Jump to content
Νίκη

Στοιχειωμένος τόπος

Recommended Posts

Νίκη

Όνομα: Βάγια/Νίκη

Είδος: φαντασίας

Βια: όχι άμεσα, μόνο υπαινυκτικά

Σεξ: όχι 

Αριθμός λέξεων: 1.910 λέξεις

Αυτοτελής: Ναι

Σχόλια: Για τον 49ο Διαγωνισμό Φαντασίας

Στοιχειωμένος τόπος.docx

  • Like 6
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
gismofbi

Ενα αλληγορικό οικολογικο παραμυθι στον αποηχο των καλοκαιρινών φονικων πυρκαγιων της χωρας μας απο τη σκοπια των δεντρων. Αρκετα ενδιαφέρον αλλα εχω καποιες ενστάσεις:

1) Αφου ο Φαιος ειναι μαγος γιατι δεν χρησιμοποιεί μαγεια για να καταστρεψει το δασος αλλα αναγκαζει πολιτες και ξυλοκοπους δια του φοβου;

2)Η ξυλεια ειναι απαραιτητη για να χρησιμοποιεί από εργοστασια που δεν παραγουν τιποτα αλλα απλα κραταν τον κοσμο απασχολημενο. Αρα γιατι τοσο μενος για το δασος και ποιος ο λογος υπαρξης των εργοστασιων;

3)Στην αρχη λες οτι τα δεντρα ειναι ζωντανα και εχουν αισθηματα και μετα χτιζεις ολο αυτο με το στοιχειωμα και τους εξαφανισμενους ξυλοκοπους. Πιστευω οτι με την προοικονομια αυτη εχασες το στοιχειο της αγωνιας και της εκπληξης για το τι συνεβη με τους εξαφανισμενους ανθρώπους. 

4)Οταν μιλαν τα δεντρα και λενε δινουμε δροσια, σκια, αποτρεπουμε πλημμυρες κτλ μοιαζει σαν απο σχολικο βιβλιο δημοτικου. Ηθελα να μας το δωσεις αλλιως, λιγο πιο λογοτεχνικα.

Μου αρεσε η περιβαλλοντική ευαισθησία που μας περνας, τα μυνήματα προς τον άνθρωπο που σαν αδηφαγο ον καταστρέφει τα παντα γιατι ειναι στη φυση του ακομα κι αν αυτο στο τελος θα καταστρεψει τον ιδιο αλλα και το οτι η φυση οσο καλη και απλοχερη ειναι τοσο αδιστακτη μπορει να γινει γιατι ουσιαστικα εμεις την εχουμε αναγκη κι οχι το αντιθετο. Καλη σου επιτυχία.!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Καλή η προσπάθειά σου, μου αρέσει, γενικά, το ύφος σου. Θα επικεντρωθώ κι εγώ στο δίδαγμα που προσπαθείς να δώσεις στην ιστορία. Όντως, τα οφέλη που παρουσιάζεις από το δάσος είναι σαν έκθεση του δημοτικού, θα μπορούσες να το αποδώσεις παραστατικά, μια πλημμύρα που καταστρέφει, χώμα που γεμίζει τις αυλές των σπιτιών, το οξυγόνο που δεν υπάρχει και νιώθει ο κόσμος την ανάγκη να αναπνεύσει, κάπως να μας πείσεις με εικόνες, όχι λόγια. Επίσης, εκείνο που μου άρεσε ήταν ότι τα εργοστάσια τα χρησιμοποιούσε ο άρχοντας για να έχει τους ανθρώπους υποχείρια, μόνο που σε μια ιστορία φαντασίας, είναι δύσκολο να εντάξεις μια τέτοια ιδέα. 

Γενικά, στην περιγραφή σου λείπουν λίγο τα στολίδια, ελάχιστα επίθετα, παρομοιώσεις ή μεταφορές. Επιπλέον θέλει λίγο ζωντάνια στους διαλόγους. 

Επειδή έχω την εμπειρία να ακούω σχόλια στις ιστορίες που γράφω και πολλές φορές να μην καταλαβαίνω που γίνεται η αναφορά, παίρνω το θάρρος να διορθώσω μερικά σημεία που δε μου άρεσαν και να γράψω το πώς θα τα έγραφα εγώ. Επαναλαμβάνω, είναι η δική μου θέση, δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και η σωστή. Τα σχόλιά μου είναι με πράσινη γραφή


 

Spoiler

 

Όλα άρχισαν με μια συζήτηση δύο απλών ανθρώπων: ενός κατοίκου της ειρηνικής Πρασινοχώρας και του σοφού επισκέπτη του.

H ιστορία μας ξεκινάει (που; συμπλήρωσε την εικόνα) με τη συνάντηση δύο απλών ανθρώπων: ενός κατοίκου της ειρηνικής Πρασινοχώρας και του σοφού επισκέπτη του.

«Φίλε μου, θέλω να σου πω τα νέα της χώρας μας...

άνοιξε διάλογο ζωντάνεψέ το. πχ. «Φίλε μου, τι κάνεις;» «Δεν είμαι καλά, ανησυχώ με αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας...»

Οι γονείς τα υποχρέωσαν να σωπάσουν, φοβούμενοι το θυμό του άρχοντα, απρόβλεπτος όπως ήταν.

