Jump to content
Sign in to follow this  
Νίκη

Το Γαλαζοπράσινο Αστέρι

Recommended Posts

Morfeas

Γλυκόπικρο παραμυθάκι, το ταξίδι προς το άγνωστο για έναν άνδρα που αν και δεν γίνεται ποτέ κανονικός χαρακτήρας (δεν ξέρω τι είδους άνθρωπος είναι, ξέρω μόνο ότι είναι επίμονος κι ότι θέλει να ξεφορτωθεί το φυλαχτό του), λειτουργεί στο πλαίσιο της ιστορίας. Η γλώσσα κυλάει καλά (αν και ο μονόλογος στην αρχή με χάλασε, γιατί λέει πάρα πολλά που δεν χρειάζεται να γίνουν τόσο "στα μούτρα μου") και το τέλος είναι καλό.

Δεν έχει το happy end που περίμενα. Το μόνο πράγμα που μου κακοφάνηκε στο διήγημα είναι η ευκολία του Δώριου να παρατήσει την οικογένειά του(2 φορές πρακτικά), νομίζω πως ήθελε περισσότερο δέσιμο εκεί (ίσως έπρεπε να υπάρχουν φορές που να το μετάνιωνε και να συγκρατούνταν επειδή αισθανόταν υπεύθυνος).

 

Πάντως γενικά, χωρίς να εντυπωσιάζει πουθενά, αφήνει καλή γεύση.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Αγαπητή Βάγια καλησπέρα. Διάβασα την ιστορία σου και ελπίζω όσα σου αναφέρω παρακάτω να τα πάρεις με καλό μάτι γιατί μόνο τέτοια πρόθεση έχω ;)

 

Φαίνεται ότι αγαπάς το fantasy. Σου αρέσει να αφηγείσαι ιστορίες που έχουν να κάνουν με φανταστικούς κόσμους, μάγισσες, μαγικά αντικείμενα κτλ. Το βασικό ζήτημα έχει να κάνει με την μεταφορά αυτών που έχουμε στο κεφάλι μας σε ένα κείμενο που να ταιριάζει σε λογοτεχνικό ύφος.

 

Χωρίς να το παίζω έμπειρος, γιατί δεν είμαι, θα σου πω τι παρατήρησα σαν αναγνώστης.

Η ιστορία σου είναι καλή. Η υπόθεση δεν έχει τπτ το σπουδαίο αλλά είναι κοντά στο θέμα, μπορεί να διοχετευτεί εύκολα σε ένα διήγημα με συγκεκριμένο όριο λέξεων και γενικά να αναπτυχθεί αρκετά.

Το βασικό σου ζήτημα είναι τεχνικό. Θεωρώ ότι είναι καθαρά θέμα εξάσκησης και ενασχόλησης. Αν αγαπάς αυτό το πράγμα και θες να το δοκιμάσεις, μόνο με επιμονή και υπομονή θα γίνει.

 

Θα σου αναφέρω μερικά παραδείγματα για να καταλάβεις τι εννοώ:

 

 

 

- Στην αρχή ο ήρωας με έναν μονόλογο μας λέει όλη την ιστορία που θες να πεις. Δεν χρειάζεται. Τα δίνεις όλα στο πιάτο και μονοκοπανιά. Πρέπει αυτό να γίνει σιγά σιγά για να τραβήξεις τον αναγνώστη από το χεράκι.

- Πετάς πράγματα στην ιστορία χωρίς να κάνεις καμία ανάλυση. Αναφέρεις τον γέρο του χωριού που ξέρει πράγματα, ο πατέρας που είναι σαν μηχανή και λέει πληροφορίες, η μάγισσα που της παίρνει ένα εξάμηνο χωρίς απαραίτητη εξήγηση για κάτι τέτοιο. Αυτό το οποίο με εκτίναξε τελείως ήταν ότι ήθελε ο Δώριος 7 χρόνια να πάει στην άλλη μάγισσα. Φαντάζομαι ήθελες να τονίζεις την δυσκολία του ταξιδιού αλλά ήταν τελείως υπερβολικό και χωρίς λόγο. Σε 7 χρόνια γυρνάς 2 φορές τον πλανητη Γη :p. Εκεί αναφέρεις ότι έκανε δουλειές από εδώ κι από εκεί, δηλαδή τελείως επιφανειακά πράγματα. 
Αν θες να πείσεις τον αναγνώστη για τον σκοπό του ήρωα σου και να τον κάνεις να ενδιαφερθεί πρέπει να είναι ρεαλιστικό. Ακόμα και το φάντασυ, θέλει τον ρεαλισμό του.

- Σε πολλές προτάσεις έχεις νοηματικά λάθη και κάποια κενά. Αυτό είναι καθαρά θέμα εξάσκησης. Σου προτείνω να διαβάσεις πολύ και να διαβασεις Ελληνικά βιβλία κι όχι μεταφράσεις. Εμένα με βοήθησαν πάρα πολύ πάντως που είχα αντίστοιχο θέμα. Το ίδιο ισχύει και για συντακτικά λάθη

- Το τέλος αν και λυπητερό δεν με έπεισε καθόλου καθώς είχα χάσει το ενδιαφέρον για τον ήρωα από την αρχή. Παίζεις με το συναίσθημα σε μία τέτοια ιστορία και σε αυτό πρέπει να εστιάσεις.

 

 

 

Δε θέλω να με παρεξηγήσεις με τα παραπάνω, εσύ ζήτησες να είμαστε αυστηροί και φυσικά επαναλαμβάνω το κάνω με κάθε καλή διάθεση. 

Καλή επιτυχία :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Βάγια, γεια σου. Κατ’ αρχή μπράβο για την προσπάθειά σου και για το παραμύθι-ιστορία που έγραψες. Η κριτική που θα κάνω στο γραπτό σου, επειδή δεν είμαι έγκυρος (κριτικός), θα προσπαθήσω να είναι τουλάχιστον αντικειμενική. Το διάβασα μία φορά προσεκτικά και έγραψα τις πρώτες εντυπώσεις σε ένα word. Το ξέχασα για δύο μέρες και το ξαναδιάβασα πάλι ξέροντας το θέμα, κοιτάζοντας ταυτόχρονα τις πρώτες σημειώσεις που είχα κάνει. Συμπληρώνοντας και μερικά άλλα, διαγράφοντας άλλα, κατέληξα σ’ αυτό που θα διαβάσεις.

Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να σου εξομολογηθώ πως διαβάζοντας την ιστορία σου, μου ερχόταν συνέχεια στο μυαλό οι «Χίλιες και μια νύχτες». Δεν ξέρω γιατί. Απλώς το αναφέρω.

Στην κριτική τώρα: Ναΐφ. Αυτό μου έρχεται στο μυαλό διαβάζοντας την ιστορία σου. Και στη μορφή και στο περιεχόμενο. Ναΐφ βέβαια με την καλή έννοια. Η ιστορία απλή, παραμυθένια, όμως λίγο μικρή και περιορισμένης πλοκής. Τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες τους έχεις, αν και ο Δώριος μονοπωλεί το μεγαλύτερο μέρος. Περιφερειακούς χαρακτήρες έχεις, για να κυλίσει μπροστά η ιστορία. Το πλέξιμό τους όμως θέλει πολλή δουλειά για να στηθεί μια καλή ιστορία. Η γραφή είναι και αυτή το ίδιο ναΐφ. Ακόμα και για παραμυθένια ιστορία. Αυτό όμως για να βελτιωθεί, θέλει χρόνο, πολύ χρόνο. Όχι μόνο γραψίματος, αλλά και διαβάσματος. Από όλα τα είδη. Από κόμιξ μέχρι κλασσικούς. Επίσης χρειάζονται δουλειά και το συντακτικό σου και τα σημεία στίξης, αλλά αυτά δεν είναι πολύ δύσκολα. Αρκεί να συνεχίσεις να γράφεις και να διορθώνεσαι.   

Στο θέμα: Έχεις πέσει 100% στο θέμα από την αρχή έως το τέλος και αυτό είναι στα θετικά της ιστορίας σου. Θυμάμαι στον προηγούμενο διαγωνισμό με θέμα το «Χρέος», είχε γίνει σφαγή με τα εκτός θέματος, συμπεριλαμβανομένου και εμού.

Συμβουλή: Μάζεψε στο τέλος όλες τις κριτικές που θα σου γίνουν και προσπάθησε στον ελεύθερο χρόνο σου να ξαναγράψεις την ιστορία σου, παίρνοντας τις υπ’ όψη σου όλες. Μία μία.  Θα εκπλαγείς από το αποτέλεσμα.

Καλή επιτυχία και καλή συνέχεια στο γράψιμο.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
LoL4NevEr

Δεν ξέρω ακριβώς τι να σκεφτώ, για να είμαι ειλικρινής. 

Όταν από τους λιγότερο έμπειρους στο φόρουμ (as is apparent), η κάθε κριτική που γράφω γενικά δέχεται αρκετό "αλάτι" τριμμένο.

Όμως διαβάζοντας την ιστορία σου, πραγματικά... έπρεπε να διαβάσω τις από πάνω κριτικές πρώτα για να καταφέρω να γράψω σχολιασμό.

Ενώ μου αρέσει ο τρόπος γραφής, (παραμυθένιος, ιδιαίτερος, κάπως παιδικός), από την άλλη η έλλειψη ουσιαστικά οτιδήποτε που έχει την οποιαδήποτε επαφή με την πραγματικότητα με ενοχλεί. Οι χαρακτήρες φέρονται... σαν πλαστικά παιχνίδια, ο κόσμος είναι σαν ζωγραφιστός, τίποτα δεν έχει κάποιον σχεδιασμό ή μηχανισμό που να το κάνει ενδιαφέρον. 

Βέβαια αυτό δεν είναι σαν να λέω πως δεν μου άρεσε τίποτα- είναι γλυκό και όμορφο, ο τρόπος που τελειώνει απρόσμενος δεδομένου του στυλ, έχει μια πλάκα να διαβάζω για τόσο εκκεντρικούς και απίθανους χαρακτήρες- όμως μέσα σε αυτόν τον χώρο περίμενα κάτι παραπάνω. Δεν λέω κάθε τι να είναι dark fantasy προσγειωμένο, όμως αν κάποιος ταξιδεύει εφτά χρόνια για να πάει και άλλα εφτά για να γυρίσει ,σε μια περίοδο που οι άνθρωποι ζούσαν περίπου 50-60, άντε 70 στις καλύτερες, ζήσε με την ατυχία και ας ψοφήσει και ένα πρόβατο παραπάνω. 

All in all, i danno. Πραγματικά, το έχω διαβάσει τέσσερις φορές και δεν μπορώ να αποφασίσω πως νιώθω. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια κι από μένα! Τα σχόλιά μου:

 

1. Η ιστορία δείχνει να έχει διάφορα μικροθεματάκια που με το συνεχές γράψιμο διορθώνονται (και ορθογραφικά εννοώ). Κάπως βιαστική, κάπως απρόσεχτη. Αυτό με τον πλούσιο του χωριού όπου θα απευθυνόταν η γυναίκα του μου φάνηκε μάλλον μη ρεαλιστικό- θα ήταν καλύτερα να είχαν κάποια σχέση με αυτόν τον πλούσιο, για παράδειγμα, ή να φαίνεται να καταλάβουμε ότι ήταν κάτι που συνηθιζόταν σε κείνα τα μέρη, το να ζητούν βοήθεια οι απροστάτευτες γυναίκες ας πούμε από την κεφαλή του τόπου.
2. Το ξαναβρήκε, ενώ το είχε πετάξει λοιπόν; Επίσης κάποιες διευκρινήσεις είναι απαραίτητες εδώ. Πού το είχε πετάξει, από πού το μάζεψε, και τα παρόμοια.
3. Άρα θεωρείται δεδομένο ότι μάγος έχει κατασκευάσει το φυλαχτό και μάλιστα μάγος υπεραιωνόβιος. Αφού το αντικείμενο βρίσκεται για τόσες γενιές στην οικογένεια του Δώριου.
4. Η λέξη μάγιο. Δεν την έχω ξανασυναντήσει.
5. Η ιστορία έχει γενικά λογική παραμυθιού. Για να φτάσεις χρειάζεται εφτά χρόνια, ας πούμε. Όπως και να είχε, θα έπρεπε να θυμηθεί να στείλει στη γυναίκα του κάποιο μήνυμα σχετικά με την απουσία του αυτή. Εκτός και το εκμεταλλευτείς μετά για να τη βρει παντρεμένη με άλλον.

