Jump to content
Sign in to follow this  
Eroviana

Ο Φραγμός-Ο Διάλογος

Recommended Posts

Eroviana

Μια ιστοριούλα που έγραψα στα 17 μου. Έπεται το 2ο κεφάλαιο(όταν το περάσω στο pc δηλαδή) το οποίο γράφτηκε στα 20 μου. Λέτε το 3ο να το γράψω στα 23; :p

 

 

 

Κεφάλαιο 1ο:

 

- Λοιπόν πώς σου φαίνεται;

 

- Το ακριβώς εννοείς;

 

- Ο κόσμος γενικά.

 

- Κατευθείαν στα βαθιά βλέπω. Δεν έχεις κι άδικο, στην ηλικία σου είναι λογικό.

 

- Τι εννοείς «στην ηλικία μου»; Δεν είμαι δα και μαθουσάλας! Πενήντα χρονών είμαι η καψερή.

 

- Για μένα, που είμαι δεκαεπτά, όλα μεγάλα μου φαίνονται. Συνήθως φαντάζομαι τον εαυτό μου πάνω σε ένα θρόνο, να κοιτάζω κάτω στη γη και να βλέπω όλους τους άλλους να περιμένουν ένα μου νεύμα.

 

- Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις. Κι εγώ κάποτε νόμιζα ότι είμαι κυρίαρχος του κόσμου. Πρόσεχε, γιατί όταν πέσεις θα πονέσεις.

 

- Είναι υποχρεωτικό να πέσω;

 

- Όπως και να ‘ναι, δεν μπορείς να μείνεις για πάντα εκεί πάνω. Είναι πολύ ψηλά για έναν άνθρωπο. Γι αυτό κατέβα καλύτερα απ’ τις σκάλες σιγά-σιγά.

 

- Άσε με να ζήσω για λίγο με τις ψευδαισθήσεις μου. Μη με κατεβάζεις τόσο νωρίς.

 

- Λοιπόν;

 

- Επανήλθαμε στο θέμα μας;

 

- Περιμένω μιαν απάντηση. Θέλω να ξέρω αν έκανα καλή δουλειά όσο καιρό δανείστηκα αυτόν εδώ τον κόσμο από ‘σένα.

 

- Αφού, όπου να ‘ναι καταστρεφόμαστε. Αυτή η συζήτηση δεν έχει νόημα.

 

- Κάνεις λάθος. Μπορεί να καταστραφεί η γη αλλά η ανθρωπότητα όχι.

 

- Μη μου πεις ότι τελικά άρχισες κι εσύ να πιστεύεις στη μετά θάνατον ζωή. Δεν είναι λίγο αλαζονικό από μέρους σου; Τόσα χρόνια δεν πίστευες πουθενά, παρά μόνο στον εαυτό σου. Τι σ’ έκανε ν’ αλλάξεις γνώμη; Μήπως τα γεράματα;

 

- Πολύ λόγο δεν κάνεις για την ηλικία μου; Κάνε λίγο υπομονή, δεν είναι πολλά είκοσι χρόνια!

 

- Γιατί το λες αυτό; Πού πάει το μυαλό σου;

 

- Από μόνο του πουθενά. Εσύ το οδηγείς. Αλλά μην ανησυχείς, αφού το ξέρεις όλα όσα έχω θα γίνουν δικά σου.

 

- Υπονοείς ότι θέλω να πεθάνεις; Δεν ισχύει αυτό που λες. Μπορεί να μη μου κακοφαίνεται η κληρονομιά αλλά δεν είναι η ώρα σου ακόμη. Εξάλλου, ποιο το νόημα αυτής της συζήτησης, αν εσύ δεν είσαι εδώ να μου μάθεις αυτά που πρέπει να ξέρω για να μη βασανίζομαι άλλο;

 

- Έχεις ακούσει ποτέ για τη μαιευτική μέθοδο που χρησιμοποιούσε ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, Σωκράτης; Θα προσπαθήσω να την εφαρμόσω αν και δε νομίζω ότι θα είμαι τόσο καλή σ’ αυτό.

