Jump to content
VangVan

Ο ΔΟΚΤΩΡ

Recommended Posts

VangVan

Ο νεαρός Ίλαρχος του 10ου Συντάγματος Βασιλικών Ουσάρων καθόταν στητός στην άκρη της βελούδινης πολυθρόνας .

Παρά την πρωινή  ώρα η σκούρα μπλε στολή ήταν αψεγάδιαστη, τα χρυσά κουμπιά του χιτωνίου λαμποκοπούσαν, οι ψηλές μαύρες μπότες πρόδιναν φρέσκο λούστρο και οι κοντή κάπα έπεφτε με τάξη στον αριστερό ώμο.

Στα  χέρια του κρατούσε μία λευκή κάρτα.

Το ασημένιο Δ που διακοσμούσε την πίσω όψη στραφτάλιζε στο φως του ήλιου.

Η κάρτα είχε έρθει στην κατοχή του την προηγούμενη μέρα.

Μετά το τέλος της υπηρεσίας ο διοικητής του Συντάγματος τον είχε καλέσει  και του την είχε επιδώσει αυτοπροσώπως σημειώνοντας ότι προέρχεται από ανώτατη πηγή.

Είχε διαβάσει το σύντομο καλλιγραφημένο κείμενο αρκετές φορές και μπορούσε να το ανακαλέσει αυτολεξεί.

 

«Προς: Ίλαρχον κύριο Φράνσις ΜακΊρνεη

 

Θα ήτο μεγίστη τιμή δια τον υποφαινόμενο όπως προσέλθετε την επαύριον και ώρα ογδόη πρωινήν εις την οικία της οδού Μάνσφιλτν αρ. 18.

 

Μετά βαθυτάτης εκτιμήσεως,

Δρ. ΝτάμιανΚόρανς»

 

 Το όνομα στην υπογραφή δεν του έλεγε τίποτα.

 

Η μόνη υπόθεση που μπορούσε να κάνει ήταν ότι επρόκειτο για αξιωματούχο του Πολεμικού Συμβουλίου.

Τα τελευταία χρόνια οι εντάσεις με την Ρωσία  οξύνονταν σταθερά και όλοι στο στράτευμα περίμεναν την επικείμενη σύγκρουση μετά τα επεισόδια στην Βλαχία.

Ίσως χρειάζονταν νέοι αξιωματικοί για προπαρασκευαστικές αποστολές, όπως καλείται ευσχήμως η κατασκοπία, και η πρόσκληση να σχετιζόταν με αυτό.

 

Το ξύλινο ρολόι εκκρεμές έδειχνε οχτώ και είκοσι πρώτα  λεπτά όταν εμφανίστηκε ο ψηλός άνδρας που τον είχε υποδεχτεί μισή ώρα νωρίτερα και του ανήγγειλε ότι ο δόκτορας τον περίμενε στο ιδιαίτερο γραφείο του.

Ο Φράνσις θα περίμενε να βρει έναν τέτοιο τύπο μάλλον στις παράνομες παλαίστρες του Λονδίνου παρά στην υπηρεσία ενός ανώτατου δημόσιου λειτουργού.

 

Ακολούθησε τον υπηρέτη στον μακρύ διάδρομο, περίμενε να του ανοίξει την δίφυλλη εβένινη πόρτα και μπήκε στ’ ολόφωτο δωμάτιο.

Πίσω από το βαρύ έπιπλο του γραφείου, περιστοιχισμένος από αναρίθμητα έγγραφα στοιβαγμένα σε τακτικούς σωρούς, στεκόταν ένα μικρόσωμος άνδρας με γκρίζα κοντοκουρεμένα μαλλιά.

Η εμφάνισή του ήταν λιτή σε αντίθεση με τους δανδήδες που είχαν κατακλίσει την υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας .

«Καλημέρα σας κύριε Ίλαρχε, σας ευχαριστώ για την αποδοχή της προσκλήσεώς  μου και σας ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση. Δυστυχώς κάποια ζητήματα δεν παίρνουν αναβολή».

