Jump to content
Silvertooth

Χίλιες Φορές Χίλια Παιδιά

Recommended Posts

Tiessa

Αν μου έλεγαν να διαλέξω πέντε λόγους για τους οποίους μου άρεσε αυτή η ιστορία, θα τους έβρισκα άνετα. Θέλεις ατμόσφαιρα, ναι, θέλεις παράδοξο, ναι, θέλεις συγκίνηση, ναι, θέλεις αγάπη, ναι, θέλεις πόνο, ναι. Και μαζί μ' αυτά θα πρόσθετα και την καταπληκτική πτερόπετρα. :)

 

Αλλά αν μου έλεγαν να αναφέρω έναν μονάχα λόγο, θα έβγαζα το καπέλο στη φοβερή μυθολογία που γέννησες σ' έναν κόσμο που δεν είναι άγνωστος και ξένος και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά σ' έναν κόσμο που γνωρίζουμε τόσο μα τόσο καλά. Πολύ ωραία δουλειά!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Μάγδα καλησπέρα και συγχαρητήρια φυσικά για την διάκριση ;)

 

Η ιστορία σου ήταν για μένα μία μεγάλη απόλαυση και μία μεγαλύτερη σπαζοκεφαλιά και θα εξηγήσω τι εννοώ.

Μου άρεσε πάρα πολύ η γραφή σου και ο τρόπος που σκιαγράφησες τους χαρακτήρες. Πολύ ζωντανοί και κοντά σε δικά μας πρότυπα και αντιδράσεις. Σε πολλά σημεία που μου θύμισε τους χαρακτήρες του Υφαντόκοσμου του Μπάρκερ (στο θέμα απόδοσης) και αυτό για εμένα είναι τεράστιο.

Έχεις μία υπέροχη κοσμοπλασία και μύθο με τους δύο ήλιους και το φεγγάρι το οποίο μόνο θετικά προδιαθέτει.

Ξεκινάς μία κορύφωση η οποία με είχε να θέλω να διαβάσω την συνέχεια σαν μανιακός και να κάνω μόνο θετικά σενάρια για το τέλος.

Και κάπου εκεί αποπροσανατολίστικα. Δεν μου άφησες αρνητική εικόνα αλλά δεν είμαι σίγουρος για το αν είναι θετική ή όχι. Έχω μία μεγάλη απορία για το τέλος και λίγο πριν απ'αυτό καθώς ένα κενό που (πιστεύω?) ότι εντόπισα με έριξε εκτός.

Εξηγώ στο spoiler.

 

 

 

Όταν η Δήμητρα σκάει με την αεροσανίδα στο σημείο όπου βρίσκονταν οι Εννέα, περνάει κανονικά δίπλα τους. Οι ίδιοι λένε ότι αυτό δεν γίνεται γιατί κανένας θνητός δεν μπορεί να περάσει τα Ιερά αυτά χώματα. Άρα αμέσως μου σκάει στο μυαλό ότι η Δήμητρα ΔΕΝ είναι θνητή και παίζει κάτι άλλο. Μετά που ξεκινάει και συζητάει μαζί τους, αρχίζει και ξεχνάει όνομα και το ποια είναι και γιατί ήρθε το οποίο είναι effect όσων θνητών περνάνε εκεί. Άρα τελικά αποκαλύπτεται ότι είναι θνητή και προσπάθησε να σώσει τον αδερφό της. 

Το ερώτημα μου είναι, πως ξεγέλασε τους Θεούς; Δηλαδή, απλά είπε ότι την λένε Χαραλαμπία, ψάχνει την οικογένεια της και τέλος; Την πίστεψαν; Και θυσίασαν αυτήν αντί τον Χάρη; Και τον άφησαν να φύγει; Μου φάνηκε κουλό και μου χάλασει το φινάλε το οποίο υποτίθεται πρέπει να με βάλει σε άλλο κλίμα.

Οπότε θέλω την γνώμη σου σε αυτό, κι αν κάτι έχασα το δέχομαι απόλυτα και θα ήθελα την επεξήγηση του

 

 

 

Πέρα από το παραπάνω, η ιστορία είναι πολύ καλή και της άξιζε μία καλή θέση ;) Μπράβο!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Για αρχή θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και τους δύο που αφιερώσατε χρόνο στην ιστορία και για τα σχόλιά σας. Ήταν όμορφο το να τη γράψω, οπότε χαίρομαι που είχε κάτι να προσφέρει.


Σχετικά με το κενό που ανέφερες Γιάννη, θα πω ότι πράγματι γράφοντας το τέλος θεώρησα ότι το τέχνασμα είναι κάπως αδύναμο για να πείσει πλάσματα που έχουν ζησει εκατοντάδες (αν όχι χιλιάδες) χρόνια.

Πάντως ναι, αυτό που έγινε τελικά είναι ότι είπε ότι τη λένε Χαραλαμπία, ότι είναι η κόρη της Σελήνης και ότι ψάχνει την οικογένειά της (που είναι διφορούμενο γιατί σε εκείνη στη φάση που το είπε εννούσε το Χάρη, ενώ οι εννέα κατάλαβαν τους εαυτούς τους). Οπότε ναι, σκοτώσαν τη Δήμητρα τελικά και αυτόν τον παράτησαν εκεί.