 

- Δηλαδή τώρα εμείς προσπαθούμε να βρούμε αυτό που λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ;

 

- Ακριβώς. Είσαι όμως προετοιμασμένη γι αυτά που θ’ ακούσεις; Για να πάψεις να βασανίζεσαι πρέπει να ξεπεράσεις κάθε φραγμό και κάθε προκατάληψη που σ’ εμποδίζει να δεις καθαρά.

 

- Περιμένω. Μήπως ξέρεις τι υπάρχει τι υπάρχει εκεί έξω; Μήπως γνωρίζεις την αλήθεια της δημιουργίας του ανθρώπινου είδους;

 

- Όχι! Αλλά γιατί σ’ ενδιαφέρει τόσο πολύ πώς γίνεται να υπάρχεις; Γιατί δεν αναρωτιέσαι καλύτερα το γιατί υπάρχεις; Δεν έχεις κάποιο σκοπό στη ζωή σου;

 

- Φυσικά. Να φύγω μακριά απ’ τους γονείς μου, ν’ αλλάξω πόλη, να σπουδάσω κάτι χρήσιμο, να βρω μια ακριβοπληρωμένη δουλειά, να βρω έναν καλό σύζυγο, να κάνω παιδιά, να πεθάνω.

 

- Πολύ απλή δεν είναι η ζωή που μόλις μου περιέγραψες; Αυτός είναι λοιπόν ο μεγάλος σου στόχος; Αυτό είναι εν τέλει το θαύμα της φύσης, ο άνθρωπος;

 

- Πολύ χαζορομαντική μου έγινες ξαφνικά! Η ζωή είναι πολύ απλή, μόνοι μας την μπερδεύουμε.

 

- Δεν αναρωτήθηκες ποτέ γιατί, εφόσον όλα είναι τόσο απλά, εμείς μπερδευόμαστε και συγχυζόμαστε τόσο πολύ;

 

- Μάλλον επειδή σκεφτόμαστε περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

 

- Μα, δε σκέφτηκες ποτέ ότι κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο μας; Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπεις τίποτα πέρα απ’ αυτή την ανούσια πορεία που διαγράφουμε όλοι; Δε λώ ότι για μένα είναι αργά πλέον για να κάνω κάτι. Απλά χρειάζομαι βοήθεια. Ειλικρινά πιστεύω ότι είσαι το καταλληλότερο άτομο.

 

- Δε φοβάσαι; Ξέχασες κιόλας τι είδους άτομο είμαι; Δε με νοιάζει κανείς πέρα από τον εαυτούλη μου και τους ανθρώπους που αγαπώ. Δεν πρόκειται να σε βοηθήσω να σώσεις τον κόσμο. Δε το βλέπεις; Έτσι είμαι και δεν πρόκειται να με αλλάξεις.

 

- Μην αρνείσαι κάτι που δε σου έχουν ακόμα προτείνει να κάνεις. Είπα ότι ήθελα τη βοήθειά σου. Δε στο ζήτησα όμως.

 

- Είσαι πολύ περίεργη. Θεωρούσα τον εαυτό μου έξυπνο μέχρι αυτή τη στιγμή. Ξαφνικά νοιώθω λες και κάποιος μου ‘κλεψε όλα τα γκρίζα κύτταρα του εγκεφάλου μου.

 

- Μη δραματοποιείς την κατάσταση. Είσαι μικρή ακόμα, γι αυτό και σε χρειάζομαι.

 

- Πού το πας; Μ’ έχεις μπερδέψει.

 

- Αυτό που θέλω να καταλάβεις είναι ότι είσαι ένα τίποτα. Είσαι απλά μια κοπελίτσα ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλες. Ξύπνα επιτέλους απ’ το λήθαργό σου. Μπορείς να γίνεις κάτι, αν το θελήσεις. Μπορώ να βάλω κι εγώ ένα χεράκι.

