Jump to content

Recommended Posts

Γιώργος77

Όνομα Συγγραφέα: Γιώργος Αλυφαντής
Είδος: Επιστημονική Φαντασία
Βία: Όχι
Σεξ: Όχι
Αριθμός Λέξεων: 2635
Αυτοτελής; Ναι.
Σχόλια:  Η συμμετοχή στον 47ο Διαγωνισμό Διηγήματος Ε.Φ. με θέμα Εθισμοί.

Το Ξό_.doc

Το Ξό_.pdf

  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα Γιώργο!:)

Εντάξει, σε συνήθισα τώρα! Ξέρω το στυλ σου, που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με το δικό μου, επομένως ήξερα τι να περιμένω και δεν εξεπλάγην με την ιστορία σου. Τεχνικά, ήταν μια χαρά: στρωτή, βατή, διαβάζεται άνετα. Η ιδέα μπορεί να μην με ενθουσίασε, αλλά μου κράτησε το ενδιαφέρον. Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που διάλεξες να εισάγεις την πληροφορία: τα παλιά φιλμ ήταν μια όμορφη ιδέα. 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Απίθανη η ιδέα σου και 100% στα πλαίσια του διαγωνισμού. Την δίνεις εξαιρετικά και με πολλή αληθοφάνεια. Αν και είναι ωραία γραμμένο, κάποιες στιγμές ξεφεύγει με εκφράσεις τύπου «τα είχαν κάνει όλα πουτάνα» και «πήραν τ’ αρχίδια τους». Προσωπικά θα προτιμούσα να λείπουν. Αν θέλεις βρισιές, δεν έχω αντίρρηση, βάλε κάτι λιγότερο λαϊκό (σαν το σύσκατος!). Δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω (διορθώστε με) ότι στις επαναλήψεις λέξεων χρησιμοποιούμε (χρησιμοποιούσαμε;) παύλα (π.χ καλά-καλά) και έχεις μερικές. Πολύ ζωντανό κείμενο, απλό, λιτό, ευχάριστο. Μου άρεσε που έκλεισες, στην αρχή, το ματάκι στον Lovecraft αλλά δεν μας έδωσες μια Κθουλου-ιστορία. Κάπως, ίσως, να έπρεπε να μας δώσεις μια μικρή εξήγηση για το πώς είχε διατηρηθεί (και εξακολουθούσε να διατηρείται) το Ξο χωρίς να αλλοιώνεται, θαμμένο ή  στα χέρια των εμπόρων του (ειδικά αφού είχε παραπλήσιο με το ανθρώπινο DNA), αλλά αυτό δεν είναι πολύ σημαντικό.    

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Το Ξο!!! (σε ευχαριστώ που το γράφεις έτσι, ώστε δεν πήγε ποτέ το μυαλό μου ώσπου μπήκα για να το διαβάσω :) )

είναι η μονη ιστορία που δεν σχολιάζω στα καπάκια από την ανάγνωσή της

και είναι κατά την γνώμη  μου η πιο αμφιλεγόμενη ιστορία του διαγωνισμού...

με τόσο σουρεαλισμό, αλίμονό της αν δεν ήτανε

και οκ, δεν ξέρω τι να σχολιάσω, κυρίως δηλαδή δεν ξέρω αν πρέπει να σχολιάσω...

κάτι τέτοια τα διαβάζεις, τα χαίρεσαι και τα "τετριμμένα" τα προσπερνάς κανονικά, δεν ασχολείσαι...

τι θα γίνει τώρα; θα παραβώ τον κανόνα (μου) μάλλον...

