Jump to content
Sign in to follow this  
LoL4NevEr

Στάση στον χρόνο.

Recommended Posts

Morfeas

Διχασμένος. Στα θετικά μια ιστορία που είναι μέσα στο θέμα και στο είδος, σε σημεία η γραφή σου είναι καλή και γενικά μου αρέσει όταν οι χαρακτήρες έχουν φιλοσοφικές αναζητήσεις και συζητούν γι’ αυτές (βλ. θρησκεία). Αν κι ελλιπές, ενδιαφέρον το πορτρέτο της ηρωίδας σου (σε επόμενη βερσιόν θα πρότεινα να τονίσεις περισσότερο την τραγωδία της ως αθάνατη, ίσως μέσω κάποιας ανάμνησης)

Στα λίγο αρνητικά έχεις εδώ κι εκεί κάποιες απροσεξίες (ορθογραφικά, λέξεις που λείπουν). Στα περισσότερο αρνητικά, έχασα την ιστορία.

Καταρχάς, μου θύμισε από την αρχή πάρα πολύ videogame (πεθαίνεις όσες φορές θες και ξαναρχίζεις από το κοντινότερο checkpoint, παλεύεις τέρατα χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο, προσπερνάς τρέχοντας τέρατα (ή έστω νάνους και γίγαντες) που εμφανίζονται χωρίς ουσιαστική προοικονομία, εμφανίζονται χαρακτήρες που σε βοηθάνε χωρίς λόγο). Δυστυχώς, δεν κατάλαβα τελικά γιατί ο Ιρυδόρ τη βοήθησε (ποιο το δικό του όφελος π.χ.), γιατί έπρεπε να πάει στον πύργο (θα λυνόταν η κατάρα κι αν ναι, με ποιον ακριβώς τρόπο, απλώς με την παρουσία της;) ή πώς ακριβώς λειτουργούσε η ανάσταση κάθε φορά (αναγεννιόταν στο σημείο που πέθαινε (χωρίς τα τραύματα της πιο πρόσφατης ζωής της); Κι αν ναι, πώς κι είχε τα σημάδια των βασανιστηρίων της;).

Η ιδέα πάντως μου φαίνεται καλή, απλώς νομίζω ότι χάνω μεγάλο μέρος της (ίσως να ήθελε περισσότερη προεργασία πριν ξεκινήσεις το γράψιμο).

Συνολικά είναι μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια, και κρίνοντας κι από την ηλικία σου, είμαι σίγουρος ότι μπορείς τη βελτιώσεις αλλά και να δώσεις και καλύτερα διηγήματα στο μέλλον, καθώς βλέπω δυνατότητες.

Καλή σου επιτυχία!

 

Υ.Γ. Α, και μπορείς να μου μιλάς στον ενικό, εγώ δεν είμαι γέρος σαν την κυρ' Αταλάντη :p

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
LoL4NevEr

Ευχαριστώ για την κριτική, και προτείνω τα spoilers να τα ανοίξει όποιος την έχει ήδη / δεν σκοπεύει να την διαβάσει, καθώς επρόκειτο να εξηγήσω μερικά πράγματα που δεν αναφέρω ευθέως μέσα στο κείμενο.

 

Ένα μεγάλο κομμάτι αυτών στων οποίον αναφέρεσαι, έχω προσπαθήσει να εξηγήσω όμως προφανώς δεν ήμουν ξεκάθαρος.

Τα τέρατα και οι νάνοι που παλεύουν είναι μέρος της εκκλησίας για την οποία μιλάω. Καθώς η Ελεάνα είναι καταραμένη, και όπως εξηγεί και ο Ίρυδος αργότερα, η εκκλησία δεν θέλει να αποδεχτεί την ύπαρξη της και τις ικανότητες καθώς δεν ακολουθούν τον θεό τους. Έτσι, την βαφτίζουν ως ένα πλάσμα που δεν μπορεί, για κανέναν λόγο, να φτάσει σε εκείνο το σημείο. (Την κορυφή του πύργου). 

Η "Μέρα του φεγγαριού" είναι μια μέρα που έρχεται κάθε εκατό χρόνια στο συγκεκριμένο σύμπαν, η Σελήνη πλησιάζει τον πλανήτη, οι παλίρροια ανεβαίνει και τα λιμάνια κλείνουν. Επειδή η Ελεάνα είναι γνωστή στην πόλη ως αυτή που είναι καταραμένη, οι ακόλουθοι της εκκλησίας τριγυρνάνε τους δρόμους όλη την νύχτα, για να σιγουρευτούν πως δεν θα καταφέρει να φτάσει μέχρι εκεί. Ο λόγος είναι πως, η εκκλησία ισχυρίζεται πως το να καταφέρει να φτάσει θα σήμαινε το τέλος του ήλιου και πως ο πλανήτης θα βυθιζόταν στο σκοτάδι για πάντα.

Μια παρένθεση που είναι σημαντική να κάνω είναι πως, καθώς τα λιμάνια κλείνουν λόγο των ανεβασμένων νερών, υπάρχουν πολλοί έμποροι και μισθοφόροι που ξεμένουν στην πόλη, που σημαίνει πως ακόμα περισσότεροι προσπαθούν να την πιάσουν για να πάρουν τα χρήματα που προσφέρονται. 

Από την άλλη μεριά, την μεριά του Ίρυδορ, υπάρχουν πιστοί στον ναό της Σελήνης. Αυτοί θεωρούν την Ελεάνα σαν άγια, ή απεσταλμένη από την θεά τους, που μετά από την κατάρα που της έβαλε ο ήλιος δεν μπορούσε να επιστρέψει. Επίσης πιστεύουν πως, αν την πάνε μέχρι την κορυφή του ναού, θα λυθεί η κατάρα και πως η θεά τους θα τους εκπληρώσει μια οποιαδήποτε ευχή. 

Ο Ίρυδορ ήταν στο Ιερό τάγμα της Σελήνης όταν προχώρησαν ενάντια στις στρατιές του ήλιου, μερικά χρόνια πριν από το σημείο που διαδραματίζεται η ιστορία. Η Σελήνη έχασε, και σαν τιμωρία που εξυμνούσε έναν άλλον θεό έκαψαν όλο του το πρόσωπο και την οικογένεια του μέσα στα σπίτια τους. Η Ευχή του ήταν να επιστρέψει η Σελήνη ο,τι του είχαν πάρει, και να απομακρυνθεί από την βία. Και γι'αυτό όταν άκουσε την ιστορία της Ελεάνας, και έμαθε ποιος ήταν πραγματικά υπεύθυνος, άλλαξε γνώμη και την βοήθησε στο τέλος. 