Εξήγησε με κάποιο περιστατικό, δείξε μας τη σκληρότητα απέναντι στους άλλους ανθρώπους

Οι ξυλοκόποι άρχισαν να στέλνονται στο δάσος

Ένας-ένας υπάκουε τις διαταγές και πήγαινε στο δάσος

Αν δεν ήταν τόσο στενοχωρημένος, θα είχε προσέξει τις αλλαγές που συνέβαιναν στο τοπίο όσο άφηνε την πόλη και έμπαινε στο δάσος. Στην αρχή συναντούσε πού και πού σπίτια, αλλά τα δέντρα αυξάνονταν σε αριθμό αλλά και σε πυκνότητα όσο προχωρούσε βαθύτερα στο δάσος.

Χολωμένος όπως ήταν, δεν κοιτούσε γύρω του που στο διάβα του την πόλη σταδιακά αντικαθιστούσε το δάσος

επέσκιζε επισκίαζε

«Κι εξάλλου, δε φταίει αυτός» ψέλλισε μια νεανική –όπως θα την περιέγραφε κανείς- φωνούλα.

«Δε φταίει αυτός, πιόνι του άρχοντα είναι» ψέλλισε μια νεανική –όπως θα την περιέγραφε κανείς- φωνούλα.

Εκτέλεσε αμέσως τον Φύταλο

περίγραψε λίγο την εκτέλεσή του. Έχω ανάγκη να μισήσω τον άρχοντα και δε μ' αφήνεις!


 

Καλή επιτυχία

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Νίκη, 
Χάρηκα πολυ που τελικά κατάφερες να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό. Κατάλαβα ότι δυσκολεύτηκες να τελειώσεις και θέλω να σου πω πρώτα από όλα μπραβο που έφτασες μέχρι εδώ.
Θα είμαι (όπως πάντα) σκληρή μαζί σου (όπως και με όλους). Αυτό το κάνω κυρίως επειδή είμαι ένα άξεστο, υπερ-αναλυτικό καθίκι που ψειρίζει τα πάντα και ύστερα επειδή κάθε κριτική που βοήθησε εμένα να γίνω καλύτερη ήταν σκληρή.
Ποτέ μην αποθαρρυνθείς από τα λόγια κανενός. Μπορείς να γράφεις και μπορείς να γράψεις υπέροχα. Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις γνώσεις μας και να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι. 
Αρκετά με τον πρόλογο. Στο θέμα μας.

Τι μου άρεσε: 

Η απλότητά σου. Έχεις κάτι εδώ που θα μπορούσε (αν το δουλέψεις) να έχει πολύ ενδιαφέρων σε επίπεδο προσωπικού ύφους. Ό,τι δικό σου έχω διαβάσει ακολουθεί πιστά αυτό το απλό, παραμυθένιο στιλ και νομίζω ότι σου ταιριάζει. 

Η αμεσότητα του λόγου σου. Ήταν σα να σε έχω εδώ και να μου λες μια ιστορία. Αυτό γίνεται πιο εύκολα στο πρώτο πρόσωπο από ότι στο τρίτο άρα θα σου έλεγα την επόμενη φορά να το δοκιμάσεις και αυτό γιατί μπορεί να βγάλεις κάτι πολύ δυνατό έτσι.

Ο Φαίος ήταν σα κακός από τις κλασσικές ταινίες της disney. Διασκεδασικά κακός.

Στην αρχή έχεις ένα ενδιαφέρων premise (το οποίο αργότερα το παρατάς αλλά ας είναι). Λες “ο μάγος που κυβερνάει τώρα την Πρασινοχώρα είναι υπέρμαχος της τεχνολογίας.” το οποίο είναι ενδιαφέρων επιλογή καθώς θα περίμενε κανείς οι μάγοι να είναι αντίθετοι με την τεχνολογία. Επίσεις, από την απάντηση “Μάγος ή όχι” το νόημα που έλαβα ήταν ότι το να είναι οι μάγοι υπέρμαχοι της τεχνολογίας είναι συνηθισμένο.  Όμορφη διαφοροποίηση από τα κλισέ.

Τι δε μου άρεσε:

Η έλλειψη ήρωα . Ποιός ήταν ο πρωταγωνιστής της ιστορίας; Στην αρχή νόμιζα ότι θα είναι ένας από τους δύο συνομιλητές που έχεις στην εισαγωγή αλλά αυτους τους χάνουμε χωρίς να μάθουμε καν ποιοι είναι. Ύστερα φαντάστηκα ότι θα είναι ο Φύταλος αλλά τον εξαφάνισες από την ιστορία με μία πρόταση. Μετά είπα θα είναι ο Φαίων αλλά δε μαθαίνουμε καν τι τύχη είχε μετά την καταστροφή. Στο τέλος σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι τα δέντρα αλλά δυσκολεύομαι πολύ να ταυτιστώ με τα δέντρα γιατί ως χαρακτήρας έχουν πολλά προβλήματα που με εμποδίζουν να τα καταλάβω (περισσότερα γιαυτό όταν μιλήσουμε για τα δέντρα). Πρέπει να κρατήσεις έναν ήρωα στην ιστορία ως σημείο αναφοράς. Έτσι όπως εξελίσσονται τώρα τα γεγονότα πηδάμε από την μία οπτική γωνία στην άλλη και από τον ένα χαρακτήρα στον επόμενο. Είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσεις την προσοχή του αναγνώστη χωρίς να σταθεροποιείς κάπου την αφήγηση. Φυσικά, υπάρχουν και οι σπονδυλωτές ιστορίες και είναι ένας πολύ engaging τρόπος να γράψει κανείς. Όμως ειδικά οι σπονδυλωτές ιστορίες έχουν ήρωες και μάλιστα είναι χαρτογραφημένοι ευλαβικά από τον συγγραφέα.

