Jump to content
Ballerond

Πάνω από τις βροντές

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης
Είδος: Φάντασυ
Βία; Μπα
Σεξ; Μπα (όχι, δεν είμαι άρρωστος)
Αριθμός Λέξεων: 3848
Αυτοτελής; Ντα
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο"
 

 

Πάνω από τις βροντές.doc

Πάνω από τις βροντές.pdf

Edited by Ballerond
  • Like 6
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Δεν πρέπει να κλειδωθεί αυτό εδώ το θέμα ως το τέλος της προθεσμίας συγγραφής;

Share this post


Link to post
Share on other sites
gismofbi

Ζωντανοι χαρακτηρες, πλουσιες εικονες, ρεαλιστικοι διαλογοι, καλογραμμενες εικονες, ωραιος λογος και δυνατο χτισιμο πλοκης. Ειχε αγωνια, ειχε δραση, ειχε μυστηριο, ηταν αρκετα κινηματογραφικο, ψιλονουαριζε σε καποια σημεια και επιασες τοσο καλα το στοιχειου του αστικου (χωρικού για την ακρίβεια) περιβαλλοντος που ενιωσα λες και ημουν κι εγω στην αυλη πινοντας καφεδακι στη δροσια. Οι μονες μου ενστασεις ειναι:

1)Οι συνεχεις εναλλαγες με αποσυντονιζαν απο την χρονολογικη σειρα των γεγονοτων και επρεπε να τα ξαναδιαβασω για να καταλαβω ποτε και που βρισκομαι

2)Η μαγικη δυναμη του δεντρου σχετικα με την προστασια του χωριου δεν μου φανηκε αρκετα δυνατη για να με πεισει

3)Δεν καταλαβα το τελος αλλα μπορεί να φταιω εγω σε αυτο

Γενικα οπως καταλαβες μου αρεσε πολυ. Καλη σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

είναι δύσκολο μετά από την προηγούμενη ανάρτηση να προσθέσω κάτι, συμφωνώ απόλυτα (εκτός από το σημείο 1. για εμένα οι χρονικές εναλλαγές είναι από τα πιο δυνατά σημεία του κειμένου). Πρώτα από όλα να σημειώσω ότι έχεις πετύχει τη βασική σου επιδίωξη, ανέδειξες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα προσωπικά αδιέξοδα του κεντρικού χαρακτήρα σου. Επίσης, ο δεύτερος χαρακτήρας σου ήταν τόσο ζωντανός, που όσο διάβαζα νόμιζα ότι έβλεπα τον παππού μπροστά μου. 

τι με προβλημάτισε; το τέλος. έκανα δύο και τρεις αναγνώσεις και δεν το κατάλαβα, μόνο υποθέσεις έκανα. το δέντρο τόσο καιρό τους κορόιδευε; ζητούσε θυσίες που δεν έπιαναν τόπο; αν είναι έτσι, θα μπορούσες να το πεις καθαρά, έφταναν δύο λέξεις «μάταιη + θυσία».Επίσης, το πώς λειτουργούν τα αδιέξοδά της (2 γονείς που χάνει κι ένας αποτυχημένος γάμος) δε με πείθουν: δεν είναι τόσο μεγάλος ο πόνος της ψυχής της Λυδίας, ώστε να μπορεί να νικήσει υπερφυσικά πλάσματα. 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Πρώτα να πω τα καλά: Οι διάλογοι σου είναι πολύ καλλογραμμένοι και ζωντανοί, μπράβο!

Θα παραδεχθώ ότι κι εγώ δεν κατάλαβα το τέλος.

Επίσης δεν κατάλαβα τη σχέση δέντρου-μελών της οικογενειας της Λυδίας: 

Spoiler

Τα μέλη της οικογένειας έπρεπε να πεθάνουν για το δέντρο και αν δεν το έκαναν τιμωρούνταν με κάποια ασθένεια; Ή απλώς το δέντρο έπαιρνε τις αναμνήσεις και τον εαυτό τους; 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dreamer
  • Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν άρχισα να το διαβάσω στην αρχή το βρήκα κάπως βαρετό αλλά από την μέση και έπειτα (κυρίως προς το τέλος) απόκτησε ενδιαφέρον.
  • Το τέλος δεν το πολυκατάλαβα η Λυδία εξακολουθούσε να είναι ζωντανή δεν θυσιάστηκε;  Αν κατάλαβα καλά το δέντρο έγινε ξανά νέο «Το δέντρο μίκρυνε, ο κορμός σάπισε, τα φύλλα έπεσαν, δεκάδες μικρές λάμψεις έσβησαν. Στο τέλος έμεινε μόνο το χώμα κι ένα καταπράσινο, μικροσκοπικό φυλλαράκι που έμοιαζε να αναδύεται από το έδαφος και να σκορπίζει φως παντού.»

Καλή δραματική ιστορία φαντασίας θα έλεγα με μικρές δόσεις τρόμου.

Βαθμολογία: 

Υ.Γ: Τα 5 αστέρια είναι η μέγιστη βαθμολογία. Πάρα πολύ σπάνια χρησιμοποιώ και τα 5 αστέρια οπότε θα έλεγα ότι κατά κάποιον τρόπο τα 4 ισοδυναμούν με 5.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Γιάννη, :)

Πάνω απ' όλα, νιώθω πως οφείλω να σου αναγνωρίσω την τρομακτική πρόοδο που έχεις κάνει σε σχέση με το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω κανένα από τα υπόλοιπα μέλη του φόρουμ, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, καθώς όλοι εδώ μέσα μοχθούμε για το βέλτιστο δυνατό, νομίζω πως είσαι εκείνος με την πιο αξιοσημείωτη βελτίωση.

 Κάθε κείμενό σου που διαβάζω τον τελευταίο καιρό είναι σφιχτοδεμένο, καλοδουλεμένο, με άψογη δομή κι εκτέλεση, όμως, πάνω απ΄ όλα, με ιδανική εκμετάλλευση του διαθέσιμου χώρου, κάτι για το οποίο εγώ δεν μπορώ να υπερηφανευτώ πως κατέχω ακόμη. Οι διάλογοί σου είναι ολοζώντανοι, αληθοφανείς, έξυπνα υφασμένοι. Δίνεις έμφαση στους χαρακτήρες, και καλά κάνεις, μιας κι εκεί είναι ένα από τα πιο δυνατά σου στοιχεία. Αν υπάρχει κάτι που θεωρώ πως υστερείς ακόμη, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι πως δεν αναλώνεσαι ώστε να δέσεις - ενισχύσεις - να εισάγεις με έξυπνο, μεθοδικό, ευφάνταστο τρόπο (προικονομία ίσως, δεν ξέρω) το υπερφυσικό στοιχείο.