Επίσης η επαναφορά στην ζωή της Ελεάνας δεν λειτουργεί έτσι. Όπως αναφέρω, επιστρέφει την στιγμή που ο θάνατος ήταν μια κατάσταση που μπορούσε να αποφευχθεί. Την απόφαση την παίρνει η ίδια η Σελήνη, καθώς είναι πανταχού παρούσα, έτσι ώστε να μην βρεθεί σε μια λούπα που δεν μπορεί να ξεφύγει. Οι πληγές που δεν είναι θανάσιμες, όμως, παραμένουν στο σώμα της ως ουλές, και ταξιδεύουν ανάμεσα στις πιθανότητες και το χωροχρονικό συνεχές, καταλήγοντας μόνο σε αυτό που μένει ζωντανή. Επίσης η Σελήνη την έχει ενισχύσει με συγκεκριμένα ξόρκια που δεν την αφήνουν να αρρωστήσει, να μολυνθεί το δέρμα της ή να πεθάνει από διαχρονικά τραύματα, εκεί που αναφέρω πως "Από κάτι τόσο αργό και έμμεσο".

Επίσης, για όποιον αναρωτιέται, στο τέλος ο λόγος που το σπαθί δεν την σκότωσε και η συγκεκριμένη πορεία του χρόνου συνέχισε, είναι όπως είχα προαναφέρει μέσω του Ίρυδορ, πως υπάρχει ιαματική μαγεία στο σύμπαν αυτό. Βέβαια τώρα αρχίσω να μακρολογώ, αλλά ελπίζω να βοήθησα με το πως λειτουργεί το σύμπαν και γιατί συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν.

 

 

Και επίσης, συμφωνώ. Θα έπρεπε να την είχα δουλέψει περισσότερο πριν την γράψω, όμως ήμουν τόσο ανυπόμονος με το να γράψω κάτι που μάλλον δεν άφησα όσο καλή εντύπωση όσο θα ήθελα. 

Well, i hope i'll make it up next time. 

Edited by LoL4NevEr
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ναι, ομολογώ δεν τα έπιασα όλα αυτά και ναι, φαίνεται πολύ πιο εδνιαφέρον έτσι.

Αλλά μην απογοητεύεσαι, τα παραπάνω είναι απλώς και μόνο η δική μου γνώμη, δεν σημαίνει αυτό ότι τα ίδια πράγματα θα εισπράξουν κι οι άλλοι αναγνώστες (π.χ. μπορεί να είμαι ο μόνος που μπερδεύτηκε).

Επίσης, για το κομμάτι του διαγωνισμού: Συνήθως οι συγγραφείς δεν απαντάνε σε σχόλια πριν τη λήξη του διαγωνισμού, για να λάβουν όσο πιο αμερόληπτα σχόλια γίνεται. Προφανώς δεν το ήξερες και δεν νομίζω να υπάρχει πρόβλημα, απλώς το αναφέρω ως έναν κανόνα που καλό είναι να ακολουθούν όλοι (εκτός αν η διοργανώτρια έχει διαφορετική γνώμη). :)

Και πάλι καλή επιτυχία!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Κατ’ αρχάς, καλησπέρα Αλέξανδρε. Μπράβο σου που ξεκίνησες να γράφεις τόσο νωρίς! :)

 

Από το παρακάτω post που θα διαβάσεις θέλω μόνο να κρατήσεις την παρακάτω δήλωση, που είναι και η πιο σημαντική:

Έχεις αρετές.

 

Είναι ξεκάθαρο, διαβάζοντας το διήγημα σου. Ειδικά στις μάχες, στην απόδοση της ατμόσφαιρας, και στις περιγραφές. Χρησιμοποίησες επίσης 1-2 δυνατές παρομοιώσεις που με έκαναν να ανασηκώσω το φρύδι :hmm: . (Ουσιαστικά εκεί με τράβηξες ξανά μέσα στο κείμενο).

 

Χρειάζεσαι προπόνηση όμως. Πολύ προπόνηση. Χρειάζεσαι εμπειρία, μα αυτό δεν είναι τίποτα, μην ανησυχείς, έρχεται.  Αν θέλεις μια ακόμη συμβουλή, (που φυσικά δεν ξέρω αν το έχεις κάνει ήδη, απλώς μου έδωσες την εντύπωση πως μάλλον δεν το έκανες) καλό θα ήταν πριν αρχίσεις να γράφεις να κάνεις ένα προσχέδιο και να βάζεις τις ιδέες σου σε μια σειρά. Υπήρξαν στιγμές που πραγματικά σε έχασα.

Όμως, όπως είπα, αυτά τα παραπάνω ελάχιστη σημασία έχουν. Μην αποθαρρύνεσαι. Γράψε. Διόρθωσε. Σβήσε. Σημείωσε ιδέες. Δώσε χρόνο στα κείμενα σου. Επέστρεψε ξανά. Το έχεις, μην ανησυχείς. Απλά θέλει χρόνο για να ωριμάσει. Πάλεψε το με λίγα λόγια.

 

Καλή συνέχεια σου εύχομαι, ειλικρινά, μέσα από την καρδιά μου! :)

 

ΥΓ: Είχα κάνει την 1η μου προσπάθεια για συγγραφή στα 24, σε κάτι σχολικο-φοιτητικά τετράδια που είχαν μείνει άδεια από τις απουσίες (!) και πραγματικά, κοιτώντας τα τώρα -και χωρίς να το παίζω κανένας σπουδαίος, φτασμένος συγγραφέας για να μην παρεξηγηθούμε – νομίζω πως η ιστορία σου είναι πολύ-πολύ καλύτερη από εκείνη που είχα γράψει τότε και νόμιζα πως θα κατακτήσει όλον τον κόσμο (και ίσως και παραπέρα, αν δεν κάνω λάθος..!). :p

ΥΓ2: Προσωπικό γούστο: μου άρεσε επίσης η πρόθεση σου να δώσεις στην ιστορία σου και ένα είδος φιλοσοφικής αναζήτησης με τη θρησκεία.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Αλέξανδρε

 

 

στα θετικά, η μπόλικη δράση και κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες και εικόνες, όπως για παράδειγμα αυτή του σώματος της Ελεάνας (που δεν το περίμενα και με έστειλες για τσάι). Στα αρνητικά τώρα... ο χαρακτήρας του Ιρυδόρ φαίνεται κάπως αλλοπρόσαλλος. Ξεκινάει αντιπαθέστατος μισογύνης ("καμιά γυναίκα δεν έχει περιθώριο εξέλιξης") και καταλήγει να τη βοηθάει για κάποιον λόγο που ούτε ξέρουμε ούτε υποπτευόμαστε. Να σημειώσω πως δεν έχω διαβάσει την παραπάνω απάντησή σου στον Μορφέα, οπότε δεν ξέρω τι μπορεί να εξηγείς εκεί, αλλά είναι δίκαιο να κρίνουμε την ιστορία σου όπως και των υπόλοιπων - δηλαδή χωρίς να ξέρουμε τις επεξηγήσεις. Οι περιγραφές είναι αρκετά καλογραμμένες, ο διάλογος θέλει λίγη δουλίτσα, αλλά κυρίως το διήγημα χρειάζεται άπλωμα, ώστε να γνωρίσουμε καλύτερα τους χαρακτήρες και να κατανοήσουμε τα κίνητρά τους. Εκτιμώ επίσης τη διάθεση φιλοσοφικού στοχασμού, την οποία μάλλον έχεις γενικότερα, αν θυμάμαι καλά το προηγούμενο κείμενό σου που έχω διαβάσει. Είναι σημαντικό προσόν. Πάμε τώρα και στη λυπητερή: για μένα, εντός θέματος δεν είσαι ιδιαίτερα. Ίσως να ακροπατάς, αλλά με το ένα πόδι. Φυλαχτό είναι κάτι που φυλάει, που προστατεύει. Εσύ μας έδωσες ένα καταραμένο μενταγιόν. Αν δουλέψεις περισσότερο την ιστορία εκτός διαγωνισμού, μη σε απασχολεί ιδιαίτερα αυτό πάντως και κοίτα να τη γράψεις όπως την έχεις φανταστεί. Και, συμφωνώ απόλυτα με τον Γρηγόρη, αυτό που πρέπει να κρατήσεις ως πιο σημαντικό είναι ότι η γραφή σου έχει αρετές. Συνέχισε να γράφεις και μόνο καλύτερος μπορείς να γίνεις.

