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Φίλε Γιάννη, ξεκίνησα να διαβάζω με τη σειρά τις ιστορίες του διαγωνισμού και η δική σου ήταν πρώτη. Δεν ξέρω λοιπόν ακόμα το επίπεδο των υπολοίπων για να κάνω συγκρίσεις.

Μου άρεσε η ιστορία σου! Είχε κάτι παραμυθένιο, ειδικά στην αρχή, αλλά μου φάνηκαν όλα κάπως επιδερμικά δοσμένα. Σαν να γινόταν μια γρήγορη αναφορά -οπωσδήποτε εξαιτίας του ορίου λέξεων- στα απολύτως απαραίτητα για να φτάσει επιτέλους η σκηνή του τέλους, όπου και μου φάνηκε πως έδωσες τελικά δυσανάλογα περισσότερο βάρος. Η γραφή σου ωραία και στρωτή, ακούραστη, η χρήση του θέματος υποδειγματική για διαγωνισμό και εντελώς μέσα στο είδος (φάντασυ, καμία σχέση με S&S). Δεν μου έμειναν απορίες κι αυτό το θεωρώ μεγάλο συν πάντα, αν και θα ήθελα κάτι -ίσως πολύ σε περιπτώσεις- παραπάνω για να μην χρειαζόταν να επιστρατεύσω τη δική μου φαντασία προκειμένου να γεμίσω τα όποια κενά εδώ κι εκεί (πχ, τα γιατί της καταιγίδας και του ναυαγίου, ή την εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων).

Overall, απόλαυσα την ανάγνωση και αγάπησα την ιδέα του τέλους, σ' ευχαριστώ φίλε μου και καλή σου επιτυχία! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Αρκετά όμορφο, ατμοσφαιρικό και παραμυθένιο διήγημα με οπωσδήποτε καλή χρήση του θέματος. Μου άρεσαν πάνω απ'όλα οι εικόνες, πχ στην αρχή του βάρδου που ηρεμεί με τη μουσική του τη θάλασσα και στο τέλος του φυλαχτού που μετατρέπεται σε έναν μη-τόπο διαμονής-φυλάκισης. Δε με πείραξε η πρωτοτυπία που λείπει, αλλά με πέταξαν έξω μερικές φορές κάποιες λέξεις αταίριαστες ή αχρείαστες, όπως "οι επιθυμίες και τα θέλω" (δεν είναι το ίδιο; γιατί το λες δυο φορές; ) και πολλά κόμματα που είναι σε λάθος θέση. Το βασικό πρόβλημα, όμως, για μένα είναι η δομή: αρχίζεις γρήγορα, προς το τέλος πας πολύ αργά και το κεφάλαιο τιμωρία παραείναι μεγάλο. Κόψε κάτι από κει, δε χρειάζεται να τα λες με πολλές λέξεις απλώς επειδή δεν έχεις εξαντλήσει το όριο λέξεων :)

Γενικά ένα αρκετά ωραίο διήγημα με κάπως απαίδευτη γραφή, που όμως μπορεί να διορθωθεί. Καλή επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Κατάρες και στοιχειωμένοι πύργοι. Ωραίο ξεκίνημα, με βατή πρόζα που θέλει λίγο ακόμα ακόνισμα. Της λείπει η ομοιομορφία, άλλες προτάσεις θυμίζουν αγγλική μετάφραση, άλλες είναι διεκπεραιωτικές κι άλλες προσπαθούν λίγο εκβιασμένα να ηχήσουν λυρικές. Επίσης οι διάλογοι, κάπου είναι λίγο ξύλινοι, κάπου έχουν αχρείαστες μεγαλοστομίες. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα καλό χέρι επιμέλειας για να γυαλίσει το κείμενο.

Η επιλογή της οπτικής γωνίας μου φάνηκε ταιριαστή αν και προσωπικά ίσως να προτιμούσα εστιασμένη στον βάρδο, με ενέσεις από τη συλλογική άποψη. 