Λοιπόν πέρασα πάρα πολύ ωραία μαζί της, το ευχαριστήθηκα, πώς το λένε;

ξέχασα για όση ώρα διάβαζα (και μετά μην σου πω..) την λογική μου σκέψη... άρα ό,τι κι αν διαβάσεις από εδώ και πέρα μην το πάρεις και τις μετρητοίς, πρόκειται για λόγια ανθρώπου που δεν ξέρει να μετράει :p 

το πρώτο που θα σου πω με πόνο ψυχής είναι πως δεν είμαι σίγουρη για το εφ κομμάτι.. αν δηλαδή την διάβαζα και μου έλεγαν τι διάβασες; θα έλεγα φάντασυ... μεχρι και εσάνς τρόμου είχε... ψάχνω για την εφ και βρίσκω τι; μία ανακάλυψη.. και μία ανάλυση dna.. οk! τώρα που το σκέφτομαι, για σκέψου, τα ανθρωπάκια να ήταν εξωγήινοι.. σύμφωνα με έναν ορισμό για την εφ για τον οποίο ενημερώθηκα μόλις πρόσφατα θα ήσουν πιο μέσα... γιατί σου λέει αν μιλάς για διάστημα και εξωγήινους τότε είσαι εντός εφ πλαισίου... σε άλλη περίπτωση δεν είσαι καν συγγραφεάς... (ουπς... μην δίνεις σημασία. δώσε σε μένα (προσφέρομαι) το ακαταλόγιστο...)

από την άλλη όμως βρίσκω και μια δυστοπία... και πείθομαι απόλυτα για αυτήν αμέσως μόλις διαβάζω ότι η Εσπρέσσο κυκλοφορεί ακόμα εν έτει 2026!! (για να μην μιλήσω για τα κοτλέ παντελόνια.. :p )

όσον αφορά το θέμα τώρα, ναι, είσαι εκατό τις εκατό εκεί, μάλιστα με έναν ολοκαίνουριο και 'αληθοφανή' εθισμό που εσύ δημιούργησες!... μονοσύλλαβο και τόσο δυνατό που θα τον θυμάμαι για πολύ καιρό... μην σου πω ότι θα τον καταγράψω στην συνείδησή μου και ως υπαρκτό :D τι να λέμε; πείστηκα.

αρχίζω και χάνομαι στα βιώματα του ήρωα λοιπόν αρχής γενομένης από τα ταινιάκια, γελάω με την αναφορά - θαλάσσιο τέρας, σοκάρομαι με τον σκύλο, εντάξει και λιγάκι με τον βοσκό :p σκέφτομαι και εγώ πριν τον ήρωα για τον Μακρή, πως είναι ντοκιμαντερίστας... αναρωτιέμαι γιατί όλοι εκείνοι οι ειδικοί κάνουν καλλιτεχνική κριτική και δεν κάνουν και αυτοί την ίδια σκέψη... ειδικά η τύπισσα που ήταν στον τομέα της κορυφή και αν δεν κάνω λάθος από εκείνη ήξερε και ο ήρωας-κάποτε φοιτητής της- για αυτή του την κύρια ιδιότητα, ίσως και μόνη...

εντάξει σαφώς και αναρωτιέμαι για τον τρόπο που το ξο διατηρήθηκε αναλλοίωτο έναν αιώνα αλλά αυτό πραγματικά θα το προσπεράσω όπως θα ήθελα να κάνω και με όλα τα άλλα, ας μην τα ισοπεδώσουμε και όλα :) 

και τελικά έρχεται η ώρα που συνειδητοποιώ ότι έχω μια θολούρα σχετικά με το αν διαβάζω πρωτοπρόσωπη αφήγηση ή τριτοπρόσωπη... λες και έχω πιει ξο ένα πράγμα... μοιάζει σαν η τριτοπρόσωπη, που ισχύει, να έχει καταπιεί την πρωτοπρόσωπη! τόσο μέσα στον ήρωα... ή μάλλον αυτός μέσα της.. στοιχειωμένος ο αφηγητής σου από τον ήρωα... τόσο καλογραμμένο ήταν, έτσι το εισέπραξα, και το θαύμασα αυτό το πράγμα! Επίσης, ήταν και υπέροχα χτισμένο, το σκεφτόμουν κάθε λίγο και λιγάκι ειδικά πλησιάζοντας προς το τέλος.

Τέλος, το τέλος, έργο τέχνης, καδράρισε με τον καλύτερο τρόπο όλη την αφήγηση!