Σχετικά με τα λόγια των εννέα - ότι δηλαδή κανένας θνητός δεν μπορεί να πατήσει τα ιερά χώματα το βράδυ της Λιαστής - ήταν πιο πολύ ανακρίβεια από μεριά τους, καθώς όπως διευκρινίζεται αργότερα, αυτό που όντως συμβαίνει είναι ότι όταν κάποιος θνητός πλησιάζει, αρχίζει σταδιακά να χάνει τα λογικά του και το μόνο που του απομένει είναι το ένστικτο του να θέλει να φύγει. Οπότε ο χρόνος παίζει ρόλο για το να επηρεαστεί ο θνητός, και ο εφόσον η Δήμητρα φτάνει με ασυνήθιστη ταχύτητα εκεί λόγω της αεροσανίδας, σε συνδυασμό με το ισχυρό της κίνητρο να πάει εκεί, καθυστερεί ελαφρώς να φανεί η επίδραση της μαγείας πάνω της.

Φυσικά το τελευταίο δεν αναιρεί το ότι το ψέμα εξακολουθεί να μην είναι ιδιαίτερα ισχυρό. Το αρχικό πλάνο ήταν ότι θα τη βοηθούσε τελικά η Γη (αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που διάλεξα το όνομα Δήμητρα για την πρωταγωνίστρια). Ο διάλογος που γίνεται στο κείμενο με τους εννέα, θα κοβόταν και η Δήμητρα θα μιλούσε μόνο με τη Γη, όπου η τελευταία θα εντυπωσιαζόταν κάπως με την τόλμη της θνητής και θα αποφάσιζε να της επιτρέψει να πεθάνει εκείνη, ενώ θα έλεγε η θεά το ψέμα στους εννέα - και κατά συνέπεια θα είχε μεγαλύτερη βαρύτητα.

Ωστόσο, λόγω του ότι δεν βρήκα κάποιον καλό τρόπο να το διατυπώσω και δεν υπήρχε η ευχέρεια του χώρου, προτίμησα την προσέγγιση όπου οι θεοί παραβλέπουν μέσα στην υπεροψία της δύναμής τους τις λεπτομέρειες (η φράση που λένε ότι οι θνητοί δεν μπορούν να πατήσουν τα ιερά χώματα το βράδυ της Λιαστής, που είναι πρακτικά λάθος, είχε ως σκοπό να το δείξει αυτό ως ένα βαθμό. Το ότι σκέφτονται επιφανειακά). Άλλωστε, απλώς είναι πολύ δυνατότεροι από τους κοινούς ανθρώπους, όχι απαραίτητα εξυπνότεροι. Επίσης, πολλές φορές στην ελληνική μυθολογία οι θεοί έχουν ξεγελαστεί σχετικά εύκολα από ανθρώπους - ακριβώς επειδή δεν νιώθουν απειλή από αυτούς. Επίσης, αυτό που δεν ανέφερα - πάλι λόγω χώρου - είναι ότι η Γη δεν την πιστεύει την Δήμητρα, αλλά αποφασίζει να την καλύψει. Φυσικά, ο αναγνώστης δεν έχει κανένα λόγο να το μαντέψει αυτό - και ούτε εγώ έχω τέτοια απαίτηση. Αυτό που σκέφτηκα είναι ότι αν ποτέ συνέχιζα την ιστορία, αυτό θα ήταν μια αποκάλυψη που θα γινόταν αρκετά αργότερα.

Χαίρομαι λοιπόν που σου άρεσε η ιστορία - στο μεγαλύτερο μέρος της. Το τέλος πιθανόν να χρειάζεται λίγο περισσότερο άπλωμα για να φανούν καλύτερα κάποια πράματα, οπότε θα έχω κατά νου τις παρατηρήσεις σου σε τυχόν μεταγενέστερο rewrite.

 

 

Κάτι άσχετο - που μάλλον έπρεπε να το είχα κάνει πολύ νωρίτερα, αλλά δε το σκέφτηκα: Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που είχα βάλει στο κείμενο που προκειμένου να μην ξεπεράσω το όριο των 4000 λέξεων του διαγωνισμού τις έκοψα. Δεν είναι πολλές, 300 λέξεις, και δεν προσδίδουν κάποια επεξηγηματική αξία στην ιστορία - απλά τις έκοψα με μισή καρδιά από το πρωτότυπο.

 

Οπότε, θα πρότεινα, σε κάποιον που θα ήθελε να διαβάσει την ιστορία αλλά δε το έχει κάνει ακόμα, να διαβάσει κατευθείαν αυτή τη βερσιόν: Merged.pdf

 

Ξαναλέω, ότι κάποιος που έχει ήδη διαβάσει την ιστορία δε θα πάρει κάποια σημαντική πληροφορία διαβάζοντας αυτή την εκδοχή, οπότε δεν υπάρχει λόγος να την ξαναδιαβάσει.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sigma
Διάβασα αυτό το διήγημα τον Οκτώβριο, όταν δεν ήμουν ακόμα μέλος στο site. Μου άφησε εξαιρετικά καλή εντύπωση. Είχα δώσει κάποιο feedback και τότε στη συγγραφέα, αλλά θα το επαναλάβω εδώ γραπτώς.