Μου άρεσε που αποστασιοποιήθηκες από τους χαρακτήρες, π.χ. δεν έκανες την Μύριαμ να γελάει σαν μπάχαχας, αλλά να παρουσιάζει την ιστορία από τη δική της, συνεπέστατη σκοπιά.

Μου άρεσε και ο τρόπος που διαχειρίστηκες τις φωνές.

Γενικά η ιστορία διαβάζεται εύκολα, έχει ενδιαφέρον, έχει αρχή, μέση και ένα τέλος που λειτουργεί. Από το διήγημα λείπει νομίζω μια δυνατή κορύφωση, ίσως έκπληξη, ή κάτι απρόβλεπτο που θα το έκανε να απογειωθεί. Ένα ευχάριστο ανάγνωσμα που με λίγη επιμέλεια και λίγο γλωσσοξεσκαρτάρισμα θα μπορούσε να λάμπει ακόμα περισσότερο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Αγαπητέ Γιάννη,

 

Η ιστορία σου έχει δυο δυνατά θετικά:

 

-την πολύ πρωτότυπη χρήση του φυλαχτού. Ουσιαστικά δρα υπέρ όχι του κουβαλητή αλλά άλλου προσώπου και το δίνεις έτσι ώστε το γεγονός αυτό να μην ξενίζει καθόλου.

 

-την εντυπωσιακή σύλληψή σου για την τιμωρία του ήρωα. Μπήκα στη σκηνή που άκουγε φωνές και την απόλαυσα (βέβαια ήταν ίσως λίγο εκτενέστερη από όσο χρειαζόταν).

 

Τώρα κάποια άλλα στοιχεία της ιστορίας σε εμένα δεν λειτουργησαν:

 

-Προφανώς επιδίωξες να χτίσεις ατμόσφαιρα με λυρική γραφή αλλά παρόλα αυτά θεωρώ ότι υπήρξε σε σημεία υπερβολική χρήση της γλώσσας. Υπήρξαν σημεία που μου φάνηκε επιτηδευμένα βερμπαλιστική η γραφή - σαν κάπως να θεωρείς ότι ένα κείμενο οφείλει να είναι γεμάτο από παρομοιώσεις, λυρικά/ ποιητικά στοιχεία για να δικαιούται να συγκαταλέγεται στη λογοτεχνία. Αντίθετα, πάρα πολλά βιβλία που θεωρούνται επιτυχημένα μιλούν απλά. Αν πάλι απλώς επιχείρησες ένα πείραμα εν είδει τεχνοτροπίας κράτα την ουσία αυτού του σχολίου ότι δηλαδή τα λυρικά στοιχεία πρέπει να είναι ενδεχομένως πιό αραιά προκειμένου να μην αποπροσανατολίζουν από αυτό που τελικά θέλει η ιστορία να πει.

 

-Δεν έμεινα ικανοποιημένος με το πως ανέπτυξες τη σχέση του με τη Μύριαμ. Αρχικά το ναυάγιο είναι αφήνει την αίσθηση ότι 'κάτι δεν κολλάει' (π.χ. πως στην ευχή τον άκουγε να τραγουδά μέσα στο χαλασμό και αυτός το δέχεται σαν να είναι κοπλιμέντο και όχι αδύνατον;). Γενικά μου έμεινε η αίσθηση ότι εμφανίσθηκε από το πουθενά και τον 'έκλεψε' από το περιβάλλον του σε μια νύχτα ώστε να προοικονομίσεις την προδοσία του.

 

-«Παίζεις πολύ ωραία. Με εξαίρεση...τις τελευταίες νότες»[...]

