Jump to content
Sign in to follow this  
Myyst

Η εποχή της λογικής

Recommended Posts

Myyst

Ένα διήγημα που είχα ξεκινήσει να γράφω για τον 47ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας με θέμα τους εθισμούς. Η ιστορία χάθηκε για αρκετό καιρό στις μαύρες τρύπες του μέλλοντος ή του μυαλού μου, αλλά, τελικά, γράφτηκε και σας την παραδίδω προς ανάγνωση και κρίση.

 

Η εποχή της λογικής

«Είναι εδώ.»

«…εδώ! Εδώ; Σηκωθείτε γελοία κοπρόσκυλα. Εξαφανιστείτε από μπροστά μου. Τι περιμένετε;»

«Συγκεντρώσου, Καρήν, άσε με να σε συνεφέρω· πρέπει να σταθείς στα πόδια σου.»

«Το πουκάμισό μου, πού είναι το πουκάμισό μου…»

«Τι θα κάνουμε;»

«…ω εσύ λοιπόν το κρατάς, έλα ‘δώ ατιμούλι να σου δώσω ένα φιλάκι, ω μη…»

«Γιατί ήρθε, Καρήν;»

«…λίγο κρασί, λίγο γλυκό κόκκινο κρασί, μα ποιος έχει κρύψει το κρασί…»

«Αν ήθελε να μας συλλάβει, στο σαλόνι σου θα βρισκόταν η πολιτοφυλακή, δε θα βρισκόταν εκείνος, έτσι είναι, δεν είναι έτσι;»

«…ω το κρασί· αγάπη μου· το κρασί.»

«Αν προτεινόσουν για Δικτάτορας, το Συμβούλιο θα το δεχόταν, το Συμβούλιο θα καλωσόριζε μάλιστα το τέλος της τρέλας αυτής. Κι ο λαός θα το δεχόταν. Σε λατρεύουν.»

«Όχι, έχω τελειώσει μ’ αυτά.»

«Μπορείς να τον σταματήσεις, Καρήν. Μπορείς να σταματήσεις τις διώξεις, τις δολοφονίες δημοκρατών, καλών δημοκρατών.»

«Και μετά, τι; Περισσότερο αίμα; Έχω τελειώσει μ’ αυτά.»

«Καρήν, έχει τρελαθεί, δεν είναι ο άνθρωπος που γνωρίζαμε κι εκτιμούσαμε κι αγαπούσαμε.»

«Εσύ, A.I. της συμφοράς δώσε εντολή να στρώσουν το δαμασκί τραπεζομάντηλο στην τραπεζαρία κι ενημέρωσε πως θα δειπνίσω με εκλεκτή συντροφιά. Να σερβιριστούν τα καλύτερα πιάτα. Και φιλέτα καπνιστού λευκόρυγχου, γαρνιρισμένα με αιώνιο πολτό, εμ, επαναστατικό πολτό. Οπωσδήποτε φιλέτα καπνιστού λευκόρυγχου, γαρνιρισμένα με επαναστατικό πολτό για τον φίλο μου. Κι ένα μπουκάλι ηδύποτου Σανισιώ, σοδειάς ’49.

«Δεν είναι άνθρωπος πια, Καρήν· είναι μηχανή.»

«Και τι θα μου κάνει αυτός ο άθλιος. Οι λέξεις μου ήταν που γκρέμισαν το Παλιό Καθεστώς. Οι λόγοι μου που ξεσήκωσαν τα πλήθη ήταν η ανάσα της πολύτιμής του Επανάστασης. Τι θ’ απογίνει η Επανάστασή του χωρίς εμένα; Η Επανάσταση είμαι εγώ.»

«Χωρίς εμάς, θα χάσει την πλειοψηφία του στο Συμβούλιο. Θα επικρατήσει χάος. Οι Αιώνιοι θα βρουν ευκαιρία να ξεμυτίσουν από τις τρύπες τους, σαν τα φίδια μετά την καταιγίδα, δε μπορεί να μην το βλέπει.»

«Οι άνθρωποι μ’ αγαπούν. Οι άνθρωποι θα μ’ ακούσουν.»

«Οι άνθρωποι έχουν χαθεί στους δαιδάλους αυτού του λαβυρίνθου.»

«Σκατά και κατάρα στους ανθρώπους!»

«Έχουμε την επιλογή να πολεμήσουμε.»

«Έχω κουραστεί να πολεμάω. Το Συμβούλιο δε θ’ αντέξει έναν εσωτερικό πόλεμο. Θα είναι το τέλος όλων όσων πολεμήσαμε.»