 

Η φωνή του ήταν σχεδόν άτονη με μια απροσδιόριστη ξενική προφορά.

Ο Φράνσις ένοιωσε το έξυπνο βλέμμα του δόκτορα να τον σαρώνει πίσω από τα λεπτά ματογυάλια όπως ο πατέρας του αξιολογούσε κάποτε τους επιβήτορες του οικογενειακού στάβλου .

 

Με μια ελαφριά κλίση της κεφαλής έκρυψε το ερυθρίασμα που γέννησε ο στιγμιαίος εκνευρισμός  και παρουσιάσθηκε τυπικά.

«Ίλαρχος Φράνσις ΜακΊρνεη,  10ο Σύνταγμα Βασιλικών Ουσάρων στις διαταγές σας».

«Αγαπητέ μου Ίλαρχε, δεν υπάρχει ανάγκη διαταγών. Είμαι ένας απλός πολίτης που χρειάζεται την βοήθειά σας.

Παρακαλώ καθίστε. Θα θέλατε λίγο τσάι; Είναι διαλεχτή ποικιλία από τα οροπέδια των κεντρικών Ινδιών» .

 

Ο νεαρός αξιωματικός κάθισε και δέχτηκε ευγενικά την κούπα με το μυρωδάτο αφέψημα ενώ ο οικοδεσπότης του βολευόταν στην βαθιά πολυθρόνα του  ανοίγοντας έναν κόκκινο υπηρεσιακό χαρτοφύλακα.

«Διάβασα με προσοχή το ιστορικό σας και είστε σίγουρα  άξιος στρατιωτικός αλλά θεωρώ σημαντικότατη την προσωπική επαφή.

Βλέπω ότι γεννηθήκατε στα βόρεια, γόνος εύπορης οικογένειας που σε μικρή ηλικία, μετά τον χωρισμό των γονιών σας, μετοικήσατε στο Λονδίνο με την μητέρα σας.

Φοιτήσατε ως εσωτερικός σε αξιόλογα σχολεία όπου η ακαδημαϊκή επίδοση υπήρξε άριστη.

Εισαχθήκατε στην Στρατιωτική Ακαδημία με τις συστάσεις του Λόρδου Έλινγκτον και τοποθετηθήκατε ως Ανθυπίλαρχος στην φρουρά της Βιρμανίας».

 

Ο Φράνσις άκουγε την μονότονη απαγγελία το ιστορικού του και ήπιε μερικές γουλιές τσάι.

Η γεύση ήταν λίγο περίεργη , στυφή αλλά όχι δυσάρεστη.

 

Ο Δρ. Κόρανς συνέχισε.

 

«Στη Βιρμανία συνέβη ένα περιστατικό που σας ενέπλεξε με την Στρατιωτική Δικαιοσύνη.

Μιλήστε μου γι’ αυτό παρακαλώ.»

 

Το στομάχι σφίχτηκε, στάλες κρύου ιδρώτα έλουσαν τον μέτωπο και οι καρδιακοί παλμοί τάχυναν στην δυσάρεστη θύμηση του περιστατικού που είχε για χρόνια θαφτεί στα βάθη του μυαλού .

 

Δεν είχε παρά λίγους μήνες στο στρατόπεδο της Ραγκούν, όταν ήρθε διαταγή για αναγνωριστικές αποστολές στις ζούγκλες της οροσειράς Πεγκού.

Το μικρό απόσπασμα ανέβηκε τα ήσυχα ποτάμια μέχρι τους πρόποδες των χαμηλών βουνών και χάθηκε στις πυκνόφυτες πλαγιές.

 

Οι αψιμαχίες με τους ντόπιους αντάρτες ήταν λιγοστές όμως ο Φράνσις άρχισε να αρρωσταίνει.

Ανυποχώρητοι πυρετοί τον ανάγκασαν να ακολουθεί τους στρατιώτες του σε φορείο και να ξερνοβολά σαν το γατί.