Η έλλειψη setting. Δεν κατάλαβα που βρίσκομαι. Στην αρχή μου έβγαζες steampunk ύστερα φαντασύ και στο τέλος κάτι σε post apocalyptic. Δεν είναι κακό να αλλάζει το τοπίο μέσα στην ιστορία, ειδικά ύστερα από μία τόσο μεγάλη καταστροφή, αλλά θα πρέπει να υπαρχει ο χώρος να αναπνεύσει αυτή η αλλαγή. Η πόλη είναι steampunk αλλά δε προλαβαίνω να τη δω. Το δάσος είναι ένα σα το shire αλλά δε προφταίνω να το ζήσω. Το aftermath θυμίζει το τέλος του κόσμου αλλά δεν έχει βάρος γιατί όταν φτάνω μέχρι εκεί δεν έχω να ακολοηθήσω κανένα χαρακτήρα ή να ταυτιστώ με κάποιον.

Ο Φαίος. Σα χαρακτήρας πάσχει και πρέπει να του δώσεις κάποιο σκοπό πέρα από το Θέλει να καταστρέψει το δάσος, ώστε να γίνει πιο ζωντανός. Ενώ έχεις ένα πολύ καλό κακό, κάνεις το φρικτό λάθος να τον κάνεις ακατανόητο. Μπορεί κάτι τελείως  παράλογο να το υποστηρίζει ο κακός της ιστορίας αλλά θα πρέπει να βγάζει νόημα. Η Κρουέλα ντε Βιλ ας πούμε μάζευε σκυλιά δαλματίας για να τα σφάξει και να τα κάνει γούνα. Αυτό είναι κάτι παράλογο αλλά βγάζει νόημα. Αν η ταινία μας έλεγε απλά ότι η Κρουέλα ντε Βιλ μαζεύει σκυλιά για να τα σφάξει; Δώσε σκοπό στην κακία του κακού σου. Γιατί, πράγματι, θέλει να καταστρέψει το δάσος;

Το ύφος. Θα μπορούσε η απλότητα να βγάλει παραμύθι (το οποίο είναι πιστεύω και η πρόθεσή σου) αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάποιες τεχνικές που θα παραπέμψουν εκεί. Διάβασε μερικά κλασικά παραμύθια και ασχολήσου καθαρά με την τεχνική που χρησιμοποιείται - όχι το νόημα ή το θέμα. Δες πως εισάγεται πάντα το setting και ο πρωταγωνιστής στις πρώτες δύο προτάσεις. Δες στα πως οι διάλογοι είναι ελάχιστοι και πως η ροή ακολουθάει τα γεγονότα - όσο φανταστικά και να είναι - ακολουθώντας πάντα μία φόρμα. Πλησίασες λίγο σε κάποια σημεία αλλά το περισσότερο κείμενο αιωρούνταν.

Η γραμματική και το συντακτικό σου θέλει δουλειά. Πιστεύω ότι ίσως θα σε βοηθούσε να διαβάζεις ό,τι έγραψες δυνατά μερικές μέρες αφού έχεις τελειώσει το γράψιμο. Βρήκα λάθη που δε πιστεύω ότι θα έκανες αν είχες αποκτήσει λίγη απόσταση από το κείμενό σου. Θα αναλύσω μία μόνο πρόταση για να δεις τι εννοώ.
(Να ξέρεις ότι αυτό δεν είναι cherry pick. Αν είναι να φτιάξεις κάτι, ασχολήσου με αυτό)

  • Λες: “Οι ξυλοκόποι άρχισαν να στέλνονται στο δάσος, αλλά όχι μόνο δεν έφερναν ξύλα, αλλά δεν τους ξαναείδε ποτέ κανείς, κι έτσι ένας-ένας χάθηκαν όλοι οι υλοτόμοι της περιοχής.” 

Η σύνταξη σε τόσο μεγάλες προτάσεις πρέπει να είναι σωστή με μαθηματική ακρίβεια. Εγώ σε έχασα πριν καν μπω στην πρώτη δευτερεύουσα πρόταση. Να δούμε λίγο τι έχεις κάνει εδώ: Ποιό είναι το υποκείμενο της κύριας πρότασης; Ξεκινάς με ενεστώτα (άρχισαν να στέλνονται) συνεχίζεις με δευτερεύουσα πρόταση την οποία εισάγεις με “αλλά” και άρνηση στον παρατατικό, συνεχίζεις με δεύτερη πρόταση πάλι με άρνηση πάλι με “αλλά” στον αόριστο και τελειώνεις με τρίτη πρόταση στον αόριστο.

Πόσο πιο κατανοητό θα ήταν αν κρατούσες ένα χρόνο και έσπαγες τις προτάσεις πχ: 

“Έστειλαν τους ξυλοκόπους στο δάσο οι οποίοι όχι μόνο δεν έφεραν ξύλα, αλλά δεν τους ξαναείδε ποτέ κανείς. Έτσι ένας-ένας χάθηκαν όλοι οι υλοτόμοι της περιοχής.”