 

- Δηλαδή με αποκαλείς ασήμαντη και μετά ισχυρίζεσαι ότι μπορείς να με κάνεις κάποια; Δε θυμάμαι να σου ‘δωσα το δικαίωμα να με μειώνεις κατ’ αυτόν τον τρόπο.

 

- Μα ποια νομίζεις ότι είσαι; Ένα τίποτα είσαι και τίποτ’ άλλο. Όπως κι όλοι μας βέβαια. Είμαστε όλοι όπως τα πρόβατα για τη σφαγή. Τι έχεις προσφέρει εσύ στον κόσμο για να θεωρείς τον εαυτό σου σημαντικό;

 

- Νομίζω ότι πήρες φόρα. Δεν έχω καμιά όρεξη να μαλώνω με ηλικιωμένους και να μην καταλήγω και πουθενά.

 

- Από σένα εξαρτάται αν θα φτάσουμε σ’ ένα συμπέρασμα. Αν δεν ήσουν τόσο αρνητική και πεισματάρα, θα έβλεπες ότι προσπαθώ να σε οδηγήσω.

 

- Ίσως να μην είμαι αυτή που νομίζεις. Ίσως να είμαι τόσο τυφλή όσο λες που να μην μπορώ να σε βοηθήσω. Εμένα απ’ την αρχή μού φάνηκε κακή ιδέα αυτή η συνεργασία.

 

- Ακριβώς επειδή είσαι έτσι όπως είσαι σε χρειάζομαι. Δύο άτομα με διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες μπορούν μαζί να φτάσουν στην ΑΛΗΘΕΙΑ.

 

- Πολύ καλά. Ας ξεκινήσουμε πρώτα από ένα συγκεκριμένο θέμα και μετά το γενικεύουμε για να καταλήξουμε κάπου.

 

- Ωραία! Αυτή είναι μια αρχή. Πιστεύεις ότι η κοινωνία μας είναι σωστή; Ή μάλλον, καλύτερα, πιστεύεις ότι πρέπει να εντασσόμαστε σε μια κοινωνία;

 

- Φυσικά. Όλοι γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος είναι ένα «κοινωνικό ζώον». Αν δεν υπήρχαν κάποια όρια δε θα μπορούσαμε να ζήσουμε πολιτισμένα.

 

- Δηλαδή, εσύ ανέχεσαι από κάποιον να σου λέει τι να κάνεις; Αποδέχεσαι κάποιον να είναι ανώτερος από σένα;

 

- Όχι! Σου δίνω τέτοια εντύπωση; Εγώ δεν υποκλίνομαι σε κανέναν. Υπακούω μόνο στους Νόμους.

 

- Φάσκεις και αντιφάσκεις μικρή μου. Τώρα μόλις δεν ισχυρίστηκες ότι κανείς δεν είναι πιο πάνω από σένα; Κι αμέσως μετά συμπλήρωσες ότι σκύβεις μπροστά στους «νόμους». Επομένως, αποδέχεσαι την επιβολή του συντάγματος πάνω σου.

 

- Μα, οι νόμοι δεν είναι άνθρωποι. Αν δεν υπήρχαν, ο καθένας θα έκανε ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί.

 

- Πρώτον, τους νόμους τούς έγραψαν άνθρωποι. Επομένως, κάποιος πιο έξυπνος από σένα έγραψε κάτι κι εσύ απλά συμφώνησες. Δεύτερον, το γεγονός ότι ο καθένας μας θα έκανε ό,τι ήθελε δεν αποτελεί την απόλυτη ελευθερία; Εγώ, προσωπικά, δεν μπορώ να δεχτώ ότι μου στερούν την ελευθερία μου και να το δέχομαι αδιαμαρτύρητα.

