Jump to content
Ballerond

Η βροχή σου

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης
Είδος: Τρόμος / θρίλερ
Βία; Ελάχιστη
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3831
Αυτοτελής; ΝΑι
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 48ο διαγωνισμό διηγήματος Τρόμου με θέμα «Εξορία» . Αναμένω τα πολύτιμα σχόλιά σας ;)


 

Η βροχή σου.doc

Η βροχή σου.pdf

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Γιάννη, :)

Λοιπόν, αυτή ηταν μια συμπαθητική δραματική ιστορία. Τρόμος σιγουρα δεν ήταν, όμως ειχε αξιόλογες συναισθηματικες στιγμές, οπως στο σημείο που αγκαλιάζονται και φιλιουνται στη βροχη 

Spoiler

πριν το χαλασεις λιγο, με το bloody rain touch, αν και κατάλαβα τον λογο που το έκανες

Η αρχη του διηγήματος, σ εκεινο το σημειο με την επιστροφη απο τη δουλεια, δεν μου αρεσε. Για εναν περιεργο λογο, βρηκα περιττή τη σκηνη. Υπάρχουν αρκετουτσικα σημεία που η γραφη κλωτσαει

Spoiler

 Οπως το "οι μαζες αερα εκτοξεύτηκαν απο τα τύμπανα " ή το "κομμάτι απο κοκκινοψαρο ... σαν απομεινάρια απο ναυάγιο"

Κατα τ αλλά σε βρισκω πολυ βελτιωμενο στις εικόνες και στην περιγραφη των λεπτομερειων.  Χρησιμοποιησες καποιες δυνατες αναφορες. Το σοβαρότερο πρόβλημα ειναι η χρήση του θέματος. Που ειναι η εξορία; Μην μου πεις ο θανατος ειναι η εξορία. Γιατι δεν ειναι εξορία το μερος που πανε ολοι. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros

Γειά σου φίλε, Γιάννη.

Τελειώνοντας την ιστορία σου, έμεινα με μερικές απορίες. Οι κυριότερες ήταν κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί «τρόμου», ή που ακριβώς εντοπίζεται το θέμα του διαγωνισμού «Εξορία». Ωστόσο, όπως έχουμε συζητήσει χιλιάδες φορές, αυτά τα ερωτήματα μπορεί και να οφείλονται σε μια κακή ανάγνωση εκ μέρους μου.

Αυτό που με έκανε να αναρωτηθώ για το είδος της ιστορίας σου είναι πως δεν με τρόμαξε, ή, για να το θέσω ακόμα καλύτερα, δεν με έκανε να νοιαστώ για τον Άγη. Ναι είχε κάποια στοιχεία που θεωρούνται «τρόμου», αλλά ήταν αχνά σε σχέση με τα υπόλοιπα βιώματα του Άγη. Καταλαβαίνω πως θες οι ιστορίες σου να είναι βιωματικές μέσα από τα μάτια του εκάστοτε πρωταγωνιστή, αλλά - κατά την προσωπική μου άποψη πάντα - για να γίνει αυτό θες το κατάλληλο σκηνικό.

Όσο για το θέμα «Εξορία», αν και καταλαβαίνω πως ο Άγης προσπαθεί να δραπετεύσει, ή να επιστρέψει, δεν μου γίνεται ξεκάθαρο πως πρόκειται για ένα συγκεκριμένο – ξεχωριστό -  μέρος που στάλθηκε εκεί από κάποιον ή κάποια κατάσταση. Εξόριστος γίνεσαι γιατί κάτι έπραξες, πίστεψες, ή υποστήριξες κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους.

Τέλος, ήθελα να σου πω πως έχεις μια μελαγχολία – που πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια της κατάθλιψης – σχεδόν σε όλες τις ιστορίες σου. Η γραφή σου έχει ταλέντο και προοπτικές και κάθε φορά γίνεσαι όλο και καλύτερος. Αλλά η σιγουριά πως με αυτό το «στυλ» αρέσεις στον αναγνώστη δεν είναι πάντοτε καλή για σένα, ως συγγραφέα - προς θεού, δεν εννοώ πως "πουλάς μούρη". Πρέπει να πειραματιστείς και σε άλλα στυλ.  Θα ήθελα στο μέλλον να διαβάσω μια ιστορία σου με ένα «χαρούμενο» πρωταγωνιστή.

Καλή επιτυχία σου εύχομαι!

Edited by Christos.Antonaros
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Θα έλεγα ότι η ιστορία σου στα πλαίσια του διαγωνισμού, ούτε περισσεύει, ούτε υπολείπεται κάπου. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε και επειδή οι λεπτομέρειες κερδίζουν τις εντυπώσεις θα έλεγα ότι είναι μια άρτια ιστορία, που τη διάβασα προσεκτικά και δεν εντόπισα κάπου κάποιο λάθος. Μπράβο σου. 

στην ουσία του πράγματος ανοίγει εδώ ένα ζήτημα. θα ξεκινήσω με το σχόλια των @Mournblade και @Christos.Antonaros όπου λίγο ή πολύ θέτουν περιορισμό στον τρόμο, καθώς η ιστορία σου αναφέρεται στο θάνατο, σε κάτι που ζούμε καθημερινά, κάτι που όλοι θα βιώσουμε. και θέτω το ερώτημα, πόσο τρόμος είναι πχ το να σε κυνηγάει ένας καρχαρίας (γεγονός που πιστεύω δε θα μου συμβεί ποτέ), ενώ δεν είναι τρόμος το να βρεθώ σε έναν κόσμο που δεν έχει γυρισμό, μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα; Κατά αυτή την έννοια θεωρώ ότι είσαι μέσα και στην κατηγορία και στο θέμα

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Άρα το θα σε βρω στον παράδεισο είναι ταινία τρόμου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst
52 minutes ago, Mournblade said:

Άρα το θα σε βρω στον παράδεισο είναι ταινία τρόμου.

