Jump to content

Η καρδιά του δαίμονα


Recommended Posts

SymphonyX13

Όνομα Συγγραφέα: SymphonyX13

Είδος:Sword and Sorcery
Βία: Ναι
Σεξ:Όχι
Αριθμός Λέξεων: 2510
Αυτοτελής:Ναι
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για το " Write-off Sword and Sorcery #87". Ευχαριστώ πολύ τον Ballerond για τον πρόλογο και την έμπνευση.
Αρχείο:Η καρδιά του δαίμονα.doc

 

 

 

                                                                              Η καρδιά του δαίμονα

 

 

     Η μπίρα μου είναι ζεστή, μοιάζει με κάτουρο άρρωστου γέροντα. Τα πόδια μου είναι μούσκεμα κι οι μπότες μου κολυμπάνε στην λάσπη. Η φασαρία του πανδοχείου με εμποδίζει να σκεφτώ καθαρά κι ο καιρός έξω ετοιμάζεται να ρίξει την οργή των Θεών. Τουλάχιστον, δεν κατάλαβε κανείς το λάφυρο που κρύβω στο σακάκι μου.

 

     Κανένα νέο ακόμα από το παλάτι. Όπου να ναι, πρέπει να βγει ο αγγελιοφόρος και να ανακυρήξει τον νικητή των Μονομαχιών. Πρώτη φορά τραβάει τόσο η τελική μάχη, τόσο πολύ που τα στοιχήματα ξεπέρασαν τα 100 χρυσά νομίσματα.

 

     Οι πόρτες του πανδοχείου ανοίγουν και μία σκιά απλώνεται στο έδαφος, υπό το χλωμό φως των πυρσών. Όλοι στρέφουν το βλέμμα τους κατά εκεί. Μία πελώρια φιγούρα, το κεφάλι του πρέπει να ακουμπάει στο ταβάνι, εμφανίζεται και κοιτάει απαξιωτικά τους πάντες. Κάθεται στο πρώτο τραπέζι που βρίσκει ελεύθερο και χτυπάει με δύναμη το χέρι του στο τραπέζι. Το σπαθί του φαίνεται μεγαλύτερο από την σερβιτόρα και η ασπίδα του γδαρμένη και χτυπημένη από εκατοντάδες τσεκούρια. Δεν φαίνεται να τον ξέρει κανείς, εγώ όμως νιώθω την καρδιά μου να τρέμει.Κάτι μου θυμίζει, κάτι φρικιαστικό...

 

     «Φέρε μου την καλύτερη σου μπίρα! Απόψε ο κόσμος αλλάζει και το φεγγάρι θα γίνει μάρτυρας της μεγαλύτερης αποκάλυψης της ιστορίας!»

 

     Η φωνή του στεντόρεια, δυνατή. Το γέλιο του θυμίζει βρυχηθμό δράκου. Με το δεξί του χέρι, βγάζει ένα χρυσό νόμισμα και το πετάει στον αέρα.

 

     «Τρέξτε γρήγορα...»

 

     Η φωνή του αγγελιοφόρου έξω από το πανδοχείο κάνει τους πάντες να γυρίσουν προς τα εκεί. Εγώ έχω το βλέμμα μου καρφωμένο στο νόμισμα που είναι ακόμα στον άερα.

 

     «... Ο πρίγκηπας Ιγκόριον... είναι νεκρός!»

 

     Το νόμισμα πέφτει στο τραπέζι κι η λάμψη του με τυφλώνει. Δεν είναι δικό μας. Δεν είναι από τα μέρη μας.Ο άνδρας χαμογελάει και ξεθηκαρώνει το σπαθί του. Αυτή είναι μια πρόκληση που απευθύνεται ξεκάθαρα σε εμένα, αφού το βλέμμα του με έχει βρει και έχει καρφωθεί πάνω μου, παρόλες τις σκιές που με τυλίγουν, εδώ στο πίσω μέρος του πανδοχείου, όπου βρίσκεται το τραπέζι που κάθομαι. Όταν κάνεις όμως μια τέτοια πρόκληση σε ένα τέτοιο μέρος, δεν ξέρεις ποιός άλλος μπορεί να την αποδεχθεί.

 

     Μια ομάδα αντρών που το παρουσιαστικό τους δείχνει ότι κάλιστα θα μπορούσε να υπάρχει μια αμοιβή για τα κεφάλια τους, σηκώνεται απότομα, τραβάνε σπαθιά και τσεκούρια και ορμάνε στον γιγαντόσωμο άντρα. Ατσάλι συναντά ατσάλι, συντρίβει ξύλινες ασπίδες και δαγκώνει σάρκα, ενώ ένας ματωμένος (αλλά τόσο όμορφος) χορός διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μου. Ο άντρας σηκώνεται, κλωτσά το τραπέζι που πέφτει πάνω σε έναν από αυτούς που του ορμάνε και τον κάνει να πέσει στο πάτωμα για να μην ξανασηκωθεί ποτέ, αφού το κεφάλι του ανοίγει στα δύο από ένα γρήγορο χτύπημα. Αποκρούει με την ασπίδα του μια τσεκουριά, απωθεί τον δεύτερο αντίπαλο και το σπαθί κατεβαίνει στο σημείο που ο λαιμός ενώνεται με τον αριστερό ώμο, με τόση δύναμη που η λάμα του βυθίζεται τελείως και δεν φαίνεται. Μετά τραβιέται, ένας αλυκός πίδακας ξεπετάγεται και ο άντρας πνίγεται στο ίδιο του το αίμα.