Το ίδιο συνέβη και στο συγκεκριμένο διήγημα. Μαεστρικές εναλλαγές, ωραία ατμόσφαιρα, απέριττη και σταθερή πρόζα, ζωντανοί χαρακτήρες, ωραίο setting (τόπος καταγωγής Καρδίτσα & Τρίκαλα, οπότε μην ακούσω κανέναν να λέει το αντίθετο), όμορφες παρεμβάσεις-σκέψεις. Ε, στο υπερφυσικό μου τα χάλασες. Εκεί με τα φωτάκια ειδικά, είπα, ''ρε τον μπαγάσα, τι τα έβαλε, κόντεψε να με βγάλει εκτός κλίματος''. Αντιλαμβάνομαι πως καταναλώνεις χώρο για τους χαρακτήρες, αλλά σκέψου λίγο και το φανταστικό στοιχείο. Παιδέψου γύρω απ' αυτό, πειραματίσου. Είμαι σίγουρος πως μακροπρόθεσμα (σε κάποιο μεγάλο πρότζεκτ) θα βγεις κερδισμένος.

Πολύ ωραίο το touch με τον γκρεμό, με άγγιξε. 

Για μένα το καλύτερο διήγημα του διαγωνισμού.

Καλή επιτυχία! 

Υγ: Α ξέχασα: σαν πολιτικός μηχανικός σου λέω πως αν ο όροφος ενός παλιού σπιτιού είναι μισογκρεμισμένος, και υπάρχει δηλαδή εκτεταμένη φθορά στη στέγη, το ισόγειο θα το είχε ρημάξει η υγρασία. Για να μην μιλήσω για τα τρωκτικά. 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Μοδεράτορα,

Η ιστορία είναι καλογραμμένη -γιατί προφανώς ξέρεις να γράφεις- αλλά για μένα  τουλάχιστον είναι μία  από τα ίδια.

Η ίδια συναισθηματική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί εδώ κυριαρχεί  και στις περισσότερες ιστορίες που  γράφεις για τους διαγωνισμούς. Είναι το στυλ σου, το ξέρω, αλλά για μένα  τουλάχιστον δεν μπορεί να δουλευεί συνέχεια.  Ιδίως όταν η πρωταγωνίστρια σου είναι τόσο κοινότυπη.  Θα μπορούσα  εύκολα να την αντικαταστήσω με την τύπισσα από το βιβλίο που διάβαζα  χθες και δεν θα  χρειαζόταν να αλλάξω πολλά πράματα σε κανένα από τα δύο έργα (θα γράψω κριτική σε μερικές μέρες αλλά μιλάω για το βιβλίο   46 στο τόπικ με τα 50 βιβλία όταν με το καλό το ανεβάσω)

 Συμπτωματικά  το πρωί διάβασα ένα άρθρο που έφερε στο μυαλό μου μια παλιά ιστορία μου. Κάθισα  λοιπόν και της έριξα μια ματιά.  Ενώ μου άρεσε,  εκείνο που μου άφησε άσχημη εντύπωση ήταν το ότι προσπαθούσα με το  ζόρι να βγάλω το συναίσθημα και να 'μαυρίσω' την αφήγηση. Ε την ίδια εντύπωση μου άφησε αυτή η ιστορία.

Τέλος θα συμφωνήσω με τον  Γρηγόρη ότι πρέπει να  δώσεις λίγο παραπάνω δόση βάση στην  πλοκή.  Έχει δίκαιο για το μακροπρόθεσμο όφελος και για το ότι πρέπει να μάθεις να συνδιάζεις καλύτερα  χαρακτήρες/πλοκή.

Κλείνοντας, να πω και πιστευώ συμφωνείς και ο ίδιος, ότι η ιστορία  μοιάζει ελαφρώς εμπνευσμένη απ'ένα συγκεκριμένο βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα:)

Αυτά από μένα,

Λίγο αυστηρή η κριτική, αλλά μάλλον προτίμοτερο από το να πω ψέματα.   Προφανώς το στυλ αυτό δεν πιάνει σε μένα  πολύ εύκολα, αλλά  άμα  αρέσει σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο πλην από εμένα   μην ανησυχείς :p Φαντάζομαι αν σε βάλω να διαβάσεις τα βιβλία που αρέσουν σ'εμένα την ίδια άποψη πάνω-κάτω θα έχεις! 

Καλή επιτυχία!

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Όμορφη ιστορία, εντός θέματος. Ωραίο το γράψιμο, δεν αναφέρω ξανά την πρόοδο, τη θεωρώ δεδομένη. Θέλει λίγη επιμέλεια, μου φάνηκε πως δεν το διόρθωσες πολλές φορές. Σου πάει η σύγχρονη εποχή by the way, όπως και το τοπίο, η κατάσταση. Α, ναι, επιτέλους μια συνεπής εστιασμένη τριτοπρόσωπη (με εξαίρεση τον Μύλο που φουσκώνει).

Ωραίο το μπρος-πίσω, θα ήθελα να διευκρίνιζες ότι στο πρώτο πισωγύρισμα δεν ήταν η πρωταγωνίστρια στο χωριό, το θεώρησα δεδομένο.

Καλοί οι διάλογοι, μου έλειψε λίγο το χρώμα στη φωνή του παππού, ξες η ηλικία του κλπ. Καλή και η ροή της πληροφορίας, αν και ήλπιζα σε λίγο εκβιασμό συναισθήματος και μεγαλύτερη σφαίρα επιρροής, π.χ. γιατί χωριό κι όχι πόλη κι όχι αποικία, ίσως, διαστρική;

Η ιδέα του τέλους και της ανατροπής μου άρεσε, ωστόσο το ινφονταμπ πριν από αυτό και το πώς έδενε με το προηγούμενο κείμενο, δε με έπεισε ότι έστεκε.

Ωραία ιστορία που μου έδωσε την εντύπωση πως δεν πολυδούλεψες την ιδέα τέλεια στο μυαλό σου πριν τη γράψεις. Περιμένω περισσότερα πλέον, να ξες!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Γιάννη!

Spoiler

 

Δεν έχω τρομερά πολλά πράγματα να πω. 

Ούτε εμένα με ενόχλησαν οι χρονικές εναλλαγές, μ' αρέσουν τα flashbacks, σ' αρέσουν κι εσένα, δουλεύουν σ' αυτό εδώ το διήγημα μια χαρά. Βέβαια, βάζω μια υποσημείωση εδώ και σε προκαλώ να δοκιμάσεις καινούριες φόρμες σε επόμενες ιστορίες σου. 

Δύο πράγματα, βασικά, δεν με ενθουσίασαν. Το πρώτο το ανέφερε ο Αντώνης πιο πάνω: το τεράστιο infodump πριν το τέλος. Δηλαδή, ναι μεν το τέλος καθεαυτό μου φάνηκε ταιριαστό και σχετικά αναμενόμενο, αλλά το ακριβώς πριν με τις εξηγήσεις όλης της κοσμοπλασίας, ουσιαστικά, πρέπει να εισαχθεί πιο οργανικά στο κείμενο. 