 

Παραμυθική χροιά είχε αυτή η ιστορία. Θέλει μάλλον ξαναδούλεμα. Μου άρεσε που στο τέλος δεν γίνεται κάποιο θαύμα να ελευθερωθεί ο Δώριος από τη μάγισσα.

Καλή σου επιτυχία στο διαγωνισμό!
 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Βάγια, αν αυτή είναι μια από τις πρώτες ιστορίες που έχεις γράψει, καλή αρχή σου εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου :) !

Κατα αρχάς, να σου πω τι ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα διαβάζοντας το κείμενο: magic realism.

Μου θύμισες Μαρκέζ, με τα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς, Ιζαμπέλ Αλιέντε ή κάποια περίεργη ταινία σαν το Μπέντζαμιν Μπατον.

Εκκεντρικό, υπερβολικό, παράλογο αν προσπαθήσεις λανθασμένα να το εντάξεις σε λογικοφανή πλαίσια, σε σημεία σε παρασύρει να νομίσεις πως είναι αφελές, αλλά όμως κατα τα άλλα γλυκά παραμυθένιο.

Θα σου πρότεινα να διαβάσεις επομένως αυτό το είδος, (αν δεν το έχεις κάνει ήδη ;-) ), και να επιδωθείς στο απαραίτητο "ακόνισμα'' που χρειάζεται η πένα σου, γράφοντας κι άλλες ιστορίες.

Συνέχισε την προσπάθεια με λίγα λόγια! Παίξε με την αλληγορία και δυνάμωσε την αθωότητα και την πολύτιμη παραμυθένια παιδικότητα που βγάζει αυτό το κείμενο.

Καλή επιτυχία!

Edited by Mournblade
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Βάγια

 

 

 

εμένα δεν μου θύμισε η ιστορία σου σε τίποτα τα Εκατό Χρόνια Μοναξιά (που είναι και μια σύγκριση που δύσκολα θα έκανα, ακόμη και για φτασμένους συγγραφείς, μιας και μιλάμε για ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας) και, φυσικά, είναι ξεκάθαρα fantasy και όχι μαγικός ρεαλισμός. Η πλοκή σου είναι συμπαθητικότατη και θα μπορούσε, με λίγη δουλειά σε επίπεδο γραφής, να αναδειχτεί ακόμη περισσότερο. Πολλά από τα ζητήματα τα έχει ήδη αναφέρει ο Γιάννης πιο πάνω, αλλά θα σου πω κι εγώ ένα-δυο που παρατήρησα. 

- Οι διάλογοι δεν είναι αρκετά φυσικοί. Κάτι τα πολλά θαυμαστικά (που πάντα δίνουν έναν τόνο παιδιάστικο στα κείμενα - σκέψου μονάχα πως είναι καλό να υπάρχει κάποιος που "θαυμάζει" για να χρησιμοποιήσεις θαυμαστικό), κάτι το ότι δεν έχουν φυσική ροή και οι χαρακτήρες συχνά λένε πάρα πολλά, χωρίς λόγο, εξηγώντας μας την ιστορία, τέλος πάντων, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.

- Η γραφή που είναι εντελώς στεγνή. Π.χ. "στο δωμάτιο υπήρχε ένα τραπέζι. Το τραπέζι είχε και κηροπήγεια πάνω." Δεν λέω ότι πρέπει να φορτώνεις κάθε ουσιαστικό με δέκα επίθετα γύρω-γύρω για να μοιάζει "πιο λογοτεχνικό", αλλά χρειάζεται οπωσδήποτε να αρχίσεις σιγά-σιγά να αναπτύσσεις ένα δικό σου ύφος στη γραφή και να φύγεις από αυτό το ξερό στυλ του συγκεκριμένου κειμένου.

- Το ότι η μάγισσα τόσο ενθουσιάστηκε με την ομορφιά του πρωταγωνιστή που, ενώ ήταν διατεθειμένη να καταραστεί μια οικογένεια για 20 γενιές, έκανε πίσω τόσο εύκολα. Δεν είναι πειστικό και είναι και αρκετά κλισέ.

- Και, πάνω απ' όλα, το ότι οι χαρακτήρες δεν είναι τόσο πολύ χαρακτήρες, όσο αρχέτυπα. Το οποίο θα μπορούσε να δουλέψει μιας και έχεις γράψει παραμύθι, αν η γραφή ήταν διαφορετική.

 

Edit: ξέχασα να γράψω πως η ιστορία αφορά καταραμένο μενταγιόν και όχι φυλαχτό.

 

Γενικά πιστεύω ότι έχεις καλό υλικό και μπορείς να κάνεις όμορφα πράγματα, συνέχισε να γράφεις και να ασχολείσαι και μόνο να βελτιωθείς μπορείς.

 

 

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

Edited by elgalla
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Ελα βρε Αταλάντη, δεν χρειάζεται να έχουμε ταμπού. Εννοείται πως δεν εκανα σύγκριση με τα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς (τα οποία παρεμπιπτόντως δεν με ξετρέλαναν ασχέτως διεθνούς αναγνώρισης γιατι πολυ απλά έχασα τουλάχιστον τα 2/3 απο αυτά που ήθελε να περάσει ο Μαρκεζ). Είπα απλώς πως το εκκεντρικό του πράγματος πχ ταξίδι για εφτά χρόνια μου έφερε στον νου τον μαγ. Ρεαλ. Όπου ευκολα συγχωρείς κάτι τόσο εξωφρενικο οπως το οτι η πως την λενε δεν θυμάμαι ξαφνικά εκει που καθοταν... αναλήφθηκε εις τους ουρανούς! Ή στο παραμυθένιο Μπέντζαμιν Μπατον που τον αλλον τον χτυπά επτα φορες κεραυνος! Ή στο Φορεστ Γκαμπ που ο Τομ Χανκς τρέχει για μηνες. Ενα παραδειγμα ηταν ουσιαστικα, ωστε η Βάγια να αξιοποιήσει το στυλ της προσδίδοντας αν θέλει αλληγορια στην γραφή της ή μια παραμυθένια παραξενιά, γιατι είναι εκεί κοντα. Εγω αυτό διέκρινα τουλάχιστον. Και για να ειμαι ακριβής μαλλον σε κατι σαν παραμύθι του Τιμ Μπαρτον έμοιαζε, πιο light ομως, παρα σε φανταζυ.