 

     Σκέφτομαι ότι αυτή είναι μια βουβή μάχη. Κανένας δεν φωνάζει κατάρες και απειλές, κανείς δεν μένει τραυματισμένος αρκετή ώρα, για να ουρλιάζει από τους πόνους ή να παρακαλεί τους θεούς να τον σώσουν. Το μόνο που ακούγεται είναι το αγκομαχητό των πολεμιστών και ο ήχος των όπλων όταν συγκρούονται ή σκίζουν σάρκα. Ένα χέρι που κρατάει ένα σπαθί που ήθελε να χωθεί στον γίγαντα, βρίσκεται να στριφογυρνάει στον αέρα σκορπώντας χοντρές σταγόνες αίματος και αυτός στον οποίο ανήκε, δέχεται ένα τρομακτικό χτύπημα. Το σπαθί διαλύει την ελαφριά αρματωσιά, συντρίβει τα πλευρά και σίγουρα φτάνει στην σπονδυλική στήλη και την σπάει, αφού ο άντρας πέφτει κάτω νεκρός και βλέπω το κορμί του γερμένο σε μια αφύσικη γωνία. Η μάχη τελειώνει τόσο γρήγορα όσο άρχισε, ο άντρας στέκεται αιματοβαμένος ανάμεσα στα πτώματα, με κοιτάζει χαμογελώντας και αρχίζει να έρχεται προς το μέρος μου. Τον παρατηρώ να πλησιάζει, πίνοντας μια ακόμη γουλιά από την μπίρα μου, που δείχνει να έχει ζεστάνει ακόμα πιο πολύ (σχεδόν κοχλάζει) αφύσικα γρήγορα, ενώ και τα πόδια μου μέσα στις μπότες μου έχουν στεγνώσει. Η λάσπη που τις καλύπτει έχει ξεραθεί και σπάει σε κομμάτια ενώ σηκώνομαι από την καρέκλα μου και στέκομαι απέναντι του. Με κοιτάει υποτιμητικά, τόσο σίγουρος για τον εαυτό του αφού έχει το διπλό μου σχεδόν μέγεθος (πόσο θόρυβο θα κάνει το σώμα του όταν θα πέφτει άψυχο στο πάτωμα.) Απλώνει το χέρι με την παλάμη ανοιχτή και μου κάνει ένα ανυπόμονο νεύμα με τα δάχτυλα.

 

     «Καλό θα ήταν να μου δώσεις ήσυχα το δαχτυλίδι.»

 

     Τον θυμάμαι τώρα. Ήταν εκεί την ώρα της Μύησης, όχι μπροστά, στην μέση του κύκλου μαζί με την Ιέρεια και τους βοηθούς της. Αλλά πιο πίσω, μια φιγούρα που παρόλο το μέγεθος της έμοιαζε να καλύπτεται από τις σκιές ή να είναι μια από αυτές. Η ματιά μου είχε εστιάσει πάνω του, ενώ ο πόνος συγκλόνιζε το κορμί μου, συνεχόμενα κύματα που απειλούσαν να με βυθίσουν σε μια σκοτεινή, ανήλιαγη θάλασσα. Είχε το ίδιο υποτιμητικό βλέμμα, που έχει και τώρα και έδειχνε να μην τον ενδιαφέρει καθόλου το τι γινόταν μπροστά του. Απλώς παρακολουθούσε ακόμα έναν φτωχοδιάβολο που βρισκόταν να αιμορραγεί για να πάρει σε αντάλαγμα ένα ψήγμα δύναμης, που θα τον βοηθούσε να εκτελέσει τις εντολές της Ιέρειας. Ακόμα ένα παιχνιδάκι στα χέρια της. Πόσο λάθος είχε κάνει. Πόσο λάθος είχαν κάνει όλοι τους. Ακόμα και αυτή δεν έδειχνε να είχε καταλάβει τι ακριβώς γινόταν. Τι ακριβώς είχε καλέσει.

 

     Βάζω το χέρι στο σακάκι μου και το ξαναβγάζω κρατώντας το λάφυρο μου. Το δαχτυλίδι του πρίγκηπα Ιγκόριον, το δαχτυλίδι του γιου του σφετεριστή, που πίστευε ότι ήμουν νεκρός εδώ και χρόνια. Ο άντρας απέναντι μου ξαφνιάζεται όταν βλέπει ότι το δαχτυλίδι δεν έχει αποχωριστεί ακόμα το δάχτυλό (υπέροχος ο ήχος που έκανε ενώ ξεριζωνόταν) που το φορούσε. Το κοιτάζω, δυο δράκοι τυλιγμένοι ο ένας με τον άλλο να δαγκώνουν ένα μεγάλο ρουμπίνι, που έχει γίνει ακόμα πιο κόκκινο από το αίμα που το έχει βάψει. Στεφανώνεται από το αυτοκρατορικό μονόγραμμα,που είναι γραμμένο στο δάχτυλο, ένα μονόγραμμα που έχω και εγώ στο δάχτυλο του γαντοφορεμένου δεξιού μου χεριού. Ένα τατουάζ που έχω από τα τρία μου χρόνια. Βγάζω το δαχτυλίδι πετώντας το δάχτυλο αδιάφορα και το φοράω.