 

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλημέρα Αλέξανδρε,

 

Θα το keep it short γιατί  είχα γράψει ένα πόστ  το οποίο κι έχασα με ένα πισωγύρισμα του ποντικιού (μαύρη να ναι η ώρα του)

 

Θα μου επιτρέψεις να χωρίσω το διήγημα σου σε  δύο κομμάτια.  Το πρώτο κομμάτι  περιλαμβάνει την σκηνή μάχης και όλα τα παρελκόμενα  ενώ το δεύτερο  συμπεριλαμβάνει ό,τι   έπεται αφότου οι δυο τους αποφασίζουν να μιλήσουν.

 

Το πρώτο κομμάτι δεν μου άρεσε....

Τέτοιου είδους  εισαγωγές σπάνια λειτουργούν σ' εμένα. Οι σκηνές δράσεις είναι κάτι που έχει σταματήσει να με εντυπωσιάζει  εδώ και πολύ καιρό και η δικιά  σου περιγραφή δεν  προσέφερε κάτι το ιδιαίτερο για να αλλάξω  γνώμη.

Το δεύτερο κομμάτι, πάλι, το βρήκα σαφέστατα βελτιωμένο  κυρίως γιατί  μου έδωσε έναν  λόγο να νoιαστώ εξηγώντας μου λίγα πράματα από το όλο background της ιστορίας/

 

Anyway, το  μεγαλύερο μειονέκτημα του κειμένου -κατ'εμέ- είναι  ότι η γραφή σου είναι ακόμα  απαίδευτη. Την βρήκα πολύ ψυχρή και απόμακρη από τους χαρακτήρες. Ουσιαστιά,   επαληθεύει τους λόγους για τους οποίους δεν  μου αρέσει το τρίτο πρόσωπο.

      Το μόνο που έχω να σου προτείνω για το εν λόγω κομμάτι είναι ό,τι είπε κι ο Γρηγόρης. Δηλαδή δουλειά, δουλειά, δουλειά και η βελτίωση  θα έρθει.   Ιδέες έχεις, αν μη τι άλλο, αλλά σου λείπει η εμπειρία για να τις  αποτυτπώσεις σωστά.

 

Συνολικά,  το κείμενο σου δεν με ενθουσίασε, αλλά σαφέστατα είναι μια καλή προσπάθεια για την ηλικία σου, ίσως και καλύτερη απ'όσα έγραφα εγώ όταν ήμουν στα χρόνια σου(τι  καλά  που θα 'ταν να μπορούσα να ξαναγίνω πάλι είκοσι...)  Keep calm & carry on

 

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ1 Διαβάζοντας το ποστ που έκανες ως απάντηση για το πόστ του  παππού-Νικόλα φαίνεται ότι λείπουν πολλά πράματα από την ιστορία σου.  Καλό είναι -γιατί είδες- έγινε μπέρδεμα (κι εγώ έχω χαθεί  κάπου... ^_^)  να μην συμβαίνουν αυτά. Οι διαγωνισμοί είναι για πιο low καταστάσεις :)

Υ.Γ2 -Ο,τι και αν νομίζουν πως είσαι, όποια και αν νομίζεις εσύ πως είσαι, αυτό δεν σταματά να σε κάνει άνθρωπο.

         Αυτό,εχμ, πώς να το πω μου θύμισε διαφήμιση από ουίσκι. Δηλαδή  το μόνο που έλειπε ήταν το remember who you are, Johny Walker

Edited by jjohn
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Εμένα αντιθέτως με τον Γιάννη μου άρεσε η εισαγωγή σου Αλέξανδρε, την βρήκα αρκετά έντονη και  ενδιαφέρουσα για να προκαλέσει στον αναγνώστη την περιέργεια να μάθει τι συμβαίνει με την Ελεάνα. Το θέμα είναι ότι αυτή η εξήγηση είναι αρκετά μπερδεμένη και ελειπής. Σιγουρα οι επεξηγήσεις που έδωσες στο spoiler βοηθάνε για να καταλάβουμε τι γίνεται, στο κείμενο όμως τα πράγματα είναι αόριστα. Νομίζω ήθελε περισότερο "άπλωμα", αφού πιστεύω ότι θα έπρεπε το κείμενο σου να είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου, που θα σου δώσει τον κατάλληλο χώρο να φτιάξεις την κοσμοπλασία σου και να δώσεις όλες τις λεπτομέρειες που χρειάζεται η ιστορία για να γίνει πιο κατανοητή στον αναγνώστη. Στα του θέματος θα συμφωνήσω με την Αταλάντη, ότι μάλλον είσαι εκτός, αλλά αυτό δεν πρέπει να σε απασχολήσει ιδιαίτερα αν αποφασίσεις να δουλέψεις και άλλο την ιστορία σου. Να προσθέσω επίσης ότι μου άρεσε που δεν φοβάσαι να περιγράψεις "ακραίες" εικόνες, όπως η κατάσταση του σώματος της Ελεάνας. Καλή προσπάθεια λοιπόν, σίγουρα όμως με μεγάλα περιθώρια βελτίωσης.

 

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ. Εμένα εκτός από το προφανές πεθαίνω και ξαναρχίζω των videogames που σου ανέφερε ο Νικόλας, η ιστορία σου μου θύμισε το βασικό θέμα (επίσης πεθαίνω και ξαναρχίζω)του "Edge of tomorrow" με τον Tom Cruise

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα Αλέξανδρε και μπράβο για την ιστορία σου.

 

Θυμάμαι τα πρώτα κείμενα σου που είχα διαβάσει τα οποία ενώ είχαν κάτι ψαγμένο και βαθύ στις ιδέες που παρουσίαζες, έπασχαν αρκετά σε υλοποίηση και στο τεχνικό κομμάτι.