υπάρχει δυσκολία στο να τρομάξει κάποιος με το θάνατο, ιδίως όταν πρόκειται από παθολογικά αίτια. επίσης, είναι δύσκολο να δημιουργηθεί τρόμος γύρω από το χρόνο που περνάει και τη φθορά που αυτός φέρνει. για μένα αυτά τα ζητήματα είναι μια πρόκληση. στο παραπάνω κείμενο είδα μια οπτική που μου άρεσε, δε λέω, όμως, ότι με ικανοποίησε 100%

Edited by John Ernst
γραμματικά λάθη
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Μιλώντας κατ' αρχάς για μια ιστορία την οποία βρήκα αρκετά καλογραμμένη, για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας, το πρόβλημα έγκειται στην έμφαση στο δράμα (βασικά, στην απουσία του τρόμου) και τη ''εύκολη'' λύση στη χρήση του θέματος. Δεν είναι κακό να είναι μια ιστορία συναισθηματική, ίσα ίσα. Όλους μας συγκινούν τέτοιες ιστορίες. Εμένα, πρώτον απ' όλους, εξού και η αναφορα στο Θα σε βρώ στον παράδεισο, μια από τις αξιομνημόνευτες ταινίες. Απλώς, ανήκουν στο section Άλλες Ιστορίες. Δεν είναι θέμα πρόκλησης, δεν είναι θέμα αποτυχίας του συγγραφέος να τη φέρει εις πέρας. Είναι θέμα πως ενώ κληθήκαμε να γράψουμε τρόμο, διαβάζουμε δράμα.Έχει συμβεί και κατά το παρελθόν, νομίζω, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Καταλαβαίνω πως ο John γούσταρε να γράψει κάτι που θα έδινε βαρύτητα στους χαρακτήρες, επιχειρώντας να εγείρει στον αναγνώστη συναισθήματα λύπης και μελαγχολίας, μα δεν μπορώ να μην τονίσω το γεγονός πως αυτή του η επιλογή είχε τις εκπτώσεις του στην ιστορία, και εν γένει στο ίδιο το είδος που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Ένα είδος που βασίζεται σε γερά, ξεκάθαρα θεμέλια: στο αρχέγονο ένστικτο του φόβου και της επιβίωσης. Στα αρνητικά συναισθήματα της φρίκης και της απελπισίας, που θα έπρεπε να μεταδίδει στον ίδιο τον αναγνώστη. Και για να μην μακρυγορώ, μπορείς φυσικά να διανθίσεις μια ιστορία τρόμου με δραματικά στοιχεία, (όπως πχ συνέβη στο Silent Hill 2, αν το γνωρίζεις) αλλά η έμφαση που πρέπει να δώσεις, οφείλει να στέκεται πιστή στο πρώτο σκέλος, κι όχι το αντίθετο. Οφείλει να ενισχύει τα ζοφερά στοιχεία του τρόμου (ειδικά σε τόσο μικρό χώρο, μόλις 3850 λέξεις στη διάθεση σου) και να δίνει στον αναγνώστη αυτό που επιζητά, ένα διήγημα που θα τον κάνει να νιώσει άβολα έστω, και όχι το αντίθετο, μια ιστορία που θα τον μελαγχολήσει. 

Επίσης, ήθελα να συμπληρώσω, η εξορία, έστω και μεταφορικά μιλώντας, οφείλει να είναι μια ποινή. Ακόμη κι αν η πλοκή υπαινίσσεται πως ο θάνατος οδηγεί όλους, τον καθένα από εμάς, σε κάποιου είδους ξεχωριστής απομάκρυνσης και εξορίας, το τέλος του διηγήματος έρχεται σε σύγκρουση με αυτή τη θεώρηση. Το θέμα, θεωρώ, δεν δουλεύτηκε όσο θα έπρεπε. 

Anyway, αυτή δεν παύει να είναι η άποψη μου, κάτι που σημαίνει πως δεν είναι απαραίτητα σωστή. Απλώς, πιστεύω, θα πρέπει να είμαστε περισσότερο πιστοί στο λογοτεχνικό είδος που εκπροσωπούμε. 

Edited by Mournblade

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Αρχικά, παιδιά, να σας ευχαριστήσω που, αν και συζητάτε, παραμένετε στο ζητούμενο, δηλαδή το διήγημα του Γιάννη. Είναι εύκολο τέτοιες συζητήσεις να ξεφύγουν κι εσείς μένετε πολύ όμορφα και πολιτισμένα στο θέμα, μπράβο σας.

Το διήγημα το έχω διαβάσει, αλλά δεν θα το σχολιάσω ακόμα, θα γράψω τις σκέψεις μου προς το τέλος, όπως πάντα. Ήθελα απλώς να πω ότι έχετε κι οι δύο μεγάλο μερίδιο δίκιου, κατά τη γνώμη μου. Ναι, ο θάνατος και η απώλεια είναι πολύ τρομακτικές καταστάσεις, ο Νίκος έχει δίκιο. Ναι, είναι πιο τρομακτικές καταστάσεις από μαγικά χταπόδια, βουρδούλακες, διαβόλια και τριβόλια. Μας τρομάζουν βαθιά τα πράγματα που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή, την ύπαρξη, την ανθρωπιά μας. Από την άλλη, κι ο Γρηγόρης έχει δίκιο στο ότι κάθε θεματική χρειάζεται κατάλληλο χειρισμό για να ταιριάξει σε ένα συγκεκριμένο είδος. Και ναι, π.χ. το "Θα σε Δω στον Παράδεισο", δεν είναι τρόμου, αλλά το "Limbo" είναι. Και τα δύο αυτά έχουν θεματικές συναφείς με την ιστορία του Γιάννη, αλλά ο διαφορετικός χειρισμός έχει δώσει σε κάθε περίπτωση διαφορετικό αποτέλεσμα.

Edited by elgalla
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Με προβλημάτισες.

Μου αρέσει η γραφή σου, έχεις μερικές από τις πιο καλές σου φράσεις εδώ (π.χ. εκεί με τις πικρές κουβέντες), το κείμενο ρέει χωρίς ιδιαίτερους λόξυγκες. Κάπου με κούρασαν, βέβαια, οι πολλές αναφορές στη βροχή, ιδίως στους διαλόγους, που τους έκανε κάπως τσίζι ελληνιστί. Επικροτώ την προσπάθειά σου να δώσεις βάρος στο συναίσθημα, αλλά κάπου ξεπέρασες εδώ το όριο για εμένα, το αισθάνθηκα σχεδόν εκβιαστικό και δεν με άφησε να το διασκεδάσω. Ίσως μια νότα κυνισμού ή κάποια προβλήματα στη σχέση του ζεύγους να έδιναν μια πιο ρεαλιστική και λιγότερη εξιδανικευμένη εκδοχή.