Αν ισχύει ότι αυτό είναι το στυλ σου που θα ισχύει λογικά, κρατώ αστερίσκο και για άλλες αναγνώσεις, αυτό είναι σίγουρο. :)

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό αλλά κυρίως, καλή έμπνευση, γενικότερα, να μην ξεμείνουμε τουλάχιστον από αυτό το..... ξω.

 

υ.γ. οι μπάζες ανά την Βαλκανική όλα τα λεκ.... :D 

 

 

 

 

  • Like 2
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ωραία πρόζα ως συνήθως. Γράψιμο, στυλ, διάλογοι, χιούμορ. Η ατάκα με το ουγγρικό έπος, έπος. Μου άρεσε η ροή πληροφορίας όσον αφορά το ξο, ξεμπερδεύεις γρήγορα. Το φλασμπάκ με ξένισε λίγο, αλλά όταν άρχισαν οι ταινίες αποζημιώθηκα. Το έδωσες ωραία.

Καλή η ιδέα με το ξό, συμπαθητική κι η δομή, ωστόσο στην πράξη η ιστορία είναι μια απλή εξιστόρηση του τι συνέβη. Κι η ιδέα δεν είναι αρκετά πρωτότυπη για να σηκώσει το βάρος ολόκληρης ιστορίας, χωρίς χαρακτήρες και πλοκή.

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Αγαπητέ Γιώργο, πάντα χαίρομαι όταν διαβάζω ιστορία σου γιατί ξέρω ΑΚΡΙΒΩΣ τι θα δω και θα είναι πέρα για πέρα αυθεντικό. Είσαι από τους συγγραφείς που αν βγάλεις βιβλίο (δεν ξέρω αν έχεις ήδη βγάλει) θα το αγοράσω χωρίς 2η σκέψη γιατί ξέρω ακριβώς τι θα δω. Κι αυτό είναι τεράστιο προτέρημα.

Στα του διηγήματος: Η γραφή σου στο γνωστό στυλ. Ανάλαφρη, βαριά, παντογνώστης αφηγητής που ξέρεις όμως να τον χειρίζεσαι, εκφράσεις που δε σε νοιάζει (και καλά κάνεις) αν θα ταιριάξουν ή όχι, γενικά προσωπικό ύφος που ξεχωρίζει από χιλιόμετρα. Αυτό και μόνο είναι ικανό να ανεβάσει την ιστορία σου πολλά επίπεδα.
 

Είσαι εντός θέματος σίγουρα αλλά είσαι, πιστεύω, εκτός είδους. Δεν είναι τόσο ΕΦ αυτό που έγραψες, όσο Fantasy με λίγη δυστοπία. Δε με χάλασε ιδιαίτερα αλλά στα πλαίσια του διαγωνισμού, όσο να ναι, ξεφεύγει λίγο.
Μου άρεσε πολύ η εικόνα της Αθήνας με το Ξο, σε κάποια σημεία της αφήγησης με τις ταινίες του Μακρή σκόνταψα λίγο αλλά με αποζημίωσε πολύ το τέλος.

Ήταν ταιριαστό, έκλεισε όπως ακριβώς ήθελα, χωρίς παραπάνω επεξηγήσεις και χωρίς κάποια βαρύγδουπη δήλωση του ήρωα.
Πολύ έξυπνη η ιδέα με τα ταινιάκια καθώς και το πώς περιέγραψες τις λήψεις που έκανε ο Μακρής.
Σίγουρα μία από τις καλύτερες σου ιστορίες.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Άλλη μια ωραία ιστορία, στο ύφος που μας έχεις συνηθίσει (και σε γ’ πρόσωπο, που μπορείς και το χειρίζεσαι εξίσου καλά πιστεύω, αν και δίνει πολύ παρόμοια αίσθηση με το πρώτο πρόσωπο). Γενικά πέρασα πολύ καλά με το διήγημά σου, μου άρεσε το πώς κυλούσε και οι χαρακτήρες σου και η πλοκή και το σάι-φάι στοιχείο που δεν είσαι σίγουρος (πάλι) αν είναι σάι-φάι ή φάντασυ, γενικά απόλαυσα.