 

Στην συγκεκριμένη ιστορία, έχεις βελτιωθεί πολύ στο τεχνικό κομμάτι αλλά πιστεύω ότι βρίσκεσαι στην σημαντική καμπή που πρέπει να αρχίζεις να εφαρμόζεις το "ψαλίδι".

Να στα πω λίγο αναλυτικά:

 

 

 

- Η αρχή όσο εντυπωσιακή κι αν σου φαίνεται ή ήλπιζες να φαίνεται, κουράζει. Κουράζει αρκετά. Ο αναγνώστης πείθεται αρκετά εύκολα ότι αυτό που περνάει συμβαίνει συνέχεια (πεθαίνει και ξανα ξεκινάει από την αρχή) και δεν χρειάζεται να μάθουμε κάθε κίνηση που κάνει το πόδι ή το χέρι της για να ξεφύγει από το τέρας. Μετά εμφανίζεις κάποιες ευκολίες για να κυλήσει η ιστορία (χαρακτηριστικό παράδειγμα το σπαθί που βρίσκεται δίπλα της το οποίο τυχαία έπεσε όταν κουτούλησε στον τοίχο) όπως και στο πόσο γελοία πεθαίνει το τέρας από τον άνδρα που έρχεται. Έχασες αρκετό χώρο εκεί ενώ θα μπορούσες να τον χρησιμοποιήσεις για το ουσιαστικό κομμάτι μετά.

- Το φάντασυ δεν είναι απαραίτητα μόνο μάχες, ξύλο, πόνος, μαγεία και πάλι μάχες. Εφάρμοσες κάποιες ωραίες φιλοσοφικές ιδέες μέσα οι οποίες όμως χάθηκαν στο ανακάτεμα του κόσμου. Ποτέ δεν κατάλαβα τι γίνεται στην πόλη, γιατί την κυνηγάνε όλοι, ποιοι είναι αυτοί και γιατί την βοηθάει ο άνδρας. Μιλάνε μεταξύ τους σαν να είναι δύο τσακωμένοι φίλοι χρόνια και ενώ προσπαθούν να φανούν έξυπνοι τελικά γίνονται "εξυπνάκηδες".

- Μου άφησες κάποια κενά όπως πως το σώμα της γυναίκας ήταν γεμάτο τόσες πληγές αφού ξεκινούσε πάλι από την αρχή όταν πέθαινε. Ποιος όριζε την αρχή αυτή; Γενικά εμβάθυνες πολύ σε μία ιστορία που ήθελε άπλωμα και έχασες χώρο στην αρχή με την μάχη.

- Το τέλος αρκετά ωραίο και σοκαριστικό για την πρωταγωνίστρια με την οποία δεν κατάφερα να ταυτιστώ λόγω όσων σου ανέφερα παραπάνω.

 

 

 

Η προσπάθεια σου είναι καλή. Το γράψιμο σου βλέπω βελτιώνεται και οι ιδέες που έχεις μπορούν να επεξεργαστούν και να τελειοποιηθούν. Μην το αφήσεις, μόνο με προσπάθεια και επιμονή γίνεται δουλειά. Πίστεψε με. 

 

Καλή επιτυχία ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα και δε θα 'λεγα ότι το γράψιμο τη χαλάει, παρόλο που έχει διάφορα λαθάκια λόγω απειρίας, πχ στη στίξη και στην ακολουθία των χρόνων και κάποια "απομεινάρια που είχαν απομείνει" και τέτοια. Για τη σκηνή μάχης (που βλέπω ότι διχάζει τους αναγνώστες) εγώ νομίζω ότι δεν ήταν άσχημη, απλώς έχουμε διαβάσει τόσες πολλές σκηνές μάχης με σπαθιά και μπουνιές που είναι σχεδόν αδύνατον να βρούμε ενδιαφέρουσα άλλη μία, πόσοι τρόποι πια υπάρχουν να περιγράψεις πρωτότυπα μια σκηνή μάχης; Θα πρότεινα απλώς να κρατάει λιγότερο και να αναφέρονται μόνο όσα σημεία της είναι απαραίτητα για να μπούμε στο νόημα ότι εδώ γίνεται τέτοιου είδους μάχη.

Κατά τα άλλα συμφωνώ ότι θυμίζει βιντεογκέιμ, όπου πεθαίνεις πολλές φορές, εμφανίζονται χωρίς λόγο μαγικά αντικείμενα και βοηθητικοί χαρακτήρες και γενικά δεν ψάχνουμε και πολύ το πώς και το γιατί (δε διάβασα το επεξηγηματικό ποστ σου). Θα πρότεινα να έχει λίγο περισσότερες περιγραφές του σκηνικού η ιστορία, να μπορούμε να μπούμε μέσα της πιο εύκολα, και τα κίνητρα των χαρακτήρων να τα χρησιμοποιήσεις για να γεμίσεις την ιστορία και να την κάνεις πιο αληθοφανή και ζωντανή, όχι να τα παραλείπεις για να περιγράψεις σκηνή μάχης.

Γενικά καλή προσπάθεια και εύχομαι και στα μελλοντικά σου γραπτά να βρίσκεις τέτοιες ενδιαφέρουσες ιδέες.

Like στον jjohn για τη 'φράση που θυμίζει διαφήμιση ουίσκι": μόλις πήρες χαμπάρι τη νόσο του φόρουμ, να γράφονται τα διηγήματα πήχτρα στις ωραίες φράσεις, εξυπηρετούν δεν εξυπηρετούν το κείμενο :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Φίλε Αλέξανδρε, μου κέντρισες το ενδιαφέρον στην αρχή με την μάχη και όλο αυτό το άλα videogame trial and error. Ωραία η ιδέα σου και αρκετά καλή η υλοποίησή της. Η περιγραφή βήμα βήμα μιας μάχης είναι κάτι πολύ δύσκολο, θέλει μια σχετική μαεστρία για να καταφέρει ο συγγραφέας να διατηρήσει τη σκηνή σε ομαλή ροή στη φαντασία του αναγνώστη. Αν και άπειρος -απ' ότι διαβάζω στα σχόλια παραπάνω- δεν τα πήγες άσχημα, σου άπλωσε μόνο λίγο περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν. Από το τέλος της μάχης όμως και μετά, εγώ τουλάχιστον, χάθηκα. Διάβαζα ωραίες εικόνες μπλεγμένες με ένα backstory που δεν μου δινόταν τα απαραίτητα στοιχεία για να καταλάβω τι συμβαίνει κι έμεινα με απορίες. Να σημειώσω πως δεν έχω διαβάσει το σπόιλερ με τις εξηγήσεις ακόμα. Όμως, υπάρχουν όλες εκείνες οι ενδείξεις ότι μπορείς να δώσεις όμορφα πράγματα, το μόνο που λείπει είναι η εμπειρία (πως δηλαδή να ελέγχεις το κείμενό σου ώστε να κυλάει όπως εσύ θες κι όχι μόνο του) όπως ήδη ειπώθηκε τόσες φορές. Θα έρθει, μην πτοείσαι, αρκεί να συνεχίσεις να το αγαπάς και να ασχολείσαι μαζί του.