«Που ήσουν τόσο καιρό; Γιατί έπρεπε να εμφανιστείς σήμερα;»

 

Το ότι μια ματιά ήταν αρκετή ώστε να τον κατακτήσει η Σαλίνα μου έκανε πολύ εφηβικό και η ατάκα του μη ρεαλιστική για πρώτη του κουβέντα (σχεδόν ατάκα από καμάκι των των 80's :p)

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Ένας άντρας και δυο γυναίκες. Και 3850 λέξεις. Εδώ ο Φρόιντ πέθανε και δεν είχε ακόμα καταλάβει τι ήθελαν οι γυναίκες. Πολύ δύσκολο για ανάπτυξη το θέμα Γιάννη, κατά τη γνώμη μου. Κι ας φαίνεται απλό. Ακόμα και 20000 ή 30000 λέξεις να είχες στη διάθεσή σου, πάλι δεν θα φθάνανε για μια λυρική ανάπτυξη του θέματος, όπως φαίνεται ότι προσπάθησες.

Τι να προλάβεις; Την ανάπτυξη στο χώρο της ιστορίας σου; Την ανάπτυξη των τριών χαρακτήρων; Τα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν μεταξύ τους;

Νομίζω, αυτή την εντύπωση τουλάχιστον αποκόμισα διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας  την ιστορία σου, ότι για να τα χωρέσεις όλα, αφαίρεσες χρώμα, άρωμα, μελωδία και αίσθημα από την διήγηση. Είμαι σίγουρος, πως αν είχες μεγαλύτερο περιθώριο λέξεων, θα ήταν πολύ πιο όμορφη η ιστορία σου.

Από την άλλη μεριά, η χρήση του θέματος του φυλαχτού, ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη και σώζει κατά πολύ τα φαινόμενα. Μου άρεσε ιδιαίτερα.

Λεπτομέρειες δεν θα γράψω, οι προηγούμενοι σχολιαστές ήταν αναλυτικοί και συμφωνώ με τους περισσότερους.

Εύχομαι καλή επιτυχία στην ιστορία σου. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Γεια σου Γιάννη,

Καταπληκτική ιδέα!  Η γραφή καλή, ούτε πολύ στολισμένη ώστε να μην καταλαβαίνεις τι γίνεται ούτε τελείως ξερή, αν και καμιά φορά σου ξεφεύγουν μοντέρνες φράσεις όπως: τα είχε κάνει μαντάρα, ομολογουμένως.

Σου έχω μερικά σχόλια για την πλοκή:

Πολύ γρήγορα ερωτεύονται η Σαλίνα και ο Φάβιαν. Δεν έχουν καλά-καλά ιδωθεί και  αναφέρεται το θέμα του έρωτα! Στη σκηνή της τιμωρίας: αφού ο Φάβιαν βρίσκεται ο ίδιος μέσα στο μενταγιόν, πως γίνεται να το φοράει κιόλας; Επίσης, στην πρώτη παράγραφο βλέπουμε την οπτική γωνία της Σαλίνα, έτσι;  Αν είναι έτσι όμως, τα δύο κείμενα δεν συμφωνούν γιατί, εκεί που βλέπουμε την τιμωρία του βάρδου, η Σαλίνα είναι μονίμως στο πάνω μέρος του πύργου, ενώ στην πρώτη παράγραφο την  βλέπουμε  να κάνει την ίδια διαδρομή με τον Φάβιαν. Τέλος, στην τιμωρία βλέπουμε και την Σαλίνα να φοράει φυλαχτό. Αυτό πάλι που βρέθηκε;

Προσωπική προτίμηση: εμένα θα μου άρεσε περισσότερο να μην εξηγεί η μάγισσα τί θα του συμβεί, αλλά να βλέπουμε κατευθείαν την τιμωρία του και να καταλαβαίνουμε τι συνέβη εμείς ως αναγνώστες και ο Φάβιαν ως ήρωας από τις φωνές της μάγισσας που ακούει στο κεφάλι του.

Αυτά τα ολίγα και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Όμορφη και ιδιαίτερη γραφή σε μία ιστορία που απόλαυσα ως το τέλος! Πολύ ωραία ατμόσφαιρα και ειδικά το κομμάτι της ιστορίας στο ψαροχώρι, η μανούρα με τον ανεμοστρόβιλο και η σκηνή με τον Φάβιαν να παίζει μουσική για να κατευνάσει την καταιγίδα ήταν όλα τα λεφτά! Θα ήθελα ίσως όλη η ιστορία να διαδραματίζεται σε εκείνο το χωριό, να μάθουμε κι άλλα πράγματα για τους κατοίκους του και την ιστορία του (όσο γίνεται δηλαδή κάτι τέτοιο σε ένα μικρό διήγημα).