Το δεύτερο, είναι το πόσο χολυγουντιανές (σε βαθμό να γίνονται κλισέ) είναι κάποιες σκηνές σου. Εδώ έχουμε τη μάνα που πεθαίνει τη μέρα του γάμου της κόρης, φτύνοντας αίματα πάνω στο νυφικό της. Σε προηγούμενη ιστορία είχαμε τη σύζυγο που πάει να ανακοινώσει την εγκυμοσύνη στον άντρα της που πεθαίνει πριν προλάβει να το μάθει. Είναι πολυφορεμένα πράγματα, είναι υπέρ του δέοντος δραματικά και, στον γραπτό λόγο, καταλήγουν να γίνονται και λίγο κωμικά ίσως, που μάλλον δεν είναι η πρόθεσή σου. Δεν είναι κακό να σκέφτεσαι κινηματογραφικά τις σκηνές σου και, μάλιστα, σου συνιστώ, με την πρώτη ευκαιρία, να ψάξεις σε κάποιο βιβλιοπωλείο το "Τραγούδι του Σόλομον" της Τόνι Μόρρισον και να διαβάσεις τις πρώτες σελίδες γιατί είναι αριστουργηματικό άνοιγμα, τελείως κινηματογραφικό και είναι πραγματικό σχολείο για το πώς να κατασκευάζεις λογοτεχνικά τέτοιου τύπου σκηνές.

Πέρα απ' αυτά, ναι, εντάξει κι εμένα μου θύμισε ένα συγκεκριμένο βιβλίο μέλους που κυκλοφόρησε πρόσφατα, πάρα πολύ. Πιθανότατα, αν δεν έμοιαζε τόσο ή αν δεν τα είχα διαβάσει τόσο κοντά το ένα στο άλλο, θα τη θεωρούσα ακόμη καλύτερη ιστορία, για να είμαι ειλικρινής. 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ξέρεις τι; Μπορεί να μην το έχω αυτή τη φορά με τα σχόλια, αλλά μου έμεινε ένα πράγμα που θέλω να στο πω: έχω δει και σε άλλες ιστορίες σου, όπως είδα και σ' αυτήν, μία προσπάθεια για μαυρίλα. Γιατί; Υπάρχουν πολλών ειδών ιστορίες να διηγηθούμε, γιατί αυτή η βεβιασμένη μαυρίλα;

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γειά σου Γιάννη! Λαβέ τον σχολιασμό:

Spoiler

Όλο θα πήγαινε στον γιατρό κι όλο το ανέβαλε, καθώς «Οι παλιές ξέρουν καλύτερα από τα παιδαρέλια».

Μάλλον εννοείς ότι πήγαινε σε γιάτρισσες και πρακτικές, αλλά δεν νομίζω πως το εκφράζεις πολύ καλά.

 

Η πρώτη εικόνα σου δημιουργούσε την εντύπωση ότι έμοιαζε με μία ασπρόμαυρη τούρτα που κάποιος είχε βάλει το χέρι του μέσα, λαίμαργα, αρπάζοντας ένα μεγάλο κομμάτι.

Αυτό πάλι πρέπει να το έχω ξαναβρεί στον Clive Barker, σαν παρομοίωση. Στα βιβλία της

Τέχνης πρέπει να ήταν. Στο δεύτερο βιβλίο της Τέχνης. Όχι ότι πειράζει, καθόλου μάλιστα. Αλλά μου έκανε εντύπωση (που το θυμάμαι ακόμη)

Όσο ψυχρός, ξερός, βαρύς κι ασήκωτος να είναι ο παππούς θα ήθελα μία ιδέα παραπάνω συναίσθημα εφόσον είδε την εγγονή του μετά από όλα αυτά τα χρόνια.

Το τέλος μου φάνηκε κάπως απότομο. Ξεκινάς με κάποια φλας μπακ, το έχεις γενικά στις ιστορίες σου με τα φλας μπακ, αλλά εγώ προϊδεάζομαι για κάτι βαθύτερο. Δλδ όταν μου τρως πολύτιμες λέξεις αν ο Άλκης θα χτυπήσει ή όχι γκομενάκι και αν έχει για καβάτζα τη Λυδία ή όχι, εγώ περιμένω ότι το δέντρο θα εξηγήσει πολύ πιο μεγαλεπήβολα και κατανοητά το ρόλο του και το ρόλο της θυσίας. Αλλά οι λέξεις είναι περιορισμένες (λιγότερος Άλκης παρακαλώ την επόμενη φορά). Της πήρε τις αναμνήσεις λοιπόν; Εντάξει, αλλά αυτή στο τέλος ένιωσε ξαλαφρωμένη και δικαιωμένη. Αν πρόκειται για τόσο απελευθερωτική εμπειρία γιατί την απέφυγε η μητέρα της; Και ο παππούς τι είδους θυσία είχε κάνει; Δεν άκουγε; Και η Αντιγόνη ήταν βραχνή. Οπότε πώς τιμωρείται ο ένας με ένα σημάδι και ο άλλος όχι, αλλά έχει επίσης ένα σημάδι; Το σημάδι είναι θυσία ή τιμωρία τελικά; (Πάντως ωραία ιδέα, να είναι όλη η οικογένεια κάπως σημαδεμένη).

Η ιστορία είναι καλή ωστόσο. (Αλλά εμένα η αγαπημένη μου από όλες όσες έχεις γράψει είναι αυτή με τις γοργόνες. Surprise!) Εντός θέματος εντελώς το διήγημα, no tree, no story ένα πράγμα. Γνώμη μου πως πρέπει να ισορροπήσεις το κομμάτι με το δέντρο, το τι ακριβώς ζητούσε και πώς το έπαιρνε.

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή και καλή σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Μια ωραία ιστορία σε ένα κλασσικό κάπως μοτίβο με τη θυσία για το μεγαλύτερο καλό και μου άρεσε όπως ήταν δοσμένη, δεν μπορώ να πω ότι με ξένισε ή με ενόχλησε κάτι. Πάντως μια εσύ, μια ο Mesmer θα κοιτώ πίσω από τον ώμο μου όταν πηγαίνω σε κανα χωριουδάκι! 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα σε όλους.