Στα του διαγωνισμού, για μένα είσαι εντός θέματος μιας και το καταραμένο μενταγιόν είναι ένα είδος φυλαχτού με την αρνητική έννοια (γι' αυτήν που το καταράστηκε είναι φυλαχτό), όπως επίσης είσαι μέσα και στο είδος.

 

Καλή επιτυχία! :)

 

Υ.Γ.: Πάω να διαβάσω και το σπόιλερ για να δω κι εγώ τι συνέβη τελικά. :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ξεκίνημα με ξυλίκι και σφαξίδι ανελέητο δίχως να ξέρουμε κανέναν και τίποτα. Ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά πρώτον τραβάει αρκετά για διήγημα και δεύτερον οι περιγραφές είναι λαβυρινθώδεις. Μικρές και σαφείς προτάσεις κι όχι τόση λεπτομέρεια ίσως να βοηθούσαν (όχι πως είναι κανόνας αυτό). Η απουσία σημείων στίξης σε πολλά σημεία δεν βοηθάει τη ροή να μη σκοντάφτει. Γενικά οι εικόνες κάπου μου θύμισαν περισσότερο manga παρά λογοτεχνία.

Επίσης όσον αφορά την κλωτσοπατινάδα:

-Τις γροθιές δεν τις αποκρούουμε με τα χέρια παρά μόνο στα έργα με καρπαζόκροτους. Χωρίς γάντια, απλώς τις αποφεύγουμε. Μεγάλος δάσκαλος ο Kimbo Slice στα ερασιτεχνικά βρωμόξυλα στο youtube που τον έκαναν επαγγελματία.

-Η αδρεναλίνη δε σ’ εμποδίζει, σε βοηθάει.

-Δεκάκιλο δεν είναι σπαθί, είναι μπάρα για πιέσεις πάγκου.

-Αν η πλάτη στραβώσει, παίζει αναπηρία.

Το γράψιμο πάντως έχει αρετές. Ειδικά στις περιγραφές χώρων, π.χ. στην πόλη, δουλεύει μια χαρά.

Οι διάλογοι από την άλλη ενώ δεν είναι άσχημοι, κάπου παραείναι δραματικοί και πομπώδεις, κάπου παραείναι αόριστοι και κάπου παραθυμίζουν ταινία.

Από την άλλη, μου άρεσε που έχεις καλή αίσθηση του σασπένς, του ρυθμού και της σύγκρουσης κι αυτό είναι δυνατό προσόν. Μου άρεσε που οι χαρακτήρες σου δεν έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου με τη μία. Προσωπικά δεν θα ρίσκαρα να κάνω έναν βασικό χαρακτήρα μισογύνη, αλλά αυτό είναι δική σου επιλογή –κι ως ανδρογούρουνο ομολογώ ότι δεν με χάλασε καθόλου.

Η ροή της πληροφορίας τώρα δεν με βοήθησε πολύ στο τέλος, όμως μου άρεσε που ξέρεις να μην αποκαλύπτεις τα χαρτιά σου αλλά να τα δίνεις ένα-ένα στον αναγνώστη.

Εντάξει, είδα μερικά φαντασοκλισέ εδώ κι εκεί, αλλά μικρό το κακό. Νομίζω πως είδα μερικά ορθογραφικά κι εκφραστικά.

Στο τέλος, ομολογώ ότι δεν σ’ έπιασα τελείως. Λίγο η θολά δοσμένη πληροφορία, λίγο οι περιγραφές και λίγο οι γενικότητες στους διαλόγους, με ζορίσανε. Θα ήθελα να το ξεκαθαρίσεις. Νομίζω πως με μερικά χέρια επιμέλειας ακόμα θα βελτιωνόταν κι αυτό.

Μια διασκεδαστική ιστορία με σασπένς που κράτησε το ενδιαφέρον μου ως το τέλος. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα Αλέξανδρε!

 

Η ιστορία σου έχει θετικά σημεία, όπως το χρονικό εγκλωβισμό (που γενικά είναι από τα αγαπημένα μου θέματα) και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις των ηρώων που τις παραθέτεις με ικανοποιητικό τρόπο. Επίσης και η χρήση του φυλαχτού ήταν πετυχημένη και την απόλαυσα.

Από κει και πέρα θα συμφωνήσω με τα σχόλια των παραπάνω: το διήγημα χρειάζεται περισσότερο χώρο για να μας «μιλήσουν» οι ήρωες και να τους νοιαστούμε, δηλαδή την Ελεάνα παίζει να την έχουν περάσει από τη μηχανή του κιμά και δεν κατάφερα να συμπάσχω ούτε στιγμή. Ο Ιρυδόρ πάλι. Πώς και γιατί τη βοηθάει; Μισογύνης συμφωνώ ότι ακούστηκε με το σχόλιό του, αλλά ούτε καν αυτό δεν με ενόχλησε, γιατί δεν τον είχα πάρει, πώς να το πω, στα σοβαρά ώστε να με ενοχλήσει. Με άλλα λόγια η ιστορία χρειάζεται βάθος, κάτι να αποδώσει μια πιο τρισδιάστατη χροιά στους χαρακτήρες. Δεν είναι απαραίτητα οι λεπτομέρειες στην περιγραφή αυτό. Ο διάλογος κάνει σημαντική δουλειά ως προς την πειστικότητα των χαρακτήρων και οι διάλογοί σου θέλουν ξανακοίταγμα.

 

 

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Δυσκολεύτηκα λίγο να καταλάβω, αλλά παρόλο που μπήκα στον πειρασμό, φρόντισα να μην διαβάσω τις εξηγήσεις σου στο spoiler για να μην επηρεαστώ, δεδομένου ότι η ιστορία πρέπει να μιλάει από μόνη της.

Να πω λοιπόν ότι ενώ φαίνεται να υπάρχει μια καλή και εντός θέματος ιδέα μ’ ένα φυλαχτό, έστω κι αν δουλεύει αντίστροφα (εξάλλου δεν είναι το μόνο μέσα στις ιστορίες του διαγωνισμού), το όλο κείμενο είναι κάπως μπερδεμένο. Το γεγονός ότι δεν μου αρέσει να διαβάζω τόσο πολύ ξύλο ξανά και ξανά, δεν με βοήθησε να απολαύσω την ιστορία.

Επίσης, δεν ξέρω αν ήταν αναγκαίες αυτές οι αλλαγές οπτικής γωνίας από την Ελεάνα στον Ιρυδόρ.

Από την άλλη, ήταν ενδιαφέρον που είχαμε τις συζητήσεις για τη θρησκεία επειδή εξηγούν αφενός γιατί την κυνηγούσαν όλοι αυτοί με τέτοια μανία κι αφετέρου γιατί έθιγαν το θέμα τού πόσο προσπαθούμε πάντα να βγάλουμε από τη μέση κάτι που μας ενοχλεί και που θίγει την πεπατημένη.

