Jump to content

Το πεύκο του Κjιν


Recommended Posts

Μου άρεσε πολύ η γραφή σου. Λυρική πολύ, μετέδωσες όμορφα το ερωτικό στοιχείο και μερικές φράσεις ήταν θεσπέσιες. Ωραίες οι περιγραφές σου και οι σκηνές που περιγράφεις τα πλάσματα. Οι επαναλήψεις σε κάποια σημεία δούλευαν (π.χ. λωτούς που λάτρευες) και σε άλλα όχι (π.χ. φλεγμάτιζε κολλώδες ρετσίνι), δεν χρειαζόταν να περιγράφεις κάθε φορά με ακριβώς τις ίδιες λέξεις τις ίδιες ή αντίστοιχες εικόνες, γιατί έκανε κάπως φτωχό το τελικό αποτέλεσμα (αρκούσε η πρώτη φορά). Γενικά για μένα θέλει περιορισμό η επανάληψη, να κρατήσεις μόνο τα πιο σημαντικά. Επίσης δεν ήμουν φαν του j(γιοτ) στα ονόματα (μήπως είναι η νέα απόστροφος των φάντασυ/σίφι ονομάτων; :p), δεν κατάλαβα αν είχε κάποια ουσία πέραν του ότι έτσι το φαντάστηκες να ακούγεται (άραγε γι ή τζ ως ήχος;), π.χ. ήταν φανταστικά πλάσματα (αλά φανταστικό j στα μαθηματικά; :p).

Όσον αφορά την ιστορία, δεν κατάλαβα και πολλά.

 

Δεν κατάλαβα τι είναι το Φjέλι (τι είδους τελετή; Για να σωθεί το νησί;), τι ήταν όλοι αυτοί (θεοί;), γιατί σκότωσε τον γιο του, ενώ ο πεθερός(;) του ήταν ετοιμοθάνατος. Τόσα πράγματα που αν τα ανέλυες περισσότερο ίσως να είχαν μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά μου φάνηκαν ανεκμετάλλευτα. Επίσης δεν βρήκα το θέμα τόσο καλά κεντραρισμένο (το φυλαχτό του ήταν το πεύκο;), αλλά ίσως να φταίει που δεν με έπεισε το ότι σκότωσε το παιδί του. Τέλος, έχασα το τέλος, δεν ξέρω αν έπρεπε να καταλάβω κάτι με την τελευταία σκηνή.

 

Συνολικά σίγουρα μου άρεσε και μου άφησε καλές εντυπώσεις, αλλά ξέρω ότι θα προτιμούσα να καταλάβαινα και λίγο περισσότερο κάποια πράγματα (βέβαια παραδέχομαι ότι η σαφήνεια και ο λυρισμός είναι συχνά δυνάμεις αντίθετες, απλώς θα ήθελα τη χρυσή –για μένα– τομή).

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Eugenia Rose

Εγώ θέλω να πιστεύω μέσες άκρες κατάλαβα, το Φjέλι είναι κάποιου είδους ξόρκι φαντάζομαι.

Τα πλάσματα μου μοιάζουνε κθουλο-νταγωνικά και είναι ενδιαφέρον πως αντέστρεψες τους όρους και στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο άνθρωπος το κακό που προσπαθεί να τους καταστρέψει αντί για το αντίθετο. Η ιστορία είναι πολύ καλογραμμένη με μερικές πολύ δυνατές εικόνες και περιγραφές αλλά και πολύ tell συνάμα κυρίως γιατί όπως θα 'χεις καταλάβει δεν έφτανε ο χώρος για να πεις αυτή την ιδέα. Η ιδέα είναι για μυθιστόρημα. Παρόλα αυτά κατάφερες και το έσωσες και είχε και καλή κλιμάκωση εκεί που γίνεται "η αποκάλυψη".
Εκεί που μπερδεύτικα κάπως είναι πως θυμούνται ξεχνάνε και τι ρόλο παίζει ο κήπος-φυτά σε αυτό. Φαντάζομαι κρύβουν εκεί με κάποιον τρόπο τις αναμνήσεις αλλά και ξεχνάς αν είσαι μέσα στον κήπο; Λίγο ξεκαθάρισμα σε αυτό αν ποτέ αποφασίσεις να το μεγαλώσεις.


Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μάλιστα. Ομολογουμένως από τα πιο ασυνήθιστα πράγματα που έχω βρει σε βιβλιοθήκη του φόρουμ. Λυρικότατο και ονειρικότατο, σε σημείο να χάνω την πλοκή (την οποία, εντάξει, κατάλαβα τελικά) αλλά φτάνουμε τώρα σε ένα μεγάλο πλεονέκτημα που έχει το διήγημα και που είναι συνάμα και το μεγάλο του μειονέκτημα.

+ δίνει εξαιρετικά την αίσθηση του εξωανθρώπινου. Μα εξαιρετικά. Πώς είναι αυτά τα πλάσματα, πώς ζουν, πώς ερωτεύονται, πως ξεχνούν, πώς θυμούνται. Πώς κάνουν μάγια. (Βέβαια υπάρχει οικειότητα στον περίγυρο, χλωρίδα και πανίδα γνωστή, συκιές, πεύκα, γατιά...ίσως θα περίμενα κάτι πιο εξωτικό να πλαισιώνει τους Ανjού, ως φυσικό περιβάλλον.)

-τόσο εξωανθρώπινο πια δυσκολεύει στην παρακολούθηση και της ιστορίας και στην ταύτιση με τους ήρωες και το δράμα τους. Η ανατροπή ωστόσο λειτούργησε, ζαλισμένη από λωτούς και πευκοβελόνες και ομίχλες δεν την είδα να έρχεται.

 

Το κόσμημα, τώρα, (ή το φυλαχτό) πώς και γιατί ένα κόσμημα τέχνης ανθρώπινης (όπως λες ότι είναι) είχε τόσο άμεση σχέση με το χειρισμό της μνήμης αυτών των πλασμάτων είναι κάτι που θα ήθελα να εξηγηθεί κάπως καλύτερα.

Αυτά από μένα.

Δεν ξέρω αν η ιστορία σου θα κερδίσει την πρώτη θέση σε αυτόν τον διαγωνισμό, αλλά αν γίνει ποτέ κάποιος διαγωνισμός για ασυνήθιστα πράγματα, σίγουρα έχει καλές πιθανότητες.

Καλή σου επιτυχία!

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπερα Αντώνη!

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τα παραπάνω.

Θέλω όμως να τονίσω πως η γραφή σου ειναι ε-ξαι-ρε-τι-κη.

Με λιγα λογια: Αν και... σκανδαλιστικά εκκεντρικό για τα γούστα μου στο τέλος αποφάσισα πως μου άρεσε πολύ αυτό που διάβασα. Υποψιάζομαι πως θα ήταν άτοπο ή ασκοπο να συμβουλέψω,οπότε θα σου μεταφέρω απλώς την σκέψη μου οταν αρχισα το κειμενο: "ωχ, ρε φίλε, τι ονόματα είναι αυτά. #$@&*%$!

Μετα, υποψιαστηκα γιατι το εκανες αλλα...με προδιαθετησαν αρνητικά και είναι τόσο κριμα. Το κειμενο ειναι δυνατό. Δεν χρειάζεται παραξενιες για να ξεχωρίσει. Βρέθηκα να σκέφτομαι πως αν αυτή η ιστορία ήταν πιο συμβατικά γραμμενη θα είχε σίγουρα τις πιο πολλες πιθανότητες να βγει πρώτη. Τον στόχο σου τον πετυχες ομως. Μου αρεσε. Πέτυχες στην απόδοση της μη ανθρώπινης οπτικής γωνίας. Απλως τονίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία προτιμά σίγουρα κάτι με το οποίο θα μπορούν να ταυτιστούν και κατι που δεν θα χρειαστει να το διαβασει πανω απο μια φορα. Πολυ θα ήθελα να δω κι αλλες ιστορίες σου.

