Jump to content
Nargathrod

Μαύρα λιβάδια - Αγνή Σιούλα

Recommended Posts

Nargathrod

36739431.jpg

Έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο πριν δύο χρόνια, ωστόσο έφθασε η ώρα να το διαβάσουμε στη λέσχη ανάγνωσης του forum άρα και να ανοίξουμε ένα topic για αυτό. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λυκόφως το Δεκέμβριο του 2017 και από το οπισθόφυλλο φαίνεται πολλά υποσχόμενο. 

Λίγα λόγια για το βιβλίο όπως το παρουσιάζει ο εκδοτικός

Εννιά αιώνες πριν, χιλιάδες οικογένειες έδωσαν έναν Όρκο Αίματος,
δεσμεύοντας ένα παιδί κάθε δεύτερης γενιάς, σε μια εικοσαετή θητεία στα Μαύρα Λιβάδια. Εκεί που ο θάνατος ελλοχεύει και θα μας επισκεφτεί, αν οι ακρίτες δε θυσιάσουν τα νιάτα τους και ενίοτε τη ζωή τους στη φύλαξη των συνόρων!

Η Αλεξάνδρα Βάγια είναι μια δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια που κάνει όνειρα και σχεδιάζει το μέλλον της. Μέχρι που ανακαλύπτει ότι, ο μικρός της αδερφός είναι δέσμιος του όρκου. Τότε για να τον σώσει, αποφασίζει να καταταγεί στη θέση του.

Ένα μυθιστόρημα επικής φαντασίας, εμπνευσμένο απ’ το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «Βρικόλακας» και το έπος του Διγενή Ακρίτα.
 

Το έχει διαβάσει κανένας να μας προϊδεάσει και εμάς στη λέσχη πριν το διαβάσουμε και μιλήσουμε για αυτό;

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα σε όλους! :)

Το βιβλίο της αξιότιμης κ. Σιούλα έπεσε στην υπόληψή μου λόγω του υπέροχου εξωφυλλου και της ενδιαφέρουσας πλοκής. Το διάβασα τον Οκτώβρη, οπότε παραθέτω παρακάτω αποσπάσματα από την κριτική μου στο Goodreads:

 

Αρχικά, να πω κάτι βασικό: η επαφή μου με το είδος του επικού young adult περιστρέφεται μόνο μέσω των ταινιών Twilight, Divergent, Hunger Games κτλ. 

Δεδομένου της απειρίας μου με το συγκεκριμένο είδος, ίσως δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο να εκφέρει γνώμη, όμως επειδή έκρινα πως ο κόσμος που η συγγραφέας έστησε δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από τα συγκεκριμένα σύμπαντα, αποφάσισα να πω την άποψή μου. Η ιδέα για τους ακρίτες είναι αξιοζήλευτη. Αποτελεί το δέλεαρ του βιβλίου και εξάπτει τη φαντασία. Επίσης, η κ. Σιούλα έχει χτίσει τον κόσμο της με προσοχή, σύνεση και μεθοδικότητα. Οι χαρακτήρες είναι ολοζώντανοι, ο λόγος ζεστός και η γραφή ρέουσα. Έχει γίνει εντυπωσιακή δουλειά στην απόδοση της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων, στην σκιαγράφηση της ψυχολογίας των χαρακτήρων, τόσο του Μετέ, όσο και της Αλεξάνδρας.

Δυστυχώς στερούμαι της απαιτούμενης φρέσκιας οπτικής που ένας παθιασμένος για ζωή νεαρός έχει στα είκοσι του χρόνια, κι αυτό το θέτω ως αντιπαραβολή για να τονίσω τον εξαίρετο τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα αισθήματα της Αλεξάνδρας. Δεν σας κρύβω πως αρκετές στιγμές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης χαμογελούσα με τον τρόπο που αντιμετώπιζε τις καταστάσεις. Ήταν πολύ αληθοφανής. Ήταν αυθεντική. Ήταν λες και πράγματι, εμείς οι αναγνώστες ,ήμασταν θεατές στις σκέψεις, τις παρορμήσεις και τα πάθη ενός 19χρονου κοριτσιού. Ήταν λες και είχαμε βρει το κρυφό ημερολόγιο της και διαβάζαμε σελίδα-σελίδα κομμάτια από τη ζωή της. Είμαι της άποψης πως λίγοι άνθρωποι μπορούν να πετύχουν κάτι τέτοιο: να αφουγκραστούν τις ανησυχίες των νέων και να σκιαγραφήσουν με ιδιαίτερη ενάργεια τον ψυχισμό τους. Για μένα αυτό το χαρακτηριστικό ήταν το κορυφαίο στο βιβλίο. Με εντυπωσίασε και θαρρώ είναι αυτό που θα μου μείνει από την ιστορία όταν περάσουν τα χρόνια.

