Jump to content
Sign in to follow this  
Morfeas

Στα Δεσμά του Λύκου

Mesmer

Νικήτρια ιστορία στον 43ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας.

Μοιράστηκε την πρώτη θέση με την ιστορία: Το πέτρινο βιολί - elgalla

Message added by Mesmer

Recommended Posts

LoL4NevEr

Yosh!

Λοιπόν, θα το γράψω από την αρχή της κριτικής, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Δεν μου αρέσει καθόλου η πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Την βρίσκω φλατ, κενή και γενικά δεν με βάζει καθόλου σε ένα διήγημα. Δεν είναι κάτι στο συγκεκριμένο κείμενο, απλά γενικά το γούστο μου είναι λίγο απόλυτο στον συγκεκριμένο τομέα.

Πέρα από αυτό, που γενικά περιόρισε αρκετά το πόσο μπορούσα να το ευχαριστηθώ το κείμενο, μπορώ να πω πως μου άρεσε πολύ! Ο διάλογος και η πλοκή ήταν απλοί και έκαναν την δουλειά σωστά, η αλληγορία και ο συμβολισμός αρκετά άμεσος για να μην χρειαστεί να σκεφτείς ή να το ξαναδιαβάσεις πολλές φορές, και το ύφος και γενικά το setting ιδιαίτερο και ενδιαφέρον. 

Δεν βλέπω πολλές ιστορίες με ινδιάνους σαν το κέντρο της κοινωνικής ομάδας, οπότε το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον από μόνο του γι' αυτόν τον λόγο.

Πέρα από αυτό, στα αρνητικά, ίσως το βασικό ήταν η έλλειψη ατμόσφαιρας και περιγραφών. Σίγουρα με την φαντασία δημιουργεί κανείς εικόνες, όμως μέσα στο κείμενο δεν είχε αρκετές περιγραφές για να με βάλουν στο επίπεδο που ήθελα στην περίοδο. 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

οκ, συνηθίζω να διαβάζω τς ιστορίες σε μία χρονική σειρά, αλλά εδώ, κύριοι και κυρίες του φόρουμ, θα  μου επιτρέψετε να κάνω μία εξαίρεση. Κυρίως λόγω του παρακάτω:

 

 

Λοιπόν, θα το γράψω από την αρχή της κριτικής, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Δεν μου αρέσει καθόλου η πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Την βρίσκω φλατ, κενή και γενικά δεν με βάζει καθόλου σε ένα διήγημα. Δεν είναι κάτι στο συγκεκριμένο κείμενο, απλά γενικά το γούστο μου είναι λίγο απόλυτο στον συγκεκριμένο τομέα.

 

Ah le le?  πού θα έκανε κι ο φίλος μου ο Conan.  Πάρτο πίσω αυτό για το πρώτο πρόσωπο :p :p :p

---

Τέσπα  ας πάμε και στην ιστορία τώρα.

 

Νικόλαε η ιστορία σου κλασικά μου άρεσε. Το Ινδιάνικο setting μου  φάνηκε αρκετά αναζωογονητικό αφού  νομίζω πως πρώτη φορά διαβάζω κάτι   παρόμοιο. Απορώ πώς το σκέφτηκες :p

 

Αυτή τη φορά δεν με εντυπωσίασε τόσο η γραφή σου(ήταν καλή -προφανώς- αλλά σε φάγανε οι δύο προηγούμενοι σόρρυ), αλλά βρήκα την ιδέα με τα φυλακτά

-φυλακές

πα-νε-ξυ-πνη. Μέσα σε πολύ λίγο χώρο  κατάφερες να   χτίσεις μία αρκετά ενδιαφέρουσα κοινωνία.  Μου θύμισες ελαφρώς και  μια παλιά δικιά μου ιστορία(2012!)

όπου κι εγώ είχα  συμβουλατόρισσες τις οποίες από καιρού είχανε εγκαταλείψει τα  πνεύματα τη γνώσης ή όπως αλλιώς τα είχα πει

 

 

Αν έχω κάτι να προσάψω είναι τα εξής τρία  (μικρό)πράγματα:

 

 

Στο έγραψα και σε προηούμενη σου ιστορί  Από την τέταρτη λέξη (τα μάτια μου είναι)κατάλαβα ότι ο  αφηγήτης στο τέλος θα μας αφήσει χρόνους...

Πρωτό-πρόσωπο ενεστώτα έχω συναντήσει μόνο στον Μάρκαρη και σε  όσους έχουν τέτοιες προθέσεις για τους χαρακτήρες τους.

 

 

 

Κι εσύ, όπως ο Γρηγόρης, μου φάνηκε ότι βιάστηκες ελαφρώς στο τελευταίο κομμάτι και η 'ανατροπή'(κι  εδώ ψιλοκάνει μπαμ φυσικά) κυλάει με λίγο πιο γρήγορο ρυθμό απ'ό,τι πρέπει

 

και κυρίως αυτό το οποίο είναι μάλλον  λιγουλάκι meta (  πρόσφατη  δισκάρα  από Thy Catafalque  :worshippy:  :worshippy: )

Προσοχή: Σποιλερς για άλλες ιστορίες του συγγραφέα!!!

 

 

Αυτό δεν είναι ακριβώς παράπονο, αλλά  θα  ήθελα να σε δω να δοκιμάζεις να γράψεις ιστορίες χωρίς τόσο πεσσιμιστικά τελειώματα ρε συ. Να σε δω σε κάτι πιο λάιτ  εννοώ. Είναι πασιφανές ότι έχεις  χιούμορ  και θα ήθελα να σε δω να το αξιοποιείς λίγο πιο πολύ  :)

 

Έχουμε και λέμε. Για το 2016 ας πούμε  μετράω:

-Το διήγημα ΕΦ όπου ο χαρακτήρας μένει

μόνος κι έρημος

 

-Το διήγημα για το παιχνίδι με την Σόνια όπου  

του την 'γυρνάνε στο τέλος

 

-Το διήγημα για τον Τρόμο όπου

κι εκεί  ο χαρακτήρας πεθαίνει

 

 

 

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Μπορώ να πω οτι ήταν μια ωραία ιστορία! :)

Καλογραμμένη με ωραίο setting. Λίγο η πρώτη παράγραφος ίσως θα ήθελε δουλίτσα, αλλά κατα τα άλλα το σύνολο πέτυχε τον σκοπό του. Η ανάγνωση κυλούσε σαν νεράκι! 

Αυτό όμως που πραγματικά κράτησα ήταν η χρήση του φυλακτού και κυρίως το side effect του. Πανέξυπνη ιδέα. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο γύρω από αυτό, τόσο με ενθουσίασε και με ιντρίγκαρε! Μπράβο Νικόλα! :clap_1:

Αρνητικά...μπα, δεν έχω. Η ιστορία είναι αυτή που είναι. Δεν θα με χαλούσαν κι εμένα κάποιες περιγραφές σίγουρα, αλλά η έλλειψη τους δεν φάνηκε και τόσο νομίζω σ' αυτό το κείμενο.

Όπως και να 'χει λοιπόν, συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

μερικά στοιχεία που μου άρεσαν:

 

-η έλλειψη φόβου τον εμποδίζει να αγαπήσει το γιό του. Το βρήκα όμορφο.

-Με τις περιγραφές εγώ έμεινα ικανοποιημένος. Θεωρώ ήταν όσες έπρεπε ώστε να μην πνιγεί και ταυτόχρονα να βοηθήσεις τη φαντασία του αναγνώστη (γενικά την ισορροπία στη ροή πληροφορίας την καταφέρνεις σε ό,τι δικό σου έχω διαβάσει, μπράβο.)

-Πολύ καλή πινελιά το φυλαχτό της σαμάνου που επιπλέον δικαιολογεί υπέροχα την 'ανταρσία' της

-η κατακλείδα όμορφη και γενικά το τέλος ήταν παρα πολύ καλό. Ήταν από τις ιστορίες που δεν θα ταίριαζε αισιόδοξο τέλος. Μια σκοτεινή ιστορία σαν αυτή καταστρέφεται με ένα ξαφνικά θετικό τέλος (jjohn :))...