Μπράβο και καλη επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ballerond

Νομίζω ότι η Ειρήνη περιέγραψε με τον καλύτερο τρόπο το τι μου έβγαλε αυτή η ιστορία και για ποιον λόγο την διάβασα δύο φορές συνεχόμενα.

Από την αρχή καταλαβαίνεις ότι θα διαβάσεις κάτι τελείως διαφορετικό, κάτι έξω από τα νερά σου και καλείσαι να το καταλάβεις. Να το επεξεργαστείς και να το κατανοήσεις.

 

Η γραφή σου είναι απίστευτα λυρική σε σημείο οι λέξεις να αποκτούν τελείως διαφορετικό νόημα από ότι έχουμε συνηθίσει. Οι επαναλήψεις, η χρήση συγκεκριμένων πραγμάτων/ουσιαστικών/ρημάτων κάποιες φορές βοηθάει, κάποιες όχι. Το j δεν κατάλαβα τον λόγο που το χρησιμοποίησες - αν και πάει κάπου το μυαλό μου. Θα ήθελα μία δική σου επεξήγηση μετά το τέλος του διαγωνισμού.

(διαβάζεται σαν γιοτ; Σαν «άι»; Είναι απλά για να αποδώσει την "μη ανθρώπινη" φύση των πλασμάτων;)

 

Σίγουρα είναι αξιοπρόσεχτη ιστορία. Ενώ δεν κατάλαβα πολλά πράγματα, και δεν νομίζω ότι θέλω να καταλάβω παραπάνω, μου άφησε θετικά συναισθήματα. Μία αναγνωστική εμπειρία που είχα να ζήσω καιρό. Το φυλαχτό περνάει αρκετά αφαιρετικά βέβαια σαν θέμα της ιστορίας και μπορεί να υπάρξει πολύ άνετα χωρίς να υπάρχει μέσα. Επίσης τα γράμματα που κολλάνε στην δεξιά πλευρά του κειμένου με βοήθησαν πάρα πολύ όταν διάβασα φωναχτά το κείμενο. Μου έβγαλαν έναν δυναμισμό.

 

Γενικά αγαπητέ μου, μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Ίσως λίγο μπερδεμένος αλλά μου άρεσε. Κάτι που σίγουρα διαφέρει από τις άλλες ιστορίες.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
wordsmith

Εντύπωση 1η: ποιος είσαι και τι έκανες στον Αντώνη;

Εντύπωση 2η: ωχχχ, πάλι Λάβκραφτ, μας πρήξατε...

Εντύπωση 3η: μα τι ωραία γραμμένο! Δε θα 'λεγα ότι πάσχει από τη νόσο του φόρουμ, το γράψιμο πήχτρα στις ωραίες φράσεις - είναι αρκετά πρωτότυπο και στο περιεχόμενο και στο γράψιμο. Δε με ενόχλησαν οι επαναλήψεις, κάθε άλλο: το αγαπημένο μου διήγημα του φόρουμ είναι αυτό ;-) .

Εντύπωση 4η: Δεν κατάλαβα. Πέρα από τα πάρα πολύ βασικά, δηλαδή. Και συμφωνώ με την Ιρμάντα ότι γι' αυτό φταίει το υπερβολικά πολύ εξωανθρώπινο στοιχείο. Πρέπει να ξέρουμε ήδη πώς λειτουργούν αυτά τα πλάσματα, το σώμα τους, το προσδόκιμο ζωής τους, η κοινωνία τους και οι τελετές τους. Και δεν ξέρουμε. Πχ προτάσεις όπως "Ο Κjιν είναι καλός γλύπτης μα είναι και καλός Φjελ, καλύτερος από την Jέμψι και για αυτό η αρχαία Ανjού είναι εδώ, τούτο το μουντό πρωινό." μου ακούγονται σαν εξισώσεις με όλους τους όρους άγνωστους: Ο *** είναι καλός γλύπτης μα είναι και καλός &&&, καλύτερος από την #### και για αυτό η αρχαία ^^^^ είναι εδώ, τούτο το μουντό πρωινό.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Νίκη

Λοιπόν...