Spoiler

Ωραία η ιδέα σου να δεις τον θάνατο ως εξορία, αν και οριακά εντός θέματος (και στο τέλος-τέλος η εξορία του ενός δεν εμποδίζει το σμίξιμό τους). Το διήγημα είναι περισσότερο μια κατάσταση, που σιγά σιγά αποκαλύπτεται στον αναγνώστη, και τον στόχο του για μένα τον καταφέρνει. Ίσως θα ήθελα να έχει έναν πιο φιλόδοξο στόχο, διαφορετικό ξετύλιγμα της πλοκής ή κάποια πρωτοτυπία που να δώσει μεγαλύτερη φρεσκάδα στην ιδέα (η ανατροπή με τη γριά λειτουργεί περισσότερο ως κερασάκι στην τούρτα κι εκεί βλέπω και δυνατότητες για να το κάνεις και πιο τρόμου αν θέλεις) . Ίσως να είναι πιο ενδιαφέρουσα επιλογή να επιμείνεις στην οπτική γωνία της Νίκης, γιατί εκείνη είναι που βιώνει τον τρόμο του χαμού του άλλου (ο οποίος btw φαίνεται να συμβαίνει ένα τέταρτο αφότου είχε στείλει το μήνυμα κι ο Άγης δεν είχε απαντήσει -κάτι ύποπτο, σύμφωνα με τη Νίκη-, κάτι που μπερδεύει σκηνοθετικά, όπως το γράφεις με τον κρότο) κι αργούμε να δούμε την οπτική της.

Τέλος, για το αιώνιο ζήτημα (ΠΑΛΙ ΦΑΝΤΑΣΥ ΡΕ ΓΙΑΝΝΗ; :p) δεν ξέρω για το είδος. Θα μπορούσα να φτιάξω τόπικ «Τι είναι και τι δεν είναι τρόμος; Υπότιτλος: Εμπορικότητα vs Πχοιότητα» αλλά ελπίζω να μεριμνήσουν άλλοι γι’ αυτό. Αν το είχα γράψει εγώ θα το θεωρούσα dark fantasy (έχω γράψει κάτι παρόμοιο και το είχα βάλει στη βιβλιοθήκη της φαντασίας). Από την άλλη χρησιμοποιεί tropes του τρόμου(αν και δεν είμαι φαν του "ονείρου" ή "κάτι σαν όνειρο(βλ. ανάμνηση παραλλαγμένη)"), ακόμη κι αν δεν είναι ο στόχος του να τρομάξει τον αναγνώστη. Στο ντεμί, λοιπόν.

Καλή σου επιτυχία!

Υ.Γ. Επειδή παραείμαι αυστηρός παραπάνω, για μένα είναι εφάμιλλο του διηγήματος του τελευταίου διαγωνισμού Σάι-Φάι. Η τελική γνώμη είναι θετική, αλλά για μένα όχι αντίστοιχη των δυνατοτήτων σου (που τις έχω δει σε άλλα διηγήματα, κι όχι μόνο στον Κόκκινο Κήπο).

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros
6 hours ago, John Ernst said:

λίγο ή πολύ θέτουν περιορισμό στον τρόμο, καθώς η ιστορία σου αναφέρεται στο θάνατο, σε κάτι που ζούμε καθημερινά, κάτι που όλοι θα βιώσουμε. και θέτω το ερώτημα, πόσο τρόμος είναι πχ το να σε κυνηγάει ένας καρχαρίας (γεγονός που πιστεύω δε θα μου συμβεί ποτέ), ενώ δεν είναι τρόμος το να βρεθώ σε έναν κόσμο που δεν έχει γυρισμό, μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα; Κατά αυτή την έννοια θεωρώ ότι είσαι μέσα και στην κατηγορία και στο θέμα

Γεια σου φίλε john,

“Αυτό που με έκανε να αναρωτηθώ για το είδος της ιστορίας σου είναι πως δεν με τρόμαξε, ή, για να το θέσω ακόμα καλύτερα, δεν με έκανε να νοιαστώ για τον Άγη. Ναι είχε κάποια στοιχεία που θεωρούνται «τρόμου», αλλά ήταν αχνά σε σχέση με τα υπόλοιπα βιώματα του Άγη.”

Δε βλέπω να θέτω όρια στον τρόμο με το παραπάνω σχόλιο. Δεν ξέρω που το ‘δες και σε τι αποσκοπείς με την όλη συζήτηση. Προσωπικά βρίσκω πιο τρομακτικό να με κυνηγήσει καρχαρίας από το να ξυπνήσω σε έναν κόσμο που δεν έχει γυρισμό, κτλ. Γιατί; Ο καρχαρίας υπάρχει, ενώ το δεύτερο είναι μια εικασία. Κανείς δεν έχει γυρίσει από τους νεκρούς να μας πει τι γίνεται εκεί. Από την άλλη, αν googlάρουμε θύματα καρχαρία θα δούμε και θα διαβάσουμε τον τρόμο τους. Παρόλα αυτά, και τα δύο μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ιστορίες, και όχι μόνο τρόμου. 

Όσο για το θέμα και τα λοιπά, λες την άποψή σου και την σέβομαι. Δε θα την σχολιάσω, όπως κάνεις εσύ.

Τέλος, ένα ερώτημα γενικό, καθώς είναι η πρώτη φορά που πέρνω μέρος σε διαγωνισμό του ΣΦΦ. Οι συγγραφείς κρίνουμε ή σχολιάζουμε τη δουλειά του συγγραφέα της εκάστοτε ιστορίας ή και τα σχόλια των υπολοίπων; Αν ναι, παρακαλώ πείτε μου να ξέρω.

Ευχαριστώ, καλή συνέχεια. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

@Christos.Antonaros

συζήτηση πάνω στο διήγημα μπορεί να γίνει από τους σχολιαστές, εφόσον αφορά το διήγημα.

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

@Christos.Antonaros έχεις μπερδευτεί. Εγώ είμαι συγγραφεας του λόγιου Ερμή. Το κανονικό μου όνομα είναι Νίκος

Edited by John Ernst

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros
13 minutes ago, John Ernst said:

@Christos.Antonaros έχεις μπερδευτεί. Εγώ είμαι συγγραφεας του λόγιου Ερμή. Το κανονικό μου όνομα είναι Νίκος

Ναι, συγνώμη, ήμουν μεταξύ του πληκτρολόγιου και του ιού μου. ΕΊδα μετά το όνομά σ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Λοιπόν....

Ναι. Ωραίο. Αλλά όχι αρκετά σαφές....νομίζω.

Όχι η ανατροπή, (Οι Άλλοι, Οι Άλλοι) αυτό το περιμένεις. Προσωπικά δυσκολεύτηκα με την ποικιλόχρωμη γριά. Τι έψαχνε, είχα την εντύπωση ότι ο γέρος είναι κάποιου είδους προβολή του Άγη (δεν είναι οι ίδιοι, είναι; Αν ναι, πες το μας. Αν όχι, πάλι πες το μας.) Είναι νεκροί και οι δύο; Στο καθαρτήριο; Η ολοφάνερη διαφορετικότητα της άστεγης ηλικιωμένης από την Νίκη πάλι παραπλανά. Έχουμε τέσσερα πρόσωπα εδώ λοιπόν. Δείξ' το μας.