Η ιδέα του φυλαχτού ήταν εξαιρετική, η τιμωρία που δίνεται στο τέλος φανταστική. Αν έβγαζες τους πρίγκιπες, τους ευγενείς και τις πολυπληθείς πλατείες της Λερν και τοποθετούσες την εξέλιξη στο ψαροχώρι (το ξαναλέω :Ρ ) και στο όλο σκοτεινό του setting θα ήταν σούπερ - για μένα :)

Μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γελωτοποιός

Γιάννη διάβασα την ιστορία σου και μου άρεσε αρκετά. Τη διάβασα και δεύτερη φορά και την ευχαριστήθηκα ακόμα περισσότερο. Πέρα από την πρώτη παράγραφο, εντόπισα και άλλες κρυμμένες λεπτομέρειες που γνωρίζοντας την κατάληξη της ιστορίας, ήρθαν στο φως. Γραφή λυρική, ξεκούραστη, που κυλάει. Απλή αλλά άψογα εκτελεσμένη ιδέα. Με κέρδισε ο τρόπος της τιμωρίας. Γενικά μια ικανοποιητική ιστορία με ωραίες εικόνες που ήταν μέσα στο θέμα του διαγωνισμού. Ίσως με άφησε λίγο διχασμένο ο τρόπος που εμφανίστηκε η Μύριαμ στην ιστορία. Δεκτό το μυστήριο που θέλησες να φτιάξεις γύρο από τον χαρακτήρα της, αλλά η είσοδός της, δηλαδή το ναυάγιο, θα προτιμούσα να ήταν κάτι άλλο ή να είχε μεγαλύτερη σημασία και ρόλο στην ιστορία. Δεν είμαι κανένας ειδικός αλλά νομίζω πως από την ιστορία σου που είχα διαβάσει στην πρώτη Συγγραφική Άσκηση (η οποία ήταν επίσης πολύ καλή) έχεις βελτιωθεί αρκετά.

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!  :) 

Edited by Γελωτοποιός
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα σε όλους και σας υπερ-ευχαριστώ για τον αναγνωστικό σας χρόνο και φυσικά τα σχόλια σας (χωρίς αυτά δε θα έκανα ποτέ τίποτα).

 

Το άδειο δωμάτιο υπήρξε για μένα μία μικρή πρόκληση - κι ένα εν δυνάμει πείραμα. Μου είχε καρφωθεί μία ιδέα από το καλοκαίρι και έψαχνα αφορμή για να την συμπεριλάβω σε ένα διήγημα (αυτή με την τιμωρία σε έναν πύργο, η επανάληψη, οι φωνές κτλ. κτλ.)

Με το που έβαλε η Ειρήνη σαν θέμα του διαγωνισμού το φυλαχτό, αμέσως μου καρφώθηκε η ιδέα των πύργων και του φυλακτού που εγκλωβίζει τους ήρωες μέσα του και τους υποχρεώνει σε μία ατέρμονη τιμωρία. Το μόνο που μου έλειπε ήταν τα υπόλοιπα υλικά για να ντύσω την ιστορία.

 

Επειδή οι περισσότεροι μου επισημάνατε συγκεκριμένα σημεία, θα προσπαθήσω να απαντήσω σε όλους γιατί με τα επιμέρους quotes δεν τα πάω πολύ καλά.

Το ξέρω ότι η ερωτική ιστορία ήταν δυστυχώς φτωχή. Σίγουρα έπαιζε ρόλο και το όριο των λέξεων, αλλά δεν βρίσκω δικαιολογία μόνο σε αυτό. Ήθελα να χτίσω ένα μικρό background πίσω από τον καθένα με κεντρικό χαρακτήρα τον Φάβιαν. Ήθελα επίσης να βγάλω μία νότα μελαγχολική και νοσταλγική στην αρχή και ίσως επέμεινα περισσότερο. Το ζήτημα είναι ότι έδωσα παραπάνω βάση στην τιμωρία - όπου ήταν και το ζητούμενο για εμένα, αφήνοντας απέξω την προετοιμασία γι αυτήν.