  • Λες πού και πού - είναι που και που
  • Βάζεις άνω-κάτω τελείες και κόμματα σε σημεία που δεν χρειάζονται.
  • Δε μπορείς να διατηρήσεις το ίδιο ύφος σε όλο το κείμενο και αυτό πιστεύω ότι περισσότερο έχει προκληθεί από γραμματική αστάθεια παρά από απειρία. Ξεκινάς με μεγάλο διάλογο, ύστερα πιάνεις ένα στυλ παραμυθιού, μετά μας περιγράφεις με μυθιστορηματικό τρόπο, ύστερα παραμύθι ξανά, ύστερα τελεσίδικο ύφος σα να κουράστηκες και στο τέλος κάτι ανάμεσα σε παραμύθι και μεγάλο διήγημα.

Άλλο ένα παράδειγμα για να δεις πόσο επιρρεάζει το νόημα η κακη χρήση της γραμματικής είναι αυτό:

  • λες”έτσι ένας-ένας χάθηκαν όλοι οι υλοτόμοι της περιοχής.” ύστερα λες “Έτσι, έκανε το μόνο που μπορούσε, ως απόλυτος άρχοντας: έστελνε όλο και περισσότερους ξυλοκόπους…” και λίγο πιο κάτω λες: “Κάποια μέρα, ήρθε η σειρά του αρχηγού των υλοτόμων”

Όλες αυτές τις νοηματικές κολοτούμπες τις κάνεις μέσα σε μισή σελίδα!
Με δυσκολεύεις να σε ακολουθήσω χρονικά. Πρώτα με προϊδεάζεις ότι έχουν χαθεί όλοι οι υλοτόμοι αλλά ύστερα είμαστε σε μία χρονική περίοδο που υπάρχουν ακόμα υλοτόμοι και στέλνει όλο και περισσότερους και στο τέλος πηδάς σε μια περίοδο ανάμεσα στις δύο χρονικές περιόδους όπου χρειάστηκε να πάει ο Φύνταλος στο δάσος.
Αυτό με κάνει να νιώθω ότι δεν αντιλαμβάνεσαι καλά τη χρήση του χρόνου στο κείμενό σου ώστε να το χωρίσεις και σωστά νοηματικά.
Η συμβουλή μου, εφόσων σε ενδιαφέρει να γράψεις στα Ελληνικά, είναι να κάτσεις και να διαβάσεις καλούς Έλληνες συγγραφείς ή έστω πολύ καλά μεταφρασμένα βιβλία.

Τα νοηματικά σου λάθη. Στην αρχή για παράδειγμα γράφεις: “θέλω να σου πω τα νέα της χώρας μας” σα να μη ξέρει τα νέα ο συνομιλητής αλλά από την απάντηση φαίνεται ότι τα γνωρίζει μία χαρά. 
Πιο κάτω λες ότι ο Φαίος προκαλεί καταστροφές αλλά δε βγάζει νόημα ο μεγάλος και τρανός σου μάγος να μην έχει ακούσει για τα συγγράμματα που προμηνύουν καταστροφές αν το δάσος πάθει κακό.
Πιο κάτω λες για τον αρχηγό των υλοτόμων: “Αν δεν ήταν τόσο στενοχωρημένος, θα είχε προσέξει τις αλλαγές που συνέβαιναν στο τοπίο”  και συνεχίζεις με το να περιγράφεις φυσιολογικές αλλαγές στο τοποίο, πράγματα που έχει συνηθίσει ένας ξυλοκόπος. Αυτό που κάνεις είναι false alarm γιατί με αυτή τη μικρή σου παρέμβαση με προετοιμάζεις για να τρομάξω ή ότι θα γίνει κάτι σπουδαίο αλλά η παράγραφος ξεφουσκώνει άδοξα.
Έχω κι άλλες σημειώσεις στο αρχείο που επισυνάπτω. Δες τες αν σε ενδιαφέρει.

Τα δέντρα σου. Θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις τη Φύση σα μια απέραντη δύναμη η οποία αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή και θέλει απλά να επεκταθεί. Θα μπορούσες να τα κάνεις να μη μιλάνε αλλά να επικοινωνούν με αισθήματα και όποιος μπαίνει στο δάσος να τρελαίνεται ή να αυτοκτονεί. Θα μπορούσες, αν έπρεπε να τα βάλεις να μιλάνε, να τα κάνεις να μιλάνε με ιδιαίτερο τροπο: πολύ σιγά ή πολύ εξεζητημένα ή πολύ παιδικά. Τα δέντρα και η Φύση είναι μια υπόσταση που δεν έχουμε συνηθίσει να επικοινωνεί με τους ανθρώπους. Μπορείς να πάρεις ιδέες και από sci-fi και να δεις πως επικοινωνούν εξωγήινοι μαζί μας. Κάνε κάτι διαφορετικό ώστε να ξεχωρίσουν για να το θυμάται ο αναγνώστης σου και να μπορέσει να ταυτιστεί.

Δεν πιστεύεις στον αναγνώστη σου. Ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή δεν έχεις συνηθήσει να σε διαβάζουν. Έχε εμπιστοσύνη και μη μπαίνεις στον κόπο να μας λες πράγματα που σίγουρα ξέρουμε (οι πευκοβελόνες καίγονται γρήγορα) ή πράγματα που έχουμε εμπεδώσει μέχρι τώρα (αν το δάσος χαθεί η πόλη θα πάθει κακό)

Είσαι επιπόλαια με τις επιλογές που κάνεις για τους χαρακτήρες σου (και όχι οι χαρακτήρες σου με τις επιλογές που κάνουν). Μεγάλο παράδειγμα είναι το πως εξαφανίζεις τον Φύνταλο, ένα χαρακτήρα με τον οποίο έχουμε περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας, με μισή πρόταση. Αυτό που συμβαίνει είναι ένα γεγονός που πρέπει να μας αγγίξει. Δώσε λίγο βάρος σε αυτά που συμβαίνουν!