Να σας ευχαριστήσω αρχικά για το χρόνο που διαθέσατε για την ανάγνωση της ιστορίας μου και για τα σχόλια που κάνατε. Κάθε γνώμη είναι ευπρόσδεκτη γιατί μόνο έτσι βελτιωνόμαστε :)
Πάμε στα επιμέρους πριν δώσω μία γενική εικόνα:

 

On 9/27/2018 at 5:54 PM, gismofbi said:

2)Η μαγικη δυναμη του δεντρου σχετικα με την προστασια του χωριου δεν μου φανηκε αρκετα δυνατη για να με πεισει

3)Δεν καταλαβα το τελος αλλα μπορεί να φταιω εγω σε αυτο

Το δέντρο ξεπετάχτηκε μέσα από μία μεγάλη συμφορά. Ουσιαστικά ήταν "ψευδοσωτήρας". Με αφορμή αυτό που βίωσαν οι κάτοικοι τους έπεισε ότι θα τους προστατεύει ενώ το μόνο που τους έδινε ήταν ένα "placebo" με τα σφαίριδια λάμψης του.
Το τέλος είναι ένα από τα κομμάτια που δεν κατάφερα να στρώσω όπως ήθελα. Ουσιαστικά το δέντρο ήθελε να πάρει τις μνήμες και τη "ζωή" της Λυδίας, όπως είχε προσπαθήσει και της μάνας της της Αντιγόνης αλλά επειδή δεν τα κατάφερε της άφησε σημάδι στο λαιμό. Η Λυδία όμως, έχοντας ζήσει όλα αυτά, έδωσε οικειοθελώς τις μνήμες της οι οποίες έδειξαν στο δέντρο τον πόνο που είχε προκαλέσει στην οικογένειά της κι έτσι μαράζωσε και σάπισε. Το ξέρω, ήθελε κι άλλα πράγματα για να φανεί, το έχω στα υπόψιν.

 

On 9/28/2018 at 9:55 AM, John Ernst said:

τι με προβλημάτισε; το τέλος. έκανα δύο και τρεις αναγνώσεις και δεν το κατάλαβα, μόνο υποθέσεις έκανα. το δέντρο τόσο καιρό τους κορόιδευε; ζητούσε θυσίες που δεν έπιαναν τόπο; αν είναι έτσι, θα μπορούσες να το πεις καθαρά, έφταναν δύο λέξεις «μάταιη + θυσία».


Φίλε Νικόλα, όπως το είπες, αυτό γινόταν. Πιέστηκα πολύ να φέρω την ιστορία στις 3850 λέξεις και ίσως κράτησα κομμάτια που θα έπρεπε να σβήσω από τα flashbacks της Λυδίας. 

 

On 9/30/2018 at 2:49 PM, Νίκη said:

Επίσης δεν κατάλαβα τη σχέση δέντρου-μελών της οικογενειας της Λυδίας: 

 

Τα μέλη της οικογένειας της Λυδίας φρόντιζαν και διατηρούσαν το δέντρο με την υπόσχεση να κρατάει ασφαλές το χωριό. Οι μόνοι που το αμφισβήτησαν ήταν οι δύο γυναίκες της οικογένειας, η Λυδία κι η μάνα της, γι' αυτό και χτίστηκε όλη η ιστορία.

 

On 10/1/2018 at 6:01 PM, Dreamer said:

Το τέλος δεν το πολυκατάλαβα η Λυδία εξακολουθούσε να είναι ζωντανή δεν θυσιάστηκε;  Αν κατάλαβα καλά το δέντρο έγινε ξανά νέο «Το δέντρο μίκρυνε, ο κορμός σάπισε, τα φύλλα έπεσαν, δεκάδες μικρές λάμψεις έσβησαν. Στο τέλος έμεινε μόνο το χώμα κι ένα καταπράσινο, μικροσκοπικό φυλλαράκι που έμοιαζε να αναδύεται από το έδαφος και να σκορπίζει φως παντού.»


λυπάμαι που βαρέθηκες στην αρχή Dreamer αλλά χαίρομα που σου άρεσε προς το τέλος περισσότερο :) Η Λυδία δεν πέθανε, παρέδωσε τις μνήμες της, άδειασε που λέμε, το δέντρο μαράζωσε όταν είδε τι πόνο προκάλεσε κι η ίδια έκλαψε από χαρά και ανακούφιση μετά από τόσο καιρό.

 

On 10/3/2018 at 9:10 PM, Mournblade said:

Ε, στο υπερφυσικό μου τα χάλασες. Εκεί με τα φωτάκια ειδικά, είπα, ''ρε τον μπαγάσα, τι τα έβαλε, κόντεψε να με βγάλει εκτός κλίματος''. Αντιλαμβάνομαι πως καταναλώνεις χώρο για τους χαρακτήρες, αλλά σκέψου λίγο και το φανταστικό στοιχείο. Παιδέψου γύρω απ' αυτό, πειραματίσου. Είμαι σίγουρος πως μακροπρόθεσμα (σε κάποιο μεγάλο πρότζεκτ) θα βγεις κερδισμένος.


Παρατηρώ, φίλε Γρηγόρη, ότι τον τελευταίο καιρό, αν μία ιστορία δεν διαδραματίζεται από την αρχή σε φανταστικό κόσμο, δυσκολεύομαι να εντάξω περισσότερο το φανταστικό στοιχείο. Νιώθω σαν να παρασύρομαι από την ρεαλιστική ιστορία και τους χαρακτήρες. Πιστεύω ότι σε μεγαλύτερο project να μπορέσω να τα εντάξω όλα αυτά πιο ομαλά.

 

On 10/6/2018 at 2:35 PM, jjohn said:

Η ιστορία είναι καλογραμμένη -γιατί προφανώς ξέρεις να γράφεις- αλλά για μένα  τουλάχιστον είναι μία  από τα ίδια.

Η ίδια συναισθηματική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί εδώ κυριαρχεί  και στις περισσότερες ιστορίες που  γράφεις για τους διαγωνισμούς. Είναι το στυλ σου, το ξέρω, αλλά για μένα  τουλάχιστον δεν μπορεί να δουλευεί συνέχεια. 


Φίλε, jjohn, έχω καταλάβει ότι δε σου αρέσουν καθόλου αυτά που γράφω. Είναι λογικό και θεμιτό. Αυτά όμως θέλω να εκφράσω κι αυτό θα κάνω. Είναι δύσκολο να κάνω αυτό που θες εσύ ?
Επίσης:

On 10/6/2018 at 2:35 PM, jjohn said:

Κλείνοντας, να πω και πιστευώ συμφωνείς και ο ίδιος, ότι η ιστορία  μοιάζει ελαφρώς εμπνευσμένη απ'ένα συγκεκριμένο βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα

Συμφωνώ ότι μοιάζει αρκετά με το συγκεκριμένο βιβλίο και συμφωνώ ότι μπορεί να φανεί "κάπως". Το διήγημα το έγραψα 10 μέρες πριν διαβάσω την τελική μορφή του συγκεκριμένου βιβλίου οπότε ούτε είχα σκοπό να "κλέψω" την ιδέα ούτε να την πάρω και να της αλλάξω τα φώτα. Στην τελική, οποιαδήποτε ιστορία με γυναίκα και χωριό που είχε θέμα το δέντρο, θα μπορούσε να μοιάζει στο βιβλίο που αναφερόμαστε.

 

On 10/15/2018 at 6:34 AM, Solonor said:

Α, ναι, επιτέλους μια συνεπής εστιασμένη τριτοπρόσωπη (με εξαίρεση τον Μύλο που φουσκώνει).