Η γραφή, όπως είπαν κι άλλοι, είναι εξαιρετική. Είναι τόσο εξαιρετική όμως που συσκοτίζει την υπόθεση και δυσκολεύει τον αναγνώστη. Να φανταστείς, για να καταλάβω τι παίχτηκε κρατούσα σημειώσεις!

Ενδιαφέρουσα ιδέα  να εξανθρωπίσεις, ας πούμε, τα τέρατα του Λάβκραφτ, αλλά ταυτόχρονα κάτι με πέταγε εκτός: μου φαινόταν δύσκολο να φανταστώ τα απάνθρωπα, εξωανθρώπινα τέρατα του Λάβκραφτ να έχουν συναισθήματα, να ερωτεύονται, να νιώθουν τύψεις κτλ

Να γράψω λίγο τι μου φάνηκε μπερδεμένο, πού έχω ενστάσεις, όσο μπόρεσα να καταλάβω:

Jεμσι: μητέρα της Ίβγια. Δεν κατάλαβα καλά το ρόλο της. Και να μην υπήρχε και να μας τα διηγιόταν ο πρωταγωνιστής, ίσως ένα λεπτό πριν χάσει τις αναμνήσεις του, δεν θα έχανε τίποτε το κείμενο.

Kjin: Προσπάθησε να καταστρέψει τον κήπο λησμονιάς της γυναίκας του. Γιατί; Δεν το κατάλαβα, αφού με την καταστροφή του κήπου θα ανακτούσε την ανάμνηση που ήθελε να ξεχάσει η γυναίκα του. Μετά επίσης λες κάτι που αντιτίθεται σε αυτό, δηλαδή ότι τη φυλάκιζε στον κήπο μέχρι να ξεχάσει ακόμη και τη λαλιά. Μα πώς γίνεται αυτό, αφού τον είχε ήδη καταστρέψει.

Μετά το θάνατό της Ίβγια, καταστρέφει το πεύκο, για να ξεχάσει. Με αυτό τον τρόπο, η ανάμνηση απελευθερώνεται και ο πρωταγωνιστής συνειδητοπιεί ότι αυτός είχε σκοτώσει το παιδί και μάλιστα χωρίς αιτία, καθώς το ξόρκι είχε πετύχει με τη θυσία του πεθερού του. Οπότε κι εγώ δεν πολυκατάλαβα γιατί σκότωσε και το παιδί.

Τελικά, βγάζει το κόσμημα που φυλάει τις αναμνήσεις και ξεχνάει. Ο κήπος αναγεννιέται αλλά χωρίς τον πεύκο, πράγμα που δεν κατάλαβα τι νόημα έχει.

Το κόσμημα άνθος είναι φυλαχτό που φυλάει τις αναμνήσεις. Πώς γίνεται όμως ένα ανθρωποφτιαγμένο φυλαχτό να έχει τόσο στενή σχέση με τις αναμνήσεις των πλασμάτων; Ο κήπος είναι της λησμονιάς, αλλά τα δέντρα και τα φυτά του προσωποποιούν τις αναμνήσεις.

Καλή επιτυχία!

Edited by Νίκη
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Αντώνη,

 

 

θα ξεκινήσω από το ότι δεν συμπαθώ καθόλου τον Lovecraft - ούτε τη γραφή του, ούτε την κοσμοπλασία του. Οπότε, το συγκεκριμένο κείμενο ξεκίνησε από μειονεκτική θέση στη γραμμή έναρξης σε σχέση με τα υπόλοιπα. Δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο δικό σου, φαίνεται πως ξέρεις να χειρίζεσαι τον λόγο, όμως, επομένως δεν αμφιβάλλω πως γράφεις καλά. Αλλά αυτό το διήγημα δεν λειτούργησε καθόλου για μένα, χρειαζόταν να γυρνάω συνέχεια πίσω για να δω ποιος είναι ποιος, τι μας έχεις πει για τους ήρωες, τίνος είναι ο κήπος, ποιου οι αναμνήσεις σχετίζονται με το δέντρο, τι συνέβη πραγματικά, κτλ κτλ. Ο unreliable narrator σε συνδυασμό με την εντελώς εξωγήινη νοοτροπία δεν δούλεψαν, έμεινα με πολλές απορίες, τις οποίες λίγο-πολύ έχει αναφέρει η Νίκη παραπάνω. Γενικά, μπούκωσα. Μπούκωσα με τη γραφή, μπούκωσα με το εξωγήινο του πράγματος, μπούκωσα και με τις πολλές εναλλαγές της ιστορίας που με άφησαν με μια αίσθηση: "τι έγινε, ρε παιδιά"; Ακόμη και για το θέμα, δεν ειμαι βέβαιη αν, τελικά, είναι σαφές ποιο είναι το φυλαχτό. Είναι το μενταγιόν; Είναι το πεύκο; Είναι ο κήπος; Σίγουρα είναι ιδιαίτερη και παράξενη ιστορία, αλλά not my cup of tea, θα έλεγα.