 

που υπάρχει χώρος για βελτίωση κατ'εμέ:

 

-Κατάλαβα ότι όποιος απαρνηθεί το φυλαχτό του δολοφονείται. Αλλά δεν κατάλαβα γιατί. δεν είναι καθόλου προφανές γιατί να γίνεται κάτι τόσο ακραίο προκειμένου να διατηρηθεί το υπάρχον σύστημα. Νομίζω ότι η δικαιολόγηση 'γιατί λειτουργεί' δεν είναι αρκετή, θα μου άρεσε να εξηγηθεί το γιατί δεν λειτουργεί αν κάποιος αντικαταστήσει το φυλαχτό του. Γενικά λίγα λόγια παραπάνω για το σύστημα που έχουν στήσει μου έλειψαν. Λ.χ. Για πιό λόγο ο ηγέτης δίνει το ίδιο φυλαχτό στο γιό του ήρωα; Μόνο για να τον πικάρει ή υπάρχουν περισσότερα από πίσω;

 

-Όταν παραδέχθηκε η σαμάνος ότι δεν επικοινωνεί με τα πνεύματα (μου) φάνηκε σαν να ήταν όλα ένα ψέμα, ότι τα φυλαχτά ήταν μόνο μέσο ελέγχου του πληθυσμού. Παρακάτω δείχνεις σαφώς ότι τα φυλαχτά πράγματι κάνουν αυτό που λες. Το σχήμα αυτό δεν βοηθάει τον αναγνώστη. Τον καθοδηγείς σε λάθος συμπέρασμα έστω και αν συμβαίνει μόνο μέχρι να το διαψεύσεις λίγο παρακάτω. Είναι κάτι που θα μπορούσες πανέυκολα να αποφύγεις.

 

-Το 'Γιατί δουλεύει' είναι νομίζω αγγλισμός.

 

-«Μάντεψε πόσο ευτυχισμένο σε έκανε η επιλογή του». Θεωρώ περιττό, έχει χροιά 'εξυπνακισμού' που χαλάει το σοβαρό ύφος της συγκεκριμένης παραγράφου

 

-'Πνεύμα του Λύκου, αν είναι λάθος αυτό που πάω να κάνω, αν παρασύρομαι από δόλια ψέματα, δώσε μου κάποιο σημάδι και θα σταματήσω.' Περιττό γιατί δεν αξιοποιείται παρακάτω πουθενά.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Αγαπητέ Νικόλα καλησπέρα,

 

Η ιστορία σου μου άρεσε για πολλούς λόγους, μέ αφησες όμως και λίγο ανικανοποίητο για άλλους τόσους. Θα εξηγήσω αναλυτικά τι εννοώ:

 

 

 

Στα πολύ θετικά είναι:

Η γραφή σου που είναι ονειρική, απαλή και γενικά είναι καλογραμμένο χωρίς κάτι που να χτυπάει άσχημα. Μεταφέρεις πολύ καλά το κλίμα που μπορεί να επικρατεί σε μία φυλή Ινδιάνων (αυτό κατάλαβα, διόρθωσε με αν κάνω λάθος) ή γενικά σε μία φυλή που ζει στην φύση χωρίς ουσιαστική επαφή με τεχνολογία ή αναπτυγμένο πολιτισμό. Ήθελα πολύ να διαβάσω κάτι τέτοιο και είναι πολύ καλό που το έκανες.

Η μυθολογία που βάζεις για την προστασία, τα πνεύματα, το Γεράκι που αρπάζει ψυχές από τα αγέννητα πνεύματα (το λάτρεψα αυτό), είναι πολύ ωραία δοσμένη και με αρκετή σκέψη. Αυτό μου άρεσε περισσότερο απ'όλα.

Ο κεντρικός χαρακτήρας σε κερδίζει στην αρχή αλλά σε χάνει στο τέλος. Πάντως φαίνεται απόλυτα ρεαλιστικός ο λόγος του και κοντά σε αυτό που ήθελες να περάσεις.

 

Στα λιγότερο θετικά τώρα:

Νομίζω ότι κάπου στην μέση κάτι άλλαξε στην ιστορία σου. Δεν ξέρω αν αυτό ήθελες να περάσεις, αλλά η ιδέα ότι ο Μάλκος δεν φοβάται από το φυλαχτό και θέλει να αλλάξει για να νοιάζεται για τον γιο του, δεν με έπεισε τόσο. Η αγωνία και ο φόβος που πηγάζει για το παιδί σου είναι καθαρά στον άνθρωπο και στα βιώματα του. Όπως αποδείχθηκε κι όλας, δεν υπήρχε κάτι τόσο υπερφυσικό που να επηρρεάζει τον φόβο ή τον "μη φόβο" των ανθρώπων αυτών. Με λίγα λόγια το πως έφτασε στο τέλος μου φαίνεται ότι έγινε μα αρκετά κενά.

Φυσικά και δεν ταίριαζε χαρούμενο τέλος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα και με τον ήρωα μας για να θέλω στο τέλος να γλυτώσει. Να θέλω να βγει από τον λάκκο και να σωθεί. Περισσότερο με ένοιαζε πως λειτουργούσε η κοινωνία που έχτισες παρά η προσωπική του ιστορία.

 

Γενικά έχεις ένα πολύ καλό. Χτίζεις ΠΟΛΥ ωραίους κόσμους όπου θέλουμε να μάθουμε γι αυτούς. Εκεί που κάπου ίσως χάνεσαι, είναι όταν βάζεις χαρακτήρες να παίξουν σ'αυτούς τους κόσμους χωρίς ξεκάθαρα θέλω/κίνητρα/στόχους.

 

 

 

Η συνολική εικόνα είναι πολύ καλή πάντως καθώς είναι πολύ αξιόλογο και με καθαρά προσωπικές προτιμήσεις στις παρατηρήσεις μου.

Καλή επιτυχία ;)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Πολύ ωραία, καλογραμμένη ιστορία, με γρήγορο ρυθμό, στρωτή αφήγηση και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ο κόσμος που διαδραματίζεται η ιστορία και τα στοιχεία κοσμοπλασίας που περιλαμβάνεις, όπως οι μύθοι για τα πνεύματα κ.λ.π. Επίσης πολύ  πρωτότυπος και πανέξυπνος είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα φυλαχτά σε αυτόν τον κόσμο. Οι διάλογοι ζωντανοί, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δεν με ενόχλησε, αντιθέτως νομίζω ταίριαζε στην ιστορία και στο σκοτεινή ατμόσφαιρα που έχει. Αν κάτι θα ήθελα παραπάνω θα ήταν περισότερες λεπτομέρειες σε δύο βασικά σημεία της ιστορίας.

H εξίσωση μη αίσθηση φόβου= απώλεια συναισθήματος αγάπης, είναι παρενέργεια σε όλους τους κατόχους φυλακτού του Λύκου ή μόνο στον πρωταγωνιστή; Μάλλον το πρώτο, αλλά θα ήθελα περισότερες λεπτομέρειες γιατί συμβαίνει αυτό, αφού νομίζω είναι από τα πλέον κομβικά σημεία της ιστορίας. Επίσης μεγαλύτερο υπόβαθρο θα ήθελα για το γεγονός ότι τα φυλαχτά λειτουργούν στην ουσία σαν μέσο ελέγχου του πλυθησμού.

 

 

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ.

Σαν μπαμπάς δύο κοριτσιών που έχει εντρυφήσει σε δεκάδες ταινίες κινουμένων σχεδίων μαζί τους, το σημείο που κάθε παιδί γεννιέται κάτω από την επιρροή κάποιου πνεύματος- ταλέντου, δεν μπόρεσε να μην μου θυμήσει την... Τινκερμπελ! Και οι νεραιδούλες όταν γεννιούνται,έχουν κάποιο συγκεκριμένο ταλέντο, άλλες είναι του νερού, άλλες του αέρα, άλλες είναι μαστόρισες κ.λ.π.! :lol:

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια σου Νικόλα!

 

Όμορφη η ιστορία σου, έχω διαβάσει και πιο καλές σου νομίζω αλλά ένα σου βασικό προτέρημα, που το κρατάς κι εδώ και το είδα και αλλού, είναι ότι σε λίγες λέξεις καταφέρνεις να χτίσεις έναν καλό, πιστευτό κόσμο, όπου οι ιδιαιτερότητες είναι ανάγλυφες, οι ομορφιές, οι ασχήμιες, η κατασκευή γενικά του σκηνικού σου είναι πειστική. Τώρα, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, επειδή πολύς λόγος έγινε. Μάλλον ο ενεστώτας είναι που προδίδει το τέλος του ήρωα, όχι το πρώτο πρόσωπο. Λες, αυτός έχει μονάχα παρόν. Δεν έχει μέλλον (αλλά κι αυτό ακόμη δεν το ξέρουμε, το σταμάτησες εξυπνα εκεί που το σταμάτησες, σαν τη σβούρα στο Inception ένα πράγμα).