Βέβαια αυτά ειναι δικές μου σκέψεις. Μπορεί να κάνω λάθος. Η Βάγια νομίζω ξερει καλύτερα!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ένα συμπαθέστατο παραμύθι. Δεν διεκδικεί βραβείο πρωτοτυπίας, όμως έχει αρχή, μέση, τέλος, έχει ρυθμό παραμυθένιο, ομαλό και κυλάει νερό. Μου άρεσε που έχει απλή γλώσσα. Μου άρεσε που δεν προσπαθείς να κάνεις επίδειξη με εξεζητημένες παρομοιώσεις, περιγραφές ή προτάσεις. Γενικά αυτό που θέλεις να πεις, το λες, ακριβώς όπως θέλεις να το πεις. Οι διάλογοι μπορούν ναν ζωντανέψουν λίγο. Επίσης κάποιες λέξεις που παραπέμπουν σε έκθεση ιδεών μπορούν να φύγουν.

Τέλος, θα ήθελα την καλή αίσθηση του μέτρου που έχεις στο γράψιμο, να τη δώ στην πλοκή. Π.χ. 7 χρόνια ή 20 γενιές είναι πολλά. Θα μου πεις, έγραψες φαντασία, ναι, αλλά δεν κερδίζει νομίζω κάτι το κείμενό σου από αυτό.

Ήταν μια ιστορία που διάβασα ευχάριστα, δίχως να κουραστώ. Bonus, το τέλος, που ήταν μια χαρά. Συγχαρητήρια για την πρώτη σου συμμετοχή σε διαγωνισμό και για την όμορφη ιστορία.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Παραμυθένια ιστορία που διαβάζεται ευχάριστα αλλά σίγουρα θέλει περισότερο γυάλισμα αφού έχει αρκετά θεματάκια που μπορούν να διορθωθούν εύκολα. Ναι μεν ακολουθεί την (μη) λογική των παραμυθιών αλλά σε πολλά σημεία υπερβάλει τόσο, ώστε κάπου να ενοχλεί τον αναγνώστη(εμένα τουλάχιστον) αυτή η υπερβολή. "Έξι μήνες για να το βρει... εφτά χρόνια για να φτάσει... μάγισσα ζωντανή για είκοσι γενιές". Επίσης όλα γίνονται "εύκολα" για τον πρωταγωνιστή αφού η ιστορία έχει μια "από μηχανής θεός" λογική. Ο βάρδος που τραγουδούσε για κακότυχα φυλαχτά,ο έμπορος με ειδικότητα στα επικίνδυνα κ.λ.π.ενώ ξαναβρίσκει το φυλαχτό αφού το είχε πετάξει. Η γραφή είναι καλή,  οι διάλογοι όμως θα μπορούσαν να ζωντανέψουν λίγο για να μην δείχνουν τόσο ξύλινοι, και μερικές λέξεις που χρησιμοποιούνται για να δώσουν ακόμα πιο παραμυθένιο ύφος στην ιστορία, όπως το "μάγιο" π.χ., δεν λειτουργούν καθόλου καλά. Επίσης περισότερη προσοχή θα έδινα στα ονόματα, αφού οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές σου θυμίζουν εντελώς αντίθετα πράγματα. Αρχαιοελληνική αίσθηση το "Δώριος", ανατολίτικη το "Σολάγια".

Καλή επιτυχία!

Edited by SymphonyX13
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Βάγια,

 

Σε γενικές γραμμές με έχουν καλύψει οι προλαλήσαντες.  Μου άρεσε πολύ η παραμυθένια ατμόσφαιρα που πλανάται   στο διήγημα, αλλά είναι φανερό ότι και η δικιά σου η γραφή είναι ακόμα άγουρη. Καθώς διάβαζα την ιστορία σου, ένιωσα σαν να ήμουν οδηγός επιβάτης σε ένα αμάξι το οποίο έτρεχε με  τριακόσια χιλιόμετρα την ώρα. Όλα πήγαιναν υπερβολικά πολύ  γρήγορα. 

 

Κοντολογοίς,   θέλω να πιστεύω πως μέσα στο κεφάλι σου βρίσκονται ιδέες για όμορφα παραμυθάκια γιατί εδώ έχουμε   καλό μεν ακατέργαστο δε υλικό. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να δώσεις βάρος στην ίδια την γραφή. Όποτε μπορείς να γράφεις, γράφε και η βελτίωση  θα έρθει  :)  

 

Αυτά!  Θα περιμένω  την ιστορία σου για τον επόμενο διαγωνισμό του Φάντασι.

Till then,

Καλή επιτυχία!

 

Υ.Γ

Ναι και εμένα με χάλασε λιγουλάκι το  γλυκόπικρο τέλος αν και θα έπρεπε να το περιμένω I guess από τα εφτά χρόνια ταξίδι!

 

Edited by jjohn
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Διάβασα ένα συμπαθητικό παραμύθι, όχι μια φάντασυ ιστορία, αλλά ένα παραμύθι. Έτσι δεν με ενόχλησαν καθόλου όλα αυτά που σχολιάστηκαν τόσο σαν αναληθοφανή, αντίθετα μου πρόσθεταν στην παραμυθένια αίσθηση. Το ίδιο και η απλή γλώσσα, ο τρόπος που δίνονταν οι πληροφορίες, οι επιλογές του βασικού χαρακτήρα, κλπ. Αν λοιπόν έγραψες ένα παραμύθι κι όχι μια φάντασυ ιστορία, τότε για μένα το πέτυχες μια χαρά. :)

 

Στα του διαγωνισμού, είμαι λίγο διστακτικός όσον αφορά το θέμα, συμφωνώ με την Αταλάντη ότι δεν επρόκειτο για φυλαχτό αλλά για καταραμένο μενταγιόν. Στο είδος φυσικά είσαι μέσα.