Για κάτι τέτοιες παρατηρήσεις θέλω εσένα γιατί αλλιώς δε θα τις δω ποτέ :P


Για κάποιον λόγο δε με αφήνει να κάνω άλλα quotes.

Εν τέλει, χάρηκα πολύ που σας άρεσαν οι διάλογοί μου όπως κι οι χαρακτήρες, αυτό μου αρέσει να αναπτύσσω κι εκεί έδωσα βάση. Σίγουρα η πλοκή πρέπει να αρχίζει να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στην ιστορία μου όπως και η ομαλή ροή της μέσα στο κείμενο. Η πρόκληση της @elgalla για να γράψω κάτι χωρίς flashbacks είναι απόλυτα δεκτή και πρέπει να γίνει άμεσα. Μου βγαίνει τελείως αβίαστα αυτό το στυλ αλλά δε θέλω να με χαρακτηρίζει στο μέλλον.

Ευχαριστώ και πάλι για όλα σας τα σχόλια :)

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond
On 10/18/2018 at 11:42 AM, Cassandra Gotha said:

Ξέρεις τι; Μπορεί να μην το έχω αυτή τη φορά με τα σχόλια, αλλά μου έμεινε ένα πράγμα που θέλω να στο πω: έχω δει και σε άλλες ιστορίες σου, όπως είδα και σ' αυτήν, μία προσπάθεια για μαυρίλα. Γιατί; Υπάρχουν πολλών ειδών ιστορίες να διηγηθούμε, γιατί αυτή η βεβιασμένη μαυρίλα;

Να πω μόνο αυτό στην Άννα: 
Δεν το κάνω επίτηδες, Άννα μου. Δεν εκβιάζω τη μαυρίλα, έτσι μου βγαίνει το τελευταίο διάστημα. Αυτό νιώθω, αυτό γράφω. Και σίγουρα δεν το κάνω βεβιασμένα. Ελπίζω οι επόμενες ιστορίες μου να είναι πιο φωτεινές :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Έτσι δείχνουν, όμως, οπότε πρόσεχε την υπερβολή. ;-)

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn
51 minutes ago, Ballerond said:

 Φίλε, jjohn, έχω καταλάβει ότι δε σου αρέσουν καθόλου αυτά που γράφω. Είναι λογικό και θεμιτό. Αυτά όμως θέλω να εκφράσω κι αυτό θα κάνω. Είναι δύσκολο να κάνω αυτό που θες εσύ ?

Μην το παίρνεις προσωπικά ότι δεν μου "αρέσουν καθόλου" οι ιστορίες σου.  Εντάξει προφανώς ως άνθρωπος έχω τα δικά μου αναγνώσματα και γούστα(τα οποία  δεν συμβιβάζουν ούτε στο ελάχιστο με το  "sff.gr" τώρα πια  αλλά δε πειράζει:p), αλλά κάθε ιστορία  προσπαθώ να την διαβάζω  χωρίς κάποια προκατάληψη. Καλύτερο παράδειγμα από τις ιστορίες του Αντώνη δεν υπάρχουν,  η βαθμολογία των οποίων θυμίζει  με εξαιρετική ακρίβεια κάποιο  μοντέλο ταλάντωσης(πρόβλεψη για τον ΕΦ btw είναι βάθρο !),  

Για την προκειμένη ιστορία -θα το πω- μπήκα μουδιασμένος μόνο και μόνο από τον τίτλο γιατί υποψίαστηκα  σε τι ύφος θα κινιόταν  η ιστορία. Ίσως γι' αυτό η κριτική μου  ακούστηκε  κάπως πιο επιθετική (Να πω συγγνώμη εδώ αν πράγματι το πήρες έτσι, γράφουμε μερικές φορές  κάποια πράγματα και μετά  σκεφτόμαστε τι μαλακίες που πετάξαμε...) . Απλά προσωπικά  προσπαθώ να αποφεύγω βαριές ιστορίες.  Γενικά  υπάρχει πολύ κούραση   και πραγματικά το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να διαβάζω κάτι στενάχωρο, ένα παραμύθακι, ένα αστυνομικό  με κάνα έγκλημα αδύνατο να λύσουμε κάποιον γρίφο, ως εκεί φτάνουν οι αναγνωστικές μου αντοχές αυτό τον καιρό. Εξάλλου στο ίδιο ποστ αποκήριξα κομμάτια  μίας δικιάς μου ιστορίας για την οποία πάλευα  έναμιση μήνα για να την γράψω.

Αυτά από μένα, για να λυθεί τυχόν παρεξήγηση.

Τώρα για το άλλο που  έγραψα με την έμπνευση, για μένα πάντοτε υπάρχει  κάποια υποσυνείδητη επιρροή. Θυμάμαι το καλοκαίρι  του  δώδεκα, σχεδίαζα μία ιστορία  για να γράψω για το νανόριμο, και  ξαφνικά λίγο πριν ξεκινήσεi το νανόριμο  εκεί που έπλενα τα πιάτα με χτυπάει αυτό  (αν θέλετε να  δείτε τι έπαθα, εσείς οι υπόλοιποι μπείτε στο κλαμπ μπας).  Δεν είπα ότι  επρόκειτο για αντιγραφή απλά ότι μου το έφερε στο μυαλό. Γι' αυτό και τοποθέτησα το :) στο τέλος. Έτσι και αλλιώς παρθενογέννηση γιοκ

 

Και για να κλείσουμε τα γούστα μου  για να ξέρετε πώς να με ικανοποιήσετε συγγραφικά  (εννοείται ότι από εδώ και μπρος θα την χρησιμοποιώ)

+

  • Locked Room Murders 
  • Παραμύθια ή μύθοι
  • Sword & Sorcery (αλλά χωρίς πολύ ξύλο)

-

  • Ερωτικές ιστορίες αρλεκίν και τέτοια
  • Επικό φάντασι με οχτακόσους χαρακτήρες
  • Ιστορίες με  βεβιασμένη ατμόσφαιρα ή που βασίζονται αποκλειστικά στους χαρακτήρες
  • Επίσης δεν το πολυέχω με τις ιστορίες που έχουν μόνο σαν σκοπό το χιούμορ  γιατί στην πλειοψηφία μου φαίνονται σαν να το ζορίσουν πολύ για να βγει αστείο   .  

Εννοείται υπάρχουν εξαιρέσεις και τέτοια...