 

Μου άρεσε το tribal στοιχείο. Οι βιαστικές εξηγήσεις της σαμάνου, μολονότι κρύβουν μέσα τους μία εξαιρετικά έξυπνη ιδέα (φοβερή χρήση του θέματος btw) παραείναι βιαστικές. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσες να το κάνεις αλλιώς σε περιορισμό λέξεων, αλλά σίγουρα κατάλαβες τι θέλω να πω. Ίσως κάποιες νύξεις ότι η σαμάνος κάτι κρύβει, κάτι ξέρει, δείχνει σαν κάτι να θέλει να μας/ μου πει.

Λέω τώρα εγώ. Μια δυο σκόρπιες φρασούλες να μη φανεί ότι της ήρθε τελείως ουρανοκατέβατο.

 

Όπως και να έχει, πολύ ωραία ιστορία και καλή σου επιτυχία στον διαγωνισμό!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Δυναμικότατο έμπα, με μια πολύ δυνατή κι έξυπνη περιγραφή στην πρώτη παράγραφο. Οι περιγραφές γενικότερα είναι έξυπνες και οικονομημένες. Μπορούσα να δω τις εικόνες και να μπω στην ιστορία. Έχεις πολύ καλή αίσθηση του μέτρου, δεν το παρακάνεις ούτε σε επιδείξεις ούτε σε παρομοιώσεις. Άψογη και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ρέει, έχει στυλ, έχει τα σχόλια εκεί που πρέπει δίχως να κουράζουν ή να φλυαρούν. Γενικά την πρόζα μπορώ να τη φανταστώ τυπωμένη. 

Ολοκληρωμένη η κοσμοπλασία με όμορφες ιδέες και ευρήματα-στολίδια (να μην πω φυλαχτά).  Έξυπνη και πετυχημένη η απόδοση των χαρακτήρων μέσα στο σύμπαν σου, όπως π.χ. τα θέλω του πρωταγωνιστή που είναι ενωμένα με την ιστορία παραμένοντας ρεαλιστικά.

Ίσως κάνω λάθος αλλά έχω την αίσθηση πως θα μπορούσες να δώσεις λίγο καλύτερα το θέμα του φόβου, αλλά δεν σ’ άφησαν οι λέξεις. Όχι πως έτσι του λείπει κάτι, απλώς θα μπορούσες να το βάλεις λίγο πιο κεντρικά στην ιστορία σου.

Στα συν κάτι πετυχημένα χαστούκια, όπως η αποκάλυψη του τι ζήτησε ο πατέρας, που συμπυκνώνει πολλά.

Το διήγημα το απόλαυσα μέχρι το τέλος. Εκεί ομολογώ πως περίμενα κάτι πιο δυνατό. Κι αυτό το τέλος μια χαρά είναι, δεν λέω, απλώς οι προσδοκίες που είχα με το γράψιμο, τον κόσμο και την υπόθεση, ήταν για μια κορύφωση-βόμβα, η οποία τελικά έσκασε, ναι, αλλά όχι όσο δυνατά θα ήθελα.

Σε ασήμαντες λεπτομέρειες τώρα, η σαμάνα ίσως τα ξέρασε λίγο εύκολα, αν και το αιτιολογείς αργότερα και δεν αφήνεις άσχημη γεύση. Εντάξει, ήταν κι οι λέξεις εναντίον σου σ’ αυτό. Επίσης τους φανταζόμουν σε πυκνό δάσος, δεν ξέρω γιατί, οπότε θα προτιμούσα να ζούνε σε ξύλινα σπίτια ή καλύβες.

Ένα πολύ καλό διήγημα, μπράβο. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Νικόλα φίλε μου, τι ωραία ιδέα που είχες; Respect! Όμως, παρότι ως συνήθως η γραφή σου είναι απρόσκοπτη, όταν τελείωσα την ανάγνωση κάτι μου έφταιγε. Το πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω ακριβώς τι για να σου το πω. Μπορεί να ήθελα κάτι περισσότερο ίσως, μπορεί να φταίει που με το φυλαχτό του Λύκου ήρθε και στρογγυλοκάθισε στο μυαλό μου ο Geralt της Rivia, ίσως τα πολλά πνεύματα ή τα περίεργα για μένα ονόματα, ή ακόμα και η αίσθηση που πάντα έχω διαβάζοντας δικά σου κείμενα ότι προσπαθείς παραπάνω απ' όσο χρειάζεται για να φτιάξεις τους χαρακτήρες. Δεν ξέρω, ότι και να πω θα είναι υποθέσεις. Μια μικρούλα απορία που μου έμεινε, η ανησυχία του για τον γιο του δεν είναι κι αυτό ένας φόβος, που δεν έχει να κάνει με την επιβίωσή του και άρα θα έπρεπε να μην τον νιώθει;

 

Στα του διαγωνισμού, ξανά respect για την χρήση του θέματος, και φυσικά είσαι μέσα στο είδος. Εδώ να πω πως εγώ δεν "είδα" ινδιάνους (τα ονόματα μόνο σε ινδιάνους δεν με πήγαν), αλλά απλώς μια φανταστική φυλή-μικροκοινωνία που ζει σε αρμονία με τη φύση.

 

Καλή επιτυχία, φίλε! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πολύ ενδιαφέρον, κυρίως η επιλογή της σταδιοδρομίας κάθε μωρού κατά την κρίση της σαμάνου/των πνευμάτων. Δίνει ωραία "tribal" ατμόσφαιρα παραμυθιού που μου θύμισε το Antz και τη σκηνή που χωρίζουν τα μικρά των μυρμηγκιών σε εργάτες και στρατιώτες.

Στο γράψιμο δε μπορώ να πω ότι βρήκα ελαττώματα, άντε κάποια "είναι" που τα συναντάμε υπερβολικά συχνά και μερικές φράσεις που θα μπορούσαν να είναι πιο show ή πιο ελληνικές, πχ "Το να σπάσεις το φυλαχτό σου είναι κάτι που τα Πνεύματα θα επιτρέψουν" (γιατί όχι "τα Πνεύματα θα επιτρέψουν να σπάσεις το φυλαχτό σου"; ) ή αυτά που κάποιος άλλος αναφέρει παραπάνω, "Μάντεψε πόσο ευτυχισμένο σε έκανε η επιλογή του" (αυτό ακούγεται σαν κάτι που θα το έλεγε μορφωμένος άνθρωπος, από σειρά αμερικάνικη μη σου πω, όχι μια σαμάνα-ινδιάνα).

Οι κύριες ενστάσεις μου είναι:

α)τα περισσότερα εδώ λέγονται μέσα σε διάλογο κι αυτό το κάνει κάπως tell, δεν έχουμε αρκετές εικόνες και σαν να προχωράει πολύ γρήγορα το πράγμα, δεν προλαβαίνουμε να ανυπομονήσουμε μαζί με τον ήρωα για τη λύση του μυστηρίου των φυλαχτών, όλη αυτή η κοσμοπλασία θα έπρεπε να απλωθεί σε περισσότερες λέξεις.

β)από πού κι ως που η απουσία φόβου σε σημείο να αδιαφορεί για το γιο του τον κάνει πιο αποτελεσματικό μέλος της φυλής; Αν αδιαφορεί για το ίδιο του το παιδί, δε θα έχει κίνητρο να αποδώσει ως κυνηγός ή ως πολεμιστής, δε θα τον νοιάζει να βρει να φάνε ή να υπερασπιστεί τη φυλή από εχθρούς πχ. Αν αυτή η παρενέργεια του φυλαχτού συμβαίνει σε όλους, δε θα έπρεπε αυτή η αδιαφορία να έχει δημιουργήσει προβλήματα στη φυλή από πολύ νωρίτερα; Δηλαδή, οκ, τους μένει ο ελάχιστος απαραίτητος φόβος για να νοιάζονται για την προσωπική τους επιβίωση, αλλά μια φυλή χρειάζεται να νοιάζονται για την επιβίωση και των άλλων μελών της φυλής, no;

Ως προς το ζήτημα α' πρόσωπο ή ενεστώτας, θα ψηφίσω τον ενεστώτα: το α' πρόσωπο συνήθως ζωντανεύει την αφήγηση, δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Ίσως ο ενεστώτας το παρακάνει γρήγορο.