Μου άρεσε το κλειστό ξύλινο δωμάτιο. Όλα τα σουρεάλ οράματα στο καθαρτήριο, ή στο όποιο μέρος. Οι χαρακτήρες μία χαρά. Η βροχή ως συνδετικό, ή συνεκτικό κομμάτι της προσωπικής του κόλασης. Αναφέρθηκε ότι ίσως δεν είναι αυθεντικός τρόμος, δεν ξέρω. Η εικόνα στο ξύλινο δωμάτιο ήταν τρομακτική. Το κλείσιμο που περιγράφεις.

Εξορία βεβαίως; Ο άντρας της άλλης γυναίκας δεν είχε φύγει ακόμη, γράφεις κάπου. Τι είδους εξορία λοιπόν; Η χρήση του θέματος νομίζω δεν ήταν τόσο πετυχημένη.

Οκ, αυτά. Και όσα είπαν οι προηγούμενοι βεβαίως.

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Καλή πρώτη πρόταση και ωραίο ξεκίνημα. Βελτιωμένο γράψιμο, στρωτό, περιγραφικό με ελάχιστους λόξυγκες. Υπάρχουν μερικοί αγγλισμοί, αλλά εντάξει, τίποτα σπουδαίο.

Αυτό που κάνεις στο δεύτερο μέρος μου άρεσε, προοικονομείς ύπουλα ότι κάτι θα γίνει. Στη συνέχεια, η ατμόσφαιρα χτίζεται σταδιακά και το κλίμα τρόμου μού έφερε λίγο σε Κινγκ. Το κείμενο είχε σασπένς ως το τέλος, αν και εκεί κάτι μου έλειψε. Ίσως φταίω εγώ, αλλά περίμενα κάτι διαφορετικό, μια έκπληξη ίσως; Πάντως με άγγιξε, ήταν στρωτό και συναισθηματικό.

Μπράβο, νομίζω πως είναι το αγαπημένο μου απ’ όλα τα κείμενά σου που έχω διαβάσει και η βελτίωση που βλέπω από κείμενο σε κείμενο είναι ραγδαία. Καιρός για μεγαλύτερα πραγματάκια μήπως;

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Γεια σου Γιάννη,

ωραίος τίτλος. Κοντρολαρισμένη ιστορία, πολύ καλός ο ρυθμός της αφήγησης. Πέρα από τα στοιχεία τρόμου που περιέχει, νομίζω ότι η μεγαλύτερη αξία του διηγήματος είναι ότι παρουσιάζει  με ακρίβεια τους φόβους και τις αγωνίες ενός ζευγαριού. Ίσως για κάποιους να είναι μειονέκτημα αυτό, αλλά το μεταφυσικό θρίλερ που διαβάζουμε σπρώχνει τις φρικτές οντότητες στο παρασκήνιο για να αποκαλύψει τις φρίκες που παραμονεύουν στην απλή, καθημερινή μας ζωή. Α, κι η σύνδεση με το θέμα του διαγωνισμού εμένα δεν φάνηκε κάπου. Θεωρώ ότι η παρομοίωση του θανάτου με εξορία δεν είναι άκυρη, αλλά κάπως υπερβολική για τα πλαίσια αυτού του συγγραφικού παιχνιδιού.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα μοδεράτορα,

Αυτή  ήταν μία ιστορία που δεν με κέρδισε. Θα συμφωνήσω ότι πάει να εκβιάσει συναίσθημα σε κάποια σημεία και  προσωπικά στην δεδομένη περίοδο αναγνωστικά τουλάχιστον δεν μπορείς να μου  προσφέρεις κάτι χειρότερο. Θα συμφωνήσω κιόλας ότι ούτε εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με διήγημα τρόμου.

Δεν θα προσθέσω κάτι παραπάνω γιατί ό,τι και  να πω πηγάζει από μία διαφορετική προσέγγιση του πώς πρέπει να είναι μία ιστορία, άρα είναι καθαρά  υποκειμενική άποψη. Απλά, να,  τώρα είμαι σε μία  φάση που θέλω πλοκή πλοκή πλοκή.

Αυτά!

Καλή επιτυχία

Edited by jjohn
  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Γιάννη καλημέρα,
Όμορφο διήγημα, με τα πάνω του και τα κάτω του όπως πολλοί πριν από εμένα ανέφεραν. 
Πιστεύω ότι το διήγημα σου πατάει στον τρόμο. Το να είσαι κολλημένος ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο είναι (κατ’ εμέ πάντα) από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν. Η αριστουργηματική σειρά του Keiichiro Toyama, Silent Hill, ασχολείται γενικά αλλά και ειδικά (στο SH2) με το θέμα του θανάτου και την αιώνια εξορία στο limbo. Στη τελική και ο ψυχολογικός τρόμος, τρόμος δεν είναι;

Τι μου άρεσε:

  • Η γραφή σου. Γράφεις και εδώ πολύ όμορφα. 
  • Η ατμόσφαιρα και οι περιγραφές. Ο πραγματικός κόσμος αλλά και το limbo (μπορώ να το λέω limbo; θα το λέω limbo) ήταν σαφώς ορισμένα, με τις εικόνες, τους ήχους και τις μυρωδιές τους. Και οι δύο κόσμοι είχαν τους κινδύνους τους: στον πραγματικό μπορούσες να πεθάνεις, στον άλλο μπορούσες να κολλήσεις για πάντα.
  • Η γριά με τα μπόλικα παλτά ήταν ίσως η πιο πολύχρωμη εικόνα του διηγήματος.
  • Ο κόσμος σου έχει κανόνες. Δεν γίνονται αυθαίρετα πράγματα. Όταν πεθαίνεις αν έχεις αφήσει πράγματα πίσω σου (ποιος δεν έχει άλλωστε) περιμένεις στο limbo μέχρι να βρεις τρόπο να τα λύσεις.
  • Οι εναλλαγές ανάμεσα στους δύο κόσμους για εμένα έγιναν με επιτυχία και ομαλά δίνοντας κάθε φορά τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε να συνεχιστεί η πλοκή.
  • Μερικές εκφράσεις σου είναι πανέμορφες. Και για να απαντήσω στον Άγη: “Λες κι οι σταγόνες σταματούσαν ελάχιστα εκατοστά πριν φτάσουν στον προορισμό τους.” είναι το κακό rendering που γίνεται στις σταγόνες από την μηχανή γραφικών του silent hill - δεν είναι τίποτα. 
  • Ο τρόπος που μας ενημέρωσες για την εγκυμοσύνη της Νίκης. Θυμάμαι ότι διάβαζα και ευχόμουν να μη μας το πετάξεις στη μούρη γιατί είχε γίνει κατανοητό. Ευτυχώς εμπιστεύεσαι τον αναγνώστη σου και ο αναγνώστης σου σε ευχαριστεί για αυτό. Μη τα δώσεις ποτέ μασημένα.