 

Καλή επιτυχία! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Γειά σου Βάγια,

 

Αχα, άλλο ένα παραμύθι (δεν περίμενα και δεύτερο εκτός του jjohn). Κύλησε νεράκι και με κράτησε ως το τέλος. Ως παραμύθι δικαιούται υπερβολές, αρχετυπικούς χαρακτήρες, επιφανειακή σκιαγράφηση ηρώων κλπ. συνεπώς τα δέχθηκα αβίαστα. Δεν έχω πολλά δασκαλίστικα να σου πω, εκτός του ότι παραβίασες τον άγραφο κανόνα των παραμυθιών, το χαρούμενο τέλος. Ένιωσα ότι η ιστορία ενηλικιώθηκε στην κατακλείδα κάπως απότομα. Αυτό μου λέει ότι θέλεις να κάνεις στροφή προς το ρεαλιστικότερο και δεν θα ήταν απαραίτητα κακό αν δε γινόταν μόνο σε ένα σημείο και μόνο στο τέλος - κατα τη γνώμη μου αν υπήρχε με συνέπεια σε όλο το κείμενο θα προσέθετε στην αρμονία και την ισορροπία της ιστορίας.

 

Υπάρχει και το θέμα του εντός-εκτός θέματος: Για μένα καθαρά εντός. Δεν συμμερίζομαι το επιχείρημα του Σπύρου από πάνω γιατί σε ένα διαγωνισμό Φάντασυ ένα φυλαχτό είναι καταδικασμένο να μην είναι απλά ένα φυλαχτό: μπορεί να είναι ένα μαγεμένο αντικείμενο, μπορεί να μην φυλά τον κουβαλητή αλλά να εξυπηρετεί άλλους σκοπούς. Αν απορρίψουμε οποιοδήποτε ευφάνταστο τουίστ γύρω από το φυλαχτό 'πυροβολούμε' τη δημιουργικότητα στις ιστορίες :)

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Καθόλου άσχημη ιστοριούλα, αρχετυπικό παραμύθι, γραμμένο σαν να το μάζεψαν λαογράφοι από τα στόματα γιαγιάδων σε χωριά, με ακατέργαστη δηλαδή γλώσσα. Δε με πείραξε και τόσο που είναι πάρα πολύ απλό και στερείται πρωτοτυπίας. Συμφωνώ με κάποια παραπάνω σχόλια ότι οι χαρακτήρες ήθελαν λίγο περισσότερο βάθος και δουλειά, ακόμα και για ένα αρχετυπικό παραμύθι, αλλά είναι η πρώτη σου προσπάθεια στο γράψιμο και άλλωστε κάτι τέτοια διορθώνονται εύκολα. Στο τέλος θα ήθελα κάτι σαν ανατροπή, να μη συμβαίνει ακριβώς αυτό που έχει μόλις εξηγήσει η μάγισσα ότι θα συμβεί, και γενικά στο γράψιμο καλύτερα να δείχνεις (με περιγραφές) παρά να λες ευθέως τι συμβαίνει στην ιστορία, αλλά αυτά θα τα μάθεις στην πορεία.

Γενικά ένα πολύ ευκολοδιάβαστο διήγημα που πετυχαίνει αυτό που υπόσχεται.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Απλό στην πλοκή του και γρήγορο -με ροή και ύφος αφήγησης προφορικού παραμυθιού. Συμπαθητικό, γενικά.

Χωρίς εξάρσεις στο λόγο, αλλά με σωστή δομή, σύνταξη και ρυθμό.

Αποτέλεσε για μένα μια επιστροφή σε πολύ παλιές, αθώες εποχές ρομαντισμού. Μου θύμισε τις ιστορίες της μάνας μου από την παιδική μου ηλικία. Γι αυτό και θα σε ευχαριστήσω, Βάγια.

Ναι, οι χαρακτήρες σ’ εκείνα τα παραμύθια ήταν λιγότερο σύνθετοι, κι ασφαλώς όχι τόσο ρεαλιστικοί. Και οι ιστορίες στηρίζονταν σε ηθικούς συμβολισμούς και συναισθηματικούς συνειρμούς, καθώς απευθύνονταν στην παιδική αντίληψη.  

 

Αν τώρα επιθυμείς να απευθυνθείς σε “σύγχρονους ενήλικες” που, έχοντας ξεπεράσει την ηλικία των παραμυθιών, έχουν εντρυφήσει πλέον σε πιο “σκληρές” ή πιο “σκοτεινές”, ή πιο “περίπλοκες” μορφές fantasy, μπορείς -σταδιακά- να προσθέτεις στοιχεία, στη βάση αυτής της απέριττης εκφραστικής δυνατότητας που διαθέτεις, ώστε να χτίσεις το δικό σου προσωπικό λογοτεχνικό στυλ.  

 

Καλή συνέχεια, Βάγια.

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Σ’ αυτό το κείμενο διάβασα μια ιστορία που είναι δοσμένη με ρυθμό και αφήγηση παραμυθιού. Το σκεφτόμουνα χωρίς να διαβάσω τα σχόλια των άλλων, αλλά βλέποντας τι σου λένε τα παιδιά παραπάνω, καταλαβαίνω ότι συμφωνώ απόλυτα. Σαν παραμύθι δεν έχει ψεγάδια –έχει έναν τρόπο άμεσης αφήγησης των γεγονότων, όπως έχουμε συνηθίσει να τα ακούμε.

Σαν φάντασυ, έχει μια ικανοποιητική ιδέα, αλλά απαιτεί άλλου είδους γραφή. Χρειάζεται λεπτομέρειες, συναίσθημα, χτίσιμο ατμόσφαιρας. Δεν θα είναι δύσκολο πάντως να βρεις τέτοια στοιχεία με λίγη εξάσκηση, μια που και καλές ιδέες φαίνεται να έχεις και το κείμενό σου δείχνει ότι ξέρεις να χειρίζεσαι το λόγο.

Edited by Tiessa
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Αυτό το διήγημα είναι κάπως αναποφάσιστο: δεν ξέρει αν θέλει να είναι παραμύθι ή όχι. Αν γίνει, θα είναι πολύ ωραίο. Δεν χρειάζεται πολλά πράγματα, απλά η γλώσσα του είναι σε σημεία κάπως αταίριαστη για παραμύθι.