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade
49 minutes ago, jjohn said:

 

Και για να κλείσουμε τα γούστα μου  για να ξέρετε πώς να με ικανοποιήσετε συγγραφικά  (εννοείται ότι από εδώ και μπρος θα την χρησιμοποιώ)

+

  • Locked Room Murders 
  • Παραμύθια ή μύθοι
  • Sword & Sorcery (αλλά χωρίς πολύ ξύλο)

-

  • Ερωτικές ιστορίες αρλεκίν και τέτοια
  • Επικό φάντασι με οχτακόσους χαρακτήρες
  • Ιστορίες με  βεβιασμένη ατμόσφαιρα ή που βασίζονται αποκλειστικά στους χαρακτήρες
  • Επίσης δεν το πολυέχω με τις ιστορίες που έχουν μόνο σαν σκοπό το χιούμορ  γιατί στην πλειοψηφία μου φαίνονται σαν να το ζορίσουν πολύ για να βγει αστείο   .  

 

 

Ωπ,  τι έγινε εδώ!:blink:

Sword & Sorcery (αλλά χωρίς πολύ ξύλο).

Νόμιζα πως σου άρεσαν μόνο τα αστυνομικά και τα παραμύθια Τζτζών. :)

Καλώς ήλθες στην παρέα! Έλα, έλα και βγάζω βιβλίο σύντομα! 

Χμμμ...

Ον σέκοντ θοτ...

Έχει αρκετούτσικους χαρακτήρες μέσα..! :bleh::p

Αλλα!     (αγγλισμός; δεν είμαι σίγουρος...)

Μην απελπίζεσαι!

Θα τους αγαπήσεις όλους!

Υγ1: Τζών, σόρρυ για την σπόντα, τσιμπάω αναγνώστη τώρα.

Υγ2: Όλοι μας έχουμε τις προτιμήσεις μας και τα στραβά μας. Καλή διάθεση να υπάρχει κι όλα γίνονται παιδιά.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

@jjohn Σεβαστή η εξήγησή σου για να μην υπάρχει παρεξήγηση απλά βλέπω ότι στα περισσότερα σχόλια που κάνεις τελευταία στις ιστορίες μου μία μικρή προκατάληψη. Μπορεί να είναι και ιδέα μου. Δε μου δίνεις στοιχεία για να βελτιώσω αυτό που έγραψα πέρα από το "είχε πολύ συναίσθημα θέλω παραπάνω πλοκή". Αυτό. Το αν σου αρέσουν ή όχι, αλίμονο, είναι απόλυτα λογικό.
 

@Mournblade Αγγλίζεις επικίνδυνα :P

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn
5 minutes ago, Ballerond said:

@jjohn Σεβαστή η εξήγησή σου για να μην υπάρχει παρεξήγηση απλά βλέπω ότι στα περισσότερα σχόλια που κάνεις τελευταία στις ιστορίες μου μία μικρή προκατάληψη. Μπορεί να είναι και ιδέα μου. Δε μου δίνεις στοιχεία για να βελτιώσω αυτό που έγραψα πέρα από το "είχε πολύ συναίσθημα θέλω παραπάνω πλοκή". Αυτό. Το αν σου αρέσουν ή όχι, αλίμονο, είναι απόλυτα λογικό.

ΟΚ, δεκτόν,   στον Ε.Φ ή αν λάχει κάτι άλλο ενδιάμεσο θα σου  κάνω μία πιο εποικοδομιτική κριτική (αν και δεν φημίζομαι γενικότερα για τις κριτικές μου, εκτός κι αν κάτσω να σχολιάσω το κείμενο γραμμή προς γραμμή ).  Ιδίως αν  όντως οι επόμενες ιστορίες είναι πιο ελαφρίες.

Όπως έγραψα  πάντως στην κριτική μου  η ιστορία τεχνικά δεν έχει πρόβληματα με την γραφή της, κατ'εμέ.    Απλά είναι το μουντ  τέτοιο!

Τώρα αναφορικά με την προσπάθεια αλίευσης μου 

latest?cb=20160530090836

Παιδιά μέχρι τόσους χαρακτήρες μπορώ και αυτό με την προυπόθεση ότι θα πεθάνουν 3-4  από δαύτους  με φριχτό τρόπο (Αχ Κιντάϊτσαρε λατρεία μου:wub::wub::wub::wub::wub::wub:)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Αγαπητέ μου Γιάννη,

Καλησπέρα και συγνώμη που δεν πρόλαβα να σε σχολιάσω πριν το πέρας του διαγωνισμού. Γενικά πνίγομαι αυτό τον καιρό και καθώς οι κριτικές μου παίρνουν πολλές ώρες να τις σκεφτώ και να τις γράψω, εσύ και η Αταλάντη ξεμείνατε. Προσπαθώ να μείνω true και προσποιούμαι ότι δεν έχει περάσει ο διαγωνισμός και για αυτό δεν έχω διαβάσει κανένα άλλο σχόλιο, ούτε φυσικά τα δικά σου. Γι'αυτό το λόγο μπορεί να επαναλάβω μερικά πράγματα αλλά πιστεύω ότι αν κάτσω να διαβάσω τις απαντήσεις σου πολύ πιθανό να επηρεαστεί η άποψή μου.
Πάω λοιπόν να σχολιάσω χωρίς την πολυτέλεια της συνομιλίας με τον συγγραφέα.

Τι μου άρεσε:

Ο χαρακτήρας της Λυδίας ήταν μεστός και ώριμος. Μου άρεσε το κακό της χιούμορ (το οποίο δεν το αξιοποίησες στο έπακρο) αν και θα προτιμούσα να μην ακούω τις σκέψεις της γενικότερα. Σε κάθε περίπτωση ήταν ίσως το πιο όμορφο πράγμα στην ιστορία σου. Έχεις βάλει μεράκι για να την κάνεις αληθινή και φαίνεται.

Η γραφή σου ήταν στρωτή και απαλή με ελάχιστα λάθη και προβλήματα. Δε βρήκα κάτι που να με ενόχλησε σε τεχνικό επίπεδο και χάρηκα όταν επιτέλους είδα ένα κείμενο που σέβεται τη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο.

Δεν βρήκα κανένα νοητικό πρόβλημα στην ιστορία σου. Εκτός από το μήνυμα που δεν παραδόθηκε ποτέ. Δηλαδή ΠΟΣΟ κακό σήμα τέλος πάντων; Έχω συνηθίσει υποθέτω - δεν είναι πρόβλημα αυτό. Move along.

To Βροντερό το περιγράφεις σα να έχεις βρεθεί εκεί. Είναι πανέμορφο και ζωντανό, γεμάτο χρώματα μυρωδιές και ήχους. Μπράβο.

 

Τι δε μου άρεσε:

Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ιστορίας φέρονται περίεργα.

Η μητέρα της Λυδίας είναι περισσότερο σαν prop το οποίο είναι εκεί για να μας κάνει να νιώσουμε άσχημα για αυτή. Αν και την ορίζεις σχετικά καλά με το να τη βάζεις να μιλάει σαν χωριάτισσα (good job!) κατά τα άλλα το ότι ήξερε ένα τόσο σημαντικό μυστικό το οποίο αφορούσε την κόρη της και δε τη βλέπουμε να βασανίζεται ή το ότι δεν έκανε περισσότερα ώστε να κρατήσει την κόρη της μακριά από το χωριό νομίζω ότι στερεί από ένα χαρακτήρα εν δυνάμη πολύ ζουμερό.