 

Το διήγημα έχει μέσα του ζωντανές στιγμές από παιδικά χρόνια που έχουμε ζήσει ή έστω θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να ζήσουμε. Αυτό είναι κάτι που, δυστυχώς, δεν το βλέπω αρκετά συχνά. Λέω "δυστυχώς", διότι λειτουργεί ως κάτι παραπάνω από απλή αισθητική επιλογή: δίνει μία οικεία βάση για να γίνει βαθύς ο κόσμος του. Τα υπερφυσικά στοιχεία στο φόντο φαντάζουν πιο σοβαρά και πιο επιβλητικά όταν μπροστά υπάρχουν πιστευτές καταστάσεις. Οι γεύσεις από τη ζωή στις μικρές κλίμακες (η αυλή της γιαγιάς, το παιδικό πείραγμα, κλπ) δημιουργούν αρκετή αντίθεση για να με κάνουν ως αναγνώστη να εκτιμώ ακόμα πιο πολύ αυτό που αντιμετωπίζουν -έστω και φευγαλέα- οι ανθρώπινοι χαρακτήρες.

 

Η μυθολογία του κόσμου αυτού καταφέρνει να είναι αρκετά εξωτική και ταυτόχρονα να φαντάζει οικεία. Είναι μοναδική και ταυτόχρονα αυτο-εξηγούμενη, το οποίο αποτελεί μια λεπτή ισορροπία. Προσωπικά μου προκάλεσε έναν τρόμο για το τι υπάρχει στον κόσμο γύρω από αυτούς τους χαρακτήρες -- και αυτό είναι χαρακτηριστικό πολλών από τις αγαπημένες μου ιστορίες.

 

Δομικά, εκτίμησα την παρουσία των ζευγών setup και payoff. Θα έλεγε κανείς ότι είναι αυτονόητο, αλλά υπάρχουν αρκετές ιστορίες που το ξεχνάνε. Στα θετικά κατατάσσω και την, κατά τη γνώμη μου, συγκινητική χρήση του flashback προς το τέλος. 

 


Έγινε ένα ερώτημα παραπάνω σε σχέση με το πώς η Δήμητρα δεν έχασε τα λογικά της αμέσως μόλις μπήκε στην κοιλάδα. Η εξήγηση που δόθηκε από τη Μάγδα, έξω από το διήγημα, είναι ότι ο χρόνος παίζει ρόλο στην επίδραση της μαγείας.

 

Προσωπικά δε βρήκα τίποτα παράξενο στο ότι η Δήμητρα δεν έχασε τα λογικά της, αλλά αυτό δεν είχε να κάνει με την ταχύτητα της αεροσανίδας. Είχε να κάνει με το ότι διέκρινα μια πολύ κομψή εξήγηση μέσα στο ίδιο το διήγημα, όταν ένα από τα αθάνατα όντα είπε: «Μα είναι αδύνατο να περπατήσει θνητός αυτά τα χώματα την νύχτα της Ηλιαστής χωρίς να χάσει το μυαλό του.»

 

Η Δήμητρα δεν περπάτησε αυτά τα χώματα για να φτάσει εκεί -- ήρθε με την αεροσανίδα της. Μόνο όταν πάτησε με τα πόδια της στο χώμα άρχισε να νιώθει τις παρενέργειες. Αρκετά κομψό loophole, το οποίο μου θυμίζει κάτι που θα μπορούσε να συμβεί στην ελληνική μυθολογία. Και λογικό επίσης, μιας και ούτε ο ίδιος ο Χάρης είχε ακουστά, όταν ήρθε σ' αυτό τον κόσμο, ότι πλέον οι θνητοί πετάνε. 

Edited by Frozen Compass
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros

Καλησπέρα Μάγδα,

Μιας και η κριτική στην ιστορία σου είναι η πρώτη που θα κάνω για το φόρουμ, θα πω πως χαίρομαι που ήταν για μια ιστορία τόσο καλογραμμένη όσο η δική σου.  Η προσπάθεια και θέλησή σου να μας παρουσιάσεις το σκηνικό που διαδραματίζεται η ιστορία είναι πέρα από επιτυχής μέσω των ζωντανών περιγραφών, των σύντομων αλλά όμορφων εξιστορήσεων, και ζωντανών διαλόγων, ή και μονολόγων. Αν κάτι κρατώ από την ιστορία σου είναι η χρήση της γιορτής – ενός τοπικού εθίμου – που εδραιώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κάνοντας τον κόσμο σου πιο αληθή, της αεροσανίδας και των ηλιοτρόπιων που εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό, και επίσης ο τρόπος που είναι κατανεμημένη κάθε σκηνή.

Καλή συνέχεια σου εύχομαι.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Akelas

Πώς θα ήθελα να μάθω περισσότερα γι αυτόν τον κόσμο...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

 

Διάβασα αυτό το διήγημα τον Οκτώβριο, όταν δεν ήμουν ακόμα μέλος στο site. Μου άφησε εξαιρετικά καλή εντύπωση. Είχα δώσει κάποιο feedback και τότε στη συγγραφέα, αλλά θα το επαναλάβω εδώ γραπτώς.
 