 

Τώρα που το ξαναβλέπω, αν είχα ακόμα 2000 λέξεις θα έγραφα πολύ περισσότερα για την γνωριμία Σαλίνας - Φάβιαν, από που προήλθε η Μύριαμ, γιατί κόλλησε με τον βάρδο κτλ. Η αλήθεια είναι ότι άφησα αρκετά κενά κι έπαιξα με ευκολίες του τύπου «έρωτας με την πρώτη ματιά» το οποίο δεν μπορεί να πείσει όμως και για την συνέχεια.

 

Όσον αφορά την γραφή, δοκίμασα να το πάω στο πιο λυρικό ίσως υπερβάλλοντας αρκετές φορές. Θεωρώ ότι είναι θέμα εμπειρίας και ίσως με τον καιρό καταφέρω να βρω την λεπτή ισορροπία.

Αυτό που χαίρομαι τουλάχιστον είναι ότι σας άρεσε η χρήση του φυλαχτού και πως λειτούργησε προστατευτικά για την Μύριαμ. Ήταν η βασική ιδέα μου και ευτυχώς δεν φάνηκε να σας μπερδεύει ή να φανεί μη πειστική. 

 

Το άδειο δωμάτιο στον πύργο έχω σκοπό να το αναπτύξω σε νουβελέττα (9-10 χιλιάδες λέξεις) και είναι μέσα σε μία συλλογή τέτοιων ιστοριών που ελπίζω να φτιάξω στο μέλλον. Σας υπερευχαριστώ και πάλι ;)

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Οφείλω να ομολογήσω, ότι μιας και αυτή την ιστορία (έτυχε και) τη διάβασα αρκετά γρήγορα, δεν παρατήρησα τη γραφή της - η οποία ομολογουμένως είναι ιδιατίερα όμορφη. Περιγράφει την ιστορία καλά και αφήνει ένα όμορφο αίσθημα.

 

Ωστόσο.

 

Δε λειτούργησε ιδιαίτερα ως σύνολο και κυρίως από άποψη χαρακτήρων.

 

  • Ο πρωταγωνιστής είχε τις στιγμές που ήταν κάπως συμπαθητικός, όμως σα σύνολο έδειχνε είτε να δέχεται απλά ό,τι του λέγανε οι άλλες, είτε να πράττει το αντίθετο από αυτό που σκεφτόταν.
  • Η κακιά ήταν απλά κακιά. Το ότι με την προδοσία ενός άντρα αυτή αντέδρασε έτσι - όσο κι ας ρίχνει ο πρωταγωνιστής το φταίξιμο πάνω του - δεν την κάνει καθόλου πιο συμπαθητική. Είναι απλά η ζηλιάρα μονοδιάστατη κακιά. Αυτό κυρίως το επισημαίνω γιατί μου φάνηκε στο κείμενο ότι έγινε μια προσπάθεια δικαιολόγησης των πράξεών της από τον Φάβιαν, ενώ δεν είχε καμία δικαιολογία για το πως φέρθηκε και δε της άξιζε ο παραμικρός οίκτος. Από την άλλη, ΠΡΙΝ γίνει το σκηνικό της άξιζε περισσότερος σεβασμός, αλλά εκεί παρουσιάζεται συνεχώς σα ζηλιάρα, ενώ δεν είχε κάνει κάτι το τρομερό (ακόμη). Αυτό, εκτός από το ότι είναι κάπως αντιφατικό, είναι σα να λέμε ότι πρέπει να αισθανόμαστε άσχημα που κάποιος παράτησε κάποιον άνθρωπο απαίσιο, ενώ ταυτόχρονα να λέει ότι μπορούμε να περιφρονούμε κάποιον όσο φέρεται εντάξει.
  • Η Σαλίνα, σα χαρακτήρας δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο - ούτε καλό ούτε κακό. Εξυπηρέτησε στο να γίνει αιτία της προδοσίας, αλλά δε φάνηκε ιδιαίτερα πιστευτό το πώς ερωτευθήκαν.