 

     «Το δαχτυλίδι βρήκε τον νόμιμο κάτοχο του», απαντάω χαμογελώντας. Η έκφραση του άντρα σκληραίνει, το βλέμμα του άγριο, σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα. Με αρπάζει απότομα από τον λαιμό και αρχίζει να τον σφίγγει. Δεν έχει σκοπό να βάψει το σπαθί του και με το δικό μου αίμα. Θέλει να το κάνει με τα χέρια του.

 

     «Δεν έχω χρόνο για τα παιχνίδια σου ανθρωπάκι, όχι σήμερα. Ο κόσμος αλλάζει αυτήν την νύχτα...» ξεκινάει να λέει, αλλά η πρόταση του μένει ατελείωτη. Το πρόσωπο του χλωμιάζει, η λαβή του στο λαιμό μου χαλαρώνει και το σπαθί πέφτει από το χέρι του. Προσπαθεί να μιλήσει, αλλά μόνο άναρθροι ήχοι βγαίνουν από το στόμα του. Η φωνή του δεν θυμίζει τώρα βρυχηθμό δράκου, αλλά κλαψούρισμα φοβισμένου παιδιού. Το χέρι μου κινείται τόσο γρήγορα που ούτε καν το βλέπει. Χώνεται βαθιά μέσα στο στήθος του σπάζοντας τα κόκκαλα του θώρακα και πιάνει σφιχτά την καρδιά του (δείχνει μικρή για έναν άντρα αυτού του μεγέθους.)

 

     «Ο κόσμος δεν θα αλλάξει απόψε...» του απαντάω, «...θα τελειώσει.» Σφίγγω την γροθιά μου και την τραβάω απότομα έξω από το στήθος του. Ένας ήχος σαν να σκίζεται μουσκεμένο πανί ακούγεται και ο άντρας σωριάζεται βαριά στο πάτωμα τραντάζοντας το. Οι θαμώνες του πανδοχείου που έχουν παραμείνει μετά το τέλος της μάχης, σπάνε την παράλυση που τους έχει κυριεύσει και τρέχουν πανικόβλητοι σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο για να βγούν έξω. Μένω μόνος μου με μοναδική μου συντροφιά τα πτώματα που κοίτονται στο πάτωμα και το νέο μου λάφυρο, την καρδιά που έχω στο χέρι μου και ακόμα αναβλύζει αίμα(καταλαβαίνω τον τελευταίο της χτύπο μέσα στην παλάμη μου.)

 

     Βγαίνω έξω από το πανδοχείο και την βλέπω σχεδόν αμέσως. Είναι περιτριγυρισμένη από πολεμιστές που την συνοδεύουν, και φοράει έναν μακρύ μαύρο μανδύα με μια κουκούλα που καλύπτει το πρόσωπο της στις σκιές, αλλά δεν μπορεί να την κρύψει από το βλέμμα μου. Βγάζει την κουκούλα από το κεφάλι της και η έκπληξη στο πρόσωπο της είναι ολοφάνερη,ενώ προχωρώ προς το μέρος της.

 

«Ο Μπάρντουρ;» ρωτάει με ένα ελαφρό τρέμουλο στην φωνή. Τελικά πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα από ένας άντρας της φρουράς της. Σηκώνω το χέρι μου και της δείχνω την καρδιά που κρατάω. Αρχίζει να βγάζει καπνούς και μετά τυλίγεται στις φλόγες( όλα θα γίνουν τέφρα) ενώ την πετάω μπροστά στα πόδια της. Ακούω ξεκάθαρα έναν λυγμό να της ξεφεύγει, ενώ κάποιοι από τους πολεμιστές την κλείνουν ανάμεσα τους και αρχίζουν να απομακρύνονται γρήγορα, ενώ οι υπόλοιποι μου επιτίθενται. Δεν κάνω καμιά προσπάθεια να την προλάβω, ξέρω που πηγαίνει, έχω όλο τον χρόνο να ασχοληθώ μαζί τους. Πεθαίνουν γρήγορα, κορμιά που τσακίζονται(πόσο εύαλωτη που είναι η σάρκα) και κείτονται άψυχα, ενώ το αίμα τους σχηματίζει κόκκινα μονοπάτια στον λιθόστρωτο δρόμο.

 

     Παντού γύρω μου η πόλη βογγάει.Το σχέδιο της Ιέρειας αρχίζει να λειτουργεί σχεδόν ταυτόχρονα με την αναγγελία του θανάτου του πρίγκηπα Ιγκόριον. Ταραχές ξεσπάνε σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας, συμπλοκές ανάμεσα σε στασιαστές και στην βασιλική φρουρά και σύντομα το χάος κυριαρχεί. Προχωρώ ανενόχλητος και γίνομαι ένα με τις σκιές, κινούμαι σε σκοτεινά σοκάκια και διασχίζω την πόλη για να φτάσω στο ναό της Θεάς, εκεί που βρίσκεται περιμένοντας η Καρδιά του Δαίμονα. Αναρωτιέμαι πότε να χάθηκε η γνώση για το τι σημαίνει πραγματικά αυτή η ονομασία. Από πότε η Καρδιά ξεκίνησε να είναι απλά ένα τεράστιο ρουμπίνι, ένα σημάδι και σύμβολο της δύναμης της αυτοκρατορικής οικογένειας. Πότε οι άνθρωποι σταμάτησαν να γνωρίζουν τι κρύβει μέσα της;

 

     Ούτε εγώ γνώριζα. Το μόνο που ήξερα μεγαλώνοντας στην εξορία που με είχαν φυγαδεύσει από τα τέσσερα μου, ήταν ποιός πραγματικά ήμουν. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς αποφάσισα να πάρω πίσω (να καταστρέψω) ότι μου ανήκει. Δεν μπορείς εξάλλου να ελπίζεις σε πολλά όταν μεγαλώνεις στην ανέχεια, πολεμώντας να βρεις τα απαραίτητα για να περάσεις την μέρα. Ο πολεμιστής που με είχε σώσει και είχε φυτέψει μέσα μου τον σπόρο της εκδίκησης, μια μέρα δεν γύρισε. Ποτέ δεν έμαθα τι απέγινε.