«Έχω τρία άρθρα έτοιμα να διακινηθούν στο δίκτυο κι άλλα τρία για τον εσωτερικό κύκλο.»

Η Καρήν γυρνά το σκαλιστό πόμολο της επάργυρης πόρτας. Ανασαίνει βαθιά.

«Αν αποτύχω, να μ’ εγκαταλείψεις. Σκασμός. Είσαι ο μοναδικός… το μοναδικό ον για το οποίο το τέρας αυτό διατηρεί ακόμη κάποια ανθρώπινα αισθήματα. Αν αποτύχω, σώσε τον εαυτό σου.»

«Όχι.»

Μ’ ένα αγανακτισμένο μουγκρητό η Καρήν ανοίγει την πόρτα.

LIBERTÉ,
ÉGALITÉ,
FRATERNITÉ
OU LA MORT

Το γλυκό, υπόχρωμο φως των κρυστάλλινων φωτιών τυλίγει τις λέξεις της σημαίας στον τοίχο κι η θέρμη τους τα χέρια της που αγκαλιάζουν τον μικρόσωμο άντρα με το αυστηρό παρουσιαστικό.

«Αγαπημένε μου, κόπιασε στο τραπέζι μου, όπου πάντοτε είσαι ευπρόσδεκτος, αναπαύσου λίγο από τις άπειρες έννοιες της Δημοκρατίας μας.»

«Σ’ ευχαριστώ, αλλά η Δημοκρατία μας δε μπορεί να με περιμένει ν’ αναπαυτώ πλέον.»

«Φίλε μου, τουλάχιστον λίγο από αυτό το ψητό ή, έστω, ένα φιλέτο καπνιστού λευκόρυγχου, γαρνιρισμένου με επαναστατικό πολτό.»

«Δεν πεινώ.»

«Ω λίγο κρασί τότε. Δες· πίνω κι εγώ από το ίδιο μπουκάλι. Σανισιώ του ’49. Μαγευτικό ρουμπινί. Ονειρεμένη χρονιά το ’49 για τους αμπελώνες της Νέας Βουργουνδίας.»

«Πάντοτε είχες μια ροπή στην πολυτελή ζωή, Καρήν.»

«Κι εσύ μια ροπή στον ασκητισμό.»

«Λένε πως χρησιμοποίησες τη θέση σου για να πλουτίσεις. Εγώ δε μπορώ να το πιστέψω αυτό.»

«Έχω δεχτεί κάποια δωράκια. Απλές προσφορές εκτίμησης των προσπαθειών μου για τον λαό, δεν το αρνούμαι. Τι έπρεπε να κάνω; Ο άνθρωπος έχει μόνο μια ζωή πια, δε μπορεί να την αφήνει να περνά.»

«Ο μόνος λόγος της ύπαρξής μου είναι να υπηρετήσω τους ανθρώπους.»

«Κι έχεις τον απόλυτο σεβασμό μου για αυτό, αλλά εγώ δε μπορώ, ποτέ δε μπορούσα, αλλά δε θα ήμουν αυτή που είμαι χωρίς αυτές τις μικρές προσωπικές πινελιές στον μεγάλο πίνακα της Επανάστασης που μαζί ζωγραφίσαμε, θυμάσαι; Τις κρυφές μας συναντήσεις, τα σαμποτάζ, τον φόβο, τις διακηρύξεις, τους ανθρώπους να ξεσηκώνονται, μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο να ζητάει μια ζωή καλύτερη, μια ελεύθερη, δημοκρατική ζωή για όλες και όλους, ω τους πύρινους λόγους, την Πτώση από τον Ουρανό. Η Επανάσταση μου οφείλει λίγο κρασί.»

«Η Επανάσταση δεν οφείλει τίποτε σε κανέναν. Ήρθε για  να υπηρετήσει τον λαό. Κι εμείς ήρθαμε για να υπηρετήσουμε την Επανάσταση με τη λογική μας σκέψη. Είμαστε όντα του Νέου Διαφωτισμού που θα σώσει τον λόγο από την τυραννία του λόγου. Το μεγάλο μας έργο κρέμεται από μια κλωστή. Δεν έχουμε δικαίωμα να συνηθίζουμε στην έκλυτη ζωή, ενώ έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε δικαίωμα να παραχωρήσουμε σπιθαμή από εμάς στο Παλιό Καθεστώς της καταπίεσης και του φόβου.»

«Η Δημοκρατία θα πεθάνει μαζί μου.»

«Η Δημοκρατία είναι μεγαλύτερη από τον κάθε άνθρωπο.»

«Η Δημοκρατία πηγάζει από τον κάθε άνθρωπο.»

«Μέχρι ο άνθρωπος να χάσει την επαφή με τον άνθρωπο.»