Έτσι, (αν το κάνεις παραμύθι) σώζεται το πρόβλημα με τα τεράστια άλματα στην πλοκή κι εκείνο το "για να πας εκεί θέλεις επτά χρόνια" που έμεινε ασχολίαστο και λύθηκε (έφτασε εκεί) σε... επτά γραμμές.

Όλα τα στοιχεία που θα ήταν πρόβλημα σε ένα διήγημα, λύνονται, αρκεί να γίνει ξεκάθαρα παραμύθι. Λίγη δουλει θά θέλουν και οι διάλογοι, γιατί δείχνουν ότι οι χαρακτήρες μιλάνε στον αναγνώστη, και όχι μεταξύ τους.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Πολύ όμορφο παραμύθι Βάγια το οποίο ούτε που κατάλαβα πότε τελείωσε, αφού κύλησε πολύ εύκολα. Φαίνεται πως θέλεις ακόμη εξάσκηση στην γραφή σου αλλά το ότι ξεκινάς από υψηλό σημείο εκκίνησης φαίνεται πολύ περισσότερο. Κι αυτό κατά την άποψή μου είναι πολύ σημαντικό. Δεν θα πω πολλά μιας και άργησα πολύ να σχολιάσω και έχουν καλυφθεί πλέον όλα. Απλά θα πω ότι πιστεύω πως σίγουρα το ‘χεις και σίγουρα θα ήθελα να διαβάσω και άλλα κείμενά σου στο μέλλον.

Μπράβο και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γελωτοποιός

Βάγια, μπράβο για την προσπάθεια, ωραία η ιστοριούλα σου. Το διήγημα σου μου θύμισε κάτι παλιά, κλασικά παραμύθια. Αν και δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να σ` το πει αυτό, καθώς έχω και εγώ τα χάλια μου, θέλεις ακόμα δουλειά. Η γραφή σου, αν και στρωτή, κατανοητή και παραμυθένια, είναι λίγο απόμακρη. Οι χαρακτήρες επίσης, καθώς και οι διάλογοι. Στεναχωριέμαι να κάνω κακή κριτική, αλλά ήθελα να είμαι ειλικρινής. :( Πιστεύω όμως πως με πολύ προσπάθεια και εξάσκηση θα έρθει η βελτίωση. Και αυτό ισχύει και για μένα, σαν παντελώς άπειρος που είμαι. Το έχεις, συνέχισε να γράφεις.  ;-) 

 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!  :) 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Αυτή είναι μια ιστορία που η γραφή έχει αρκετά περιθώρια βελτίωσης - αν και επειδή επέλεξες να χρησιμοποιήσεις τακτική αφήγησης παραμυθιού στο μεγαλύτερο μέρος της λειτουργεί.

 

Βασικά, λειτούργησαν αρκετά πράματα παρά τη λιτότητα των περιγραφών. Πχ δεν μαθαίνουμε πολλά για την ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή - βλέπουμε κυρίως τις πράξεις/αντιδράσεις του - αλλά οι πράξεις αυτές, του χτίζουν χαρακτήρα και μάλιστα πολύ ισχυρό: ένας άνθρωπος που ανακάλυψε ότι έχει ένα καταραμένο αντικείμενο που δεν ξέρει πώς να το ξεφορτωθεί και ταξιδεύει στα πέρατα της γης, χωρίς στ' αλήθεια να τον βλέπουμε να παραπονιέται, να ξενοδουλεύει μακριά από την οικογένειά του, να είναι διατεθειμένος να κάτσει με τη μάγισσα πάλι χωρίς να παραπονιέται, θεωρώντας κομπλέ τη συμφωνία που του πρότεινε... Δε φαίνεται να είχε ιδιαίτερη κάψα να παντρευτεί: "καθώς εν τω μεταξύ είχε, μετά από την έντονη πίεση του πατέρα του, παντρευτεί την κοπέλα του τη Φωτεινή", αλλά παρόλα αυτά προστατεύει την οικογένειά του πάση θυσία.

 

Εκτίμησα αυτή την άνεση που δεχόταν τα πάντα αγόγγυστα - έδινε μια παράξενη ελαφρότητα στην ιστορία, τη στιγμή που παρόμοιες ιστορίες συνήθως έχουν πολλή κλάψα μέσα.

 

Επίσης, μ' άρεσε που δεν είχαμε την κλασική περιγραφή του πόσο κακιά είναι η μάγισσα - αλλά αντίθετα το ότι δέχτηκε να μείνει μαζί της τόσο άνετα, έκανε να μοιάζει ότι δε τη φοβόταν ιδιαίτερα.

 

Μ' άρεσε και η γριά. Τι να κάνω, είναι η αδυναμία μου οι γριές.

 

Οπότε λοιπόν, απόλαυσα ιδιαίτερα την ιστορία αυτή. Καλή συνέχεια.

Edited by Silvertooth
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

 Κατ' αρχή, ευχαριστώ πάρα πολύ όλους τους σχολιαστές! Ακολουθεί σεντόνι με απάντηση στις παρατηρήσεις.

 

 Έχεις δίκιο ότι χρειαζόταν περισσότερη ανάπτυξη των χαρακτήρων και καλύτερη αιτιολόγηση της συμπεριφοράς του πρωταγωνιστή. Λίγες εξηγήσεις:

 

Ο Δώριος ήθελε περιπέτεια, για αυτό του μπήκαν ψύλλοι στ' αυτιά για το φυλαχτό και ξεκίνησε τη μεγάλη αναζήτηση με αφορμή/αιτία το φυλαχτό. Αισθάνεται επίσης ερωτική επιθυμία για τη μάγισσα, όταν τη βλέπει, (αφήνω υπαινιγμό, καθώς την περιγράφω νέα και όμορφη) και ονειρεύεται τη γνώση της μαγείας, όταν δέχεται την προσφορά της

 

Ballerond:

Μην ανησυχείς! Καλόδεχτα τα σχόλια σου, όπως και όλων βέβαια! Επιπλέον, εγώ ζήτησα αυστηρότητα.