Τι δε μου άρεσε:

  • Ο τρόμος σου. Το θέμα που διάλεξες θα μπορούσε να μας τρομάξει αλλά η ευκαιρία χάθηκε, πιστεύω, επειδή δεν υπήρξε ποτέ ο κίνδυνος για τον πρωταγωνιστή μας να παγιδευτεί. Μέσα στο μικρό κείμενο δεν πρόλαβες να αναπτύξεις αυτή την πιθανότητα. Μπορεί να είδαμε τον γέρο να πασχίζει να ελευθερωθεί αλλά δεν υπήρξε αρκετός χρόνος ανάμεσα σε αυτή την πληροφορία και στην εξιλέωση του Άγη ώστε να αρχίσουμε να ανησυχούμε ότι υπάρχει περίπτωση να παγιδευτεί όπως και ο γέρος. Είναι κάτι που ούτε ο ίδιος δείχνει να φοβάται ή να σκέφτεται. Φοβάται τους γδούπους που ακούγονται που και που, φοβάται την ομίχλη και το σκοτάδι, τη γκρι φιγούρα με τα οστέινα χέρια αλλά δε δείχνει ποτέ να φοβάται την πιθανότητα της αιώνιας παραμονής σε αυτό το μέρος - και αυτός είναι ίσως ο λόγος όπου ο τρόμος χάνεται. Ίσως αν το μεγάλωνες να μπορούσες να δείξεις την απελπισία του Άγη αλλά και της Νίκης μέσα στα χρόνια ή ίσως να ξεκινούσε η ιστορία από πιο βαθιά στον χρόνο και όχι από τη στιγμή του θανάτου, ώστε να ζήσουμε την αγωνία του Άγη να φύγει από αυτό το μέρος και να φοβόμαστε -  μη παραδοθεί στις σκιές, να μη γίνει ένα με την ομίχλη… Στο μεγαλύτερο μέρος του διηγήματος, εγώ προσωπικά, ήλπιζα ότι κάπως θα βρει τρόπο να μη πεθάνει και ανησυχούσα για αυτό πολύ περισσότερο από το πως θα δραπετεύσει από το limbo. Ίσως πρέπει να αλλάξεις λίγο το που εστιάζει ο τρόμος σου και πιστεύω πως, αν έχεις όρεξη να το δουλέψεις ξανά, μπορείς να το κάνεις πρωτοκλασάτο τρομό-διήγημα.
  • Η εξορία δεν υπήρξε. Τουλάχιστον δεν υπήρξε για τον Άγη. Η απειλή της εξορίας είναι μέσα στο θέμα αλλά, όπως είπα παραπάνω, δεν ένοιωσα ότι υπήρξε ποτέ τέτοια απειλή. Η στιγμή που είπα “Πω,πω φθηνά τη γλύτωσε,” ήταν όταν συναντήθηκε η Νίκη με τη γριά στο νεκροταφείο και αφού συνειδητοποίησα πως αυτά τα γεροντάκια μπορεί να είναι χώρια και να υποφέρουν δεκαετίες.
  • Η γριά με τα μπουφάν της και ο γέρος με την τσάπα του υπάρχουν για να μας εξηγήσεις τους κανόνες και τους κινδύνους του limbo. Αυτό, αν και σου έδωσε την ευκαιρία περιγράψεις την κατάσταση με ομαλό τρόπο, στέρησε από τους πρωταγωνιστές την ευκαιρία να ανακαλύψουν μόνοι τι συμβαίνει και φυσικά δημιουργεί πολλά λογικά προβλήματα:

Γιατί ο Άγης βλέπει μόνο τον γέρο;
Που είναι όλοι οι άλλοι που πέθαναν και παγιδεύτηκαν ανάμεσα στους κόσμους;
Γιατί είναι εκεί ο γέρος;
Γιατί ο γέρος κουβαλάει την τσάπα (είναι κάτι σαν το κερί και το γράμμα του Άγη αλλά αφού το αναφέρεις θέλω να μάθω!)
Πόσο καιρό είναι εκεί πραγματικά;
Η γριά στον πραγματικό κόσμο, πως ξέρει ότι ο άντρας της είναι παγιδευμένος; Λέει στη Νίκη ότι: “Δεν τον βλέπω πια” αλλά πως ήξερε ότι πρέπει να τον βλέπει μετά από τον θάνατό του; Ο κόσμος του Άγη και της Νίκης δε φαίνεται να διαφέρει από τον δικό μας πουθενά. Γιατί να το πει αυτό η γριά;
Η γριά λέει στη Νίκη: “Αυτός που αγαπάς έχει φύγει. Τα κατάφερε” πως ήξερε ότι ο Άγης τα κατάφερε;

  • Μία έκφραση “κατάβαση στη τρέλα” δε με ενθουσίασε.
  • Τι είναι η φιγούρα με τα γκρι και τα οστέινα χέρια που χτυπάει την πόρτα του Άγη; Όσες φορές και να το διάβασα ένοιωσα ότι υπήρχε εκεί μόνο για να τρομάξει.
  • Ο Άγης μένει ελάχιστα στο limbo και συμβαίνει αυτό: “Θα έβρισκε αυτό τον γέρο και θα τον απειλούσε αν χρειαζόταν για να του πει πώς θα ξεμπερδέψει από εδώ πέρα. Αν είχε πεθάνει, ας τον καλωσόριζε το σκοτάδι να ηρεμούσε μία και καλή.” Έχω δύο προβλήματα με αυτή του τη συμπεριφορά.

Το πρώτο είναι ότι γνωρίζει πως μάλλον έχει πεθάνει και το δέχεται αμέσως. Θεωρώ πως αν μπορούσαμε να διατηρήσουμε τη συναίσθηση μετά από τον θάνατό μας, θα περνούσαμε τα στάδια του πένθους ακριβώς όπως αν ήμασταν ζωντανοί. Περίμενα να δω άρνηση, οργή και διαπραγμάτευση πριν έρθει η αποδοχή.
Το δεύτερο είναι ότι ο Άγης, παρότι έχει αφήσει τόσα πολλά πίσω του είναι έτοιμος να “καλωσορίσει το σκοτάδι” έτσι απλά και τόσο γρήγορα! Δεν πείστηκα. Περίμενα να τον δω να πολεμάει να επιστρέψει στη ζωή κάπως.