 

     Έγινα κλέφτης, δολοφόνος, πάντα ελπίζοντας να βρω έναν δρόμο που θα με οδηγήσει στον στόχο μου. Κανένα φωτεινό μονοπάτι όμως δεν θα μπορούσε να το καταφέρει αυτό, μόνο μια υπόγεια, κρυφή διαδρομή, κρυμμένη στις επίμονες σκιές. Και τότε αυτή η διαδρομή με έφερε στην Ιέρεια και στην Μύηση.

 

     Τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο ναό είναι σπαρμένα με πτώματα αλλά η μάχη έχει ήδη τελειώσει ή έχει μεταφερθεί αλλού. Προσπερνάω τα πεσμένα κορμιά, οι μπότες μου πατάνε σε λιμνούλες που έχουν σχηματιστεί από το αίμα, ανοίγω σπρώχνοντας την μεγάλη δίφυλλη πόρτα και μπαίνω μέσα. Την βλέπω στο πίσω μέρος του ναού, στον μεγάλο βωμό, μπροστά από την Καρδιά. Οι πολεμιστές που την προστατεύουν, με βλέπουν και αυτοί. Μου επιτίθενται βγάζοντας πολεμικές ιαχές, φτύνωντας βρισιές και απειλές για ένα φριχτό θάνατο που με περιμένει. Κινούμαι ανάμεσα τους τόσο γρήγορα, που νομίζω ότι αυτοί κινούνται αργά, λες και το ποτάμι του χρόνου έχει επιβραδύνει τον ρυθμό του. Το στιλέτο μου χτυπάει καίρια σημεία, τη σφαγίτιδα φλέβα του λαιμού, μια κόγχη του ματιού, το ευάλωτο, απροστάτευτο σημείο, ανάμεσα στα πλευρά και κάτω από την αριστερή μασχάλη.

 

     Βλέπει τους προστάτες της να κείτονται νεκροί στα πόδια μου και σηκώνει το ραβδί της. Δεν προλαβαίνει όμως να κάνει οτιδήποτε και είμαι δίπλα της. Πιάνω απαλά με το χέρι μου το μαγουλό της λες και είναι το ζεστό άγγιγμα ενός εραστή. Η ζέστη γίνεται αφόρητη. Το δέρμα της αρχίζει να ξεφλουδίζει, να μαυρίζει κάτω από τα δάχτυλα μου και σύντομα είναι τυλιγμένη στις φλόγες. Αρχίζει να τρέχει ουρλιάζοντας, αλλά δεν πάει μακριά. Πέφτει κάτω, ένας φλεγόμενος σωρός που βγάζει καπνούς και στάχτες που αναδεύονται στον αέρα.

 

     Πλησιάζω την Καρδιά του Δαίμονα, σχεδόν αισθάνομαι την δύναμη που κλείνει μέσα της (ολόκληρος ξανά) να πάλλεται σε κύμματα. Την ακουμπάω χαΐδεύοντας απαλά την επιφάνεια της με τα δάχτυλα μου, τρέμοντας απο προσμονή. Είναι παντού λεία, χωρίς ούτε ένα ψεγάδι, εκτός από ένα μεγάλο βαθούλωμα, λες και λείπει ένα κομμάτι από εκείνο το σημείο. Ένα κομμάτι στο ίδιο ακριβώς μέγεθος με το ρουμπίνι που στολίζει το δαχτυλίδι που φοράω στο χέρι μου.

 

     Σφίγγω την γροθιά μου και ακουμπάω το δαχτυλίδι στο βαθούλωμα. Ταιριάζει τέλεια.Μια ανατριχίλα διαπερνάει το σώμα μου, αισθάνομαι κάθε τρίχα πάνω στο κορμί μου να ανασηκώνεται και το χέρι μου χώνεται απότομα μέσα στην Καρδιά μέχρι τον καρπό. Μια έξαψη με πλημμυρίζει, νιώθω το κορμί μου να καίγεται και ακουμπάω και το άλλο μου χέρι στο τεράστιο ρουμπίνι (καρδιά είναι, η καρδιά μου.) Και τα δύο χέρια έχουν χωθεί μέχρι τους αγκώνες, τα πόδια μου ακολουθούν, τα νιώθω να λυγίζουν. Το προσωπό μου χώνεται και αυτό μέσα. Κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά, υγρή φωτιά δείχνει να βρίσκεται ολόγυρα μου, κολυμπάω μέσα της. Είμαι ολόκληρος μέσα τώρα, εγώ και η Καρδιά έχουμε γίνει ένα. Είναι λες και βρίσκομαι μέσα σε μια πύρινη μήτρα περιμένοντας να ξαναγεννηθώ. Φέρνω τα χέρια μπροστά στο πρόσωπο μου, τα βλέπω να αλλάζουν, η σάρκα λιώνει, φωτιά την αντικαθιστά, μετά ξανασχηματίζεται, φωτιά και σάρκα ενωμένα σε μια νέα ύλη, που πεθαίνει και γεννιέται ασταμάτητα. Κλείνω τα μάτια μου και αγκαλιάζω τα γόνατα μου που έχουν κολλήσει στο στήθος μου.