Spoiler

Για κάποιον λόγο με τον τίτλο μου είχαν κολλήσει τα ξωτικά πριν το διαβάσω, αλλά ξεχάστηκα και μ’ έπιασε η ανατροπή. Ωραία ιδέα κι εκτέλεση οι ταινίες μικρού μήκους. Μόνο πρόβλημα εντοπίζω στο φινάλε, που μου φάνηκε κάπως ουρανοκατέβατο.

Η τελευταία παράγραφος υπονοεί ότι ο προπάππους του ήταν κάποιος που είχε βρει στο παρελθόν το Ξό, πιθανώς κι ο βοσκός που εμφανίζεται στο πεντάλεπτο φιλμάκι, κάτι που προκαλεί ερωτηματικά: δεν τον είχε αναγνωρίσει από την ταινία; Αν τον είχε, τότε γιατί να ψάχνει στους ορειβατικούς συλλόγους για πληροφορίες, όταν θα έπρεπε να ξεκινήσει από το σπίτι του το πατρικό; Αλλά ακόμη και να μην ήταν, γιατί δεν είχε πάει νωρίτερα στο πατρικό του και αποφάσισε να μπει κατευθείαν σε τόσα έξοδα ενώ η λύση ήταν δίπλα του; Ίσως να ήθελες την αμφισημία και το μυστήριο, αλλά εμένα μου φαίνεται περισσότερο σαν λάθος, σαν ιδέα της τελευταίας στιγμής που δεν έδεσε με τα προηγούμενα. Η εναλλακτική θα ήταν να μην έχεις τέλος, που θα ήταν χειρότερο, αλλά ήθελα να το προοικονομούσες πιο σωστά (γιατί το σημείο με «τα νανάκια σε αστείες πόζες» αφενός δεν είναι σαφές –και τα νανάκια με παραπέμπουν στο βρεφικό νάνι– αφετέρου μοιάζει σαν σφήνα εκ των υστέρων, δεν δένει με τα υπόλοιπα) και να μην υπήρχαν αντιφάσεις.

Πάντως η weird αισθητική και η πλοκή-ατμόσφαιρα που πάνε προς τον τρόμο μου έδωσαν ένα φρέσκο αποτέλεσμα, στο στυλ που μας έχεις συνηθίσει και γενικά απολαμβάνω.

Από τις καλύτερες ιστορίες του διαγωνισμού, καλή σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

θα το χαρακτήριζα κείμενο με πολλές αντιξοότητες. μικρά ανθρωπάκια που μοιάζουν με ξωτικά. επίθεση από το διάστημα που καταλήγει σε διαστημόπλοια που έχουν καταρριφθεί. μυστήριο γύρω από έναν κινηματογραφιστή. ένα νέο ναρκωτικό που έρχεται από το διάστημα. όλα αυτά συνδυάζονται μια περιγραφή γλαφυρή, που δεν ταιριάζει στην κεντρική ιδέα.

στην τέχνη ο συνδυασμός των αντιθέτων είναι το ζητούμενο, μόνο που όταν συγκεντρώνονται πολλές αντιξοότητες  το αποτέλεσμα είναι φτωχό. καλή επιτυχία

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου με αυτή την ιστορία είναι ότι δεν την πίστεψα ούτε στιγμή. Το θέμα πολύ τολμηρό συγγραφικά, η γραφή αποστασιωποιημένη, δεν με διεκόλυνε να πλησιάσω.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
alinana

Νίκο, @John Ernst (ο Στάινμπεκ είναι και δικός μου αγαπημένος συγγραφέας) Καλησπέρα!