Θα το κοιτάξω αυτό που δίνω όλα τα στοιχεία στο μονόλογο, αν και δεν ξέρω πως αλλιώς να τα δώσω, για αυτό εισήγαγα τον πατέρα (και μετά τον ξέχασα :p ), ώστε μέσα από την κουβέντα να καταλάβει ο αναγνώστης το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πρωταγωνιστής. Εξηγώ και γιατί επέλεξα τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλλά καλού κακού το βάζω σε σπόιλερ.

 

Τα μεγάλα χρονικά διαστήματα τα χρησιμοποίησα για να τονίσω τη δυσκολία του ταξιδιού και την απομόνωση των περιοχών όπου κατοικούν η μάγισσα και η γριά. Επιπλέον, με επηρέασαν κάποια ρώσικα και ελληνικά παραμύθια, που χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως "πέρα  από τις 7 θάλασσες και τα 7 βουνά" ή "πέρα από τα 30 βασίλεια" (τα ρώσικα) και το μοτίβο της πρωταγωνίστριας που πρέπει να χαλάσει 3 ζευγάρια σιδερένια παπούτσια, μέχρι να βρει τον αγαπημένο της (το ελληνικό).

Το ότι τον έβαλα εντωμεταξύ να ξενοδουλεύει σε φάρμες και αρχοντικά που συναντούσε το έβαλα ως αντίβαρο στο αφύσικα μεγάλο χρονικό διάστημα του ταξιδιού, καθώς αναρωτήθηκα πως θα επιβιώνει κατά τη διάρκεια της διαδρομής, αλλά φαίνεται δεν δούλεψε.

 

 

 Όχι μόνο γραψίματος, αλλά και διαβάσματος. Από όλα τα είδη. Από κόμιξ μέχρι κλασσικούς.

Είμαι γενικά βιβλιοφάγος, αλλά  από σύγχρονη φαντασία έχω διαβάσει αρκετά λιγότερα πράματα από τους περισσότερους εδώ. Από μικρή όμως λάτρευα τα παραμύθια, επιδράσεις των οποίων φαίνονται και στην εν λόγω ιστοριούλα.

 

 

 Ωχ, μ' έσφαξες, αγαπητέ Αλέξανδρε! <_<  Βάσιμα εννοείται, καθώς πραγματικά η ανάπτυξη των πρωταγωνιστών μου είναι αρκετά ελλιπής. Για τα 7 χρόνια ταξιδιού, συμφωνώ ότι είναι αποτυχία. Δες παραπάνω στον Ballererond για την εξήγησή μου. Όσο για την ατυχία, δεν ήταν απλώς ότι ψοφούσε κάνα πρόβατο, αλλά κάτι πολύ ευρύτερο. Στην πραγματική ζωή, πολλοί άνθρωποι, κατά περιόδους νιώθουν ότι καμμιά προσπάθεια δεν ευοδώνεται, ότι πάντα οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα κτλ. Στην ιστορία μου, το κόσμημα από οπάλιο προξενεί αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα σε μια ολόκληρη οικογένεια σε βάθος χρόνου, αλλά φαίνεται δεν μπόρεσα να το αποδώσω.

 

 

Εύστοχα τα σχόλια σου και μου δίνεις ιδέες και πως να τα διορθώσω, αγαπητή Ιρμάντα.

 

έχεις δίκιο για τον πλούσιο. Θα το ξανακοιτάξω. Τα σχετικά με το πού είχε πετάξει το φυλαχτό και από πού το μάζεψε δεν τα είχα σκεφτεί, το ομολογώ. Νομίζω ότι τη λέξη "μάγιο" τη συνάντησα σε παραδοσιακό ελληνικό παραμύθι ή λαογραφικό κείμενο. Λες να θυμάμαι λάθος και να μην υπάρχει αυτή η λέξη; Αστείο θα 'ταν! :p

Μάλλον θα εκμεταλλευτώ την απουσία του πρωταγωνιστή για να παντρευτεί η Φωτεινή με άλλον

 

 

Έχω διαβάσει αρκετά μαγικό ρεαλισμό, αλλά περισσότερο μοτίβα παραμυθιών με επηρέασαν στο συγκεκριμένο.

 

 

 

 

 

Αγαπητή Αταλάντη, έχεις απόλυτο δίκιο για τα πολλά θαυμαστικά. Τα γουστάρω υπερβολικά και τα κοτσάρω παντού! Όσο για το ότι οι χαρακτήρες εξηγούν την ιστορία, ακόμη δεν μπορώ να το ελέγξω πολύ καλά. Ελπίζω πάντως να έχω λιγότερες εξηγήσεις απ' την πρώτη ιστορία που ανάρτησα στο φόρουμ, στις συγγραφικές ασκήσεις. Τα υπόλοιπα σε spoiler, καθώς αφορούν την υπόθεση:

 

Η μάγισσα ενθουσιάστηκε με τον πρωταγωνιστή  όχι μόνο λόγω της εμφάνισής του, αλλά και γιατί ήταν αρκετά περιέργος ώστε να απορήσει για το φυλαχτό και την κατάστασή της οικογένειας και αρκετά περιπετειώδης και επίμονος ώστε να ξεκινήσει ένα τόσο μακρινό και δύσκολο ταξίδι. Εξάλλου, μην ξεχνάς ότι η τσαντίλα της μάγισσας με τη συγκεκριμένη οικογένεια οφειλόταν σε ερωτικούς λόγους. Είναι αρκετά λάγνα η Σολάγια!

Θα διαφωνήσω μαζί σου στο ότι η ιστορία είναι εκτός θέματος. Το κόσμημα με το οπάλιο έχει και φυλακτήριες ιδιότητες. Το κόσμημα προστατεύει την οικογένεια από την θανάσιμη κατάληξη των ατυχημάτων ή του θανάτου και του παιδιού στη γέννα. Επίσης, προστατεύει τον Δώριο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, ώστε να μην πάθει τίποτε. Τέλος, η ίδια η οικογένεια το θεωρεί φυλαχτό. Για αυτό νομίζω μπορεί να θεωρηθεί και τα δυο: και καταραμένο κόσμημα και φυλαχτό.