 

     Ανοίγω τα μάτια μου και βρίσκω τον εαυτό μου ξαπλωμένο στο πάτωμα του ναού. Η Καρδιά έχει εξαφανιστεί. Κάνω την σκέψη ότι πρέπει να σηκωθώ και βρίσκομαι όρθιος πριν καν την τελειώσω. Κοιτάζω γύρω μου, όλα έχουν μια κόκκινη απόχρωση και νομίζω ότι η αίθουσα έχει μικρύνει. Καταλαβαίνω ότι κάνω λάθος, δεν έχει μικρύνει αυτή, εγώ έχω μεγαλώσει και μεγαλώνω με κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Πόσο μικρή που είναι η πόρτα. Κάνω ένα νεύμα με το κεφάλι και η πρόσοψη του ναού διαλύεται με θόρυβο. Αρχίζω να προχωρώ και παρατηρώ το κορμί μου. Κοιτάζω τα χέρια μου,τα δάχτυλα έχουν μακρύνει, γαμψά νύχια ξεφυτρώνουν από τις άκρες τους. Η εικόνα τους όμως δεν είναι σταθερή, τρεμοπαίζει, όπως όταν παρατηρείς κάτι μέσα από πυρωμένη ατμόσφαιρα.

 

     Βγαίνω έξω. Η νύχτα φωτίζεται από φωτιές που έχουν αρχίσει σε διάφορα σημεία της πόλης,

 

                                                                           απο άκρη σε άκρη θα καεί, δεν θα γλυτώσει τίποτα και κανένας

 

     ενώ ένα πλήθος είναι μαζεμένο έξω από τον ναό. Πολίτες,στρατιώτες,όλοι έχουν έρθει λες και κάτι τους έχει τραβήξει, όπως τραβάει τα έντομα ή φλόγα ενός κεριού

 

                                                έντομα είναι και σαν έντομα θα καούν

 

     και αρχίζουν να τρέχουν ουρλιάζοντας όταν με βλέπουν, λες και υπάρχει έστω και μια ελπίδα να γλυτώσουν. Κάνω ένα αδιάφορο νέυμα με το χέρι μου και μια θάλασσα φωτιάς τους τυλίγει. Τα πανικόβλητα ουρλιαχτά τους,τώρα γίνονται κραυγές πόνου.

 

                                                                           πόσο μελωδικά ακούγονται ενώ πεθαίνουν φλεγόμενοι

 

      Σηκώνω τα χέρια μου προς...

 

     ... τον ουρανό και αυτός δείχνει σαν να πήρε φωτιά, αφού χιλιάδες φλεγόμενες σφαίρες αρχίζουν να τον διατρέχουν. Πέφτουν παντού ολόγυρα στην πόλη,διαλύοντας κτίρια και κορμιά. Η πρωτεύουσα γεμίζει συντρίμια και κρατήρες που φλέγονται.Μέχρι και η ατμόσφαιρα δείχνει να καίγεται. Συγκεντρώνω όλη μου την δύναμη και τον καλώ και δεν περνάει πολύ ώρα που τον βλέπω στον ουρανό,ένα πυρακτωμένο σώμα μεγάλο σαν ήλιος. Όσο πάει και πλησιάζει,όσο πλησιάζει τόσο μεγαλώνει. Ένας φλεγόμενος άγγελος θανάτου. Η φωνή μου είναι στεντόρεια,δυνατή,σαν βρυχηθμός οργισμένου θεού...

 

                                                                         «ΤEΦΡΑ! ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΕΦΡΑ!»

 

                                                                                              «ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!»

 

                                                                                                                                                    SymphonyX13

                                                                                                                                                                Μάρτιος 2017

 

 

 

  • Like 7
Link to post
Share on other sites
Zaratoth

Ωραία ιστορία με μπόλικο αίμα και υπερφυσικό. Μου άρεσε πολύ πόσο διαφορετικά μονοπάτια ακολούθησες, σε σύγκριση με τη δική μου! Το μόνο "μεμπτό" σημείο που βρήκα είναι ότι κάπου χάθηκα με το συμπτυγμένο backstory του πρωταγωνιστή, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θέλει άπλωμα ή φταίει η κούρασή μου. Ευχαριστήθηκα σφαξίδι πάντως!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
jjohn

Δημήτρη  νομίζω  έβγαλες τον   Ντίσκο Βολάντε  που κρύβεις μέσα σου γι' αυτή την ιστορία. Πυρκαγιές, αίματα, καταστροφές γενικότερα της εκδιδόμενης γυναίκος συμβαίνει. Μεγάλα πράγματα γενικά και μάλλον πολύ μεγάλα για να  χωρέσουν  σε τόσες λίγες λεξούλες.  Λείπει   πληροφορία για τον ίδιο τον χαρακτήρα, για την ιέρεια κλπ...

 

Μου λείπει κιόλας ένα κίνητο για όλα αυτά. Δεν πείσθηκα για  αυτό που διάβασα. Θα έλεγα κιόλας ότι τα πάντα κυλάνε πολύ εύκολα για τον αφηγητή. Παρά το  άφθονο αιματάκι και την βία, δεν θα έλεγα ότι ένιωσα σε κάποιο σημείο άγχος για τον πρωταγωνιστή(και παρά τον ενεστώτα να προσθέσω).  Επίσης το  

τέλος του μπαρντούρ είναι μάλλον λίγο αντικλιμακτικό   βάσει των όσων προηγούνται...