Το διήγημα έχει μέσα του ζωντανές στιγμές από παιδικά χρόνια που έχουμε ζήσει ή έστω θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να ζήσουμε. Αυτό είναι κάτι που, δυστυχώς, δεν το βλέπω αρκετά συχνά. Λέω "δυστυχώς", διότι λειτουργεί ως κάτι παραπάνω από απλή αισθητική επιλογή: δίνει μία οικεία βάση για να γίνει βαθύς ο κόσμος του. Τα υπερφυσικά στοιχεία στο φόντο φαντάζουν πιο σοβαρά και πιο επιβλητικά όταν μπροστά υπάρχουν πιστευτές καταστάσεις. Οι γεύσεις από τη ζωή στις μικρές κλίμακες (η αυλή της γιαγιάς, το παιδικό πείραγμα, κλπ) δημιουργούν αρκετή αντίθεση για να με κάνουν ως αναγνώστη να εκτιμώ ακόμα πιο πολύ αυτό που αντιμετωπίζουν -έστω και φευγαλέα- οι ανθρώπινοι χαρακτήρες.
 
Η μυθολογία του κόσμου αυτού καταφέρνει να είναι αρκετά εξωτική και ταυτόχρονα να φαντάζει οικεία. Είναι μοναδική και ταυτόχρονα αυτο-εξηγούμενη, το οποίο αποτελεί μια λεπτή ισορροπία. Προσωπικά μου προκάλεσε έναν τρόμο για το τι υπάρχει στον κόσμο γύρω από αυτούς τους χαρακτήρες -- και αυτό είναι χαρακτηριστικό πολλών από τις αγαπημένες μου ιστορίες.
 
Δομικά, εκτίμησα την παρουσία των ζευγών setup και payoff. Θα έλεγε κανείς ότι είναι αυτονόητο, αλλά υπάρχουν αρκετές ιστορίες που το ξεχνάνε. Στα θετικά κατατάσσω και την, κατά τη γνώμη μου, συγκινητική χρήση του flashback προς το τέλος. 
 

Έγινε ένα ερώτημα παραπάνω σε σχέση με το πώς η Δήμητρα δεν έχασε τα λογικά της αμέσως μόλις μπήκε στην κοιλάδα. Η εξήγηση που δόθηκε από τη Μάγδα, έξω από το διήγημα, είναι ότι ο χρόνος παίζει ρόλο στην επίδραση της μαγείας.
 
Προσωπικά δε βρήκα τίποτα παράξενο στο ότι η Δήμητρα δεν έχασε τα λογικά της, αλλά αυτό δεν είχε να κάνει με την ταχύτητα της αεροσανίδας. Είχε να κάνει με το ότι διέκρινα μια πολύ κομψή εξήγηση μέσα στο ίδιο το διήγημα, όταν ένα από τα αθάνατα όντα είπε: «Μα είναι αδύνατο να περπατήσει θνητός αυτά τα χώματα την νύχτα της Ηλιαστής χωρίς να χάσει το μυαλό του.»
 
Η Δήμητρα δεν περπάτησε αυτά τα χώματα για να φτάσει εκεί -- ήρθε με την αεροσανίδα της. Μόνο όταν πάτησε με τα πόδια της στο χώμα άρχισε να νιώθει τις παρενέργειες. Αρκετά κομψό loophole, το οποίο μου θυμίζει κάτι που θα μπορούσε να συμβεί στην ελληνική μυθολογία. Και λογικό επίσης, μιας και ούτε ο ίδιος ο Χάρης είχε ακουστά, όταν ήρθε σ' αυτό τον κόσμο, ότι πλέον οι θνητοί πετάνε. 

 

 

Θα ήθελα να πω - όχι τόσο στο Θοδωρή γιατί το ξέρει - ότι στο διήγημα την παρακάτω ατάκα της Δήμητρας την έχει πει originally αυτός, κι εγώ την έκλεψα ξεδιάντροπα:

 

 

«Δεν είμαι μικρό πια.» Τη διόρθωσε δήθεν ενοχλημένος.

Εκείνη φάνηκε να διασκεδάζει με τη διαμαρτυρία του.

«Καλά. Όταν γίνεις μεγαλύτερος από μένα, θα σταματήσω να σε λέω ‘μικρό’. Μικρό.»

 

Επίσης, για να αναφερθώ σε αυτό που λες στο σπόιλερ:

 

 

 

Πράγματι γράφοντας το πρώτο draft του διηγήματος, αυτός ήταν ο λόγος που είχα κατά νου για το ότι η Δήμητρα δεν επηρεάστηκε μέχρι που έπεσε από την αεροσανίδα. Συγκεκριμένα είχα γράψει αυτό:

 

 

«Μα είναι αδύνατο να περπατήσει θνητός αυτά τα χώματα την νύχτα της Ηλιαστής χωρίς να χάσει το μυαλό του.»

Δεν άφησε να φανεί στο πρόσωπό της ότι την παραξένεψε και ταυτόχρονα την τρόμαξε αυτό. Ήταν σίγουρα θνητή το δίχως άλλο, μα τα είχε περπατήσει. Και ήταν σίγουρη ότι κουβαλούσε ακόμη τα μυαλά της. Ή μάλλον…

«Τον έβαλα πάνω στην πτερόπετρα. Δεν πατούσε χάμω.» Κατάφερε να πει με κάποιο κόπο. 