Το τέλος έχει υπονοηθεί από την αρχή του κειμένου, συν τα όλα τα κακά προαισθήματα του πρωταγωνιστή, οπότε δεν ήταν καθόλου έκπληξη, ενώ οι ατάκες που του έλεγε η Μύριαμ ακούστηκαν λίγο υπερβολικές και τυπικές για κακό ιστορίας στην πλειοψηφία τους.

 

Συμπερασματικά, η ιστορία πράγματι είναι καλογραμμένη από τεχνικής απόψεως, και συγχαρητήρια που πήγε καλά, ωστόσο δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι σε μένα λειτούργησε όπως ήλπιζα. Καλή συνέχεια!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα Μάγδα,

 

Μιας και απάντησες μετά την τελευταία μου απάντηση, θεωρώ ότι οφείλω να σχολιάσω λίγα πράγματα κυρίως γιατί, εύστοχα, έθιξες την συμπεριφορά των χαρακτήρων και το κατά πόσο λειτούργησαν ή όχι.

 

Το βασικό μου concept ήταν μία ιστορία φαντασίας με αρκετή "παραμυθένια" αφέλεια όσον αφορά τους πρωταγωνιστές. Βέβαια παραμύθι με τέτοια τιμωρία ούτε στον εχθρό μου, αλλά σκέψου ένα dark παραμύθι.

Ο Φάβιαν είναι ένας ταλαντούχος βάρδος. Η Μύριαμ μία μάγισσα που ερωτευόταν και ταυτόχρονα μισούσε σφόδρα. Χωρίς όρια, μέσα στην υπερβολή. Η Σαλίνα μία απλή κοπέλα που έτυχε να βρεθεί στην λάθος θέση και να ενθουσιαστεί με τον λάθος άνθρωπο.

Προφανώς όλα τα παραπάνω θέλανε καλύτερα ανάπτυξη, το δέχομαι αυτό, αλλά δεν θεωρώ ότι τα παρουσίασα τόσο επιφανειακά όσο λες.
 

Η βασική μου έννοια ήταν η τιμωρία γι αυτό ίσως έχασα στο χτίσιμο των χαρακτήρων. Κανείς δεν είναι ουσιαστικό "κακός" στην ιστορία απλά κάποιοι δέχονται πιο εύκολα τις ευθύνες τους, κάποιοι όχι. Η Σαλίνα δεν ήξερε ότι η Μύριαμ μπορεί να κάνει τέτοια πράγματα, ήταν αφελής. Ο Φάβιαν το είχε καταλάβει, αλλά πήρε το ρίσκο. Μεγάλο λάθος. Η Μύριαμ από την άλλη έκανε αυτό που κάνει πάντα άσχετα αν πονούσε την ώρα που το έκανε.

Θεωρώ ότι η ιστορία μπορεί να αναπτυχθεί περισσότερο, με μεγαλύτερο όριο λέξεων και καλύτερο χτίσιμο, για να αποδώσει αυτές τις εικόνες.

 

Χαίρομαι που σου άρεσε η γραφή του κι ας μην λειτούργησε όπως θα ήθελα :)

Σε ευχαριστώ για τα σχόλια!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Μια ενδιαφέρουσα ιστορία που όμως ένιωσα κι εγώ ότι χρειαζόταν κάτι παραπάνω για να γίνει καλύτερη. Γενικά η γραφή σου μου αρέσει, κι εδώ επίσης δεν απογοητεύεις, αλλά ήθελε σίγουρα περισσότερο χρόνο όποτε θα κρατήσω την υπόσχεση σου περιμένοντας την μεγαλύτερη εκδοχή της.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..