  • Ήθελα να πονέσει παραπάνω ο Άγης μέχρι να ανακαλύψει πως να επικοινωνήσει με τη γυναίκα του. Ήθελα να ταλαιπωρηθεί πριν ανακαλύψει τι πρέπει να γράψει στο χαρτάκι. Περίμενα να εκνευριστώ και νιώσω και εγώ παγιδευμένη στο δωμάτιο μαζί του και να αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνει ώστε να τον ακούσει η Νίκη - για μία τελευταία φορά έστω.
  • Μπερδεύτηκα με την εγκυμοσύνη της Νίκης ειδικά στο σημείο που λες: "Θα μπει κάποιος... ή μάλλον κάποια, ανάμεσά μας, αλλά δε νομίζω να θυμώσεις...δε μπορώ να σε μοιράζομαι, αλλά αυτό μάλλον θα το αντέξω"

 Όταν το διάβασα αυτό το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι η σχέση τους δεν είναι πολύ καλή. Γιατί;
Στην αρχή, όταν η Νίκη βρίσκεται στο λεωφορείο την βλέπουμε να προετοιμάζεται να ενημερώσει τον Άγη ότι είναι έγκυος. Άρα για να μη το έχει καταλάβει ακόμα ο άντρας της είναι το πολύ 4 μηνών. Να το έχει κρατήσει μυστικό για περισσότερο καιρό χωρίς να καταλάβει ο άλλος τίποτα δεν γίνεται. Ξέρει επίσης από την παραπάνω πρόταση το φύλλο του παιδιού της άρα είναι τουλάχιστον 3.5 μηνών. Άρα, η Νίκη εδώ και 3-4 μήνες δεν έχει περίοδο και ο Άγης δεν έχει καταλάβει τίποτα. Η Νίκη έχει κλείσει ραντεβού και έχει πάει σε γυναικολόγο τουλάχιστον μία φορά και μάλιστα έκανε και υπέρηχο για να διαπιστώσει το φύλλο του παιδιού τους, μία ομολογουμένως μαγική στιγμή στην οποία πιστεύω ότι τα περισσότερα ζευγάρια θέλουν να μοιραστούν, μόνη της! Γιατί να θέλει να το κρατήσει μυστικό για τόσο πολύ καιρό; Τι συμβαίνει και το κρύβει με τόσο πείσμα; Δεν συμβαδίζει με την υπόλοιπη εικόνα που έχουμε για το ζευγάρι. Μήπως αυτός ο διάλογος δεν έχει γίνει ακόμα; Όπως είναι διατυπωμένος, όποτε και να γίνει υπονοεί ότι η Νίκη κρατούσε την εγκυμοσύνη της μυστικό για πάρα πολύ καιρό.

  • Τα λόγια της Νίκης στη γριά στο νεκροταφείο: “Ποια είσαι; Πού ξέρ... ήξερες τον άντρα μου και γιατί με ακολουθάς;” δεν βγάζουν νόημα. Η γριά απλά την ακούμπησε, ίσως επειδή την αναγνώρισε από το λεωφορείο και της είπε μία κουβέντα που θα μπορούσε να μεταφραστεί και ως ένας καλός λόγος σε κάποιον που πενθεί. “Όχι, κορίτσι μου. Αυτός που αγαπάς έχει φύγει. Τα κατάφερε” Δεν παραδέχεται πουθενά ότι γνώριζε τον Άγη με αυτή της την πρόταση στη Νίκη και η παρουσία της στο νεκροταφείο δεν είναι παράξενη. Γριά γυναίκα είναι, σίγουρα κάποιον θα έχει χάσει για να είναι εκεί. Η δεύτερη αντίδραση της Νίκης: “δεν άντεχε να συζητήσει και με μία σαλεμένη” είναι πολύ πιο κοντά σε κάτι που θα σκεφτόταν ένας άνθρωπος ο οποίος πενθεί. Καταλαβαίνω ότι θες να μας ενημερώσεις ότι ο Άγης ελευθερώθηκε αλλά αυτός ο τρόπος δημιουργεί πολλά περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.
  • Λες για μία ανάμνηση του Άγη ότι άλλαξε: “Αυτή η ανάμνηση δεν... δεν είναι αληθινή. Τη θυμάμαι ξεκάθαρα, στεκόμασταν και χορεύαμε και φιλιόμασταν, κι αρρωστήσαμε μέσα στη βροχή, αλλά δε μας ένοιαζε. Γιατί, γιατί έγινε τόσο φρικαλέα; Ποιος παίζει με το μυαλό μου;” Όμως δεν το παθαίνει ξανά αυτό με άλλες του αναμνήσεις άρα γιατί μας το αναφέρεις; Ποίος αλήθεια παίζει με το μυαλό του; Κι άλλα αναπάντητα ερωτήματα.

Θα κλείσω με μία φιλοσοφική απορία που μου δημιουργήθηκε διαβάζοντας το κείμενό σου. Τα γεγονότα ήταν πως αυτός και η γυναίκα του φάγανε, βγήκαν στη βροχή και χόρεψαν με αποτέλεσμα να αρρωστήσουν. Ο Άγης θυμάται τα γεγονότα αλλά η ανάμνηση του έχει αλλάξει και θυμάται ότι στο τέλος τα στόματα τους είχαν κολλήσει και δε μπορούσε να ανασάνει και ότι από τον ουρανό έβρεχε αίμα. Άρα ο Άγης έχει τώρα δύο διαφορετικές αναμνήσεις της ίδιας κατάστασης; Πως δουλεύει αυτό άραγε; Όταν οι δικές μου αναμνήσεις στρεβλώνονται και σβήνουν ή αλλάζουν με τα χρόνια δε νοιώθω ότι έχω δύο αναμνήσεις αλλά μία θολή ή ελαφρώς αλλαγμένη. Δε μου έχει συμβεί ποτέ να έχω δύο αναμνήσεις για το ίδιο γεγονός.
Μου άρεσε που με έβαλες σε σκέψεις.
Χμμμμμμ

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Γιάννη, αυτό εδώ, για 'μένα, ήταν μία κακή στιγμή σου. Μέχρι τη μέση, (περίπου; λίγο παραπάνω; ) είχα την αίσθηση ότι ξεκίνησες να γράφεις χωρίς να ξέρεις πού το πας. Θα ήθελα να στηριχτώ, λοιπόν, σε μια αναγνωστική απόλαυση που θα είχε ως βάση την όμορφη γραφή, αλλά ούτε αυτό έγινε. Δεν ξέρω, μου φαίνεται αδούλευτο, ή απλά ότι το έγραψες άκεφα. (Και κάπου εδώ έπαθα ένα deja vu, και να με συγχωρείς άμα σου έχω ξαναπεί τα ίδια λόγια ακριβώς. Δεν λέω ότι έτσι ήταν πράγματι, λέω ότι το κείμενο αυτό το αίσθημα μου γέννησε).