Στις επιμέρους εντυπώσεις, τώρα:
-Από τη μέση το βιβλίο αλλάζει. Στην αρχή ακολουθεί τα πατήματα και τον ρυθμό ενός 19χρονου αφηγητή και στη συνέχεια έρχεται πιο κοντά στα δεδομένα ενός αναγνώστη άνω των 25 χρονών. Αρχικά δηλαδή δίνεται έμφαση στο στήσιμο των χαρακτήρων, κάτι που ενισχύει το δέσιμο μαζί τους, όμως το ξεδίπλωμα της βασικής πλοκής (μαζί με τα επικά στοιχεία) έρχεται μετά. 
-Υπήρξαν σκηνές που με συγκίνησαν. Τις περίμενα, όμως ήταν όμορφα δοσμένες.
-Έχει γίνει καταπληκτική δουλειά στο στήσιμο της στρατιωτικής δομής των Μαύρων Λιβαδιών. Είναι κάτι που δίνει συνέπεια στο βιβλίο και αξίζει να αναφερθεί. 
-Εξαιρετικές σκηνές μάχης. Υπέροχη ατμόσφαιρα στο τέλος.
-Μου άρεσε η βασική πλοκή. Προσγειωμένη προσέγγιση και αληθοφανής, που δικαιολογεί πολλά. 
-Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Αναμενόμενα, εξύψωσε την Αλεξάνδρα ως χαρακτήρα όμως επισκίασε αρκετά τους άλλους. Προσωπικά ήθελα να ‘’ζήσω’’ και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ταυτίστηκα με τον Αμενάι, ο Ιερόθεος ήταν πολύ ενδιαφέρον, ο Μετέ επίσης. Υπήρξαν στοιχειά που δεν αναπτύχθηκαν αρκετά, ενώ υπήρχαν ως σύλληψη. Δίκοπο μαχαίρι η τεχνική της πρωτοπρόσωπης αφήγησης. Κατάλληλο ως εργαλείο για διηγήματα των 8-10 σελίδων, όμως σε κλίμακα μυθιστορήματος νομίζω πως είναι εγχείρημα υψηλού ρίσκου, καθώς ο συγγραφέας χάνει ευκαιρίες να πει τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά (και να κάνει το έργο του σαφώς ευκολότερο, χωρίς να αναλωθεί πολύ στο tell). Βέβαια, εδώ έρχεται και το θέμα του target group (κοινώς, τι προτιμάει ένας 25χρονος; Τον νοιάζει το υπόβαθρο και ο περίγυρος ή ταυτίζεται τόσο με τον πρωταγωνιστή που δεν έχει πρόβλημα με το tell και τον αναπόφευκτο υποβιβασμό των υπόλοιπων χαρακτήρων;)
-Θεωρώ πως μια μικρή σκηνή τρόμου στην αρχή του βιβλίου (στον λόφο με τις πύλες) θα ενίσχυε το πρώτο μισό, χωρίς να υποθάλψει το λογοτεχνικό ύφος και το στήσιμο των χαρακτήρων. Υπάρχει μια αιωρούμενη, και πολύ στιβαρή αίσθηση απειλής στο υπόβαθρο, που χαλάει την ευδαιμονία της Αλεξάνδρας, όμως πιστεύω πως έπρεπε να υπάρξει ένα συμβάν που να εντείνει το συναίσθημα της ανασφάλειας και της αμφιβολίας.
-Ήθελα να μάθω κι άλλα για τους σκεπτομορφίτες. Να δούμε κάτι, μια έντονη σκηνή που να δικαιολογεί τον τίτλο τους ως «σκεπτομορφίτες». Γενικώς, η κοσμοπλασία (Ιστορία, βασικά) με άφησε λίγο ανικανοποίητο. Θα ήθελα ένα flashback για το τι συνέβη στα παλιά χρόνια. Πώς ζούνε οι ψυχοφάγοι/ σκεπτομορφίτες στα βουνά του Θανάτου (με οπτική, όχι με tell). Από πού προέρχονται. Ό,τι ίσως τους οδηγεί η ανάγκη, ή έστω η λαιμαργία. Αντιλαμβάνομαι πως ο παραλληλισμός με τις ακρίδες δεν είναι τυχαίος, όμως παρόλο ταύτα θα ήθελα ως αναγνώστης να το βιώσω άμεσα, βλέποντάς το.

Ευχαριστήθηκα το βιβλίο, με ταξίδεψε, με έκανε για λίγο να θυμηθώ πως είναι να είσαι είκοσι χρονών, να προβληματιστώ με την στράτευση των νέων αλλά και την εκμετάλλευση που απορρέει από τέτοιες καταστάσεις, αλλά και να χαθώ σε έναν κόσμο επικίνδυνο και ξένο.

Είναι ένα βιβλίο φαντασίας για νέους που κλείνει όμως το μάτι και σε εμάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία λάτρεις του φανταστικού. 

Edited by Mournblade
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..