Τέλος, μου δημιουργείται η εντύπωση ότι στον κόσμο αυτό φυλαχτό σημαίνει αυτό που σε φυλάει (από τους δαίμονες, τα κακά πνεύματα, ξερωγώ), ενώ κατά τη γνώμη μου φυλαχτό είναι αυτό που το φυλάς εσύ, που το προσέχεις να μην το χάσεις, το έχεις ενδεχομένως πάντα μαζί σου και γι' αυτό θα σε αναγνώριζαν από αυτό αν πέθαινες ή αν πήγαινες κάπου ινκόγκνιτο (χμμμ, αυτό μάλλον κολλάει και σε άλλα διηγήματα, δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα).

Γενικά ένα πολύ ενδιαφέρον διήγημα που ασφυκτιά στο όριο λέξεων.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, αγαπημένε,

 

 

 

διάβασες πρόσφατα τα "Παιδιά της Γης"; Έλα, παραδέξου το. :p

Καλά, δεν ξέρω αν τα διάβασες, απλώς εμένα αυτό μου έφερε στο μυαλό η όλη φάση με τα φυλαχτά και τα πνεύματα και το πώς καθορίζουν την πορεία κάθε παιδιού. Πολύ καλογραμμένο κείμενο, πολύ δυνατή ιδέα και κοσμοπλασία, έμεινα όμως με κάποιες απορίες. Π.χ. αν η μάνα της σαμάνου έκρυψε στο φυλαχτό της τα γηρατειά και τον θάνατο, η σαμάνος δεν θα έπρεπε να δείχνει μικρό παιδί, αν όχι και μωρό; Η τελετή μύησης γίνεται σε πολύ μικρή ηλικία απ' ό,τι λες, αν αυτή δεν γερνούσε πώς μεγάλωσε, τελικά; Επίσης, υπάρχει ένα σημαντικό νοηματικό κενό που κάπως αφαιρεί από τον ήρωά μας το κίνητρό του: αν δεν έχει νιώσει ποτέ στη ζωή του φόβο, τότε πώς ξέρει τι είναι και για ποιον λόγο το επιθυμεί; Το ότι δεν φοβάται για τον γιο του δεν σημαίνει πως δεν τον αγαπάει ούτε πως πιστεύει ότι θα πάθει κακό, ούτε καν πως δεν θα τον ένοιαζε αν πάθαινε κακό. Συν τοις άλλοις, είναι λίγο απορίας άξιο το πώς κατάφεραν να κρατήσουν αυτό το πράγμα μυστικό για τόσα χρόνια, ειδικά δεδομένου ότι η σαμάνος είχε κουραστεί και ήθελε να ξεμπερδεύει. Να προσθέσουμε, κιόλας, ότι το να γίνεται η επιλογή σε τόσο μικρή ηλικία δεν είναι και πολύ έξυπνο ή "οικονομικό", μιας κι ένα παιδί μπορεί να βγει ασθενικό ή να πάθει οτιδήποτε που θα το αποτρέψει από το να γίνει κυνηγός/πολεμιστής τελικά. Τέλος πάντων, ψιλολόγια είναι όλα αυτά, εύκολα διαχειρίσιμα με μισό χέρι πέρασμα. Γενικά η ιστορία μου άρεσε, ίσως δεν με ενθουσίασε όσο άλλες σου, αλλά δεν ξέρω μήπως γι' αυτό φταίει που σε προτιμώ σε πιο σύγχρονα κείμενα. In any case,

 

 

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Γεια σου Νίκο,

Πολύ ωραία ιστορία! Μ' άρεσε πολύ η κοσμοπλασία και η ινδιάνικη ας πούμε φυλή. Μ' άρεσε πολύ και το τέλος, το οποίο είναι και ψυχολογικά σωστό (για να νικήσεις τα ελαττώματά σου και τους φόβους σου πρέπει πρώτα να τα αποδεχθείς).

Που και που ο τρόπος γραφής είχε αγγλισμούς ως προς τη σύνταξη.

Αυτά και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Μου άρεσε πάρα πολύ. Πολύ ενδιαφέρον setting και κοσμοπλασία, πολύ καλή και η χρήση του φυλαχτού -ό,τι κι αν είναι αυτό που φυλάει.

Έχω κι εγώ μια μικρή αντίρρηση ως προς το αν η απουσία του φόβου θα τον εμπόδιζε να αισθανθεί και την αγάπη για το παιδί του, αλλά όταν μπαίνουμε σε τέτοια χωράφια τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα, καθώς κανένας μας δεν μπορεί πραγματικά να ξέρει πώς είναι ότι στ' αλήθεια δεν φοβάσαι, δεν πονάς, δεν αγαπάς κλπ.

Μου άρεσε πάντως τόσο πολύ το περιβάλλον που περιγράφεις, οι ιδέες με τα φυλαχτά, κι ακόμα περισσότερο το μυστικό της σαμάνας, που ομολογώ ότι δεν κατάλαβα πότε τελείωσε η ιστορία και βέβαια δεν είχα και πολλές ελπίδες ότι θα τελείωνε καλά (το έχω εμπεδώσει πια αυτό στα κείμενά σου) αλλά μου έμεινε μια γεύση δάσους και καπνού και προδοσίας και καταπίεσης και δεν θα την ξεχάσω σύντομα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Σημειώσεις της στιγμής:

Καλύτερα "χτίστες" αντί "Θα μπορούσαμε να γίνουμε μάστορες, σαν τα παιδιά του Κάστορα".

Το ότι "ο καπνός από βρυοβότανα φέρνει διαύγεια σε όποιον τον καπνίζει" δεν ακούγεται σωστά...

"Όλους έτσι μας αποκαλεί, γιους και κόρες της, ακόμα κι αν έχει τη μορφή νέας κοπέλας. Γιατί είναι η μεγαλύτερη στο χωριό". Καλύτερα: "Όλους έτσι μας αποκαλεί, γιους και κόρες της, γιατί είναι η μεγαλύτερη στο χωριό κι ας έχει τη μορφή νέας κοπέλας".

Εκεί που "λέει τα λόγια του Φόλγκου" μου φαίνεται λίγο αμήχανο.

Πολύ αργά μαθαίνουμε το όνομα της σαμάνας (εγώ το κλίνω το "σαμάνος" :p Εξάλλου, εσύ κλίνεις το "Φόλγκο" ). Ή μήπως το είχες πει νωρίτερα; Δεν νομίζω...

Δεν είναι ανάγκη να μαντέψει πόσο ευτυχισμένος είναι ( "Μάντεψε πόσο ευτυχισμένο σε έκανε η επιλογή του πατέρα σου " ). Καλύτερα: "Ξέρεις αν και πόσο ευτυχισμένο σε έκανε..."

Επίσης, θα ήταν καλό να επαναλάμβανες ποιος είναι ο Δάρμος, μαι και έχουμε να τον δούμε από την πρώτη σελίδα. Κατάλαβα ποιος είναι, αλλά θα ερχόταν πιο ομαλά, τη χρειάζεται μια επανάληψη.

" 'Ήθελες να ζήσεις χωρίς φόβο;' ακούω τη φωνή του Δάρμου." Εμ... όχι, με φόβο, με τη γνώση, την ικανότητα του φόβου, ήθελε να ζήσει, από ό,τι μας λες σε όλο το διήγημα. :huh:

 

Μου άρεσε το διήγημα, αν και κάτι μου έλειψε. Ίσως η δικαίωση. Πάντως, δεν μπορώ να πω ότι δεν είναι ολοκληρωμένο. Η γραφή είναι περίεργη. Πρώτο πρόσωπο σε χρόνο ενεστώτα. Μου φέρνει στο νου μια ησυχία αυτό το πράγμα. Σαν να αποκόβομαι από όλους τους άλλους ήχους και ακούω μόνο τον πρωταγωνιστή, σαν να μπαίνωμέσα στο κεφάλι του και ακούω τις σκέψεις του. Εδώ δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο, κατά τη γνώμη μου, εδώ δεν έπρεπε να έχουμε ησυχία, αλλά ήχους, πολλούς ήχους του δάσους, και χρώματα από φυτά, από πουλιά και ζώα, και μυρωδιές, του νερού, του ποταμού, της φωτιάς, του λύκου... όχι τη γκρίζα μουντάδα και τη μοναξιά μέσα σε ένα μυαλό. Αυτή η ιστορία έπρεπε να στραφεί προς τα έξω και όχι προς τα μέσα. Ας έμενε το πρώτο πρόσωπο, θα βοηθούσε -ίσως- στην κατανόηση του πώς ένιωθε και πώς ήθελε να νιώσει ο ήρωας.