 

 

Η γραφή είναι καλή, αν και αυτός ο ρημαδιασμένος ο ενεστώτας δεν μου κάθεται και πολύ καλά, αλλά  γι' αυτό βέβαια δεν φταις εσύ -γκουχ μπαλερόντιους* γκουχ- . Τις φράσεις με τις παρενθέσεις όμως να τις βγάλεις.  

 

Συνοψίζοντας,  ιστορία με προοπτικές αλλά  την προδίδει ο μικρός χρόνος συγγραφής της(2-3 μέρες αν δεν κάνω λάθος). Χρειάζεται λίγο επέκταση και   μάλλον να τονώσεις προς τα κάτω την βία,αλλά αυτό είναι προσωπικό  γούστο, μιας και δεν είμαι ο μεγαλύτερος οπαδός της δράσης!

 

Καλή σου επιτυχία!

 

* Αλήθεια ο Μπαλερόντιους γιατί τα καζάνια/λαζάνια  δεν τα έκανε σε πρώτο-πρόσωπο που τόόόόσο τμα τόόόόόσο πολύ  του αρέσει;  Κουίζ για δυνατούς λύτες...

Edited by jjohn
  • Like 4
Link to post
Share on other sites
Rhialto

Μπόλικη δράση και σχετικά καλές περιγραφές (με κάποιες εξαιρέσεις όπως "ατσάλι συναντά ατσάλι"). Δυστυχώς όμως δεν μου δόθηκε κάποιο κίνητρο να νοιαστώ για κάποιον από την ιστορία. Θα μπορούσα να το παραβλέψω αυτό αν υπήρχε κάτι το ιδιαίτερο στο οποίο να εστιάσω (π.χ κάποιο ενδιαφέρον στοιχείο που να σχετίζεται με την κοσμοπλασία ή κάποιο twist). Εφόσον είχες περιθώριο λέξεων θα μπορούσες ίσως να αναπτύξεις κάπως τον πρωταγωνιστή σου ή την ιέρεια...

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια και από μένα!

 

Να ξεκαθαρίσω ότι τα πρώτα σχόλια αφορούν στην εισαγωγή: πρώτο πρόσωπο και μάλιστα ενεστώτας μου φαίνεται περιοριστικό ως στα όρια της πρόκλησης, προκειμένου για ηρωική φαντασία. Επίσης το "σαν κάτουρο άρρωστου γέροντα" με κλώτσησε άσχημα. Καλά σαν κάτουρο. Όταν το συγκεκριμενοποιεί κάποιος τόσο πολύ είναι σαν να έχει σημείο αναφοράς. Σημείο σύγκρισης. Να έχει υπόψη του τι γεύση έχουν, θα το πω, διαφόρων ειδών κάτουρα.

 

Αυτά τα όμορφα.

Και πάμε παρακάτω.

Εφόσον είχαμε πρώτο πρόσωπο και ενεστώτα ήταν ολοφάνερα περιορισμένα τα πράγματα που μπορούσες να κάνεις. Χειρίστηκες το θέμα της μεταμόρφωσης, που είναι εσωτερική διαδικασία και ως εκ τούτου αφορά μονάχα ένα άτομο. Είναι μία εντελώς προσωπική περιπέτεια. Μου άρεσε η ατμόσφαιρα που έπλασες, το σφαξίδι το βρήκα ικανοποιητικό (αλλά θα προτιμούσα περισσότερες ματιές στην ιέρεια, στο παρελθόν του έκπτωτου δαίμονα, στην ίδια την πόλη ίσως που πρόκειται να καεί). Επίσης το κομμάτι της ίδιας της μεταμόρφωσης δεν ήταν άσχημο.

Αλλά κατά τη γνώμη μου, και εφόσον κάποιο περιθώρειο λέξεων το είχες ακόμη, θα ήταν ανάγκη να ξέρουμε περισσότερο τόσο για τον ήρωα όσο και για το χώρο, διότι τότε η αλλαγή του ήρωα και η καταστροφή του χώρου θα είχαν πιο έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο.

 

Αυτά από μένα, Δημήτρη μου.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καταρχάς να αναφερθώ κι εγώ στην εισαγωγή... απαράδεκτα πράγματα, ενεστώτας, πρώτο πρόσωπο, κάτουρα που βρωμάνε σαν γέροντες και γριές, ντροπή! Απορώ με τι μυαλό σας έβαλαν αυτήν την εισαγωγή.

 

Πάμε και στα της ιστορίας. Εμένα προσωπικά μου άρεσε η ιστορία αν και θα συμφωνήσω με τους παραπάνω, η σκιαγράφηση του κεντρικού χαρακτήρα έγινε λίγο επιφανειακά. Ειδικά η μάχη στο πανδοχείο ένιωσα ότι την μία κρατάει πολύ την άλλη τελείωσε απότομα. Η μεταμόρφωση μου άρεσε στο τέλος καθώς κι οι εναλλαγές στην αφήγηση (πώς σκεφτόταν, πώς έπραττε).

 

Στο σύνολο είναι μία ικανοποιητική προσπάθεια που χρειάζεται λίγο γυάλισμα για να μπορέσουν να δέσουν καλύτερα τα επιμέρους στοιχεία. Επίσης κι εσύ αγνόησες τελείως το κομμάτι με τους αγώνες και τους μονομάχους νομίζω.