 

Κατάλαβα από τα σχόλια των άλλων και είδα ότι είσαι πολύ νέος και καινούργιος στη συγγραφή, οπότε μπράβο και καλά έκανες που έλαβες μέρος στο διαγωνισμό. Αν ισορροπήσεις λίγο την ιστορία, εκτός διαγωνισμού και εκτός ορίου λέξεων, ανάμεσα στις εξηγήσεις και στη δράση, θα έχεις περιθώριο να λύσεις και τις απορίες όλων και να έχεις μια αξιόλογη ιστορία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Γειά σου Αλέξανδρε,

 

έμεινα πολύ ικανοποιημένος από τις περιγραφές των διαφόρων μαχών. Ήταν προσεγμένες, συνεπείς με τη φυσική του πράγματος και μπόρεσα να τις οπτικοποιήσω άνετα. Η ιδέα των πολλαπλών ζωών είναι γενικά αγαπημένη οπότε βαθμό για σένα και εκεί. Το κύριο πρόβλημα της ιστορίας σου είναι ότι δεν είναι σαφές καθόλου το backstory και ο ρόλος των ηρώων. Εκεί με έχασες παρόλο που προσπάθησα, κάτι το οποίο πρέπει να το δεις οπωσδήποτε: καλά να σε χάνει ο αναγνώστης από δικό του βιαστικό διάβασμα, αλλά να σε χάνει και όταν έχει ενδιαφερθεί είναι φάουλ του συγγραφέα. Κατά τη γνώμη μου λόγω του περιορισμού των λέξεων το backstory θέλει απλοποίηση και επιπλέον πρέπει να γεμίσεις λογικά κενά με επεξηγήσεις δοσμένες έτσι ώστε να τείνουν προς το show (απέφυγε το tell). Μέσα σε αυτό το ασαφές πλαίσιο εντόπισα και άλλα στοιχεία που μου άρεσαν όπως την απόπειρα να πιάσεις συζήτηση θρησκευτικού περιεχομένου (η απόπειρα μου άρεσε, η εκτέλεση ήθελε δουλίτσα), το πως το φυλαχτό είχε γίνει ένα με κείνη καθώς και η φυσικότητα των διαλόγων (λ.χ. δεν εντόπισα as you know bob). Προφανώς αυτό το τελευταίο σχετίζεται και με τις ελλιπείς εξηγήσεις αλλά υποθέτω αυτή είναι η μαγκιά, να πεις όσα θες να πεις με σαφήνεια και ταυτόχρονα χωρίς tell. Είναι ένα θέμα που με δυσκολεύει κι εμένα ιδιαίτερα, όπως κάποιοι εδώ μέσα γνωρίζουν τις περισσότερες φορές κάνω μόνο ή το ένα ή το άλλο :).

 

Συνολική εικόνα ικανοποιητική για έναν 'ρούκι'. Μπράβο και καλή επιτυχία!

Edited by Man_from_Earth

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Εμμ, κάπου χάθηκα στην ιστορία. Όπως είπαν κι άλλοι, βιντεογκέιμ μου θύμισε. Δεν μου άρεσε που η σκηνή της μάχης στην αρχή κράταγε τόσο πολύ, δεν μου άρεσε ότι κάθε τρεις και λίγο εμφανιζόντουσαν χωρίς να υπάρχει λόγος  διάφορα πλάσματα, δεν έδωσες καιρό στους ήρωες να αναπτύξουν τη σχέση τους και να καταλάβουμε τα κίνητρά τους, απλώς συνέβαιναν, σε καταγαιστικό ρυθμό, διάφορα ανεξήγητα γεγονότα.

Επίσης η κοπέλα τι από τα τρία ήταν: κόρη της Σελήνης που την καταράστηκε ο ήλιος, μάγισσα ή απλώς ένα κορίτσι που καποιος το καταράστηκε; Και πώς και γιατί εμφανίστηκε ο ιπόττης να τη βοηθήσει; Και γιατί χρειάστηκε να παλέψει και μαζί της; Και στην αρχή, η κοπέλα παλεύει με άνθρωπο ή με τέρας, αφού αναφέρεις και τα δύο.

 

Καλή επιτυχία και συγνώμη για τα αυστηρά σχόλια, από αρχάρια μάλιστα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα τι ήταν η κοπέλα, ο άντρας, το φυλαχτό (που έγινε ένα με αυτήν και έγινε η κατάρα της -μόνο αυτό κατάλαβα) και τι έγινε.

Η περιγραφή δράσης είναι μεγάλο τόλμημα και χαίρομαι που δεν το φοβήθηκες, όμως ήθελαν περισσότερη προσοχή οι χορογραφίες γιατί ήταν όλα θολά.

Επίσης χαίρομαι όταν οι χαρακτήρες αμφισβητούν μεγάλα θέματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γελωτοποιός

Άλεξ, πολύ καλή προσπάθεια, αλλά με κάποια προβλήματα. Ωραίες, βάναυσες, αποκρουστικές περιγραφές και καλογραμμένες σκηνές δράσης.  Σε αυτό είσαι μάστορας! Αρκετά καλοί ήταν και οι φιλοσοφικοί διάλογοι μεταξύ των χαραχτήρων. Εντόπισα αρκετά λαθάκια απροσεξίας, αυτό όμως είναι κάτι που διορθώνεται άμεσα. Με κέρδισαν επίσης και οι ίδιοι οι χαρακτήρες. Κυρίως για το πόσο badass ήταν. Η περιγραφή του φυλαχτού, μου άρεσε επίσης. Αν και ήταν κυρίως ένα καταραμένο μενταγιόν, δηλαδή δε προστάτευε κάτι. Τώρα πάμε στο βασικό πρόβλημα της ιστορίας σου. Δυστυχώς, ακόμα και με τη δεύτερη ανάγνωση, δεν κατάλαβα τι ακριβώς προσπαθούσαν να πετύχουν στο τέλος οι δύο πρωταγωνιστές και για ποιο λόγο τους ορμούσαν όλα αυτά τα πλάσματα και άνθρωποι. Δε μας έδειξες επίσης, πως ακριβώς επιστρέφει στη ζωή η Ελεάνα. Παρ` όλα αυτά, η ιστορία σου ήταν αρκετά ικανοποιητική. (Τις εξηγήσεις σου θα τις διαβάσω με το τέλος του διαγωνισμού για να μην επηρεάσουν την κρίση μου)

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!  :) 

Share this post


Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Όταν τελείωσα την πρώτη ανάγνωση δεν είχα καταλάβει και πολλά, οπότε το ξαναδιάβασα και νομίζω ότι το έπιασα (διαβάζοντας και τις επεξηγήσεις σου). Γράφεις όμορφα και έχεις την ικανότητα να μεταφέρεις πολύ δυνατές εικόνες με αμεσότητα και με ένταση, κάτι πολύ σημαντικό κατά την γνώμη μου. Οι περιγραφές σου μετατρέπονται σε εντυπώσεις στον αναγνώστη και δεν μένουν πληροφορίες.