Το τέλος είναι βιαστικό και τελεσίδικο. Γράφεις σα να θες να ξεμπερδευεις με την ιστορία σου ή σα να σε έχει κουράσει. Θέλει κι άλλο χώρο για να αναπνεύσει το τέλος.

Είναι και αρκετά άλλα θέματα που θίγω (πιστεύω) εκτενέστερα στα σχόλια που έχω κάνει στο κείμενό σου. 
Μη σταματήσεις να γράφεις. Πρέπει να αρχίσεις όμως και να διαβάζεις περισσότερο αυτά που γράφεις. Δες τα κείμενά σου από πολλές μεριές. Σκέψου όταν διαβάζεις ξανά κάτι που έγραψες:

  • Η ιστορία στο σύνολό της βγάζει νόημα;
  • Οι χαρακτήρες μου συμπεριφέρονται σαν αυτό το οποίο είναι; (άνθρωποι, πουλιά, δέντρα κτλ)
  • Οι χαρακτήρες μου έχουν βάθος και συνοχή;
  • Ξέρω τους κανόνες που ορίζουν τον κόσμο μου; Αυτοί που χρειάζεται να γνωρίζει ο αναγνώστης είναι ξεκάθαροι;
  • Το setting είναι ξεκάθαρα ορισμένο;
  • Το ύφος μου είναι ίδιο σε όλο το κείμενο;
  • Η γλώσσα κυλάει ομαλά;
  • Είναι κατανοητό το μήνυμα/αισθήματα που θέλω να περάσω/προκαλέσω;
  • Έχει το κείμενο αρχή μέση και τέλος;
  • Υπάρχει συνοχή στις μεθόδους που χρησιμοποιώ για να περιγράψω τον κόσμο ή για να διηγηθώ ένα γεγονός;
  • Είναι σταθερή η οπτική γωνία και ο αφηγητής σε όλο το κείμενο;
  • Αν έχει χρειαστεί να αλλάξω αφηγητή ή οπτική γωνία, το έχω κάνει ξεκάθαρα;
  • Είναι ξεκάθαρος σε εμένα αλλά και στον αναγνώστη ο λόγος για τον οποίο είναι απαραίτητο να αλλάξει ο αφηγητής ή οτική γωνία;
  • Που επέλεξα να βάλω διάλογο για να κάνω exposition; Σίγουρα δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πάρει ο αναγνώστης μου μία πληροφορία;

Γράψε κάτι που σε όλα αυτά έχεις απαντήσει στον εαυτό σου και νιώθεις ικανοποιημένη. Ύστερα άρχισε να πειραματίζεσαι με τα αποτελέσματα και να αλλάζεις σιγά-σιγά πράγματα για να παίξεις και να ανακαλύψεις τι σου αρέσει περισσότερο να γράφεις. 
Σε ευχαριστώ για το όμορφό σου διήγημα και για όσα με έκανες να σκεφτώ. Καλή επιτυχία στο Διαγωνισμό.

Στοιχειωμένος τόπος σημειώσεις elli sketo.docx

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dreamer
  • Ήταν ένα πολύ όμορφο ταξίδι σε έναν κόσμο που -θα έλεγα- ότι ακροβατεί μεταξύ φαντασίας,παραμυθιού και πραγματικότητας όπου φαίνεται η σκληρότητα του ανθρώπου απέναντι στην φύση και φυσικά οι ακόλουθες συνέπειες των πράξεων του. 

Είναι μια ωραία φανταστική ιστορία με παραμυθένια ατμόσφαιρα.  

Βαθμολογία: 
 

Υ.Γ: Τα 5 αστέρια είναι η μέγιστη βαθμολογία. Πάρα πολύ σπάνια χρησιμοποιώ και τα 5 αστέρια οπότε θα έλεγα ότι κατά κάποιον τρόπο τα 4 ισοδυναμούν με 5.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Γεια σου Βάγια, :)

Κατ' αρχάς, χαίρομαι που έγραψες. Καιρό είχα να διαβάσω κάτι δικό σου.

Μετά την αναλυτικότατη ματιά της Έλλης, (που σοβαρά τώρα, κάποιος θα έπρεπε να την πληρώνει γι' αυτό), δεν έχω και πολλά να προσθέσω. Όχι οτι συμφωνώ 100% σε όλα όσα σου τονίζει (ή τουλάχιστον στο ίδιο βαθμό), δεν παύει όμως να είναι μια άτεγκτη, διεισδυτική ματιά που στόχο έχει πράγματι να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερη.