 

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Aυτή είναι με διαφορά η πιο ιδιαίτερη ιστορία του διαγωνισμού απ` όσες έχω διαβάσει μέχρι τώρα και δεν νομίζω να αλλάξει αυτή η διαπίστωση αφού διαβάσω και αυτές που υπολείπονται. Λατρεύοντας τον Lovecraft, ενθουσιάστηκα από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας σου, και την οπτική που μας παρουσίασες, καθώς την βρήκα πραγματικά πρωτότυπη. Τα θετικά και τα αρνητικά όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ, έχουν ήδη ειπωθεί στα παραπάνω σχόλια και δεν χρειάζεται να επαναλάβω τα ίδια πράγματα. Να αναφέρω απλώς την πανέμορφη, λυρική γραφή από την μιά και από την άλλη το δυσνόητο της ιστορίας, (αφού κατάλαβα τα απολύτως απαραίτητα από την πλοκή της) και τις συχνές επαναλήψεις που ενώ σε ορισμένα σημεία λειτουργούν καλά, σε άλλα με κούρασαν.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Με μια λέξη: Χάθηκα! Δεν μπορώ να μιλήσω για οτιδήποτε άλλο όταν δεν κατάφερα να καταλάβω τι διαβάζω και δεν έφταιγε το δικό μου μυαλό γι' αυτό. Όλη η προσπάθεια ακυρώθηκε για μένα από την επιλογή του συγγραφέα να κάνει το κείμενο τόσο δυσνόητο. Τονίζω το "για μένα".

 

Στα του διαγωνισμού, όπως είναι φυσικό δεν είδα πουθενά τη σχέση με το θέμα, ούτε καν τη σύνδεση με το είδος αφού αν είναι εξωγήινα (λαβκραφτικά) πλάσματα τότε δεν μιλάμε πια για φάντασυ.

 

Καλή επιτυχία! :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Καλησπέρα Αντώνη,

 

 

Αυτή την ιστορία την φοβόμουν πολύ να σου πω την αλήθεια. Όταν ξεκίνησα να την διαβάζω μες το ΣΚ χάθηκα και  την παράτησα για "κάποια άλλη στιγμή"

Σήμερα που την διάβασα την πρώτη φορά μάλλον χάθηκα. Δηλαδή δεν κατάλαβα και πολλά.  Στην δεύτερη  ανάγνωση μπήκα πιο  υποψιασμένος και φρόντισα να βάλω το Țesarul de lumini σαν μουσική επένδυση. Ε, το λοιπόν, με την δεύτερη αυτή ανάγνωση μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ πιο ικανοποιημένος. Συνολικά, θα έλεγα ότι -έστω και με προσπάθεια- μπόρεσα να εκτιμήσω την ιστορία. Εννοειται ο τρόπος γραφής  ξεχωρίζει.

 

Αυτά τα ολίγα και καθόλου χρήσιμα σχόλια! Νομίζω είναι από τις πιο 'δύσκολες' ιστορίες που έχω διαβάσει όσον αφορά σε διαγωνισμό. Αν μη τι άλλο, δείχνει έναν συγγρφέα που δεν επαναπαύεται αλλά  ψάχνεται.