Από όλη την υπόθεση το μόνο που κατάλαβα είναι ότι "άντρες την κάνουν τρέχοντας για να γλιτώσουν από παιδιά, οικογένεια και τέτοια". Αλήθεια, δεν σε κοροϊδεύω, αυτό μου έβγαλε η ιστορία! Γιατί δεν μπόρεσα να συνδέσω τίποτα από όλα αυτά, την αγάπη της Νίκης για τη βροχή, το ατύχημα, τον άντρα (και τη γυναίκα του) με την τσάπα, τη φράση της γυναίκας "γλίτωσε", την επαναλαμβανόμενη ερώτηση "θα με φυλάς από τους κεραυνούς;" και ούτε την τραυματική παιδική ηλικία του Άγη, που μου φάνηκε ξεκάρφωτη αναφορά.

Το ξύλινο δωμάτιο, καλό στοιχείο. Και η υπερφυσική όραση του Άγη, (πώς έβλεπε σε ένα θεοσκότεινο δωμάτιο; ) αν και με ξένισε, μάλλον ήταν καλό στοιχείο επίσης, (αλλά ήθελε λίγη δουλειά ακόμη, για να μη φαίνεται ότι έγινε κατά λάθος). Και οι διαστάσεις του δωματίου, που φτάνει ένα κερί για να φωτίζει μέχρι και τους τοίχους και την πόρτα! Όλα αυτά, θα έπρεπε να τα κάνεις λίγο ανατριχιαστικά, για να κάνουν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Τα έγραφες πολύ γειωμένα, στα όρια του χιουμοριστικού (ντουπ ντουπ). Ατμόσφαιρα. 

Όπως σου λέω και στο αρχείο, αν την αγαπούσε έστω και λίγο, (ακόμη κι αν είχαν προβλήματα, πάλι, αν την αγαπούσε έστω και μια σταλιά), θα ήθελε να ζήσει γι' αυτήν, για να μην της το κάνει αυτό, να μην της καταστρέψει τη ζωή. Δεν θα έλεγε "αν πέθανα, ας τελειώνουμε με τις μαλακίες, να ξεμπερδεύω, να ησυχάσω". Καταρχήν, δεν κατάλαβα από τι να ησυχάσει.

Ίσως να έπασχε από κατάθλιψη. Δεν γίνεται σαφές στο κείμενο. Δεν γίνεται σαφές τίποτα από το ποιος είναι ο Άγης, πριν του συμβεί το ατύχημα. Ίσως να είναι άνεργος και να τον έχει πάρει πολύ από κάτω. Ούτε αυτό είναι σαφές.

Οι σκέψεις στο πρώτο πρόσωπο δεν χρειάζονταν, μπορούσες να τις δώσεις μια χαρά στο τρίτο. Έτσι κάνει λίγο άτσαλο, λίγο παιδικό. "Μα, τι συμβαίνει; Μα, Νίκη; Τι στο διάολο;" Όχι. Χάνεις στην ατμόσφαιρα με κάτι τέτοια.

Η αλλαγή οπτικής γωνίας από τον Άγη στη Νίκη, επίσης, δεν δείχνει καλά. Ιδίως την πρώτη φορά, που είναι ακόμα στο τραίνο και τον παίρνει τηλέφωνο. Τουλάχιστον, ας άλλαζες μια κι έξω, στο τέλος, και όχι να ξαναγυρνάς από τον ένα στον άλλο.

Το τι γίνεται, (παρότι δεν το κατάλαβα, όπως σου είπα, ακριβώς), είναι υπερφυσικό. Εδώ, μια χαρά. Το θέμα του διαγωνισμού, ναι, το έχεις. Άμα το πιάσεις και του αλλάξεις τα φώτα, θα γίνει ένα καλό διήγημα τρόμου.

:clover:

Η βροχή σου - σχόλια Κασσάνδρας.doc

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha
On 21/5/2018 at 3:41 AM, Elli Sketo said:

 

  • Τι είναι η φιγούρα με τα γκρι και τα οστέινα χέρια που χτυπάει την πόρτα του Άγη; Όσες φορές και να το διάβασα ένοιωσα ότι υπήρχε εκεί μόνο για να τρομάξει.

Να πω να πω; :graduated:

Spoiler

Το χέρι του νεκροθάφτη που κάρφωνε το φέρετρο, πιστεύω. Το γιατί ήταν οστέινο... χμ, μπερδεμένη εικόνα νεκροθάφτη/χάροντα, ή κάτι τέτοιο;

 

  • Confused 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Γιάννη. Μην τα λέω συνέχεια, τα αναλυτικά σχόλια θα τα δεις στο κείμενο που επισυνάπτω, γράφω εδώ συνοπτικά την περίληψη. Σου έχω σημειώσει κάποιες επαναλήψεις με γαλάζιο και κάποιες συγκεκριμένες εκφράσεις με μωβ, θα δεις.

Στα θετικά:

- Πολύ καλογραμμένη ιστορία, από τις πιο καλογραμμένες σου. Έχεις μερικές φράσεις-διαμαντάκια.

- Το πόσο γειωμένη ήταν αυτή η ιστορία.

- Οι αληθινοί πρωταγωνιστές και η καθημερινή, συνηθισμένη τους σχέση.

- Το ότι υπήρχαν κι άλλοι στη limbo και δεν ήταν μόνος του ο Άγης.

- Η ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο ως σέττινγκ του τρόμου.

- Ο τίτλος.

 

Στα αρνητικά:

- Αν και η ιδέα είναι πολύ καλή για τρόμο, θεωρώ ότι μας κόβεις απότομα στις τρομοσκηνές και δεν εκμεταλλεύεσαι όσο θα μπορούσες την κατάσταση του πρωταγωνιστή. Ενδεχομένως με περισσότερες λέξεις να το δώσεις καλύτερα, αλλά μου φαίνεται ότι δεν ήταν τόσο οι λέξεις το ζήτημα όσο το ότι επέλεξες να εστιάσεις σε άλλα πράγματα και άλλα συναισθήματα και όχι στην υπαρξιακή αγωνία του ήρωα που έχει κολλήσει ανάμεσα σε δύο κόσμους.

- Το χολυγουντιανό του πράγματος, με τη Νίκη να πηγαίνει να τον συναντήσει για να του πει για την εγκυμοσύνη, να ακούει τον κρότο και ο Άγης να έχει πεθάνει.