Οι διάλογοι ήταν πολύ... σύγχρονοί μας, πολύ αστικοί.

 

Μου άρεσε το θέμα, επίσης βρήκα τη σύνδεση με το "Φυλαχτό" καλή.

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Ζωντανή ιστορία, ενδιαφέρουσα μέσα στην ιδιαιτερότητα του κόσμου της, ρέουσα από πλευράς αφήγησης.  

 

Είδα βέβαια μέσα της -όντας, ίσως, υπερβολικά υποψιασμένος- μια πιθανή άλλη διάσταση, κάποιους παραλληλισμούς με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Διέκρινα συμβολισμό και αλληγορία, μια χροιά φιλοσοφική, έναν υφέρποντα κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό.

Και μια κορύφωση συναισθηματική που οδηγεί στην αντίδραση.

 

Απολογούμαι  στον συγγραφέα, αν φαντάστηκα περισσότερα από όσα εννοούσε.

 

Αν είναι όμως έτσι, αν όλα αυτά δεν είναι δηλαδή δική μου ψευδαίσθηση - αυταπάτη, αλλά είναι όντως στην πρόθεσή του, τότε δεν θα έπρεπε να νοιάζομαι τόσο για τις λεπτομέρειες της πλοκής, όσο για το κυρίαρχο μηνυματικό περιεχόμενο. Γιατί, μπορεί να μην κατανόησα κι εγώ με ακρίβεια, μέσα από τις περιγραφές και τους λογισμούς του ήρωα το εσωτερικό του ζήτημα, φοβάμαι όμως ότι θα αναλωνόμουν προς λάθος κατεύθυνση, αν αναζητούσα εμμονικά σε τέτοιες λεπτομέρειες, τις αλήθειες που θα ήθελε να περάσει.

 

Έτσι κι αλλιώς, ήταν ένα πολύ καλό ανάγνωσμα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Πάρα πολύ ωραία ιστορία! Μου άρεσε ιδιαίτερα η μυστικιστική ατμόσφαιρα που απέπνεε, καθώς και η κοσμοπλασία της. Η φυλή δεν ξέρω αν ήταν ινδιάνικη - σίγουρα θύμιζε – πάντως η οργάνωσή της παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον.

Επίσης δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια αλληγορία (η επιλογή της εύνοιας κάποιου πνεύματος από τους γονείς του παιδιού μου θύμισε βάφτιση), πάντως μου φάνηκε ότι η ιστορία πραγματεύεται γενικά το θέμα των επιλογών που παίρνονται ερήμην κάποιου ανθρώπου και της επίδρασης που αυτές έχουν στη ζωή του. Όπως επίσης και τις πολύπλοκες οργανικές σχέσεις που διέπουν τις κοινωνίες των ανθρώπων όσο πρωτόγονες κι αν είναι (βλέπε σχέση μεγάλης σαμάνου και ηγετών φυλής = σχέσεις θρησκευτικής και πολιτικής ηγεσίας). Αυτό το πρίσμα της ιστορίας μου άρεσε ιδιαίτερα!

Η επιλογή του ενεστώτα λίγο με ξένισε (κυρίως επειδή δεν το έχω συναντήσει πολλές φορές), και νομίζω ότι θα προτιμούσα τον αόριστο (εντελώς θέμα προσωπικού γούστου).

Η ιδέα του φυλαχτού ήταν εξαιρετική! Πολύ καλή ιστορία που τελείωσε πριν το καταλάβω!

Μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γελωτοποιός

Nice! Άλλη μια έξοχη ιστορία. Ωραία κοσμοπλασία Νικόλα! Ήταν με το παραπάνω μέσα στο θέμα, είχε ο,τι θα ήθελα να δω στην κοινωνία μιας φυλής, ικανοποιητική η ιδέα με την ιδιότητα των  φυλαχτών και τα πνεύματα των ζώων, διαλεχτός και ταιριαστός τίτλος. Επιπλέον, όπως και στο “Η σκιά της Περσεφόνης”, χειρίστηκες το πρώτο πρόσωπο πολύ καλά. Αξέχαστοι επίσης, οι μυστήριοι μαυρόνυχοι και η μπαφιάρα σαμάνος. :p Το τέλος ήτανε εξίσου καλό. Μπράβο σου!

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!  :) 

Edited by Γελωτοποιός
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Συγχαρητήρια Νικόλα! ;-)

Για μένα ήταν η number one ιστορία, και σε αντάμειψα για την όμορφη και στρωτή γραφή σου, αλλά κυρίως για την υπέροχη ιδέα που είχες για το φυλακτό. Εύγε!

 

...και δεν μου λες τώρα, εχμ, δεν θα είχες φυσικά πρόβλημα να την δανειστεί κάποιος εε; εε; εε; :whistling: :whistling:

Μορφέας: κλακ. κλακ. :irvine:

Mournblade:  ....  :scared:

 

Μορφέας: :camper:

 

Mournblade:

:skiing:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια και τις επιμέρους παρατηρήσεις σας! Χαίρομαι που υπήρξαν στοιχεία που σας άρεσαν.

Ακολουθούν ορισμένα σχόλια-απαντήσεις σε κάποιες επισημάνσεις/απορίες. Αν ξαναασχοληθώ με την ιστορία, κάποια από αυτά τα πράγματα θα προσπαθήσω να τα κάνω λίγο πιο σαφή (μπολιάζοντας την ιστορία ίσως με περισσότερες λεπτομέρειες για το σύμπαν της), άλλα ίσως τα αφήσω πάλι στη φαντασία του αναγνώστη.

Σημείωση: Κάνω quote ορισμένα κομμάτια από ορισμένα σχόλια, απλώς για να μην βγει τριπλοσέντονο (μόνο διπλοσέντονο) και για να απαντάω σε πιο συγκεκριμένα πράγματα. Μην παρεξηγηθείτε οι μεν (κουοταρισμένοι) ή οι δε (μη κουοταρισμένοι). :)

 

Κάποια γενικά πράγματα γι’ αρχή:

 

 

Οι τρεις βασικές ιδέες στις οποίες στηρίζεται το διήγημα είναι οι εξής:

1. Η κοινωνία σού αναθέτει κάποιους ρόλους, κάποια πρότυπα, που σε δεσμεύουν. Πολλές φορές οι προσδοκίες είναι τόσο δεσμευτικές που οι άνθρωποι καταλήγουν να κάνουν τελικά πράγματα που δεν επιθυμούσαν. Το να προσπαθήσεις να σπάσεις αυτά τα πρότυπα είναι μια πράξη που αγγίζει τα όρια της πολιτικής πράξης, συχνά, κάτι που η κοινότητα δεν θα σε αφήσει να καταφέρεις έτσι εύκολα, θα αντιδράσει. Η συγκεκριμένη κοινωνία έχει μια παθογένεια: βασίζεται σε ένα πιεστικό κοινωνικό μοντέλο, όπου η ζωή κάποιου καθορίζεται από μια τυχαία επιλογή των πρώτων ημερών της ζωής του. Δεν βγάζει νόημα (αλλά πείτε μου πόσα πράγματα πρωτόγονων και μη θρησκειών βγάζουν), αλλά συμβαίνει και, όπως σε κάθε σύστημα, βολεύει ορισμένους ανθρώπους (τους αρχηγούς στην προκειμένη, που κατέχουν την αλήθεια και την εξουσία).