δεδομένου ότι οι συγγραφείς δεν  μπορείτε να σχολιάσετε τις δικές σας ιστορίες, θα πάρω την πρωτοβουλία να κάνω μια επισήμανση για το σχόλιό σου εδώ, και απολογούμαι προς πάσα κατεύθυνση αναλαμβάνοντας και την ευθύνη αν έχω αντιληφθεί κάτι λανθασμένα (ελπίζω όχι) γιατί είναι κρίμα να μείνουμε με μια εντύπωση που, όπως πιστεύω, είναι σημαντικά εσφαλμένη. για το κείμενο δηλαδή και το διαγωνιστικό κομμάτι :) 

Στο Ξο δεν γίνεται καμία αναφορά σε εξωγήινους, διάστημα και διαστημόπλοια! Κοίταξέ το, αν θέλεις, πάλι...

Γίνεται αναφορά απλώς σε "πλοία" που μετακινούνταν πιθανώς με ρυμούλκηση, που δεν διαθέτουν καμία τεχνολογία(δεν έχουν πιλοτήριο, κινητήρες κτλ) και εντός των οποίων μάλιστα υπάρχουν τοιχογραφίες παρόμοιες με προϊστορίκές σπηλαιογραφίες... για τα δε ξωτικά (νάνους, ανθρωπάκια whatever) λέγεται πως εικάζεται ότι ζούσαν πολύ καλά κρυμμένα από τους ανθρώπους... σκέψου κάτι σαν τους καλικάτζαρους πχ που ο μύθος λέει ότι ζούνε μέσα/κάτω από τη γη (μας).

το να μην είναι επαρκείς οι εξηγήσεις για την προέλευσή τους (νομίζω είναι) είναι κάτι που θα μπορούσε κάποιος να το υποστηρίξει, αλλά ότι η προέλευσή τους, τόσο αυτών όσο και του Ξο, είναι το διάστημα, είναι ένα συμπέρασμα στο οποίο οδηγήθηκες ή από κάποια ανακρίβεια του κειμένου ή από κάποια δική σου απροσεξία...

για αυτό σου λέω, αν θέλεις, ρίξ΄ του μία ματιά ακόμη :) 

 

υ.γ. αν κανω λάθος, πες/πείτε μου...

επιπλέον, τώρα μόλις βλέπω ότι υπάρχει ένας ακόμα λόγος που έπρεπε να σχολιάσω, επειδή στο δικό μου σχόλιο έχω πει "σκέψου Να ήταν εξωγήινοι..."  υποθετικά δηλαδή. ελπίζω αυτή η δική μου αναφορά να μην έχει να κάνει :( 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα Γιώργο,

Άμεση γλώσσα που με έκανε να αποδεχτώ ως φυσικές πληροφορίες έξω από το πραγματικό χωρίς κανένα δισταγμό. Η δυστοπία ήταν ενδιαφέρουσα, θα ήθελα να μάθω περισσότερα σε καθημερινό επίπεδο (γιατί τη γενική εικόνα την έδωσες μια χαρά). Το σκηνικό με το σκηνοθέτη και τα φιλμάκια μου άρεσε ιδιαίτερα ως προς το πώς έλαβε γνώση ο ήρωας. Ευρηματικό και ρεαλιστικό μαζί. Μερικά ‘αλλά’:
-Το σκηνικό δεν είναι καθαρόαιμο ΕΦ, λόγω των ‘ξωτικών’  που παραπέμπουν σε Φάνταζυ. Τυπικό/ τεχνικό ίσως αυτό, αν είχες επιλέξει κάτι άλλο (λ.χ. εξωγήινους;) να απέφευγες αυτό το θεματάκι.
-Δίνεις την εικόνα ότι η ανθρωπότητα προσπερνά μια ανακάλυψη με απίστευτες προεκτάσεις (ύπαρξη ξωτικών/ εξωγήινων/ οτιδήποτε) σαν να μην τρέχει κάστανο (όλοι νοιάζονται μόνο για το αίμα;;)
-Το παρακάτω με μπέρδεψε αρκετά:
Με δυσκολία συγκρατήθηκε να μην ρουφήξει λίγο το αίμα από κάποιο κουφάρι, να δει πώς ήταν. Ντρεπόταν τους δασκάλους του. Ο Χατζησταυρής δεν ντρεπόταν κανέναν, ήπιε στη ζούλα το αίμα των νεκρών και κατέληξε στο νοσοκομείο από την έκσταση και τη μαστούρα.
Νόμιζα ότι τα ξωτικά δεν είχαν ανακαλυφθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Εδώ παραδέχεσαι ότι όχι μόνο ήξεραν πως υπήρχαν αλλά ήξεραν επιπλέον τι κάνει το αίμα τους (όχι μόνο αυτός που πες ότι θα μπορούσε να το ξέρει από τον παππού του αλλά και ο φίλος του;)