 

Δηλαδή η Δήμητρα εξηγούσε το τι είχε παιχτεί. Τελικώς, αυτή την εξήγηση την αφαίρεσα όταν beta reader μου είπε ότι κοτζάμ θεοί θα έπρεπε να είχαν προβλέψει για κάτι τέτοιο, και ότι ήταν αδύναμο σαν εξήγηση.

 

 

 

 

Καλησπέρα Μάγδα,

Μιας και η κριτική στην ιστορία σου είναι η πρώτη που θα κάνω για το φόρουμ, θα πω πως χαίρομαι που ήταν για μια ιστορία τόσο καλογραμμένη όσο η δική σου.  Η προσπάθεια και θέλησή σου να μας παρουσιάσεις το σκηνικό που διαδραματίζεται η ιστορία είναι πέρα από επιτυχής μέσω των ζωντανών περιγραφών, των σύντομων αλλά όμορφων εξιστορήσεων, και ζωντανών διαλόγων, ή και μονολόγων. Αν κάτι κρατώ από την ιστορία σου είναι η χρήση της γιορτής – ενός τοπικού εθίμου – που εδραιώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη κάνοντας τον κόσμο σου πιο αληθή, της αεροσανίδας και των ηλιοτρόπιων που εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό, και επίσης ο τρόπος που είναι κατανεμημένη κάθε σκηνή.

Καλή συνέχεια σου εύχομαι.

 

Χρήστο, αν και απαντώ κάπως αργοπορημένα, καλώς ήρθες στο φόρουμ, και είναι τιμή μου που η πρώτη σου κριτική είναι εδώ. Χαίρομαι που εκτίμησες τις λεπτομέρειες του κόσμου, κι εγώ θεωρώ ότι είναι απαραίτητες για να δημιουργήσουν μια οικεία αίσθηση σ' αυτόν που διαβάζει. Ελπίζω σύντομα να μοιραστείς κι εσύ τις ιστορίες σου μαζί μας.

 

Πώς θα ήθελα να μάθω περισσότερα γι αυτόν τον κόσμο...

 

Η κοσμοπλασία γενικώς ανήκει στα κομμάτια μιας ιστορίας που συνήθως με δυσκολεύουν ιδιαίτερα, οπότε με χαροποιεί το ότι σε ιντρίγκαρε να μάθεις περισσότερα γι αυτήν. Ευχαριστώ για το χρόνο που αφιέρωσες να διαβάσεις το κείμενο και ελπίζω να πέρασες καλά μαζί του :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sigma

Α ναι. Υπάρχει περίπτωση να είχα διαβάσει το draft και να μου έμεινε από εκεί η εξήγηση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ωραίο διήγημα. Το είχα βάλει στο μάτι καιρό, αλλά τώρα με τον προσεχή διαγωνισμό βρήκα την ευκαιρία.

Στα θετικά:

 

 

+Ωραία η μυθολογία, όπως και τα ποιηματάκια που την εξηγούν. Το ωραίο δεν είναι μόνο όσα λες, αλλά και όσα καταλαβαίνουμε μόνοι μας (αν και πρωτότυπη, έχει κάτι το οικείο).

+Πετυχημένο και συγκινητικό το φλας μπακ στο τέλος.

+Ωραίοι οι διάλογοι, ειδικά μεταξύ των 2 αδελφών και η χρήση του «μικρό». Η γραφή ζωντανή, όπως σε όλα τα κείμενά σου.

+Η ροή καλή κι έξυπνα διάφορα σημεία (π.χ. τα ηλιοτρόπια που κατέστρεφε ο Χάρης)

 

 

Στα όχι και τόσο θετικά:

 

 

–Το μπλέξιμο με το τέλος. Κι εγώ σκέφτηκα ότι δεν έχασε τα λογικά της επειδή πέταξε, αλλά μετά το αναίρεσε η ίδια και μπερδεύτηκα. (Διάβασα την εκδοχή του 1ου ποστ, όχι την merged). Κάτι έχασα εκεί, στο σημείο όπου οι θεοί πείθονται για την ταυτότητά της, και δεν κατάλαβα παρά διαβάζοντας τα σχόλια ότι ήταν ατύχημα κι όχι αυτοθυσία (που βγάζει περισσότερο νόημα, όντως). Ίσως κάνα δυο φράσεις ακόμη να αρκούν.

–Δεν ήμουν φαν και της ατμόσφαιρας, σαν σύνολο. Οι αεροσανίδες και η μυθολογία δεν έδεσαν όσο θα ήθελα και γενικά αισθανόμουν ότι είχαμε ένα τύπου-steampunk/φουτουριστικό στοιχείο σε έναν κοινωνικά λιγότερο προηγμένο κόσμο (θυσίες στους θεούς, που βγαίνουν οι ίδιοι). Ωραία και τα δυο, αλλά κάπου μαζί δεν μου λειτούργησαν στο συγκεκριμένο διήγημα. Επιπλέον, προσωπικά δεν βρήκα αναγκαία την ύπαρξη της αεροσανίδας (ιδίως από τη στιγμή που ούτε στο τέλος παίζει κάποιον ρόλο) κι η ιστορία ίσως να μου φαινόταν πιο συμπαγής (και ατμοσφαιρικά) αν κρατούσες μόνο το ένα από τα δύο.