 

Καλή επιτυχία ;)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Η ιστορία είχε αρκετά παραστατικό σφαξίδι. Είχε περιθώριο ανάπτυξης για τα κίνητρα των χαρακτήρων. Δεν ξέρω αν αυτό με τις παρενθέσεις το χρησιμοποίησες πειραματικά ή όχι, αλλά μάλλον δεν εξυπηρετεί ιδιαίτερα. Κατά τα άλλα η γραφή ήταν στρωτή και καλή.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Σας ευχαριστώ όλους πολύ για την ανάγνωση και για τα πολύτιμα σχόλια. Αν και πιστεύω ότι στέκεται και μόνη της σαν short story, θα συμφωνήσω ότι μπορούσε να πάρει ακόμα και άλλη ανάπτυξη. Τόσο τα πρόσωπα όσο (πολύ περισσότερο) τα γεγονότα που αναφέρονται και θα μπορούσαν να είναι η περίληψη κάτι πολύ μεγαλύτερου. Χαίρομαι που η γραφή και οι περιγραφές, σχολιάστηκαν ως καλές και στρωτές, όσο και για συγκεκριμένα σημεία όπως η μεταμόρφωση. Γιάννη,σίγουρα κάπου θα επιρεάστηκα από τον Disco, όσον αφορά το τέλος, αλλά θα τον αδικήσω αν δεν αναφέρω ότι αυτό το ποσοστό είναι πολύ μικρό. Από την μια ο ενεστώτας και από την άλλη η βασική ιδέα που μου ήρθε, οδήγησε σχεδόν αυτόματα σε αυτό το τέλος. Από την άλλη, εδώ και δεκαετίες φανατικός με τα jrpg, που κατα 99% το βασικό θέμα είναι ότι ο κόσμος κινδινεύει να καταστραφεί. όσο και να το κάνεις έχει ποτιστεί το dna μου! :) Και ειδικότερα για το τέλος-τέλος, ό αγαπημένος μου "κακός" ο Sephiroth, του Final Fantasy 7, αυτόν τον τρόπο ήθελε να χρησιμοποιήσει για να καταστρέψει τον πλανήτη! :)

Νικολή θα συμφωνήσω για το πόσο διαφορετικές είναι οι ιστορίες μας. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, τα write-off είναι τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Οι τετράμηνοι διαγωνισμοί είναι πολύ γενικοί με ένα θέμα που μπορεί να είναι ανοικτό σε άπειρες ερμηνείες. Συγκεκριμένος πρόλογος όμως,  όσο να είναι δίνει μια γενικότερη κατεύθυνση και όμως οδηγεί σε τόσο διαφορετικά μονοπάτια!

Χαράλαμπε, σίγουρα το ποιες εκφράσεις μας αρέσουν ή νομίζουμε ότι λειτουργούν, είναι σχετικό για τον καθένα, παίζουν ρόλο σίγουρα και τα γούστα του ή οι επιροές του. Η "Ατσάλι συναντά ατσάλι..." για μένα λειτουργεί και στην τελική... put the blame on Hammerfall... :)

 

 

Υ.Γ. Μπαλερόντιους, για άλλη μια φορά ευχαριστώ για την έμπνευση! :)

Edited by SymphonyX13
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Rhialto

 

 

Χαράλαμπε, σίγουρα το ποιες εκφράσεις μας αρέσουν ή νομίζουμε ότι λειτουργούν, είναι σχετικό για τον καθένα, παίζουν ρόλο σίγουρα και τα γούστα του ή οι επιρροές του. Η "Ατσάλι συναντά ατσάλι..." για μένα λειτουργεί και στην τελική... put the blame on Hammerfall...  :)

 

Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό. Φταίω και γω που δεν ξεκαθάρισα πως το εννοώ. Δεν με χάλασε η έκφραση αυτή επειδή την βρήκα cheesy ή λόγω γούστου. Απλά μου φάνηκε σαν αγγκλικανισμός. Αν έγραφες π.χ ατσάλι συγκρούεται με ατσάλι, θα ήταν πιο ελληνικό σαν έκφραση . Oh well διυλίζω τον κώνωπα υπερβολικά.  :p

 

Υ.Γ Αγαπάμε Hammerfall και JRPGS... 

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

 

 

 

Χαράλαμπε, σίγουρα το ποιες εκφράσεις μας αρέσουν ή νομίζουμε ότι λειτουργούν, είναι σχετικό για τον καθένα, παίζουν ρόλο σίγουρα και τα γούστα του ή οι επιρροές του. Η "Ατσάλι συναντά ατσάλι..." για μένα λειτουργεί και στην τελική... put the blame on Hammerfall...  :)

 

Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό. Φταίω και γω που δεν ξεκαθάρισα πως το εννοώ. Δεν με χάλασε η έκφραση αυτή επειδή την βρήκα cheesy ή λόγω γούστου. Απλά μου φάνηκε σαν αγγκλικανισμός. Αν έγραφες π.χ ατσάλι συγκρούεται με ατσάλι, θα ήταν πιο ελληνικό σαν έκφραση . Oh well διυλίζω τον κώνωπα υπερβολικά.  :p

 

Υ.Γ Αγαπάμε Hammerfall και JRPGS... 