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα
22 hours ago, Man_from_Earth said:


Με δυσκολία συγκρατήθηκε να μην ρουφήξει λίγο το αίμα από κάποιο κουφάρι, να δει πώς ήταν. Ντρεπόταν τους δασκάλους του. Ο Χατζησταυρής δεν ντρεπόταν κανέναν, ήπιε στη ζούλα το αίμα των νεκρών και κατέληξε στο νοσοκομείο από την έκσταση και τη μαστούρα.
Νόμιζα ότι τα ξωτικά δεν είχαν ανακαλυφθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Εδώ παραδέχεσαι ότι όχι μόνο ήξεραν πως υπήρχαν αλλά ήξεραν επιπλέον τι κάνει το αίμα τους (όχι μόνο αυτός που πες ότι θα μπορούσε να το ξέρει από τον παππού του αλλά και ο φίλος του;)

Καλή επιτυχία!

Όχι, ήξεραν από το ταινιάκι όπως κατάλαβα. Όπου γίνεται ακριβώς αυτό: γλύφει, σκύλος και βοσκός, το αίμα ξωτικού.

 

Και τα δικά μου σχόλια:

Τι να πω, φίλε Γιώργο. Ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη όταν το διάβασα. Ρεαλιστικό, τόσο -όσο. Διάλογοι καλοί, τα πρόσωπα στο σωστό τους χώρο και χρόνο, με ισορροπημένους αφηγηματικούς ρυθμούς. Το δικό μου αλλά περιορίζεται στο ότι, το μόνο που ήθελε τελικά ο ήρωας (και διακινδύνευσε τη σωματική του ακεραιότητα και πιθανώς τη ζωή του στην παλιογειτονιά) ήταν να δει, άντε να πάρει (που δεν το πήρε) το πορτρέτο του παππού του; Γιατί ακριβώς;

Το πόσο μου άρεσε ότι το τοξικομανείς είναι ένας ανορθόγραφος αναγραμματισμός του ξωτικομανείς, δεν λέγεται....

Πολύ τολμηρό θέμα πάντως. Αλλά ανταποκρίνεσαι. Το απόλαυσα, πραγματικά.

Καλή σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Γιώργο,

Ομολογώ ότι οι ιστορίες σου   μου αρέσουν αρκετά. Ο 'μόρτικος' τρόπος γραφής που χρησιμοποιείς σφίζει  από ζωντάνια. Αυτή εδώ όμως δε με κέρδισε όσο θα ήθελα. Θα έλεγα ότι   ενώ η πρώτη ενότητα κυμαίνεται στα υψηλά στάνταρ που μας έχεις συνηθίσει το δεύτερο κομμάτι(που αποτελεί και το μεγαλύτερο μέρος) είναι πώς να το πω κοινότυπο, δηλαδή το έχουμε ξανδιαβάσει(αν και το εύρημα με τις παλιές ταινίες μου άρεσε), και από εσένα ειδικά  δεν περιμένω να διαβάσω κοινότυπα πράγματα, αν με πιάνεις, φυσικά. Μου άρεσε πολύ η τελευταία αποκάλυψη πάντως.

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Γιώργο καλησπέρα,

Η πρώτη μου επαφή με κείμενό σου ήταν στο 15ο FFL το οποίο έψαχνα για να ξεθάψω το διήγημα που είχες ονομάσει “Πρεζόνι”.