2. Ένα φυλαχτό (στο διήγημα) μας προστατεύει από κάτι φυλακίζοντάς το. Όπως αναφέρω μέσα, η ύπαρξη του φυλαχτού του Λύκου δεν σημαίνει παντελή απουσία φόβου αλλά απώλεια του μεγαλύτερου μέρους του, ώστε να μην καταβάλει ποτέ τον κάθε Λύκο. Το να μην έχει ένας πολεμιστής φόβο ή αναστολές μπροστά στη μάχη είναι ένα ζητούμενο των στρατών (κι έχει συμβεί στο εγγύς παρελθόν με ναρκωτικές ουσίες, ενώ έρευνες συνεχίζονται πάνω σε φάρμακα που θα μειώνουν τον φόβο των στρατιωτών, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού π.χ.). Το φυλαχτό δεν εξαλείφει το χρέος του απέναντι στη φυλή του να νικήσει (εκπαιδεύεται από μικρός έτσι, συνδυάζει τη χαρά του με το να προσφέρει στην κοινότητα, γι’ αυτό κι αντιδρά έντονα όταν κάποιος της εναντιώνεται αποκαλώντας τους αρχηγούς της ψεύτες). Προφανώς είναι ένα πείραμα σκέψης (ας το πούμε) δικό μου το πώς θα ζούσε κανείς ολόκληρη τη ζωή του με τον φόβο οριακά πάνω από το mute, κι ακόμη κι αν δεν φαίνεται πειστικό σε ορισμένους, είναι κάτι στο οποίο βασίζεται όλο το διήγημα και το συμπέρασμα του τέλους δεν θα έβγαινε χωρίς αυτό (ότι κι ο φόβος είναι απαραίτητος για να ζήσεις μια φυσιολογική ζωή).

3. Για τη σχέση της αγάπης και του φόβου, που ήταν ίσως το πιο δυσκολοχώνευτο σημείο της ιστορίας. Γενικά, θεωρώ ότι τα δύο συναισθήματα (που είναι κατά πολλούς και τα βασικότερα, από τα οποία πηγάζουν τα υπόλοιπα) συνδέονται είτε ψυχολογικά (φοβάσαι μην πάθει κάτι κάποιος που αγαπά/ καταλαβαίνεις ότι αγαπάς κάτι από το πόσο έντονος είναι ο φόβος σου απέναντί στην απώλειά του) είτε ορμονικά. Αυτό μου είναι δύσκολο να το εξηγήσω καλύτερα (εκτός αν έβαζα φλασμπάκ με σκηνές με τον γιο του, κάτι που εξαρχής δεν ήθελα), δεδομένου ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μορφωμένοι ούτε προηγμένη επιστήμη έχουν. Μόνο διαισθητικά τους φαντάζομαι να το αντιλαμβάνονται.

Κι επίσης δεν συμβαίνει σε απόλυτο βαθμό. Αγαπά το παιδί του, όπως μπορεί και αγαπά και τη γυναίκα του. ΑΛΛΑ δεν αγαπά το παιδί του τόσο όσο το αγαπά η Ανδέλια (και την Ανδέλια ενδεχομένως όσο εκείνη αυτόν, αλλά αυτό είναι κάτι που ο ίδιος δεν συλλογίζεται), εκεί εντοπίζει μια ανακολουθία και την αποδίδει στο φυλαχτό (μιας και η Ανδέλια εκφράζει τον φόβο της για το παιδί μαζί με τη στοργή της).

Το θέμα είναι ότι δεν χρειάζεται κάποιος να πειστεί για την παραπάνω σχέση, αρκεί να πειστεί ότι δεν είναι υγιές να ζει κάποιος χωρίς ένα βασικό συναίσθημα, εκείνο του φόβου. Ότι θα είναι μισός, κάτι θα του λείπει. Κι επειδή ο κάθε άνθρωπος αγαπά με διαφορετικό τρόπο, μπορεί ορισμένα παιδιά του Λύκου να μην είχαν πρόβλημα, κι άλλοι να μην έμπαιναν καν στον κόπο να το σκεφτούν, παρόλο που θα επηρέαζε τη ζωή τους (οι περισσότεροι, κατά τη γνώμη μου) γιατί ποιος ο λόγος να αμφισβητήσουν ως έναν βαθμό την ίδια τους την ύπαρξη;

 

 

 

 

Για το α πρόσωπο-ενεστώτα(@jjohn κυρίως): (με σπόιλερ και για την ιστορία μου στον διαγωνισμό τρόμου)

 

 

Καταλαβαίνω γιατί σε παραπέμπει σ’ αυτό, αν και προσωπικά δεν συμμερίζομαι τη συγκεκριμένη οπτική. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα α’ προσώπου σε ενεστώτα που έχω διαβάσει δεν τελειώνει με τον θάνατο του αφηγητή. Ο ενεστώτας μου φαίνεται βολικότερος ως χρόνος για το α πρόσωπο ιδίως όταν θες να χτίσεις σασπένς, με την έννοια ότι αφηγείσαι τη στιγμή που ζεις κάθε φορά (εσωτερικός μονόλογος θα σου πουν οι φιλόλογοι), μου φαίνεται πιο ζωντανός, τη βιώνεις καλύτερα, συν ότι δεν έχεις να απασχολείσαι με ερωτήματα τύπου «πότε το έγραψε αυτό;», «ποιος είναι ο χρόνος αφήγησης;» που μου έχουν τεθεί στο παρελθόν. Στο παράδειγμα, Γγιάννη που αναφέρεις, της ιστορίας τρόμου, δεν έχει και τόσο σχέση, γιατί ναι μεν ο ήρωάς μου πεθαίνει εκεί, αλλά συνεχίζει να αφηγείται μετά θάνατον, άρα δεν χρησιμοποιώ τον ενεστώτα για να το κλείσω στο "Και τώρα πεθαίνω" (επέλεξα τον ενεστώτα όχι γιατί θα πέθαινε, αλλά γιατί θα ξεχνούσε όσα είχε ζήσει πριν τον θάνατό του κι άρα δεν θα μπορούσε να τα ανακαλέσει για να τα αφηγηθεί, το οποίο θα συνέβαινε αν ο ήρωάς μου επιζούσε αλλά πάθαινε αμνησία). Ακόμη και το διήγημα του νίντζα θα μπορούσε να αρχίζει με τη φράση "Κάθομαι και περιμένω να έρθει η γυναίκα μου" κι έπειτα να αρχίσει η αναδρομή (γιατί πρακτικά αυτός τα αφηγείται όλα όσο βρίσκεται μπροστά από την εκκλησία, ακόμη κι αν το καταλαβαίνεις μόνο στο τέλος).

Τέλος και η ιστορία που θα έγραφα αρχικά (που δεν θα πέθαινε ο πρωταγωνιστής) θα ήταν σε α πρόσωπο ενεστώτα και σ’ αυτήν όταν ξεκίνησα να γράφω (α’ ενεστώτα) δεν είχα σκοπό να πεθάνει ο ήρωάς μου, ασχέτως αν τελικά (και λόγω ορίου λέξεων) μου φάνηκε βολικότερο αυτό το τέλος.

 

Για το απαισιόδοξο τελείωμα των ιστοριών μου, δεν διαφωνώ ότι ισχύει - ίσως σε κάμποσο καιρό (π.χ. 9-10 μήνες) να γράφω μόνο για φτερωτά ελαφάκια της αγάπης και της ελπίδας, θα δούμε :p

 

 

 

@man_from_Earth

 

 

-Κατάλαβα ότι όποιος απαρνηθεί το φυλαχτό του δολοφονείται. Αλλά δεν κατάλαβα γιατί. δεν είναι καθόλου προφανές γιατί να γίνεται κάτι τόσο ακραίο προκειμένου να διατηρηθεί το υπάρχον σύστημα. Νομίζω ότι η δικαιολόγηση 'γιατί λειτουργεί' δεν είναι αρκετή, θα μου άρεσε να εξηγηθεί το γιατί δεν λειτουργεί αν κάποιος αντικαταστήσει το φυλαχτό του. Γενικά λίγα λόγια παραπάνω για το σύστημα που έχουν στήσει μου έλειψαν. Λ.χ. Για πιό λόγο ο ηγέτης δίνει το ίδιο φυλαχτό στο γιό του ήρωα; Μόνο για να τον πικάρει ή υπάρχουν περισσότερα από πίσω;

Η κοινωνία που περιγράφω είναι στο μεταίχμιο μιας πολιτισμένης και μιας άγριας. Το να βλάψει κανείς στον ηγέτη (είτε είναι πρωτόγονος άνθρωπος είτε λιοντάρι) επισύρει τιμωρία (εξορισμό ή θάνατο). Με το να αμφισβητήσει κανείς τον τρόπο λειτουργίας μιας κοινωνίας, δημιουργεί ένα ρήγμα που μετά εύκολα μπορεί κανείς να πατήσει και να σπάσει, κάτι που δεν συμφέρει τους εξουσιαστές (πολλά πολιτικά συστήματα πολύ πιο "πολιτισμένα" λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο).