 

- Έχεις βέβαια κάποιο δίκιο. Αλλά θα σου φέρω ένα παράδειγμα. Θα σου άρεσε ο οποιοσδήποτε να μπει στο σπίτι σου, να σε κλέψει και να μην μπορείς να πεις και τίποτα;

 

- Πρώτα απ’ όλα, γιατί να υπάρχει το δικό σου και το δικό μου; Υποτίθεται ότι μέσα στην κοινωνία ζούμε όλοι μαζί και συνεταιρικά, ενώ στην πραγματικότητα ο καθένας ζει για τον εαυτό του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Αυτό που θέλω να καταλάβεις είναι ότι είσαι ένα τίποτα.
:thmbup: :thmbup:

 

Πέρα από τα τιποτένια μου σχόλια, το κείμενο ήταν αρκετά καλό, δεδομένης και της ηλικίας που το έγραψες. Βέβαια τα δεκαεπτά μου έχουν περάσει εδώ και πολλά χρόνια και πλέον το περιεχόμενό του δε μου κάνει τόση εντύπωση, και νομίζω ότι κάτι τέτοιο ισχύει και για όλους όσους έχουν πάθει το ίδιο.

Και κάτι ακόμα: καλό θα ήταν αντί για '-' στην αρχή κάθε διαλόγου να έβαζες 'Κ:' (κορίτσι) και 'Γ:' (γρια) ώστε να μη ψάχνεται ο αναγνώστης για το ποια λεει τι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Πολύ πεζές απόψεις έχει τούτο το κορίτσι, μάλλον του κλέψαν μικρού το παιχνίδι του. <_< Δεν... δεν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Καλό, και άψογος ο διάλογος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
Να φύγω μακριά απ’ τους γονείς μου, ν’ αλλάξω πόλη, να σπουδάσω κάτι χρήσιμο, να βρω μια ακριβοπληρωμένη δουλειά, να βρω έναν καλό σύζυγο, να κάνω παιδιά, να πεθάνω.

 

Καταστροφή είσαι! Αυτοί είναι οι στόχοι και τα όνειρα της ηρωίδας σου; Merde!

 

Υποτίθεται ότι μέσα στην κοινωνία ζούμε όλοι μαζί και συνεταιρικά, ενώ στην πραγματικότητα ο καθένας ζει για τον εαυτό του.

 

Sad but true...

 

Φαίνεται πως το έγραψε μια έφηβη η οποία έχει γεμίσει το μυαλό της με στερεότυπες ιδέες με τις οποίες την έχουν γαλουχήσει τρίτοι και η οποία επαναστατεί απλά για να λέει πως κάνει επανάσταση ενώ στην πραγματικότητα ζει για να υλοποιήσει (τελικά) τις προσδοκίες άλλων.

 

Μην είναι μηδενίστρια! Θέλει δουλειά ακόμη. Ανυπομονώ να βρω ωριμότητα στο 2ο κεφάλαιο! Αναμένω με ενδιαφέρον...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Relax, στα 17 το έγραψε η κοπέλα. Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς radical από τα 17 του. Ωστόσο, αν γράφει τόσο καλό διάλογο από τα 17, αυτό λέει κάτι σημαντικό. ;)

 

 

(Ο υποφαινόμενος ήταν radical από τα 10, αλλά αυτό πάει στα ψιλά γράμμα, επί του παρόντος. :chinese: )

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
Ωστόσο, αν γράφει τόσο καλό διάλογο από τα 17, αυτό λέει κάτι σημαντικό. ;)

 

Μα γι' ;) αυτό θέλω να διαβάσω τη συνέχεια φυσικά!! ;)

 

Όλο με παρεξηγείς "υποφαινόμενε" :blush:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Κατά βάση, συμφωνώ μαζί σου. :beerchug:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eroviana