Παρ’ όλα αυτά, σε ένα μεγαλύτερο κείμενο (νουβέλα ή μυθιστόρημα) νομίζω ότι θα μπορούσες να διαχειριστείς καλύτερα και τα δυο σου στοιχεία, χωρίς να χρειαστεί να διώξεις κάποιο, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος και στις αεροσανίδες.

 

 

Σίγουρα καλή προσπάθεια (και πολύ όμορφη αξιοποίηση του θέματος) και συγχαρητήρια για τη διάκριση! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Πολύ ωραίο γράψιμο, με συνεπήρε. Η πρόζα μου άρεσε, το ίδιο κι οι διάλογοι, γενικά τεχνικά ήταν πολύ καλό. Το ίδιο το κείμενο προχωρούσε, η ροή της πληροφορίας μια χαρά και ήθελα να μάθω τι συνέβαινε, ενώ, παρά τον μικρό χώρο, έβαλες και λίγο χρώμα στους χαρακτήρες σου, που έδειχναν την ηλικία τους, σημαντικό.

Ο μύθος τώρα, μου άρεσε πάρα πολύ, αν και μου γεννήθηκε η ηλίθια απορία πώς και πότε γεννοβολήθηκαν τόσα παιδιά, ηλίθια απορία nevermind. Μου άρεσε επίσης το πώς δίνεις σιγά-σιγά τις πληροφορίες του μύθου.

Γενικά είχα την αίσθηση πως διαβάζω κάτι εξαιρετικό, μέχρι που έσκασε η φάση με τη θυσία. Εκεί με έχασες. Η τελετή ήρθε από το πουθενά, δεν είχε καμία προοικονομία ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Νομίζω πως ήθελες πολύ περισσότερες λέξεις πλοκής για να πας εκεί, έτσι όπως το είχες ήταν μπαμ-μπαμ, από ένα βατό κείμενο σε έναν λίγο παράξενο κόσμο, έσκασαν θεοί και δαίμονες.

Η έκπληξη με τον Χάρη δεν λειτούργησε επίσης, διότι η πληροφορία για τη θυσία είχε έρθει λίγες γραμμές πριν. Τέλος εκεί που πραγματικά με έχασες, ήταν η φάση με την πρωταγωνίστρια. Η σκηνή απλά δεν λειτουργούσε για μένα.

Α, ναι, και η σανίδα οριακά είχε νόημα να υπάρχει, προσωπικά μου φάνηκε darling.

Ήταν ένα διήγημα που ως τη μέση θεωρούσα πως θα ήταν από τα πολύ καλά που έχω διαβάσει. Αυτό που μου συνέβη ήταν πως μου είχες δημιουργήσει τόσο υψηλές προσδοκίες με το γράψιμό σου, που έπεσα από πολύ ψηλά όταν έπαψαν να με πείθουν όσα διάβαζα.

Σίγουρα θα μπορούσε να ξαναγραφτεί και μεγάλο μέρος του να κρατηθεί αυτούσιο, σίγουρα με πολύ περισσότερες λέξεις.

ΥΓ. Τα κεφαλαία μετά τον διάλογο, με πετούσαν λίγο και μ’ έκαναν κάθε φορά να βλέπω το κείμενο χωρίς αυτά. Παρατήρησα πως τα περισσότερα θα μπορούσαν και να λείπουν, το οποίο είναι επίτευγμα. Απλά μια σκέψη.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Παρουσίαση-δυο καλά λόγια για όλο το βιβλίο εδώ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

 

 

 Αυτό το διήγημα έπρεπε να το έχω σχολιάσει από καιρό. (Ο τίτλος υπέροχος btw)

 

Οι λεπτομέρειες: δεν έχω ιδέα αν το αραδιάστηκε το λέμε και για ανθρώπους. Κάπως μου κλώτσησε.

Στα γενικότερα: το διήγημα ήταν εξαιρετικό. Από ατμόσφαιρα, από το πόσο οικεία μας γίνεται η μυθοπλασία μέσα σε τόσο λίγες και προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις. Η Λιαστή, τα αδέλφια ήλιοι, όλα. Σαν να τα γνωρίζαμε από πριν και σαν να τα πρωτοανακαλύπτουμε διαβάζοντάς τα. Αυτό είναι πολύ καλό.

Από κει και ύστερα, η θυσία της Δήμητρας παραμένει κάπως ανεξήγητη. Ήταν και αυτή παιδί της Σελήνης; Ο Χαράλαμπος έβρισκε απλώς χαμένα αδέλφια του για να πεθάνουν στη θέση του; Γιατί; Πώς τα εντόπιζε και γιατί αυτός έκανε αυτή την αντικατάσταση ειδικά; Οι αδελφοί του έδειξαν έκπληκτοι όταν συνέβαινε το όλο σκηνικό, άρα μάλλον δεν θα είχαν αντιμετωπίσει ξανά κάτι παρόμοιο. Όμως στην τελευταία παράγραφο αφήνεις να εννοηθεί ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Γιατί; Πώς κανείς από τους εννέα δεν το θυμάται, αν όντως υπάρχει αυτή η επανάληψη; Αν η Δήμητρα ήταν απλώς μία θνητή που θυσιάστηκε, θα ήθελα να έχω πειστεί προηγουμένως λίγο περισσότερο για το κίνητρό της. Ήταν ας πούμε, ερωτευμένη; Τον λυπόταν; Δίνεις να καταλάβουμε πως μάλλον το δεύτερο, ή και λίγο το πρώτο, αλλά ήθελε περισσότερο χώρο για να το εμπεδώσουμε αυτό.