Το χειρότερο όμως ερχόταν τις στιγμές του ύπνου.

Ένα ανθρωπόμορφο τέρας, ένας άνδρας με την μορφή τίγρης τον βασάνιζε με τον ποιο αποτρόπαιο τρόπο. Πυρωμένες λάμες χώνονταν στο σώμα του, βαριά σφυριά συνέθλιβαν το οστά του και κοφτερά νυστέρια αφαιρούσαν κομμάτια δέρμα.

 

Το μαρτύριο συνεχιζόταν για μέρες  όταν ξαφνικά η μορφή σταμάτησε το άθλιο έργο της και του έδωσε να πιεί ένα πηκτό κατάμαυρο ποτό.

Η γλυκερή γεύση τον αναγούλιασε και δυνατός βήχας τον τράνταξε. Τα σωθικά του καίγονταν, κάθε ίνα του σώματός του παλλόταν από μια έκρηξη ηδονικής ευεξίας.

 

Το αλλοτινό μαρτύριο του ύπνου μετατράπηκε σε καταφύγιο, το άγνωστο ποτό δυνάμωνε και του χάριζε πρωτόγνωρη ηδονή.

 Έχασε κάθε αίσθηση του χρόνου. Βρισκόταν σε μόνιμη ληθαργική κατάσταση όταν ένα ουρλιαχτό έσυρε την συνείδησή του σαν απείθαρχο κατάδικο από το σκοτεινό κελί της λήθης στο φως της πραγματικότητας.

 

Ο Φράνσις ήταν ξαπλωμένος. Το γυμνό του σώμα χαρακωμένο με μυριάδες ουλές έσταζε αίμα.

 Γύρω του αραδιασμένα δεκάδες ανθρώπινα μέλη βρωμούσαν σήψη και στο πλάι του ο μικρός υπηρέτης του με το στήθος σχισμένο ξεψυχούσε.

Σηκώθηκε να τον βοηθήσει αλλά ο μικρός τον κοίταξε με τρόμο, έκανε να συρθεί μακριά και πέθανε .

 

Χωρίς καμία ανάμνηση η φρίκη του θανάτου το κυρίευσε. Ολόκληρο το απόσπασμα, πενήντα εκπαιδευμένοι στρατιώτες κατακρεουργήθηκαν.

Σαν παλαβός έτρεξε μες στην ζούγκλα χωρίς προορισμό μέχρι που κάποιο χωριό βρέθηκε στον δρόμο του.

 

Ο τοπικός ηλικιωμένος θεραπευτής τον περιέθαλψε και το φυλακτό που του έδωσε το φορούσε πάντα. Οι νοηματικές οδηγίες του γέρου να μην το αποχωριστεί ποτέ αλλά κυρίως ο πρωτόγονος  φόβος στην φωνή του ήταν αρκετά για να τον πείσουν.

 

Τελικά επέστρεψε στην Αγγλία, το στρατοδικείο τον απάλλαξε από κάθε ευθύνη και συνέχισε την ζωή του κλειδώνοντας τις μνήμες στο απροσπέλαστο τμήμα του νου.

 

Ένοιωθε το κεφάλι του βαρύ, στα πόδια του θρύμματα από το πορσελάνινο φλιτζάνι. Το πρόσωπο του δόκτορα θολό, οι βραχίονές του γδέρνονταν σε χοντρούς χαλκάδες και το στήθος του πιεζόταν από πλατιά δερμάτινα λουριά.

Έντονη αποφορά καμένης σάρκας  έφτασε στα ρουθούνια του.

Το φυλακτό του, διάπυρο,  έλιωνε το δέρμα του στήθους .

 

Η φωνή του Ντάμιαν Κόρανς, ακούστηκε μακρινή σχεδόν ψιθυριστή.

 

«Φίλτατε Φράνσις, είστε Ρακσάσα»

 .

Η Δύναμις σας υποδέχεται στις τάξεις της .

Ο ΔΟΚΤΩΡ.docx

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..