Ο Άλκης θυμίζει τον μαγικό σούπερ γκέι (και ας μην είναι γκέι) φίλο που είχα βαρεθεί να βλέπω στις ταινίες του 90. Είναι εκεί για να δημιουργεί την ψευδαίσθηση της κανονικότητας για τη Λυδία και να μας θυμίζει ότι υπάρχει και ο φυσιολογικός κόσμος ο οποίος γκομενίζει, βγαίνει για μπίρες και είναι σχετικά φυσιολογικός. Έχει ακόμη και το δικό του μότο. Κλισέ much;

Ο Παππούς είναι και αυτός πολύ αλλόκοτος. Δεν καταλαβαίνω γιατί άφησε τη Λυδία να τον επισκεφτεί αφού ήξερε ότι το δέντρο θέλει να την “πάρει”, δεν κατάλαβα γιατί δεν προστάτευσε την κόρη του ή γιατί κρατούσε το μυστικό από την εγγονή του.

Δεν είναι κακό να έχει κλισέ η ιστορία. Όμως κανένας χαρακτήρας πλην της Λυδίας δε δείχνει να έχει τίποτα άλλο πέρα από κλισέ. Νομίζω ότι αυτό πηγάζει από το γενικότερο pacing της ιστορίας σου. Δεν είναι κακοί οι χαρακτήρες σου, απλά δεν έχουν χώρο να συμπεριφερθούν σαν ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Είναι σα να μου παρουσιάζεις ένα κολαζ από στιγμιότυπα και να περιμένεις να πειστώ ότι οι φωτογραφίες είναι αληθινοί άνθρωποι. Segway για το επόμενο μου πρόβλημα,

Το pacing της ιστορίας. Pacing όπως είμαι σίγουρη ότι γνωρίζεις, είναι ο ρυθμός με τον οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα σε μία ιστορία. Το πρόβλημα που εντόπισα σε αυτό σου το διήγημα ήταν ότι απλά δε χωρούσε σε αυτά τα πλαίσια. Η ιστορία έχει τόσο πολύ ζουμί που και μόνο ένα από τα κομμάτια της να πιάσεις μπορεί άνετα να επεκταθεί σε αυτόνομο διήγημα.

Ο  θάνατος του πατέρα της Λυδίας και η σχέση της με τη μάνα της και τον Άλκη αμέσως μετά; Διήγημα.

Ο γάμος της Λυδίας ο οποίος κόβεται στη μέση από την ξαφνική ασθένεια της μητέρας της και ο επικείμενος χωρισμός με τον άντρα της καθώς η ίδια μέσα από όλο αυτό ανακαλύπτει περισσότερο τον εαυτό της και μεγαλώνει; Διήγημα
Η πολύπλοκη σχέση της κυρα Αντιγόνης με τον πατέρα της, το χωριό στα βουνά και τα τρίκαλα, μία μυστήρια ασθένεια και μία κατάρα που την κυνηγάει από το παρελθόν; Διήγημα.
Το βροντερό, ο παππούς, η Αντιγόνη και η κόρη της, το δέντρο, ο θάνατος του πατέρα, ένας γάμος, ο θάνατος της μητέρας, ένας χωρισμός, ο μαγικός φίλος που δεν μπόρεσε να βοηθήσει στο τέλος και η κατάρα ενός χωριού που η Λυδία δε γνωρίζει; Βιβλίο.

Στην προσπάθειά σου να χωρέσεις το τελευταίο σενάριο σε 3800 λέξεις αναγκάστηκες να τρέξεις πάρα πολλά γεγονότα και δεν έχουμε αρκετό χρόνο ούτε με την ιστορία, ούτε με το παρελθόν της, ούτε με τους χαρακτήρες της. Παρότι το δικό σου ήταν το πιο μεγάλο διηγήμα του διαγωνισμού, in retrospect μου φαίνεται ότι είναι το πιο μικρό - ακριβώς επειδή όλα πήγαιναν τόσο γρήγορα. Σα να μου είπες την ιστορία με μία ανάσα.

Το τέλος της ιστορίας είναι βιαστικό και μας αφήνει στον αέρα. Φυσικά αυτό δένει με το προηγούμενο θέμα που ανέφερα αλλά θέλω να σταθώ εδώ λίγο γιατί αισθάνομαι ότι ένας από τους λόγους που και σε αυτό το διήγημα φαντάζομαι ότι θα έχεις κατηγορηθεί πως εκβιάζεις συναισθήματα.

Η άποψή μου είναι ότι αυτή η εντύπωση δεν είναι το πρόβλημα αλλά αποτέλεσμα κακού storytelling. Μπορεί να κάνω και λάθος αλλά θα σου πω την άποψή μου και ελπίζω τουλάχιστον να σε βοηθήσω να βελτιωθείς σε μερικές τεχνικές που χρησιμοποιείς για να πεις τις ιστορίες σου. Η τέχνη του storytelling πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας αποφασίζει να συνδέσει μία ταπετσαρία από εικόνες ώστε να πει μια ιστορία. Το να συνδέσεις εικόνες για να πεις μία κάτι είναι από μόνο του πολύπλοκο μα η μαεστρία και η τέχνη πηγάζουν από το να καταφέρεις να βάλεις τον αναγνώστη μέσα σε αυτό το ταξίδι και να νιώσει μαζί με την ιστορία σου. Αυτό το το ξέρεις.  Στην τέχνη της αφήγησης είναι πάρα πολύ σημαντικό η ιστορία να εξελίσσεται συνεχώς και ό,τι συμβαίνει να κυλάει ομαλά από τη μία σκηνή στην επόμενη ώστε στο τέλος όλες οι σκηνές να έχουν νόημα. Στο σύνολό της η ιστορία μπορεί να έχει χαρούμενο ή θλιμμένο τόνο όμως ο συγγραφέας πρέπει να βρεί τρόπο να τραβάει τον αναγνώστη και να τον παιδεύει μέσα στο κείμενο ώστε να τον κάνει να νοιαστεί και να γελάσει ή να κλάψει ή να νιώσει αγνωνία. Σε αυτό δε συνησφαίρει μόνο η καλή ιδέα, ο σωστός χειρισμός της γλώσσας και οι καλοί χαρακτήρες. Πρέπει ο μαέστρος που συνθέτει την ιστορία να είναι σε θέση να την αποδομήσει ώστε να δει πως θα χρησιμοποιήσει κάθε σκηνή για να “παίξει” με τα συναισθήματα του αναγνώστη.