 

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Πραγματικά δεν ξέρω να πω αν διάβασα μια ιστορία ή ένα ποίημα. Αγάπησα τα κομματάκια που ήταν γραμμένα σαν στίχοι, και το θέμα της μνήμης ανήκει στην αγαπημένη μου θεματολογία.

Μου άρεσε λοιπόν; Ναι, πολύ. Πάρα πολύ, θα έλεγα. Κατάλαβα σε γενικές γραμμές; Θέλω να πιστεύω πως ναι.

 

 

Το πεύκο φύλαγε τις αναμνήσεις του κι όταν το έκαψε, εκείνες ελευθερώθηκαν κι έτσι έμαθε την αλήθεια. Υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες που δεν ξέρω αν έχουν σημασία ή όχι –εκείνο που δεν μου έγινε πολύ σαφές ήταν γιατί να αυτοκεντριστεί η σύντροφός του (αφού δεν είχε διαπράξει εκείνη το έγκλημα). Ίσα-ίσα που αφού τον προστάτευε τόσον καιρό, φυλάγοντας τις αναμνήσεις του στο πεύκο, θα έπρεπε να παραμείνει και τώρα ζωντανή να τον φυλάει. Αν είχα και μια καλύτερη εικόνα για το ρόλο που έπαιξε το τετραπέταλο κόσμημα, θα έπαιρνες και την πρώτη θέση στην κατάταξή μου.

 (Εκτός πια και έχασα εντελώς κάτι, οπότε θα περιμένω τις εξηγήσεις, κρυμμένη στη γωνιά μου :bag:)

 

 

Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στα Λαβκράφτια στοιχεία της περιγραφής των πλασμάτων –μόνο διαβάζοντας τα σχόλια των άλλων συνειδητοποίησα ότι το περιβάλλον με το πεύκο, τις συκιές και τους λωτούς είναι παράξενα μεσογειακό και μάλιστα πολύ νότιο σε αντίθεση με το πού έχουμε συνηθίσει να τοποθετούμε αυτά τα πλάσματα.

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Πανέμορφη γραφή που μας μπάζει στο κλίμα με τη μία! Σαν βαμένος Horrorάς και δη Λαβκραφτικός, το όλο εξωγήινο concept μου άρεσε πάρα πολύ! Η ιδέα με τον κήπο και τις αναμνήσεις είναι έξυπνη και πρωτότυπη όπως επίσης και οι διάφορες μορφολογικές λεπτομέρειες των Ανjού.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τα ‘πιασα όλα, αλλά δεν πειράζει. Η οπτική γωνία με κέρδισε (ωχ, πάλι πρέπει να κρύψω τα πλοκάμια :Ρ ).

Θα ‘θελα λίγες εξηγήσεις παραπάνω για το φυλαχτό και τη λειτουργία του, η αλήθεια είναι. Ωστόσο η ιστορία επικεντρώνεται στα κίνητρα και στις συνέπειες των πράξεων και αυτό είναι από τα δυνατά της σημεία. Γενικά την διάβασα με πολύ ενδιαφέρων και η τελική εντύπωση είναι πολύ καλή!

Μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Αγαπητέ Αντώνη,

 

είμαι άλλο ένα θύμα της ιστορίας-λαβυρίνθου σου (χάθηκα κι εγώ). Ίσως είμαι λίγο απαίδευτος σε ανοίκεια σκηνικά σαν το δικό σου ή ενδεχομένως να μην είναι στο σκληρό πυρήνα του γούστου μου. Σε αυτό το πρώτο πέρασμα έχασα δυστυχώς το ενδιαφέρον να καταλάβω αναλυτικά τι συνέβη και επειδή δεν θέλω να σε αδικήσω δεν θα σχολιάσω πολλά τώρα. Πριν ψηφίσω θα το ξαναπεράσω για να κατασταλάξω.