Το γιατί δεν μπορεί να αντικαταστήσει κάποιος το είχα αρχικά γράψει λίγο πιο σαφώς, αλλά το έσβησα γιατί όριο λέξεων και γιατί έβγαινε εύκολα νομίζω από τα συμφραζόμενα. Μόνο στα βρέφη μπορούν να φτιάξουν φυλαχτό, άρα αν εγώ στα 20 μου θέλω το φυλαχτό της Μέλισσας δεν γίνεται να το ανταλλάξω, γιατί δεν μπορεί ο σαμάνος να βρει μέσα μου την ανυπομονησία π.χ. και να μου την πάρει, ώστε να με προφυλάξει από αυτή και να γίνω καλός γεωργός.

Για τον γιο, ναι κυρίως για να τον πικάρει το λέει/κάνει(;), αλλά και για λόγους ισορροπίας (άμα όλοι οι γονείς θέλουν λύκους για παιδιά, δεν γίνεται να γίνουν όλοι, γιατί πώς θα συντηρηθεί η κοινότητα χωρίς γεωργούς/μάστορες (το οποίο δεν σημαίνει μόνο χτίστες αλλά και γενικά τεχνίτες, btw) κλπ;)

Σ’ ευχαριστώ για τις υπόλοιπες παρατηρήσεις σου.

 

 

 

@Ballerond

 

 

Νομίζω ότι κάπου στην μέση κάτι άλλαξε στην ιστορία σου. Δεν ξέρω αν αυτό ήθελες να περάσεις, αλλά η ιδέα ότι ο Μάλκος δεν φοβάται από το φυλαχτό και θέλει να αλλάξει για να νοιάζεται για τον γιο του, δεν με έπεισε τόσο. Η αγωνία και ο φόβος που πηγάζει για το παιδί σου είναι καθαρά στον άνθρωπο και στα βιώματα του. Όπως αποδείχθηκε κι όλας, δεν υπήρχε κάτι τόσο υπερφυσικό που να επηρρεάζει τον φόβο ή τον "μη φόβο" των ανθρώπων αυτών. Με λίγα λόγια το πως έφτασε στο τέλος μου φαίνεται ότι έγινε μα αρκετά κενά.

Φυσικά και δεν ταίριαζε χαρούμενο τέλος, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα και με τον ήρωα μας για να θέλω στο τέλος να γλυτώσει. Να θέλω να βγει από τον λάκκο και να σωθεί. Περισσότερο με ένοιαζε πως λειτουργούσε η κοινωνία που έχτισες παρά η προσωπική του ιστορία.

 

Γενικά έχεις ένα πολύ καλό. Χτίζεις ΠΟΛΥ ωραίους κόσμους όπου θέλουμε να μάθουμε γι αυτούς. Εκεί που κάπου ίσως χάνεσαι, είναι όταν βάζεις χαρακτήρες να παίξουν σ'αυτούς τους κόσμους χωρίς ξεκάθαρα θέλω/κίνητρα/στόχους.

Για το πρώτο που λες, ναι, αυτό ήθελα να περάσω εξαρχής, δεν άλλαξε στην πορεία. Δεν ξέρω πώς το κατάφερα να σε μπερδέψω (επειδή ίσως δεν το αναφέρω ρητά από την αρχή αρχή ότι ήθελε να ξεφορτωθεί το φυλαχτό του, καθώς και τον λόγο ή το ίδιο το γεγονός ότι είχε παιδί – το λέω στη σελίδα 2 (από τις 8, όχι αρχή αλλά πολύ πριν τη μέση) και στην επόμενη αποκαλύπτω τον λόγο που θέλει να σπάσει το φυλαχτό)

Επομένως και στο τελευταίο σχόλιο που λες, δεν ξέρω γιατί σου δίνω αυτή την αίσθηση στα κείμενά μου (φαντάζομαι εννοείς στο Χρεολόγιο και σ’ Εκείνον που Παραμονεύει), γιατί σε κάθε περίπτωση είχα πολύ ξεκάθαρα κίνητρα/στόχους καθ’ όλη τη διάρκεια, τα οποία ναι μεν δεν είναι άσπρο/μαύρο, άρα ίσως να μην φαίνονται τόσο απλά, αλλά εμένα μου είναι σαφή και γι’ αυτό με προβληματίζει ότι δεν στα πέρασα ή δεν σε έπεισαν (btw δεν ειρωνεύομαι, σοβαρά το λέω, με προβλημάτισε αυτό που έγραψες)

Τέλος, για το κόκκινο:

Τα φυλαχτά υπάρχουν κι επηρεάζουν τον φόβο ή μη-φόβο των ανθρώπων στην κοινότητα. Γι’ αυτό κι ο ήρωας αισθάνθηκε μια σουβλιά, άρχισε να τρέμει, να φοβάται, να κλαίει αφότου ο Δάρμος του έσπασε το φυλαχτό. Μάλιστα το λέει και ξεκάθαρα αμέσως μόλις συμβαίνει αυτό ("Ο φόβος μέσα μου;") Το μόνο πράγμα που αποδείχτηκε είναι ότι τα φυλαχτά δεν είχαν σχέση με τη θρησκεία τους, βλ. Πνεύματα του Δάσους.

Για τη σχέση του φόβου με την αγάπη δες, αν θες, το 3 στις γενικές παρατηρήσεις.

 

 

 

@SymphonyX13

 

 

Όχι, δεν την έχω δει την Τίνκερμπελ :D, αλλά έχω δει το Antz και όταν σκεφτόμουν την τελετή μύησης είχα στο μυαλό μου κάτι σαν τη σκηνή που αναφέρει η Κέλλυ.

 

 

 

@Αγαπημένη,

 

 

1. διάβασες πρόσφατα τα "Παιδιά της Γης"; Έλα, παραδέξου το. :p

Καλά, δεν ξέρω αν τα διάβασες, απλώς εμένα αυτό μου έφερε στο μυαλό η όλη φάση με τα φυλαχτά και τα πνεύματα και το πώς καθορίζουν την πορεία κάθε παιδιού. Πολύ καλογραμμένο κείμενο, πολύ δυνατή ιδέα και κοσμοπλασία, έμεινα όμως με κάποιες απορίες. Π.χ. 2. αν η μάνα της σαμάνου έκρυψε στο φυλαχτό της τα γηρατειά και τον θάνατο, η σαμάνος δεν θα έπρεπε να δείχνει μικρό παιδί, αν όχι και μωρό; Η τελετή μύησης γίνεται σε πολύ μικρή ηλικία απ' ό,τι λες, αν αυτή δεν γερνούσε πώς μεγάλωσε, τελικά; 3. Επίσης, υπάρχει ένα σημαντικό νοηματικό κενό που κάπως αφαιρεί από τον ήρωά μας το κίνητρό του: αν δεν έχει νιώσει ποτέ στη ζωή του φόβο, τότε πώς ξέρει τι είναι και για ποιον λόγο το επιθυμεί; Το ότι δεν φοβάται για τον γιο του δεν σημαίνει πως δεν τον αγαπάει ούτε πως πιστεύει ότι θα πάθει κακό, ούτε καν πως δεν θα τον ένοιαζε αν πάθαινε κακό. 4. Συν τοις άλλοις, είναι λίγο απορίας άξιο το πώς κατάφεραν να κρατήσουν αυτό το πράγμα μυστικό για τόσα χρόνια, ειδικά δεδομένου ότι η σαμάνος είχε κουραστεί και ήθελε να ξεμπερδεύει. 5. Να προσθέσουμε, κιόλας, ότι το να γίνεται η επιλογή σε τόσο μικρή ηλικία δεν είναι και πολύ έξυπνο ή "οικονομικό", μιας κι ένα παιδί μπορεί να βγει ασθενικό ή να πάθει οτιδήποτε που θα το αποτρέψει από το να γίνει κυνηγός/πολεμιστής τελικά.