- Η παρουσία της γριάς. Πέρα από τα όσα σου έχω σημειώσει στο αρχείο, θα προτιμούσα να ήταν άσχετη με τον γέρο με την τσάπα, γιατί υποθέτω ότι υπάρχουν κι άλλοι σ' αυτή τη limbo και μου φαίνεται τρομερή σύμπτωση ο Άγης να βρει τον άντρα της κι αυτή να βρει τη Νίκη.

Ακολουθεί το αρχείο. Καλή επιτυχία!

Ballerond - Elgalla edit.doc

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Γιάννη, είναι η "Βροχή σου.." μια από τις πιο καλογραμμένες, συναισθηματικές ιστορίες σου που έχω διαβάσει; Σίγουρα ναι! Είναι ιστορία τρόμου και μέσα στο θέμα του διαγωνισμού; Για μένα τουλάχιστον, σίγουρα όχι! Μου άρεσε η ιστορία σου, μου άρεσε η γραφή της, η πλοκή της, οι χαρακτήρες της, τα συναισθήματα που κατάφερε να μου μεταδώσει. Το μείον όμως είναι ότι ανάμεσα σε αυτά τα συναισθήματα δεν υπήρχε ο τρόμος. Ναι, ενδιαφέρθηκα για τους ήρωες, λυπήθηκα, ψυχοπλακώθηκα(πολύ όμως!) αλλά δεν τρόμαξα. Οπότε αν το ζητούμενο σου ήταν μια καλογραμμένη ιστορία, το έχεις πετύχει απόλυτα. Αν ήταν μια καλογραμμένη ιστορία"τρόμου" υπάρχει πρόβλημα, τουλάχιστον για μένα θα πω πάλι, γιατί ακριβώς, το τι είναι τρόμος για τον καθένα είναι καθαρά υποκειμενικό. Φυσικά το θέμα με το οποίο ασχολήθηκες έχει άνετα τα φόντα να γίνει τρόμου. Η Έλλη έφερε για παράδειγμα το "Silent Hill" που όπως είπε έχει πολλά στοιχεία ψυχολογικού τρόμου. Αλλά δεν είναι μόνο ψυχολογικός, όταν στην πέφτουν τα ανθρωπάκια με τα μαχαίρια, ή όταν σε κυνηγάει ο Pyramid Head o τρόμος μόνο ψυχολογικός δεν είναι! Ο Γρηγόρης ανέφερε το "Θα σε δω στον παράδεισο". Εγώ ξέρεις ποια ταινία, πιο κοντά στην ιστορία σου θυμήθηκα διαβάζοντας την; Τον "Αόρατο Εράστή"...άθλιος τίτλος, ας το πούμε καλύτερα "Ghost" με την Demi Moore. E δεν το λες και ταινία τρόμου! :lol:

Υ.Γ. Όπως σου είπα, με ψυχοπλάκωσε η ιστορία σου. Η τελευταία της πρόταση όμως, αν υπονοεί ότι έγινε αυτό που φαντάζομαι, κόντεψε να με κάνει να ψάχνω για ξυράφι να κόψω τις φλέβες μου! :lol:

Καλή επιτυχία!

Edited by SymphonyX13
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Η ιστορία σου διαβάζεται εύκολα, ενώ το επίπεδο γραφής είναι αρκετά υψηλό. Δυστυχώς όμως, κατά τη γνώμη μου, τα θετικά στοιχεία σταματάνε κάπου εκεί.

Την πλοκή του διηγήματος θα την χαρακτήριζα πολύ γλυκανάλατη, ενώ προσπαθεί, σε διάφορα σημεία, να εκβιάσει τη θλίψη και το κλάμα του αναγνώστη. Επίσης δεν βρήκα να συμβαίνει κάτι το ξεχωριστό, κάτι για το οποίο θα άξιζε να γραφτεί ιστορία. Εννοώ, πως δυστυχήματα στους δρόμους συμβαίνουν κάθε μέρα, έτσι δεν είναι; Γενικά, στις ιστορίες σου παρατηρώ πως καταπιάνεσαι συνήθως με ιστορίες της καθημερινότητας. Προσωπικά δε θεωρώ πως ο αναγνώστης θέλει ή πρέπει να διαβάζει κάτι που ζει κάθε μέρα.

Το πιο σημαντικό όμως στοιχείο έχει να κάνει με τον διαγωνισμό. Αρχικά ας κάνουμε τα στραβά μάτια και ας θεωρήσουμε πως η ιστορία είναι ιστορία τρόμου (μεταξύ μας δεν είναι). Αυτό που όμως δεν χωράει καμία αμφιβολία είναι το γεγονός πως το διήγημά σου είναι εντελώς εκτός θέματος. Για παράδειγμα, η λέξη εξορία δεν αναφέρεται ούτε μια φορά σε αυτό! Και φυσικά θα πρέπει να γίνουν πολλά λογικά άλματα για να θεωρήσουμε το θάνατο ως εξορία...

Καλή επιτυχία!  
  • Haha 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Θα παραβιάσω τον κανονισμό (δέχομαι και το ban αν θέλετε). Βολάντε, ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ!!! Απλά. Σε προσκυνώ.

 

Αυτά. Τα υπόλοιπα την Παρασκευή :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα σε όλους :)

Αρχικά να ευχαριστήσω για τον αναγνωστικό χρόνο που μου διαθέσατε και φυσικά για τα σχόλια που κάνατε στην ιστορία μου (Εσένα @Elli Sketo σε ευχαριστώ περισσότερο 😉 ).

Επειδή έχω ένα θέμα με το pc, θα ποσταρω αναλυτικά σχόλια σε λίγες μέρες απλά θα ήθελα να επισημάνω 1-2 μικρά πράγματα τώρα για να clear the fog (που λένε κι οι Άγγλοι... βασικά ούτε αυτοί παίζει να το λένε, τεσπα).

Δεν έγραψα ιστορία για να εκβιασω κανένα συναίσθημα. Δεν ήθελα να φέρω υπουλη συγκίνηση σε κανέναν ούτε να εξασφαλίσω θετικές εντυπώσεις με τέτοιο τρόπο. Ήταν μια ιστορία αρκετά δραματική, με δύσκολο μήνυμα και -σαν επακόλουθο- συγκινητική. Το αν ήταν τρόμου η εντός θέματος το δέχομαι ότι παίζεται κι επίσης, προφανώς, δέχομαι να έχασε ψήφους από εκεί. Καμία αντίρρηση.

Αλλά ουδέποτε δεν γράφτηκε για να εκβιάσει τίποτα. 

Τα υπόλοιπα στη συνέχεια, σας ευχαριστώ και πάλι!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..