 

 

Ένα συμπαθέστατο παραμύθι. Δεν διεκδικεί βραβείο πρωτοτυπίας, όμως έχει αρχή, μέση, τέλος, έχει ρυθμό παραμυθένιο, ομαλό και κυλάει νερό. Μου άρεσε που έχει απλή γλώσσα. Μου άρεσε που δεν προσπαθείς να κάνεις επίδειξη με εξεζητημένες παρομοιώσεις, περιγραφές ή προτάσεις. Γενικά αυτό που θέλεις να πεις, το λες, ακριβώς όπως θέλεις να το πεις. Οι διάλογοι μπορούν ναν ζωντανέψουν λίγο. Επίσης κάποιες λέξεις που παραπέμπουν σε έκθεση ιδεών μπορούν να φύγουν.

Τέλος, θα ήθελα την καλή αίσθηση του μέτρου που έχεις στο γράψιμο, να τη δώ στην πλοκή. Π.χ. 7 χρόνια ή 20 γενιές είναι πολλά. Θα μου πεις, έγραψες φαντασία, ναι, αλλά δεν κερδίζει νομίζω κάτι το κείμενό σου από αυτό.

Ήταν μια ιστορία που διάβασα ευχάριστα, δίχως να κουραστώ. Bonus, το τέλος, που ήταν μια χαρά. Συγχαρητήρια για την πρώτη σου συμμετοχή σε διαγωνισμό και για την όμορφη ιστορία.

Για παράδειγμα, ποιες λέξεις παραπέμπουν σε έκθεση, δεν μπορώ να τις εντοπίσω. Για τα 7 χρόνια, το εξήγησα παραπάνω. Για τις 20 γενιές, φταίει ότι μου ήρθε η ιδέα να κάνω τη μάγισσα μου αθάνατη, για να δείξω το πόσο δυνατή είναι από μαγική άποψη, καθώς έχει κατακτήσει την αθανασία με ξόρκια. Για αυτό και δεν γράφω ότι η Σολάγια ήτανε μια όμορφη νέα γυναίκα αλλά ότι είχε τη μορφή νέας και όμορφης γυναίκας.

 

Επίσης περισότερη προσοχή θα έδινα στα ονόματα, αφού οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές σου θυμίζουν εντελώς αντίθετα πράγματα. Αρχαιοελληνική αίσθηση το "Δώριος", ανατολίτικη το "Σολάγια".

 

Τα χρονικά ζητήματα τα ανέλυσα παραπάνω. Ξέρω ότι το Σολάγια ακούγεται σαν Σοράγια, αλλά το εμπνεύστηκα από μια ατζέκικη θεότητα, την Coyolxauhqui, που της άλλαξα το όνομα για να ακούγεται πιο εύηχο. Ήθελα το όνομα της μάγισσας να σχετίζεται με το φεγγάρι-υπογραφή της και με τις ανθρωποθυσίες. Δεν βρήκα κάποιο ωραίο και όχι γνωστό ελληνικό μαγικό όνομα να βάλω και δεν μου 'ρχόταν και καμμιά ιδέα αυτοσχέδια, οπότε χρησιμοποίησα αυτό. Ήθελα να έχει και μια αίσθηση ανοίκειου και με τα ελληνικά δεν θα το κατάφερνα αυτό.

 

 

Έχεις απόλυτο δίκιο και στις δυο σου παρατηρήσεις. Εξάλλου, στις περισσότερες ιστορίες του διαγωνισμού, το φυλαχτό δεν μπορεί να θεωρηθεί φυλαχτό με την αυστηρή έννοια του όρου.

 

Στο τέλος θα ήθελα κάτι σαν ανατροπή, να μη συμβαίνει ακριβώς αυτό που έχει μόλις εξηγήσει η μάγισσα ότι θα συμβεί, και γενικά στο γράψιμο καλύτερα να δείχνεις (με περιγραφές) παρά να λες ευθέως τι συμβαίνει στην ιστορία, αλλά αυτά θα τα μάθεις στην πορεία.

 

Δεν το πολυκατάλαβα αυτό: το ίδιο το τέλος δεν είναι μια ανατροπή;

 

Αυτό το διήγημα είναι κάπως αναποφάσιστο: δεν ξέρει αν θέλει να είναι παραμύθι ή όχι. Αν γίνει, θα είναι πολύ ωραίο. Δεν χρειάζεται πολλά πράγματα, απλά η γλώσσα του είναι σε σημεία κάπως αταίριαστη για παραμύθι.

Έτσι, (αν το κάνεις παραμύθι) σώζεται το πρόβλημα με τα τεράστια άλματα στην πλοκή κι εκείνο το "για να πας εκεί θέλεις επτά χρόνια" που έμεινε ασχολίαστο και λύθηκε (έφτασε εκεί) σε... επτά γραμμές.

Όλα τα στοιχεία που θα ήταν πρόβλημα σε ένα διήγημα, λύνονται, αρκεί να γίνει ξεκάθαρα παραμύθι. Λίγη δουλει θά θέλουν και οι διάλογοι, γιατί δείχνουν ότι οι χαρακτήρες μιλάνε στον αναγνώστη, και όχι μεταξύ τους.

Εγώ διήγημα φαντασίας ήθελα να γράψω, αλλά λίγο επειδή είμαι πρωτάρα ακόμη, λίγο επειδή έχω πολύ μεγαλύτερη επαφή με τα παραμύθια, ενώ η επαφή μου με τη σύγχρονη φαντασία είναι πολύ πρόσφατη, η ιστορία κύλησε προς το παραμύθι.

 

 

Πολύ επιεικής είσαι μαζί μου! Βλέπω ότι από τους υπαινιγμούς και από τα χωρίς αρκετή ανάπτυξη στοιχεία που έδινα στο κείμενο κατάφερες  να καταλάβεις αυτά που ήθελα να πω ως προς τους ήρωες.

Edited by Νίκη
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Την διάβασα και βρήκα αρκετά όμορφη αυτή την ιστορία σου, όμως θεωρώ ότι χρειαζόταν κάτι δυνατό για να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Η γραφή σου, ως επί των πλείστον, ήταν ικανοποιητική αλλά οι χαρακτήρες πιστεύω χρειαζόντουσαν περισσότερο συναίσθημα για γίνει καλύτερη.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..