1.  Όχι (αν και μάλλον θα πρέπει κάθε φορά που γράφω κάτι να στο στέλνω να μου λες αν έχει γραφτεί κάτι παρόμοιο). :p

Σοβαρά, δεν το διάβασα ούτε πρόσφατα, ούτε γενικά, ούτε το είχα ξανακούσει πριν από αυτό το ποστ, μόνο το τραγουδάκι ήξερα με αυτό το όνομα, το γκούγκλαρα, μου έβγαλε το τραγουδάκι :p, έχωσα ένα "βιβλίο" δίπλα και να σου η πολυλογία που μάλλον εννοείς. Από την ανάγνωση του οπισθόφυλλου του πρώτου, δεν βρίσκω κάποια ομοιότητα πέραν του tribal στοιχείου (που κι αυτή με παραπέμπει περισσότερο σε παλαιολιθικά σκηνικά κι όχι σε ψευδο-ινδιάνικο setting), αλλά για να το λες θα υπάρχουν περισσότερα κοινά (δηλαδή είναι κι αυτό φάντασυ με φυλαχτά;).

2. Όχι, άλλο πράγμα το να αναπτύσσεσαι και άλλο το να γερνάς. Μέχρι τα 20-25 οι άνθρωποι αναπτύσσονται σωματικά και εγκεφαλικά σε αυτό που με βάση το γενετικό υλικό (υπό την επίδραση του περιβάλλοντος εν τέλει) είναι προγραμματισμένοι να γίνουν. Τα γηρατειά είναι αυτό που ακολουθεί, η φθορά του σώματος (ρυτίδες, νέκρωση κυττάρων…) Γι’ αυτό και η σαμάνος φτάνει μέχρι την ηλικία των 20 περίπου και δεν προχωρά. Στον ίδιο κόσμο π.χ. αν η μάνα της σαμάνου είχε κρύψει στο φυλαχτό τον χρόνο, τότε ναι, η σαμάνος μας θα έμενε για πάντα βρέφος. Πάντως ως ιδέα δεν είναι επιστημονική, είναι καθαρά φανταστική (της φαντασίας, εννοώ). Και καταλαβαίνω τους ενδοιασμούς σου, ειδικά στο φάντασυ με ελιξίρια της νεότητας κι εγώ έχω τσινήσει με χαρακτήρες που απλώς μένουν σε μια ηλικία αυθαίρετη, χωρίς να δικαιολογείται γιατί, απλώς εδώ θεώρησα ότι η λέξη γηρατειά αρκούσε.

3. Μπορεί κάποιος άνθρωπος να μην έχει νιώσει ποτέ του έρωτα κι όμως να θέλει να ερωτευτεί γιατί βλέπει πώς οι άλλοι άνθρωποι αντιδρούν ερωτευμένοι (κι αν μου πεις ότι ο έρωτας είναι ευχάριστος σε αντίθεση με τον φόβο, θα πω απλώς ότι μπορεί πολλές φορές να είναι καταστροφικός, αλλά ακόμη κι έτσι να έχει μια γοητεία για ορισμένους). Νομίζω ότι φαίνεται από την περιγραφή του ότι θέλει να μπορεί να φοβάται όπως η Ανδέλια για τον γιο του, κάτι που δείχνει ότι ζηλεύει στην πράξη τη γυναίκα του (με την έννοια ότι κι εκείνος θα ήθελε να νιώθει όπως εκείνη), δεδομένου ότι παρατήρησε πως εκείνη δείχνει να τον αγαπά περισσότερο.

4. Εννοείς φαντάζομαι γιατί δεν μίλησε νωρίτερα η σαμάνος. Γιατί έκανε υπομονή, γιατί θα έμπαινε σε σύγκρουση με τους ηγέτες. Γιατί μίλησε τώρα; Γιατί σύμφωνα με εκείνη τώρα ξεχείλωσε το ποτήρι, κάποια φορά θα συνέβαινε αυτό, η ιστορία λοιπόν διηγείται αυτή τη φορά (υπάρχει κι ένα στοιχείο που υπαινίσσομαι και δεν ξέρω αν το έπιασε κανείς, αλλά δεν πειράζει κιόλας).

5. Ισχύει, συμφωνώ, στο διήγημα δεν παρουσιάζω μια ουτοπία, αλλά μια κλειστή κοινότητα που εμφανώς δεν λειτουργεί σωστά (τόσο για τον εαυτό της, όσο και για τα μέλη-μονάδες της). Το θέμα είναι ότι αυτό είναι η ιδέα, στον κόσμο του διηγήματος τα φυλαχτά μπορούν να φτιαχτούν μόνο τις πρώτες μέρες της ζωής ενός παιδιού, γιατί μόνο τότε οι σαμάνοι μπορούν να πειράξουν το εσωτερικό του (το αναφέρω εκεί που λέει ότι τα μωρά είναι μισό πνεύμα μισό άνθρωπος). Όπως, για να φέρω παράδειγμα από τον δικό μας κόσμο, μπορείς να πάρεις βλαστοκύτταρα μόνο από έμβρυο κι όχι από ένας μεσήλικα 50 χρονών, το οποίο μπορεί να μην είναι και τόσο χρήσιμο για εμάς που δεν πετύχαμε τέτοια τεχνολογία, αλλά τι να κάνουμε, αυτό μας έτυχε :p.

Δηλαδή οι φυσικοί νόμοι του κόσμου μου καθόρισαν τους κοινωνικούς, κι έπειτα σε φαύλο κύκλο οι κοινωνικοί επιτάσσουν το να γίνεται η τελετή, απλώς για να συντηρείται το μοντέλο.

 

 

 

Ελπίζω να έχω καλύψει τουλάχιστον τα βασικά. Οι υπόλοιπες παρατηρήσεις (βιαστικές εξηγήσεις σαμάνου -ναι, θα μπορούσε να είναι της σαμάνας, αλλά εγώ το πήγα ο,η σαμάνος όπως ο,η συγγραφέας- που καλό θα είναι να απλωθούν λιγάκι, λίγος περισσότερος χώρος στο τέλος ή και άλλο τέλος, όχι όμως πολύ πιο ελπιδοφόρο jjohn, ξύλινες καλύβες αντί για πλίνθινες) θα ληφθούν σοβαρά υπόψη αν ξαναασχοληθώ με την ιστορία.

Ευχαριστώ και πάλι για την ανάγνωση και για τη θέση που της δώσατε στον διαγωνισμό! :friends:

 

Υ.Γ.

...και δεν μου λες τώρα, εχμ, δεν θα είχες φυσικά πρόβλημα να την δανειστεί κάποιος εε; εε; εε; :whistling: :whistling:

Μορφέας: κλακ. κλακ. :irvine:

Mournblade:  ....  :scared:

 

Μορφέας: :camper:

 

Mournblade:

:skiing:

Είμαι υπέρ του δανεισμού γενικά, αρκεί ό,τι δανειστείς να το επιστρέψεις ατσαλάκωτο. :p

Πάντως σας έχω δώσει εγώ τέτοια εντύπωση, ότι θα πάρω τα όπλα; Εντάξει, δεν λέω, ίσως να φταίει η επικείμενη θητεία, αλλά-

Ποιον κοροϊδεύω, με το τριανταεξάρι στο χέρι; Περιμένω πιμί με περισσότερες λεπτομέρειες, διατίθεμαι να το λύσω ειρηνικά το ζήτημα. :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Βρήκα τον κόσμο ιδιαίτερα ενδιαφέροντα σε αυτό το διήγημα - κάτι που δύσκολα πετυχαίνει κανείς σε τόσο λίγο χώρο. Το μόνο που κάπως μου ξένισε είναι το ότι μου φάνηκε σαν να τελείωσε στα μισά. Δεν ξέρω αν το έκανες γιατί ήθελες να αφήσεις τον αναγνώστη να φανταστεί περισσότερο ή επειδή δεν είχες άλλο χώρο/χρόνο, αλλά δε μου ταίριαξε ιδιαίτερα.

 

Το όλο θέμα με τα φυλαχτά το εκμεταλεύτηκες πολύ όμορφα και μ' άρεσε όπως χειρίστηκες τους χαρακτήρες. Σε σύγκριση με άλλα κείμενά σου δεν ήταν οι πιο ενδιαφέροντες, αλλά ήταν αρκετά πειστικοί (ως συνήθως).

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..