«Γιατί ήρθες;»

«Σε θεωρούσα φίλη μου.»

«Οι μάρτυρές μου έχουν ακούσει τα λόγια σου.»

«Δεν είπα τίποτε.»

«Εις το επανειδήν αγαπημένε μου φίλε, σύντροφε...»

«Αντίο.»

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Δεν κατάλαβα τίποτα.

Δε φοβάμαι τίποτα.

Είμαι ελεύθερος.

(Μου άρεσε πάντως. Μη ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω).

Edited by Ballerond
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Η μαγιά για κάτι καλό υπάρχει, αλλά θα χαρακτήριζα το διήγημα χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Δυσνόητο ως προς το ποιός μιλάει, αρκούντως ενδιαφέροντα όμως αυτά που λένε. Απ' οτι καταλαβαίνω πρόκειται για προσχέδιο διηγήματος και όχι αυτούσιο διήγημα. (τουλάχιστον έτσι είναι τα δικά μου προσχέδια πριν στρωθώ να γράψω). Με λίγα λόγια, θέλει δουλειά ακόμη, άπλωμα και εμπλουτισμό. Άσε που δεν έπιασα τη σύνδεση με το θέμα των εθισμών.

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Με μία δεύτερη ανάγνωση νομίζω ότι έχω καταλάβει το 80 τοις εκατό αυτού που γράφεις. Ο εθισμός είναι προφανής και έχει να κάνει με την εξουσία. Οι διάλογοι σου είναι πετυχημένοι για εμένα και Μπορείς πάνω σε αυτό να αναπτύξεις μία καλή ιστορία

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Μου φαίνεται περισσότερο σα κείμενο για θεατρικό από το οποίο έχεις αφαιρέσει οιαδήποτε φράση που θα μπορούσε να μας προσανατολίσει μέσα στο σκηνικό παρά σα διήγημα. 

Επειδή εσύ ξέρεις μέσα στο μυαλό σου που βρίσκονται οι χαρακτήρες δε σημαίνει ότι το γνωρίζουμε και εμείς Μύστη μου! Θα μπορούσαν να είναι μέσα σε ένα μεγαλόπρεπο σαλόνι, στο πάρκο, στο κενό του διαστήματος, ή θα μπορούσαν και να είναι σκεπτόμενα μικρόβια που επιπλέουν μέσα στο ζελέ που έχω στο ψυγείο από πέρσι την άνοιξη.

Σίγουρα θα υπάρχει αυτό το είδος που πας να γράψεις εδώ κάπου (μόνο διάλογοι για κείμενο) και σίγουρα κάποιος θα το έχει κάνει καλά. Αλλά ρε συ είναι τρομερά απαιτητικό αυτό που προσπαθείς να κάνεις και δε νομίζω ότι το υπηρέτησες σωστά. Κρίμα γιατί ψυχανεμίζομαι ότι η ιστορία πίσω από τους διαλόγους και οι χαρακτήρες σου έχουν ενδιαφέρον.

Κάνε ένα πείραμα: ανέβασε το ξανά αλλά με φυσιολογική μορφή. Μπες στον κόπο να το σκηνοθετήσεις λίγο και ανέβασε το. Ύστερα να συζητήσουμε τι πρέπει να αλλάξει και τι διαφορετικό πρέπει να πουν οι χαρακτήρες σου ώστε να δίνεις το απαραίτητο context στον αναγνώστη και να κατανοήσει το κείμενο.

Ακόμα και στα μινιμάλ θέατρα, Μύστ, υπάρχει κάποιο σκηνικό. Ακόμα και στους μονολόγους.

Να το πω;

Θα το πω.

Ντροπή, Στέφανε :glare:

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Πρώτη φορά διαβάζω θεατρικό έργο στο σάιτ. Δυσκολεύτηκα να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται, θα έπρεπε να υπάρχει μια εκτενέστερη περιγραφή της κατάστασης. Νομίζω ότι είναι μια προβολή της γαλλικής επανάστασης του 1789 στο μέλλον, με μηχανικά όντα και τεχνητές νοημοσύνες. Πολιτική επιστημονική φαντασία λοιπόν. Καθόλου άσχημη σύλληψη, μα της άξιζε περισσότερη επεξεργασία. Τα πάθη και τα ελαττώματα των πρωταγωνιστών είναι κατανοητά, αλλά έχω πάρα πολλές ιστορίες για τον κόσμο μέσα στον οποίο κινούνται και δρουν. Έχω την αίσθηση ότι διαβάζω κάποιο τμήμα της μέσης ενός πολύ μεγαλύτερου έργου.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..