Από ‘κει και πέρα, το γεγονός ότι δυσκολεύτηκα να καταλάβω τι παίζει, λειτούργησε κάπως αρνητικά  (πολύ πιθανό να φταίω εγώ) και νομίζω ότι το κυρίως πρόβλημα ήταν ότι διάβαζα ξεχωριστές (δυνατές μεν) σκηνές, από τις οποίες λείπει το συνδετικό υλικό για να γίνουν δυνατή ιστορία. Πιστεύω πάντως ότι το ‘χεις.

Στα θετικά επίσης οι φιλοσοφικές αναζητήσεις που φαίνονται να απασχολούν τους ήρωες!

Καλή επιτυχία!

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Καλή η ιδέα, ήθελε λίγο πιο προσοχή στην υλοποίηση και βέβαια να μας δώσεις και λίγες περισσότερες πληροφορίες.

Μια μικρή ασυνέπεια αν θεραπεύεται από ένα σπαθί που την διαπερνάει είναι μάλλον απίθανο να μένουν ουλές από εγκαύματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
LoL4NevEr

Λοιπόν! Καθώς (θεωρητικά) θα έπρεπε να απαντήσω από την αρχή ΜΕΤΆ τον διαγωνισμό (που η έλλειψη κοινής λογικής και κατανόησης μια κατάστασης μου με απέτρεψε), θα κάνω τώρα τον κόπο να αναφερθώ σε μερικές λεπτομέρειες, όμως αντίθετα με το προηγούμενο ποστ (που ήταν μισό διήγημα μόνο του), αυτήν την φορά, απλά θα μιλήσω σύμφωνα με το τι έχει μέσα το ποστ και το διήγημα για να απαντήσω τις ερωτήσεις σας. (και η ερώτηση του «πρέπει πραγματικά να κάτσεις να το κάνεις αυτό» που κυλάει στα μυαλά,  όχι, αλλά θέλω)

Μπαίνω σε spoilers για να υπάρχει μια συνολική τάξη, καθώς θα απαντάω ευθέως σε σχόλια!

 

 

 

Mournblade

 

 

Αν θέλεις μια ακόμη συμβουλή, (που φυσικά δεν ξέρω αν το έχεις κάνει ήδη, απλώς μου έδωσες την εντύπωση πως μάλλον δεν το έκανες) καλό θα ήταν πριν αρχίσεις να γράφεις να κάνεις ένα προσχέδιο και να βάζεις τις ιδέες σου σε μια σειρά. Υπήρξαν στιγμές που πραγματικά σε έχασα.

 

Ναι, η αλήθεια είναι πως κάνω προσχέδια. Βέβαια δεν είναι συνήθως πάνω στο plot progression, όσο περισσότερο στην ροή της πληροφορίας και το timeline του κόσμου, που βρίσκεται ο κάθε χαρακτήρας και γιατί, και μερικές φορές πως νιώθει ο καθένας. Αυτό που θέλεις, απ’ ο,τι κατάλαβα, να γίνει πιο ξεκάθαρο, είναι η ίδια η ροή και το πόσα ξέρει ο αναγνώστης. Όπως είπα, δεν έγινα, σε κανένα σημείο, αρκετά ξεκάθαρος, οπότε, προφανώς την επόμενη φορά (αχέμ, ‘προφανώς’) θα κάνω ο,τι μπορώ για να ισορροπήσει λίγο το συγκεκριμένο θέμα!

 

 

 

Elgalla

 

 

 ο χαρακτήρας του Ιρυδόρ φαίνεται κάπως αλλοπρόσαλλος. Ξεκινάει αντιπαθέστατος μισογύνης ("καμιά γυναίκα δεν έχει περιθώριο εξέλιξης") και καταλήγει να τη βοηθάει για κάποιον λόγο που ούτε ξέρουμε ούτε υποπτευόμαστε. 

 

Και θα είχες δίκιο! Με τις πληροφορίες που δίνονται, δεν υπάρχει λόγος να περιμένεις από κάποιον τόσο φαινομενικά αρνητικά προδιατεθειμένο δολοφόνο να βοηθήσει κάποιον. Σκοπεύω να το εξηγήσω στο 

σύντομο prequel που θα γράψω, if by that point it’s even a thing!

 

 

Jjohn

 

 

 

Τέτοιου είδους  εισαγωγές σπάνια λειτουργούν σ' εμένα. Οι σκηνές δράσεις είναι κάτι που έχει σταματήσει να με εντυπωσιάζει  εδώ και πολύ καιρό και η δικιά  σου περιγραφή δεν  προσέφερε κάτι το ιδιαίτερο για να αλλάξω  γνώμη.

 

Δυστυχώς απ’ ο,τι κατάλαβα, αυτό ισχύει για πολλούς. Ήταν misfire, αλλά σκοπεύω να το επαναλάβω μέχρι να πετύχει!

 

 

 

Ballerond

 

 

- Η αρχή όσο εντυπωσιακή κι αν σου φαίνεται ή ήλπιζες να φαίνεται, κουράζει. Κουράζει αρκετά. Ο αναγνώστης πείθεται αρκετά εύκολα ότι αυτό που περνάει συμβαίνει συνέχεια (πεθαίνει και ξανα ξεκινάει από την αρχή) και δεν χρειάζεται να μάθουμε κάθε κίνηση που κάνει το πόδι ή το χέρι της για να ξεφύγει από το τέρας. Μετά εμφανίζεις κάποιες ευκολίες για να κυλήσει η ιστορία (χαρακτηριστικό παράδειγμα το σπαθί που βρίσκεται δίπλα της το οποίο τυχαία έπεσε όταν κουτούλησε στον τοίχο) όπως και στο πόσο γελοία πεθαίνει το τέρας από τον άνδρα που έρχεται. Έχασες αρκετό χώρο εκεί ενώ θα μπορούσες να τον χρησιμοποιήσεις για το ουσιαστικό κομμάτι μετά.

 

Θα διαφωνήσω σε ένα επίπεδο γούστου, καθώς προσωπικά μου αρέσουν οι χορογραφημένες σκηνές μάχης με λεπτομέρειες. Επίσης, μέσα στα πλαίσια του σύμπαντος και συγκεκριμένα του μέρους που ζει, δεν θα την αποκαλούσα ευκολία, όσο περισσότερο τυχαίο γεγονός. Δεν ήταν Deus Ex Machina, από την άποψη πως θα μπορούσε να έχει πεθάνει, απλά έτυχε να μην. Επίσης, δεν ξέρω τι ύφος είχες στο μυαλό σου, όμως προσωπικά το ‘γελοίο’ σαν χαρακτηρισμός δεν είναι το πρώτο πράγμα που μου ‘ρχεται στο μυαλό διαβάζοντας αυτήν την σκηνή.

 

 

Γενικά εμβάθυνες πολύ σε μία ιστορία που ήθελε άπλωμα και έχασες χώρο στην αρχή με την μάχη.