 

 

Ναι, έχεις δίκιο ότι μοιάζει αγγλισμός και είναι πολύ φυσικό αν σκεφτείς από που το πήρα! :) Βλέπεις, αν εξαιρέσεις το απίστευτο "Τheories of Flight" των Fates Warning, που ακούω σε καθημερινή βάση εδώ και μήνες, τον τελευταίο καιρό άκουγα πολύ και το "Glory to the brave", όπως και το "Trancedence" των Crimson Glory. Ήταν τέλεια μουσική υπόκρουση για το γράψιμο, τόσο της "Καρδιάς..." όσο και της προηγούμενης ιστορίας μου, τα "Δάκρυα του δράκοντα". :)

 

Και κάτι σχετικά με τις φράσεις στις παρενθέσεις και με πλάγια γραμματοσειρά, που ξέχασα να αναφέρω προηγουμένως.

Oι συγκεκριμένες φράσεις λοιπόν, είναι σκέψεις της δαιμονικής υπόστασης που έχει καταλάβει τον ήρωα, και σιγά-σιγά μεγαλώνει την επιροή της πάνω του, έως ότου στο τέλος κυριαρχήσει πλήρως, όπως φαίνεται στην τελευταία παράγραφο.

 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Mournblade

Αααα, εμένα μου άρεσε ο Ενεστώτας και το πρώτο πρόσωπο, στην λογική πάντα ενός μικρού διηγήματος. Για έναν παράξενο λόγο μου καρφώθηκε ο Frank Miller στο μυαλό, και συγκεκριμένα το Sin City ως  στυλ αφήγησης, οπότε, όπως καταλαβαίνεις, την απόλαυσα την ιστορία σου! :)

Εντάξει, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, αλλά ο συνειρμός μάλλον έχει να κάνει με το γεγονός πως βρήκα το διήγημα πολύ καλό.

Δυνατές εικόνες, αίμα, bad ass καταστάσεις! Όμορφα πράγματα! :friends:  (Νομίζω πως άνετα θα συνοδεύονταν το κείμενο και με εικόνες,  σαν fantasy comic όπως ανέφερα πιο πάνω. Τέσπα).

Σίγουρα θα ήθελα κάποιες πληροφορίες παραπάνω, αλλά, ωχού, αποφάσισα απο εδώ και στο εξής να διαβάζω τις ιστορίες του Sff γι' αυτό που είναι, και όχι γι' αυτό που θα μπορούσε (ή θα ήθελα) να είναι. Δεν ξέρω αν έτσι θα σε βοηθήσω να εξελιχθείς φίλε μου Δημήτρη, μα το σίγουρο είναι πως δεν θα χολοσκάω να βρω ντε και καλά "γκρίζα" σημεία, και σίγουρα θα απολαμβάνω περισσότερο το κείμενο που έχω μπροστά μου. Επομένως: a job well done :good:

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Χαίρομαι πολύ Γρηγόρη που σου άρεσε η ιστορία και την ευχαριστήθηκες. Μου άρεσε η σκέψη σου ότι θα μπορούσε να συνοδεύεται από εικόνες, σαν fantasy comic. Εκτός από τα στοιχεία που αναφέρεις θα πρόσθετα και το σκοτεινό ύφος που έχει και μου φέρνει στο μυαλό τις δουλειές του Miller, το Sin City όχι τόσο από το κόμικ αφού έχω πολύ μικρή σχέση μαζί του, αλλά από την υπέροχη μεταφορά του στον κινηματογράφο, αλλά και τους 300, που ακόμα έχω όλα τα τεύχη, όταν είχαν κυκλοφορήσει στα ελληνικά από την ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ το 1999! :)

 

Και εμένα μου άρεσε ο ενεστώτας, ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδοκιμάσει στο παρελθόν και με ιντρίγκαρε να το δοκιμάσω!

 

Σε ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και το σχόλιο! :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ad Noctum

Και εγώ ένιωθα σαν να διάβαζα comic με τις τόσο ζωντανές περιγραφές των μαχών και της μεταμόρφωσης. Λάτρεψα τον ξεριζωμό της καρδιάς.

 

Οι παρενθέσεις δεν δούλεψαν, αν και κατάλαβα ότι εΐναι σαν σκέψεις του δαΐμονα, ίσως θέλουν κάποια αναδιαμόρφωση...

 

Γενικά μια splatter ιστορία, ακριβώς όπως μου αρέσουν. Εΰγε

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Αντώνη, χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η ιστορία και την ευχαριστήθηκες. Με χαροποίησε ακόμα που σου άρεσε η σκηνή που ανέφερες, αφού αν και για πολλούς είναι ίσως υπερβολική, για εμένα είναι μια καλή δυνατή, σκηνή, που ταιριάζει στο ύφος της ιστορίας, και είναι ίσως μια κατάληξη που ο περισότερος κόσμος δεν θα περίμενε για την αρχική σκηνή του ήρωα με τον τεράστιο τύπο. :)

Φίλος του τρόμου και των splater εδώ και δεκαετίες(Κορυφή για μένα το "Braindead" του Peter "Lord of the rings" Jackson. Αγαπημένα επίσης τα δύο πρώτα Evil Dead - λάτρεψα τις δύο σαιζόν του Ash vs Evil Dead! :)  ) μου αρέσει να γράφω αιματοβαμμένες σκηνές και μεταμορφώσεις. Αν θα σε ενδιέφερε να διαβάσεις κάποια ακόμα από τις ιστορίες μου, θα σου πρότεινα την "Τέλεια Νύχτα", την "Πάλι άργησες..." από τρόμου αλλά και δύο ακόμα sword and sorcery, τον "Κλέφτη και την μάγισσα" και το πολύ πρόσφατο , "Τά δάκρυα του δράκοντα".

 

Σε ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση και το σχόλιο! :)

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..