Δες για παράδειγμα το Lion King της Disney. (θέλω να πω εδώ ότι συχνά χρησιμοποιώ τα κλασικά της disney γιατί όλοι τα έχουμε δει και επίσεις μερικά πράγματα τα κάνουν εξωφρενικά καλά) Όλοι θυμόμαστε το θάνατο το Μουφάσα. Γιατί όμως η ιστορία δεν κατηγορείται ότι εκμεταλλεύεται το συναίσθημα; Προσπάθησε να συγκρίνεις τα παρακάτω με κομμάτια της ιστορίας σου. Στην αρχή τα είχα γράψει αλλά σκέφτηκα ότι ίσως σε ωφελήσει να τα σκεφτείς μόνος σου.  

1 Ο Μουφάσα πεθαίνει στο πρώτο ⅓ της ιστορίας και μάλιστα τον βλέπουμε on sceen. Δε γίνεται κάπου στο παρελθόν αλλά εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Η σκηνή κρατάει μόλις τρισίμισι λεπτά και τίποτα άλλο στην ταινία δεν πλησιάζει σε βάρος αυτό που συμβαίνει μέσα σε αυτά τα τρισίμιση λεπτά.

2 Ο Μουφάσα πριν πεθάνει είναι ένας χαρακτήρας well established και έχουμε περάσει χρόνο μαζί του. Ξέρουμε τη φωνή του, τι περιμένει από τον πρωταγωνιστή και πως σκέφτεται. Δεν είναι μία ανάμνηση στο κεφάλι του Σίμπα αλλά ένας πραγματικός χαρακτήρας που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.

3 Ο θάνατος το Μουφάσα χρησιμοποιείται για να δέσει η ιστορία με τους χαρακτήρες. Ό,τι γίνεται συνδέεται με αυτό το τραγικό γεγονός και δεν είναι απλά κάτι που συνέβει κάποτε.

4 Αν και αυτή είναι μία πολύ βαριά σκηνή η ταινία την πλαισιώνει από χαρούμενες σκηνές - πριν με τα παιχνίδια του Σίμπα και αμέσως μετά το πιο χαρούμενο κομμάτι της ταινίας, το Χακούνα Ματάτα. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Δίνει στον θεατή χρόνο να αναπνεύσει. Τον ξεκουράζει και έτσι η ταινία μπορεί να επιστρέψει αργότερα σε αυτό το τραγικό γεγονός και να μην υπάρχει περίπτωση να έχει μπουχτίσει ο θεατής.

5 Όλοι θυμόμαστε τον θάνατο του Μουφάσα αλλά η ιστορία δεν περιστρέφεται γύρω από αυτό. Είναι η ιστορία του Σίμπα και πως μεγάλωσε και έγινε βασιλιάς. Είναι μία ιστορία η οποία εξυμνεί τη σημασία της φιλίας και άλλα τέτοια. Δεν ασχολείται το νόημα της ιστορίας με το θάνατο του Μουφάσα αλλά τον χρησιμοποιεί σαν εργαλείο για να πει κάτι διαφορετικό.

Θα επιστρέψω στην ιστορία σου τώρα. Δες ότι έχεις τόσα πολλά βαριά σημεία που έχεις βάλει και το μόνο που έχεις για να μας δίνεις μία ανάσα που και που είναι το πολύ καλό, κακό χιούμορ της Λυδίας. Ακόμα και σε πολύ βαριά αναγνώσματα υπάρχει τρόπος να χαλαρώσεις λίγο το σκοινί για να δώσεις λίγο χώρο και να μπορέσεις να το τραβήξεις πιο δυνατά αργότερα ώστε στο τέλος να αφήσεις τον αναγνώστη σου εξαντλημένο. Αυτό είναι κάτι που προσπάθησα να καταφέρω στο διήγημα με το κινητό. Επειδή ήξερα ότι όλο το κείμενο είναι πολύ βαρύ και δε χωράει πουθενά χιούμορ ή αστεία, προσπάθησα να βάζω ανάμεσα στις μπουνιές μικρές στιγμές ελπίδας. Ακολουθώντας ευλαβικά μία φόρμουλα έβαζα μία θετική στιγμούλα πριν ρίξω άλλη μία κατάρα στην πρωταγωνίστριά και τον αναγνώστη μου.
Εκεί είναι και το σημείο όπου θέλω να καταλήξω - βρες αυτή τη φόρμουλα. Βρες τον τρόπο να δίνεις και να τραβάς ακόμα πιο δυνατά ώστε να υπάρχει ρυθμός στο ανάγνωσμα, σαν ένα μουσικό κομμάτι που αν το αποδομήσεις είναι πολύ απλό: intro - chorus - refrain - chorus - bridge - refrain - chorus - outro. Δες τον στοίχο σα το σημείο αναφοράς όπου ο ακροατής επιστρέφει σε κάτι γνώριμο. Δεν υπάρχει σύγχυση εκεί αλλά ηρεμία. Δεν υπάρχουν πτώσεις ή εντάσεις ή σόλο στον στίχο. Αυτό το τμήμα του κομματιού είναι και το ζουμί της ιστορίας. Είναι αυτό που κάνει τη γέφυρα ή το σόλο να έχουν σημασία.

Αυτά είχα να πω. Ελπίζω να βοήθησα λίγο.
Σε ευχαριστώ για την ιστορία σου. Θέλω να τονίσω ότι εμένα μου άρεσε πολύ και ότι σε σχέση με άλλες εκβιαστικές σου ιστορίες αυτή ήταν πολύ λιγότερο.
Καλό σαββατοκύριακο.

  • Like 5
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Έλλη σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, η αλήθεια ήταν ότι το περίμενα με αγωνία :P
Μπορώ να πω ότι εξέφρασες όλες τις φοβίες και τα κολλήματά μου όσον αφορά το πώς κυλάνε οι ιστορίες μου, πώς καταλήγουν κι αν το αποτέλεσμα είναι αυτό που θέλω.

Καταλαβαίνω τα περισσότερα που ανέπτυξες, οι χαρακτήρες είναι το κομμάτι που δίνω πάντα περισσότερη βάση κι ίσως όχι εκεί ουσιαστικότερη. Νομίζω ότι δίνω στοιχεία που τους "χαρακτηρίζουν" αλλά εν τέλει γεμίζω κενά τα οποία δε βοηθάνε τον αναγνώστη να τους καταλάβει.
Το pacing πάντα με προβλημάτιζε - ειδικά από τη στιγμή που άρχισα να σκέφτομαι πιο σφαιρικά μία ιστορία κι όχι να μένω σε 1-2 στιγμιότυπα. Γι' αυτόν τον λόγο θέλω να δοκιμάσω κάτι μεγαλύτερο, να έχω χώρο να απλώσω όσα σκέφτομαι και μετά να αρχίσω να πετσοκόβω με δύναμη και πυγμή και στο τέλος να μείνει ένα διηγηματάκι :P 

Σ' ευχαριστώ και πολύ, θα ανατρέχω συχνά στην κριτική σου στο μέλλον γιατί είμαι σίγουρος ότι θα με βοηθήσει πολύ.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..