 

Δεκτό, όπως έχω ξαναπεί, δυστυχώς δεν χρησιμοποίησα τον χώρο όπως θα ήθελα, και το αποτέλεσμα βγήκε αρκετά ασυνεχές.  

 

 

 Μιλάνε μεταξύ τους σαν να είναι δύο τσακωμένοι φίλοι χρόνια και ενώ προσπαθούν να φανούν έξυπνοι τελικά γίνονται "εξυπνάκηδες".

Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις.

 

 

 

Wordsmith

 

 

 και κάποια "απομεινάρια που είχαν απομείνει" και τέτοια. 

 

Αυτό το κομμάτι το διάβασα ξανά και το πρόσεξα αφότου διάβασα το σχόλιο σου. *γκουχ* Επαγγελματική γραφή.

 

 

 

Solonor

 

 

 

-Τις γροθιές δεν τις αποκρούουμε με τα χέρια παρά μόνο στα έργα με καρπαζόκροτους. Χωρίς γάντια, απλώς τις αποφεύγουμε. Μεγάλος δάσκαλος ο Kimbo Slice στα ερασιτεχνικά βρωμόξυλα στο youtube που τον έκαναν επαγγελματία.

 

Το γνωρίζω! Όντας λάτρης πολεμικών τεχνών, γνωρίζω από τέτοιας φύσεως κινήσεις. Η ιδέα του να σταματάς μια γροθιά με το χέρι σου (το κόκκαλο πάνω από τον καρπό, συγκεκριμένα), υπάρχει σε μερικές πολεμικές τέχνες και χρησιμοποιείτε κυρίως σαν τρόπος για να κλείσεις κενό. Στην συγκεκριμένη περίσταση, επειδή η Ελεάνα γνώριζε από προηγούμενη προσπάθεια, πως αν αποφύγει αυτήν την επίθεση με κατεύθυνση προς τα πίσω ή αριστερά, θα πέθαινε, προσπαθούσε να βρει έναν τρόπο για να ζήσει, μπλοκάρωντας την.

 

 

-Η αδρεναλίνη δε σ’ εμποδίζει, σε βοηθάει.

Από προσωπική εμπειρία, δεν νομίζω πως ισχύει, αλλά έτσι και αλλιώς μίλησα για τον πόνο στην συγκεκριμένη σκηνή. Επειδή η αδρεναλίνη είχε ανέβει στα ύψη,  το τελευταίο πράγμα στο οποίο έδινε σημασία ήταν ο πόνος.

 

 

-Δεκάκιλο δεν είναι σπαθί, είναι μπάρα για πιέσεις πάγκου.

 

Χουε! Υπάρχει, βέβαια, in-universe λόγος που μπορεί να το κινεί έτσι, αν το χωρέσω μέσα στο prequel θα το αναφέρω :3

 

 

-Αν η πλάτη στραβώσει, παίζει αναπηρία.

 

 

Εχμ, tο λέω ευθέως.’ Η πλάτη της είχε στραβώσει και τα πόδια της δεν ανταποκρινόντουσαν,’ Είχε μείνει ανάπηρη :p Απλά μετά την έκανε heal ο Ιρυδόρ.

 

‘–κι ως ανδρογούρουνο ομολογώ ότι δεν με χάλασε καθόλου.’

 

–κι ως ανδρογούρουνο ομολογώ ότι δεν με χάλασε καθόλου.

 

Δυστυχώς ο συγκεκριμένος δεν είναι μισογύνης. Όμως, I’ll keep it in mind για μελλοντικές προσπάθειες!

 

 

Tiessa

 

 

 

Επίσης, δεν ξέρω αν ήταν αναγκαίες αυτές οι αλλαγές οπτικής γωνίας από την Ελεάνα στον Ιρυδόρ.

 

Δεν ήταν. Απλά είναι η δική μου απροσεξία και η ανικανότητα μου να σκέφτομαι με λογική συνέχεια.

 

 

Man_From_earth

 

 

 

αλλά να σε χάνει και όταν έχει ενδιαφερθεί είναι φάουλ του συγγραφέα. Κατά τη γνώμη μου λόγω του περιορισμού των λέξεων το backstory θέλει απλοποίηση και επιπλέον πρέπει να γεμίσεις λογικά κενά με επεξηγήσεις δοσμένες έτσι ώστε να τείνουν προς το show (απέφυγε το tell). 

 

Αυτή είναι η λογική με την οποία προσεγγίζω πάντα τα γραπτά μου. «Αυτό θα είχε νόημα να το πει κάποιος; Αυτό θα το εξηγούσε κάποιος σε αυτό το σύμπαν; Πόσο pander πρέπει να κάνει ο αφηγητής στον αναγνώστη;». Η ισορροπίες μου θέλουν δουλειά, και πρέπει να μάθω πόσο να γράφω από τι, είναι δικό μου φάουλ!

 

 

(λ.χ. δεν εντόπισα as you know bob). 

 

 

Αν είχες, θα παρατούσα την συγγραφή επί τόπου :p

 

 

Νίκη

 

 

 Επίσης η κοπέλα τι από τα τρία ήταν: κόρη της Σελήνης που την καταράστηκε ο ήλιος, μάγισσα ή απλώς ένα κορίτσι που καποιος το καταράστηκε; Και πώς και γιατί εμφανίστηκε ο ιπόττης να τη βοηθήσει; Και γιατί χρειάστηκε να παλέψει και μαζί της; Και στην αρχή, η κοπέλα παλεύει με άνθρωπο ή με τέρας, αφού αναφέρεις και τα δύο.

 

Αουτς. Νόμιζα πως, τουλάχιστον αυτό ήταν ξεκάθαρο. Η αλήθεια είναι αυτό που παραδέχεται η ίδια η Ελεάνα στο τέλος.

Με άνθρωπος παλεύει, απλά επειδή είναι μια συγκεκριμένη φυλή στο σύμπαν αυτό, δεν έχει σώμα και εμφάνιση ανθρώπου, γι’ αυτό απ’ τα μάτια μιας τρομαγμένης Ελεάνας, τον βλέπουμε ως ‘τέρας’

 

 

 

 

 

Και τέλος!

Όλοι μαζί!

Όχι, δεν είσαστε οι μόνοι που δεν καταλάβατε τι έπαιζε. Όχι, δεν φταίτε εσείς, όχι δεν έπρεπε να διαβάσετε τις επεξηγήσεις για να καταλάβατε. Υπό κανονικές συνθήκες έπρεπε το κείμενο να μιλάει από μόνο του, να κάνει λογικές και συνεχείς συνδέσεις, να έχει έναν συγκεκριμένο τόνο και τίποτα να μην πρέπει να μείνει στον αέρα. Σε αυτό απέτυχα, όμως ευτυχώς, έχω κάθε σκοπό να το διορθώσω!

Ευχαριστώ για τα σχόλια και τον χρόνο σας, ελπίζω να σας ξαναδώ σε γραπτό μου πιο θετικούς! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..