 

Τα παραπάνω δεν με εμπόδισαν καθόλου να θαυμάσω την αστείρευτη λυρικότητα στη γραφή σου καθώς και το επιτυχημένα χτισμένο ονειρικό στοιχείο.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Δεν ξέρω γιατί σου λένε όλοι για τον Λάβκραφτ (μάλλον έχω διαβάσει πολύ λίγο για να κρίνω), εμένα έντομα μου θύμισαν τα πλάσματα αυτά. (Και χωρίς τα έντομα δεν θα υπήρχε τίποτα, ούτε πεύκα, ούτε αμπέλια, κυδωνιές, συκιές, ούτε γάτες ή άνθρωποι). Υπάρχουν πολλά έντομα που χτίζουν (με κάτι που μοιάζει με αυτό το, σαν πηλός, μείγμα στο διήγημα). Μοιάζει αυτή η ιστορία να μιλάει για τις βλάβες αλλά και τη συνεισφορά του ανθρώπου στη φύση, για το ότι δεν ξέρουμε τι κάνουμε και έχουμε ξεφύγει και η φύση πρέπει να βρει την ισορροπία της. Δεν ξέρω αν φαντάζομαι ό,τι θέλω... (είναι πολύ πιθανό! )

Επίσης, θυμήθηκα τους Λωτοφάγους της Οδύσσειας. Η μνήμη είναι το κεντρικό θέμα, αυτό που δένει και με το φυλαχτό, αλλά δεν κατάλαβα τι συμβολίζει το πεύκο. Νιώθω πως αυτό το κείμενο κρύβει πάρα πολλά και λυπάμαι που δεν τα κατάλαβα.

Η γραφή δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ακριβώς... Παραήταν περίεργη και ασαφής.

Μου άρεσε, όπως λέει και η Ιρμάντα, που ήταν τόσο εξωανθρώπινο, ώστε αυτό να είναι η δύναμη και η αδυναμία του ταυτόχρονα. Ήταν ένα τόλμημα, μας έκανες να βουτήξουμε για τα καλά σε έναν κόσμο για τον οποίο, κακά τα ψέματα, δεν έχουμε ιδέα (εγώ επιμένω ότι μιλάς για τον κόσμος μας και ότι αυτά είναι έντομα).

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
wordsmith

Δεν ξέρω γιατί σου λένε όλοι για τον Λάβκραφτ (μάλλον έχω διαβάσει πολύ λίγο για να κρίνω), εμένα έντομα μου θύμισαν τα πλάσματα αυτά.

[...] (εγώ επιμένω ότι μιλάς για τον κόσμο μας και ότι αυτά είναι έντομα).

Αφού έχουν πλοκάμια, ρε συ Άννα. Πλοκάμια πάνω σε έντομα δε θα λέγονταν πλοκάμια (αν και δεν ξέρω πώς θα λέγονταν. Αυτά τα όργανα με τα οποία οι μέλισσες ρουφάνε τη γύρη από τα λουλούδια πώς λέγονται; Προβοσκίδες; Πάντως πλοκάμια δε νομίζω).

Link to post
Share on other sites

Εγώ έχω κάνει εντομολογία στη σχολή και θα ψάξω στο βιβλίο μου και θα σας πω.

Αν και εμένα αυτά τα πλάσματα δεν μου θύμισαν έντομα, ούτε μου έκανε κάποια οικολογική εντύπωση η ιστορία. Κι έχω διαβάσει ελάχιστο από  Λάβκραφτ, σχεδόν μόνο αποσπάσματα και μια εγκυκλοπαιδική γνώση.

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

 

Δεν ξέρω γιατί σου λένε όλοι για τον Λάβκραφτ (μάλλον έχω διαβάσει πολύ λίγο για να κρίνω), εμένα έντομα μου θύμισαν τα πλάσματα αυτά.

[...] (εγώ επιμένω ότι μιλάς για τον κόσμο μας και ότι αυτά είναι έντομα).

Αφού έχουν πλοκάμια, ρε συ Άννα. Πλοκάμια πάνω σε έντομα δε θα λέγονταν πλοκάμια (αν και δεν ξέρω πώς θα λέγονταν. Αυτά τα όργανα με τα οποία οι μέλισσες ρουφάνε τη γύρη από τα λουλούδια πώς λέγονται; Προβοσκίδες; Πάντως πλοκάμια δε νομίζω).