Spoiler

Μόνο με τους περίεργους έκανα παρέα, τους απομονωμένους και τα φρικιά. Και με σένα, ρε μαλάκα Μάνθο. Τότε που γρατζούναγες την κιθάρα του παππού σου κι ήθελες να φτιάξουμε χέβι μέταλ συγκρότημα. Και μ' είχες βάλει ντράμερ, να βαράω τις κατσαρόλες της μάνας σου.

Γράφεις πολύ καλά ρε Γιώργο. Μου αρέσει το ύφος σου, το χιούμορ σου, ο ισοπεδωτικός τρόπος που παρουσιάζεις τα πράγματα - μου θυμίζεις πως θα ήθελα να γράφω εγώ κάποιες φορές. Όταν πετυχαίνει αυτό που θες να πεις οι εικόνες σου είναι αφοπλιστικά αληθινές και οι προτάσεις σου κουβαλάνε μία ειρωνεία θαυμαστή στις πλάτες τους

Spoiler

Οι πανεπιστημιακοί ενθουσιάστηκαν. Άλλος χαρακτήριζε τον Μακρή πρώτο Έλληνα σουρεαλιστή, κάποιος άλλος πρωτοπόρο της επιστημονικής φαντασίας, ένας τρίτος τον είπε παράφρονα, μα ενδιαφέροντα καλλιτέχνη. Όλοι συμφώνησαν ότι ήταν ένας παραγνωρισμένος μάγος των ειδικών εφέ, μπροστά, πολύ μπροστά από την εποχή του. Για αυτές τις σύντομες ταινίες θα γράφονταν πολλά άρθρα σε περιοδικά, επιστημονικά και μη. Θα κερδίζονταν υποτροφίες, θα φτιάχνονταν καριέρες.

Λες με λίγα λόγια τόσα πολλά για την υποκρισία του χώρου των πανεπιστημιακών και των “κριτικών” τέχνης.

Θα γράψω πάλι δοκίμιο. Σταματάω εδώ

Ήσουν πολύ καλός. Με δυσκόλεψε λίγο το premise της ιστορίας σου και τα “Ξα” σε επίπεδο αληθοφάνειας αλλά ήταν όλα τόσο σουρεάλ και τόσο κυνικά που δεν με πείραξε δα και ιδιαίτερα.

Ευχαριστώ και καλή επιτυχία.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Γιώργο.
 

Spoiler

 

Γιέι, επιτέλους έγραψες τρίτο πρόσωπο! Και το έκανες ΤΟΣΟ καλά, άτιμε. Η ιδέα με τα φιλμάκια ήταν φανταστική, η γραφή και το στυλ ακριβώς ό,τι έχω μάθει να περιμένω από σένα και μπορεί θεματολογικά να μην έφτασε το εξαιρετικό (κατ' εμέ) "Πρεζόνι" σου, αλλά ήταν πάααααρα πολύ καλό.

Αρχικά, το παραδέχομαι, σκέφτηκα ότι είναι εκτός είδους. Μετά, βέβαια, σκέφτηκα ότι κι η αρχαιολογία επιστήμη είναι και, άρα, γιατί όχι; Ας πούμε ότι πατάει πολύ ελαφρά στο είδος.

Η ιδέα με τα φιλμάκια ήταν καταπληκτική, όπως και η περιγραφή τους που μας έδωσες. Μου θύμισε λίγο από Experimental Film (το βιβλίο της Gemma Files, όχι το είδος), λίγο από Ασήμι που Ουρλιάζει (του Κάουα) και, γενικά, μου άρεσε πάρα πολύ.

Δεν έχω να πω κάτι αρνητικό πέρα από το ζήτημα του είδους, το οποίο, όμως, ξέρω καλά πόσο λίγο σε ενδιαφέρει και, επομένως, δεν θα σταθώ σ' αυτό. Θα σου πω ότι έγραψες μια από τις πιο καλές σου ιστορίες και σημείωσε μία ακόμη που θα αγοράσει αμέσως το βιβλίο σου, αν εκδόσεις κάποια στιγμή.