Βέβαια, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της συγγραφής, κάποια λάθη πρέπει να τα βιώσεις στο πετσί σου, να τα δεις μόνη σου, μετά από 2η μεταγενέστερη ανάγνωση όχι να στα αναφέρει κάποιος τρίτος. Όπως και στην πραγματικότητα, η άγνοια του κινδύνου τείνει να γίνει πολύτιμος σύμμαχος της εξέλιξης, γιατί, μα γιατί άλλο πέρα από το γεγονός πως δεν θα υπήρχε σπίθα, εκρηκτικότητα, ζωντάνια, χάος - το σύμφυρμα της ζωής - δεν θα υπηρχε ίντριγκα και ενδιαφέρον. Αν ξεκινάει κάποιος με 1000 κανόνες για το τι θα έπρεπε ή για το τι δεν θα έπρεπε να κάνει στη ζωή του, υπάρχει η σοβαρή πιθανότητα να μην το κάνει ποτέ στο τέλος. Στο ζήτημά μας τώρα, γράφεις, κάνεις λάθη, διαβάζεις, γράφεις ξανά, κοιτάς πίσω, αναθεωρείς, γράφεις εκ νέου. Κάπως έτσι πάει.

Ξεφεύγω όμως (μ' αρέσει να φιλοσοφώ!), και δεν μίλησα για την ιστορία σου. Μου άρεσε αρκετά το διήγημα, εκτίμησα την πρόθεσή σου να επικεντρωθείς περισσότερο στο ηθικό δίδαγμα, όμως εκτιμώ πως το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς ανώτερο αν μας το έδινες μέσα από τα μάτια ενός πρωταγωνιστή. Φερ' ειπείν, ενός παιδιού. Ή μέσα από την οπτικη γωνία ενός δέντρου. Θα πετύχαινες σε μεγαλύτερο βαθμό την ταύτιση του αναγνώστη και θα ενίσχυες τις συνέπειες στα μάτια μας, χωρίς να βασίζεσαι τόσο στην αναφορά τους.

Μου άρεσε πολύ πάντως η περιγραφή του δάσους, εκεί πετυχαίνεις όμορφο λογοτεχνικό ύφος.

Καλή επιτυχία εύχομαι, ελπίζω να διαβάσω κι άλλη ιστορία σου, σύντομα! :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Βάγια, καλησπέρα.

Τίτλος:

Spoiler

Απλός, απλοικός θα έλεγα, αλλά μου αρέσει που δεν έχεις άρθρο μπροστά (π.χ. "Ο Στοιχειωμένος τόπος"). Μου βγάζεις κάτι πιο αφαιρετικό, πιο αλληγορικό. Με λίγη ακόμα προσπάθεια μπορεί να έβρισκες και κάποιον καλύτερο.

 

Χαρακτήρες:

Spoiler

Δυστυχώς, δεν είδα κάποιον χαρακτήρα που να ζει στο κείμενο ή έστω να αναπνέει. Όλοι περνάνε πολύ επιφανειακά, ο Φαιός που είναι απλά κακός γιατί μπορεί, οι συνομιλητές στην αρχή που απλά εξιστορούν τι γίνεται χωρίς να μαθαίνουμε τπτ γι' αυτούς, ο Φύταλος που ενώ πας να χτίσεις μία προσωπικότητα στο τέλος πεθαίνει σε μισή πρόταση. Γενικά, θα το πω και παρακάτω, σε όλο το κείμενο έχεις μία αίσθηση "βιασύνης". Θα ήθελα να δω και δέντρα χαρακτήρες, παιδιά χαρακτήρες, κάποιος, κάτι να γίνει κι όχι απλά να υπάρχει μέχρι να τελειώσει η ιστορία.

 

Ιδέα, πλοκή, ροή:

Spoiler

Η ιδέα σου είναι όμορφη, νοσταλγική, με απλό ηθικό δίδαγμα. Φαίνεται ότι αγαπάς τα δάση όπως και οτιδήποτε τα αποτελεί. Στην αρχή κάπου χάθηκα καθώς νόμιζα ότι θα ξεκινήσεις την ιστορία σαν να είναι παραβολή/παραμύθι με Παντογνώστη αφηγητή αλλά μετά αλλάζεις ΟΓ συνέχεια ώσπου δεν είχε νόημα να την ακολουθήσω. Κάποια σημεία πλοκής παραείναι "παιδικά" και δεν κατάφεραν να με κρατήσουν κι εδώ θα σταθώ στην βιασύνη που έλεγα και νωρίτερα. Κάθε περιγραφή, εικόνα, σημείο, μοιάζει σαν να θες να το τελειώσεις να φεύγει. Ο διάλογος στην αρχή, η ανακοίνωση του Φαίου, τα οφέλη του δάσους, ο Φύταλος, η βόλτα του, η εκτέλεσή του, τα παιδιά που έψαχναν τα δέντρα. Λες και έβαζες επιπλέον όριο λέξεων πέρα από αυτό που είχε ο διαγωνισμός.
Προσπάθησε να είσαι άνετη μέσα στην ιστορία σου, είναι η δικιά σου και κανείς δε μπορεί να την κλέψει/παραμορφοποιήσει πέρα από εσένα. Η ροή του κειμένου είχε καλά σημεία (η περιγραφή του δάσους, η επίθεση των ξυλοκόπων) αλλά σε αρκετά υπόλοιπα σκάλωνε, κολλούσε, με έχανε. 
Αν θες να γράψεις κάτι που να θυμίζει παιδικά παραμύθια έχουμε άπειρο υλικό για να εμπνευστείς.