 

Ωχ! Ναι, βέβαια.. Κοίταξε, ο αναγνώστης ό,τι θέλει κρατάει... ^_^

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Η γλώσσα του δεν έχει πολλά στολίδια, δεν κουβαλά πλουμιστά σχήματα και λεκτικά φορτώματα. Η γραφή του, αντίθετα, είναι ψυχεδελική, έχει ρυθμό και ποιητικότητα. Έχει παλμό. Μετα-φέρει.

 

Φέρει φράσεις που επαναλαμβάνονται σαν σπείρες ιλίγγου. Που έρχονται σαν κύματα, ξανά και ξανά, επιμένοντας, ίσως, να αποκαλύψουν κάποιο βαθύτερο νόημα, από αυτό που απελευθερώνεται στο πρώτο διάβασμα. Διαβρώνοντας εκείνες τις μονολιθικές στερεοτυπίες της αντίληψης.

Μου αρέσουν οι επαναλήψεις (ο συγγραφέας υπενθυμίζει μέσα από αυτές το στίγμα των σκέψεών του, αναπαράγει τις συντεταγμένες του συναισθήματός του). Αποτελούν, άλλωστε, από μόνες τους μια έκφραση λυρισμού.

 

Το νόημα του διηγήματος δεν είναι τόσο ασαφές, γριφώδες και κρυπτογραφημένο, όσο στην αρχή φοβήθηκα. Και, εξ αιτίας της ποιητικότητάς του, δεν με απασχολεί αν δεν αντιλήφθηκα σωστά  κάποια λεπτομέρεια.

 

Κι ίσως να μην έχει σημασία, τελικά, αν οι ήρωές του μοιάζουν με Κθούλου,  Λαβκραφτικά πλάσματα, ή εξωγήινους (το μόνο που κρατάω είναι πως οι άνθρωποι είναι οι εισβολείς σ’ αυτήν την ιστορία).

Το συναίσθημα όμως, κι ο ψυχισμός τους είναι οικεία, θα μπορούσε να είναι ανθρώπινα (οι εισβολείς - έτσι κι αλλιώς-  πάντα άνθρωποι θα είναι).

 

Πολύ καλό κείμενο, Αντώνη.

Καλή επιτυχία. 

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Γελωτοποιός

Χμ, πολύ παράξενη ιστορία. Ξεχώρισε η εξαιρετική γραφή, η οποία ήταν ποιητική και ρομαντική. Τα ονόματα επίσης περίεργα, ειδικά μαζί με το j, για το οποίο θα ήθελα και εγώ να μάθω τη χρήση του. Τα πλάσματα, η αλληλεπίδραση τους με τις γάτες, το παρουσιαστικό του κειμένου ήταν εξίσου ιδιαίτερα. Μπερδεύτηκα όμως αρκετά. Το Φjέλι δεν κατάλαβα τι ακριβώς εξυπηρετούσε, και χάθηκα λίγο στο τέλος. Εντόπισα και εγώ τις επαναλήψεις αλλά δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Δε με ενόχλησαν. Πάντως, το διήγημα σου Αντώνη, μου άρεσε στο σύνολο. Μπορεί να μην κατάλαβα τα πάντα, αλλά με κέρδισε η γραφή σου και το γεγονός ότι δημιούργησες μια τόσο αλλόκοτη ιστορία.

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!  :) 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 years later...
Nick V.

Να πω μόνο ότι, σαν αναγνώστης, σ’ ευχαριστώ πολύ που έκατσες και έγραψες αυτή την ιστορία. Τώρα, σαν «από το άλλο», τι να πω. Αναρωτιέμαι τι κάθομαι και γράφω και δεν τα παρατάω όλα να πάω να φυτεύω πατάτες (που πάνω-κάτω αυτό κάνω). Πρώτη μου φορά σε ιστορία του σφφ που δεν θέλω να διαβάσω κανένα από τα σχόλια που έκαναν τα άλλα παιδιά (σορρυ γι’ αυτό).

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..