Δηλαδή τα πώς και τα γιατί της τελικής αντικατάστασης θέλουν να ξεμπλεχτούν κατά τη γνώμη μου.

Κατά τα άλλα, εξαιρετική ιστορία. Όχι καλή. Εξαιρετική. Και τα στιχάκια της και όλα (ναι, έχω μανία με τα στιχάκια). Μπράβο Μάγδα!

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Καταπληκτική ιστορία με την γλύκα του κλασικού παραμυθιού, του παραδομένου μύθου, τόσο αρχέγονου όσο η ανάγκη του ανθρώπου να πει μια ιστορία, να έχει μια εξήγηση για τα ουράνια σώματα που ορίζουν την ζωή, τους δεσμούς και τις λειτουργίες τους, σκέψεις που κάνουμε τόσο όλοι μας από τα πρώτα μας βήματα όσο και η ανθρωπότητα από την νηπιακή της ηλικία.

Αγνότητα και γλυκύτητα που δεν έφτασαν σε μένα μόνο από τα γραφόμενα αλλά και από την διάθεση πίσω από τις λέξεις, ένιωθα ότι γράφτηκε με αγάπη και τρυφερότητα και αυτό είναι σπουδαίο. Άλλωστε επέδρασαν και στην πλοκή αυτά τα συναισθήματα.

Για εμένα κεντρική ηρωίδα είναι η Δήμητρα, ένα ριψοκίνδυνο, παρορμητικό αλλά άφοβο, θαρραλέο κορίτσι που ως τέτοιο, και πολύ σοφά, μας συστήνεται από τις πρώτες ακόμα γραμμές. φυσικά η Δήμητρα εκτός από αυτά είναι και ένα πλάσμα δοτικό και αφοσιωμένο, είναι ακριβώς o τύπος που θα έπραττε όσα αυτή στο τέλος.

Όχι δεν με μπέρδεψε το τέλος, νομίζω ότι ακολούθησα την Δήμητρα πάνω στη σανίδα της όπως την έβλεπα πάντα... και μετά, κάτω από αυτή... εκεί, στον διάλογο με την γη και λόγω του ονόματός της ήλπισα κι εγώ για κάτι καλύτερο αλλά είμαι πεπεισμένη ότι η ιστορία έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη ως έχει. αν θα έδινες άλλη τροπή θα έπρεπε να προσθέσεις αρκετά πράγματα ακόμα... αλλά πραγματικά μου αρέσει που το κορίτσι παίζει αυτόν τον ρόλο ούσα θνητή, μπράβο σου που το κράτησες έτσι!

Επι τη ευκαιρία, καταπληκτική η ιδέα της πτερόπετρας, στοιχείο που ξεχωρίζει προφανέστατα από όλα τα υπόλοιπα σε σημείο να αναρωτιέσαι αν ταιριάζει ( η μόνη μου απορία είναι αν η ιστορία είναι τοποθετημένη σε ένα παρελθόν με χαμένης πια τεχνολογίας παιχνίδια ή σε ένα μέλλον που όλα έχουν γυρίσει στο παρελθόν εκτός από λίγη ξεχασμένη τεχνολογία στα παιχνίδια :p ) αλλά τόσο κατάλληλο αξεσουάρ για ένα τόσο ξεχωριστό κορίτσι!  :)

Σχεδόν τα πάντα μου άρεσαν πολύ! οι σκηνές, τόσο καθημερινές, ζωντανές και αληθοφανείς και ατμοσφαιρικές ταυτόχρονα, το ίδιο και η γλώσσα, με παλμό, και κυρίως οι διάλογοι -πολύ σωστό αυτό που ειπώθηκε πιο πάνω ότι όλοι έδειχναν την ηλικία τους, και όλοι επίσης έδειχναν κάτι από τον εαυτό τους... λάτρεψα την οικογένεια, τη γιαγιά και οπωσδήποτε αυτή την υπέροχη σκηνή, όσο και σύλληψη, με τα ηλιοτρόπια! ξεχωριστό μπράβο για αυτό :) 

Εξίσου ενδιαφέρων χαρακτήρας, αν και για άλλους λόγους, και ο  μικρός έκπτωτος... κι αν αυτός συνεχίζει, τότε μπορεί να συνεχίσει και η ιστορία! μου θύμισε τον μικρό πρίγκηπα, τόσο για την προέλευσή του, φυσικά όλη του την αινιγματικότητα, κυρίως όμως για τα συναισθήματα στοργής και αγάπης που είχε ξυπνήσει στην οικογένεια όλη και φυσικά στο κορίτσι.

Κατ αντιστοιχία θα έλεγα ότι η Δήμητρα είναι η αλεπού... (ναι τόσο πολύ μου άρεσε η ιστορία σου που τολμώ την αντιστοίχιση)

Τέλος, μπράβο γιατί παρόλο που η ιστορία ήταν γεμάτη πρωτοτυπία και θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο πληθωρική, ταυτόχρονα ήταν πολύ σωστά και με σύνεση δουλεμένη, ισορροπημένη. Μπράβο για το ποίημα, μπράβο για τον μύθο, τα ονόματα, την γιορτή...