Γραφή, τεχνική:

Spoiler

Εδώ, Βάγια μου, χρειάζεσαι αρκετή δουλειά. Πολλές φράσεις εκφραστικά είναι λάθος, έχεις επαναλήψεις όπου εξηγείς το ίδιο πράγμα (π.χ. Κανείς, δεν πλησίαζε πια, παρά μόνο όσα παιδιά ήθελαν παιχνίδι και περιπέτεια, κρυφά απ’ τους γονείς τους. Τα δέντρα δεν έδιωχναν τα μικρά παιδιά, καθώς είχαν μνήμες από ευχάριστες ώρες παιχνιδιών με παιδιά, όταν υπήρχε ακόμη το δάσος κολλητά στα σπίτια.) Όπως ανέφερε κι η Έλλη, φαίνεται ότι δεν εμπιστεύεσαι τον αναγνώστη και θες να του εξηγήσεις ένα απλό πράγμα πολλές φορές. Η γραφή σου σκαλώνει σε αρκετά σημεία, λείπουν τόνοι, σημεία στίξης όπως και κάποια μικρά ορθογραφικά. Αυτό είναι βέβαια το πρώτο που μπορείς να φτιάξεις εύκολα με 2-3 περάσματα.


Στο σύνολο, μία γλυκιά ιστορία με όμορφο ηθικό δίδαγμα αλλά με αρκετές ατέλειες και σημεία που θέλουν δουλειά από την αρχή.
Καλή σου επιτυχία!

Edited by Ballerond
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

:cray:

Σ' ευχαριστώ για αυτή την ιστορία, για το θέμα της.

Τώρα, όμως, πρέπει να γράψω και τα δύσκολα. Μπαίνεις πολύ απότομα, ξεκινάς με έναν διάλογο που σκοπό έχει να μας τα πει, γρήγορα, να μας ενημερώσει, ώστε να καταφέρουμε να παρακολουθήσουμε την ιστορία.

Μετά, όλα γίνονται επίσης γρήγορα, χωρίς καν ένα κεντρικό πρόσωπο που να μας φέρει μέσα στα γεγονότα με όλη μας την καρδιά. Κάτι πας να κάνεις με τον ξυλοκόπο, αλλά τον αφήνεις να πάει χαμένος, τον κακομοίρη.

Επίσης, δεν είναι ακριβώς φαντασίας. Η αλήθεια είναι, με συμβολισμούς. Δηλαδή, εντάξει, θα μπορούσαν να είχαν αναπτύξει τα δέντρα άμυνες εναντίον των ανθρώπων, (όπως τα αγκάθια κάποιων φυτών, για παράδειγμα, έναντι στα σαλιγκάρια), αλλά δεν έχουν προλάβει επειδή είμαστε λίγα χρόνια στη γη. Αλλά τώρα το πάμε στην Ε.Φ.

Αυτό το διήγημα, για 'μένα, δεν έχει γραφτεί. Είναι ακόμη σε μορφή σημειώσεων, είναι μια καλή περίληψη. Δεν ξέρω αν έχω να σου πω τίποτε άλλο. Αν το γράψεις, αν αναπτύξεις την ιδέα σου και της δώσεις ζωή, θα χαρώ πάρα πολύ να τη διαβάσω.

Πολύ, πολύ φιλικά,

Άννα.

:rose:

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλημέρα Βάγια,

Σε γενικές γραμμές δεν έχω κάτι να προσθέσω με τους υπόλοιπους. Μου άρεσε η 'παιδική απλότητα'  που υπάρχει  στην ιστορία, αλλά για μένα η ιστορία δεν καταλήγει πουθενά. Δηλαδή  περίμενα να γίνει κάτι κι όταν έφτασα  στο τέλος δεν μπορούσα να πιστέψω πως αυτό ήταν όλο. Σ' όλο το διήγημα λες πως "αν  καταστραφεί το δάσος, θα συμβεί κάτι κακό" ,αλλά τελικά δεν γίνεται  κάτι και εσύ η ίδια το ξεπετάς το θέμα σε μερικές γραμμές. Ίσως σου έλειπει ο χρόνος για να την γυαλίσεις, αλλά γενικά φαίνεται η έλλειψη βάθους!

Θα συμφωνήσω με το ότι   η γραφή θέλει βελτίωση και οι διάλογοι των δέντρων είναι πολύ άγουροι (φιλική συμβουλή, τους διάλογους -αν όχι κι όλο το κείμενο- προσπάθησε να  τους διαβάζεις φωναχτά, για να δεις πώς ρέουν)

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ωραίο παραμυθάκι που χάνει από τα πολλά λάθη (τόνοι, τελείες) και  από τη γενική εικόνα του κειμένου. Η πρόζα θα ήθελε λίγη επιμέλεια, έχει λέξεις που δεν πολυκολλούν, ενώ κι οι διάλογοι δεν ηχούν 100% φυσικοί. Η ιδέα, τέλος, δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη.

Ο παντογνώστης ταιριάζει, ενώ μου άρεσε κι ο ρυθμός που είχε το κείμενο, ήταν ό,τι έπρεπε. Ωραία η περιγραφή του δάσους κι ας απλώθηκε λίγο. Θέλει λίγη δουλίτσα για να γυαλίσει. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλησπέρα, Βάγια!

Spoiler

 

Ενώ μου άρεσαν οι περιβαλλοντολογικές ανησυχίες του διηγήματός σου, εν τέλει η ιστορία καθεαυτή με άφησε με μια επίγευση σαν να είχα μόλις δει επεισόδιο του Captain Planet στη Μέση Γη. Ο κακός σου είναι πολύ κακός, πάρα πολύ κακός, ΣΟΥΠΕΡ ΝΤΟΥΠΕΡ κακός για κανέναν απολύτως λόγο και η μόνη του έγνοια - για κανέναν απολύτως λόγο - είναι να καταστρέψει το δάσος. 