 

Μπράβο σου και καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Καλησπέρα Γιώργο,

Γενικώς δεν έχω κάτι περισσότερο να προσθέσω σε σχέση με τους από πάνω. Ήταν καλή η ιδέα με τα φιλμ και η ανακάλυψη του πορτραίτου στο τέλος κάνει τον αναγνώστη να σκέφτεται και να κάνει υποθέσεις. Βέβαια, αναρωτιέσαι και άλλα πράματα, όπως πχ. πώς στο καλό είναι αρκετό το αίμα μερικών ξωτικών (ακόμα κι αν είναι πολλά) για τόσες χώρες, γιατί ένα αρχαιολογικό εύρημα (ή και εξωγήινο? η εν πάση περιπτώση σπάνιο) δεν πάει σε κανένα μουσείο, ή εργαστήριο για έρευνα και δίνεται απλά για κατανάλωση? Επίσης, είναι η πρώτη φορά που κάποιος βρήκε κάτι τέτοιο σε τόσες εκατοντάδες χρόνια? Και μετά στα καπάκια βρέθηκαν και χιλιάδες άλλα πεθαμένα ξωτικά - λίγο convenient. Επίσης είναι εθιστικό και άρα θα έπρεπε να μπει στην ίδια κατηγορία με τα ναρκωτικά επί τόπου - δεν έχει σημασία που δεν έχει κάποια φανερή παρενέργεια (που αυτό δεν είναι και απόλυτα σίγουρο μιας και είναι καινούριο ακόμα), ο εθισμός ΕΙΝΑΙ παρενέργεια και μάλιστα αρκετά σοβαρή ώστε να γίνει παράνομο, οι θρησκευόμενοι να το μισούνε με μανία κτλ.

Γενικώς πάντως, κύλησε ευχάριστα και ήταν μια αξιοπρεπής ιστορία.

Καλή επιτυχία και καλή συνέχεια!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Να με βάλεις κι εμένα στη λίστα με την elgalla. Πάντα απολαμβάνω να διαβάζω τις ιστορίες σου. Έχεις αυτό το ταλέντο πως ό,τι σουρεαλιστικό/παλαβό/παράδοξο/κτλκτλ στοιχείο βάζεις στην ιστορία σου, το κάνεις να φαίνεται απόλυτα λογικό. (Μα ξωτικά σε ιστορία ΕΦ! -ναι). Ο λόγος σου· σίγουρος, σαρκαστικός, ακριβής, όπως ταιριάζει στα θέματα που επιλέγεις. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Η ιστορία είναι αρκετά καλογραμμένη και επίσης ρέει πολύ εύκολα. Αναμφίβολα όμως το πιο θετικό στοιχείο της είναι η κεντρική ιδέα. Προσωπικά θεωρώ την ιδέα σου ίσως την πιο πρωτότυπη του διαγωνισμού. Αρνητικά στοιχεία δεν βρήκα και ούτε θα σταθώ σε λεπτομέρειες. Θα σου πρότεινα στο μέλλον να αναπτύξεις περισσότερο την ιστορία.

 

Spoiler

Plot: Α

Setting: Β+

Language: Β

Characters: Β+

Overall sci-fi rating: Β+

 

Καλή επιτυχία!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Ηθικό δίδαγμα: καλός ο σουρεαλισμός σε μια ιστορία, αλλά

On 9/2/2018 at 10:49 AM, John Ernst said:

 

στην τέχνη ο συνδυασμός των αντιθέτων είναι το ζητούμενο, μόνο που όταν συγκεντρώνονται πολλές αντιξοότητες  το αποτέλεσμα είναι φτωχό.

θέλει ιδιαίτερη συγγραφική ικανότητα για να τον χειρίζεσαι. Πρέπει να μάθω να ελέγχω τη γραφή μου, πόσες καφρίλες μπορεί να χωρέσουν σε ένα μικρό διήγημα;;;

 

Σας ευχαριστώ όλους για τις πολύτιμες κριτικές σας.

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..