Και μόλις συνειδητοποίησα πως την ιστορία αυτή, με θέμα τα... Φώτα, την διάβασα χθες, των Φώτων δηλαδή... το λες και σύμπτωση :p

Συγχαρητήρια για το υπέροχο παραμύθι, συγχαρητήρια για την διάκριση!!!

 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Μαγδούλα,

το διάβασα κι εγώ, επιτέλους, στις "Ιστορίες του Φantasticon" κι ήρθα να σου πω δυο λόγια, έτσι για το καλό - μιας και μάλλον δεν θα σου γράψω τίποτα καινούριο.

Πάρα πολύ ωραία κοσμοπλασία, αρκετά ωραία και τα ποιηματάκια/τραγουδάκια (δεν σε έχω ξαναδεί σε κάτι τέτοιο και με εξέπληξες ευχάριστα). Ωραίος χαρακτήρας η Δήμητρα, αλλά νομίζω πρέπει να τη βάλεις για λίγο καιρό στην άκρη και να πειραματιστείς και με διαφορετικούς. Είναι ο κλασικός "χαρακτήρας-Μάγδα" που έχω μάθει να αναγνωρίζω και να περιμένω σε όλα τα κείμενά σου ως τώρα.

Ναι, η φάση της θυσίας νομίζω πως ήταν κι εμένα το σημείο όπου με έχασες.

Παρ' όλα αυτά. Περιμένω πολλά από σένα και να ξέρεις ότι σε πιστεύω πολύ. Οι περισσότεροι από μας ευχόμαστε να γράφαμε τόσο καλά στην ηλικία σου. Είμαι σίγουρη ότι θα κάνεις πράγματα στο μέλλον και, όταν τα κάνεις, θα είμαι εκεί να τα διαβάσω, να είσαι βέβαιη.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Αχ, τι ωραία ιστοριούλα!!😍 Τεχνικά είναι πολύ σωστή, με απλή αλλά και όμορφη γλώσσα, πολύ ωραίους διαλόγους όπου χρησιμοποιείται γλώσσα ταιριαστή με την ηλικία των πρωταγωνιστών (πολύ δύσκολο επίτευγμα όταν οι εν λόγω χαρακτήρες είναι παιδιά κι έφηβοι, όπως στο εν λόγω διήγημα). 

Η κοσμοπλασία είναι πραγματικά υπέροχη: είναι πρωτότυπη, αλλά συνάμα και οικεία. Εμένα προσωπικά μου θύμισε κάτι ελληνικές λαϊκές παραδόσεις και παραμύθια, όπου πρωταγωνιστούν η Πούλια και ο Αυγερινός. Μου άρεσε πολύ ότι χρησιμοποιείς καθημερινές σκηνές: τα παραμύθια της γιαγιάς, η πάντοτε απασχολημένη μητέρα, το πανηγύρι, ο κήπος, το μπουλινγκ από τα υπόλοιπα παιδιά στον μυστηριώδη Χάρη και η ανάμειξή τους με τη μυθολογία. Μου θύμισε λίγο τον ωκεανό στο τέλος του δρόμου, του Geiman, αυτός ο συνδυασμός. Ακόμη και το πετούμενο πατίνι μου φάνηκε ότι ταίριαξε με την όλη ιστορία και δεν το θεώρησα φουτουριστικό, όπως είπαν κάποιοι, καθώς με παρέπεμψε στο μύθο του Ίκαρου.

Μου άρεσε επίσης η γλύκα και η αγνότητα που υπήρχε, χωρίς όμως να γίνεται μελοδραματική. Δεν κατάλαβα βέβαια πολύ καλά το φινάλε-επίλογο 

Spoiler

εννοώ μετά το θάνατο της Δήμητρας. Ο Χάρης θα πήγαινε να σώσει τα άγνωστά του αδέρφια για να ισοσταθμίσει τον άδικο θάνατο της Δήμητρας ή θα εκμεταλλευόταν την κατάσταση ώστε να θυσιαστούν αυτά στη θέση του ; Είχε ξαναγίνει κι άλλες φορές αυτή η ιστορία και όλοι οι θάνατοι κατέληγαν σε μια διαφορετική μετενσάρκωση; 

Πάντως, η θυσία της Δήμητρας, έστω και με αυτήν την ελαφρώς ξεκάρφωτη αιτιολογία, δεν μου φάνηκε περιέργη, καθώς οι θεοί του κόσμου αυτού μοιάζουν με τους θεούς της μυθολογίας, που απλώς απαιτούν το μερίδιό τους, όποιο και να είναι. Άρα, αφού η κοπέλα δηλώνει κόρη του φεγγαριού και  πήγε οικειοθελώς, είναι πρόθυμοι ν' αρπάξουν την ευκαιρία.

Αυτές βέβαια οι απορίες-σκέψεις μου ήρθαν εκ των υστέρων,καθώς η ιστορία είναι τόσο όμορφη, δυνατή και συγκινητική που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη.

Συγχαρητήρια για την πρώτη θέση!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..