Η γραφή θέλει πολλή, πάρα πολλή δουλειά, ιδίως οι διάλογοι. 

Ενώ μου άρεσαν τα ονόματα Φαιός και Φύταλος, η Πρασινοχώρα μου φάνηκε πως μπούκαρε στο διήγημα από άλλο παραμύθι.

Νομίζω πως το πιο χρήσιμο που έχω να σου πω είναι το εξής: μιας και σου αρέσει, όπως φαίνεται, το είδος του παραμυθιού και σε αυτό θέλεις να επικεντρωθείς, διάβασε όσα περισσότερα παραμύθια μπορείς, ειδικά λαϊκά, ειδικά ελληνικά λαϊκά. Δες τη γλώσσα, μάθε τα μοτίβα, κάνε το είδος κτήμα σου όσο καλύτερα μπορείς. Θα σε βοηθήσει περισσότερο απ' όσο φαντάζεσαι, ειλικρινά στο λέω. 

Επίσης, διάβαζε τα κείμενά σου δυνατά. Επίσης θα βοηθήσει.

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια σου Βάγια!

Spoiler

Αν δεν ήταν τόσο στενοχωρημένος, θα είχε προσέξει τις αλλαγές που συνέβαιναν στο τοπίο όσο άφηνε την πόλη και έμπαινε στο δάσος. 

Πρόσεξε λίγο τι θα παρατηρήσω εδώ: Αυτή η φράση μου φαίνεται σαν να εισάγει κάτι μαγικό, που πρόκειται να συμβεί ως ξαφνική μεταμόρφωση καθώς ο Φύταλος προχωράει προς το δάσος. Ενώ το χρησιμοποιείς σαν εισαγωγή απλώς για να περιγράψεις την αρμονική ομορφιά του δάσους. Δεν είναι ακριβώς λάθος, αλλά προϊδεάζει τον αναγνώστη για κάτι πιο εντυπωσιακό, άμεσο, σημαντικό.

Δαίμων τυπογραφείου: κάτι μικρά σε αρχή πρότασης, κάτι επέσκιζε αντί επεσκίαζε, ψιλοπράγματα που τα βρίσκεις εύκολα όποτε έχεις το χρόνο.

Θα κάνω ότι μπορώ. Θα κάνω ό,τι μπορώ. Αν μπορείς στην πρότασή σου, το ότι να το αντικαταστήσεις με τη λέξη οτιδήποτε, χωρίς να αλλάξει το νόημα, τότε είναι ό,τι. Αν μπορείς να το αντικαταστήσεις με το πως, χωρίς να αλλάξει το νόημα, τότε είναι ότι. Σόρι για το μάθημα.

Δεν χρειάζεται να δώσουν, νομίζω, τα δέντρα αναφορά ως προς το πώς σκότωσαν τους προηγούμενους. Ένα τους εκτελέσαμε, ή τους εξοντώσαμε, θα ήταν αρκετό. Επίσης υπάρχει και μπόλικο οικολογικό κήρυγμα εδώ. Το οικολογικό μήνυμα οπωσδήποτε είναι τρομερά κοντά στο θέμα, αλλά ίσως ήθελε λίγο πιο συγκαλυμμένο.

Μου ήρθε στο νου Ο Γιάννης και ο Πεύκος, από τα Ψηλά Βουνά του Πανατωνίου. Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο; Γιατί, γιατί; Αγέρας θα’ ναι λέει ο Γιάννης και περπατεί. Στο τέλος ο Γιάννης σκύβει να πιει νερό και στερεύει η βρύση, τον χτυπάει ο ήλιος και δεν βρίσκει σκιά, ώσπου πεθαίνει χαμένος μέσα στα ξερόχορτα (ο δόλιος). Βλέπω δηλαδή καλή διάθεση από μεριάς σου, καλή χρήση του θέματος, αλλά και έναν διδακτισμό. Που γενικώς καλό είναι να απουσιάζει από τη λογοτεχνία ή να παρουσιάζεται με πολύ, μα πολύ πιο έντεχνο τρόπο.

Η ιστορία δλδ μοιάζει περισσότερο με ανάγνωσμα που θα βρίσκαμε σε παιδικό βιβλίο, σαν παραμύθι ή πάντως κάτι φτιαγμένο για να μας πει Μην Κόβετε τα Δέντρα. Ενώ το πολύ σωστό αυτό μήνυμα θα έπρεπε να προκύπτει από την ιστορία, και όχι η ιστορία να χτίζεται γύρω από αυτό.

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή και καλή σου επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Aκόμα ένα παραμύθι αν και αλληγορικό αυτό για την καταστροφή που ο ίδιος ο άνθρωπος επιφέρει, ήταν εύκολο να κάνει κάποιος τις αντιστοιχήσεις ειδικά αν είναι και λίγο πιο μεγάλος και έχει προλάβει το αστικό περιβάλλον πιο ανοιχτό και φυσικό. Το μόνο ποτ δε μου άρεσε ήταν η απαισιοδοξία του φινάλε, δεν αφήνει ελπίδες ότι τα πράγματα θα διορθωθούν.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..