Ιδού και το δεύτερο. Τελικά και την αρχή του τρίτου την έγραψα στα 20 αλλά λέω να το συνεχίσω σε ένα χρόνο που θα'μαι 23 ;) . Υπόψην ότι δεν έχω κάνει καμία διόρθωση ούτε αλλαγή στο κείμενο. Άσχετο, αλλά έχετε πλάκα Ίσιδα και Βάρδε. Μόνο και μόνο για να διαβάζω τις απαντήσεις σας αξίζει να βγάζω post :p

 

 

 

Κεφάλαιο 2ο

 

Ο διάλογος αυτός διακόπηκε κάπως απότομα. Δε γνωρίζουμε και πολλά για την αιτία αυτής της διακοπής. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι η μικρή δεκαεπτάχρονη βγήκε απ’ το σπίτι της γιαγιάς της ουρλιάζοντας και δεν ξαναγύρισε παρά μετά από τρία χρόνια. Τις βρίσκουμε και πάλι καθισμένες σε αντικριστές πολυθρόνες (παρεμπιπτόντως, στις ίδιες που καθόντουσαν και πριν τρία χρόνια), να πίνουν ήρεμα το τσάι τους και να κοιτάζουν ερευνητικά η μία την άλλη. Δύο τινά μπορούν να συμβούν τώρα. Είτε να ακούσουμε τη συνέχεια του διαλόγου, είτε να κάνουμε μία αναδρομή στα χρόνια που πέρασαν. Θα προτιμήσω την πρώτη επιλογή προς το παρόν…

 

- Λοιπόν, μικρή μου, απ’ ότι βλέπω μεγάλωσες τρομακτικά γρήγορα. Αναμενόμενο, βέβαια, στη συγκεκριμένη ηλικία.

 

- Εσύ πάλι, αγαπημένη μου γριούλα, παρέμεινες ίδια και απαράλλαχτη. Κυνική και αινιγματική όπως πάντα

 

Μια φορά φτάνει για να καταλάβεις το ειρωνικό χαμόγελο. Ειδικά όταν το βλέπεις πανομοιότυπο σε δύο ξεχωριστές οντότητες χαραγμένο ταυτόχρονα.

 

- Άλλαξες! Ήρθες προετοιμασμένη αυτή τη φορά. Λύσε μου μία απορία’ περίμενες τρία χρόνια να νοιώσεις έτοιμη για να με ξαναδείς; Αν ήξερα ότι θα σε τρόμαζα τόσο, δε θα έλεγα τόσα πολλά τότε.

 

- Νομίζω ότι και πάλι το ίδιο θα έκανες. Πέτυχες αυτό που ήθελες γριά μάγισσα. Τα λόγια σου ήταν ο κουβάς με το παγωμένο νερό. Κρυστάλλινα στιλέτα καρφωμένα άγρια και αδίστακτα στην ψυχή μου.

 

- Χα! Ώστε δε μιλάω πλέον στην εγγονή μου. Μπροστά μου ορθώνεται μια γυναίκα της ζούγκλας. Μια πανέμορφη ποιήτρια.

 

- Δεν ήρθα εδώ για ν’ ανεχτώ τους χλευασμούς σου.

 

- Τότε γιατί ήρθες; Τι θα μπορούσε να κάνει μια «γριά μάγισσα» για μια τόσο συνειδητοποιημένη γυναίκα;

 

- Θα μπορούσε να δεχτεί τα αντίποινα. Βλέπεις, όλες οι πράξεις σου έχουν και κάποιο αντίκτυπο. Τα λόγια σου μου έδωσαν ένα σημείο εκκίνησης. Δε με δημιούργησαν, ούτε με άλλαξαν. Με έριξαν όμως απ’ το βάθρο μου.

 

- Α, ναι! Ο θρόνος σου! Πόσο αστείο μου είχε φανεί! Είναι αλήθεια όμως’ κι εγώ ήμουν κάποτε εκεί. Όμορφα’ ποιες είναι οι συνέπειες των λόγων μου; Τι είναι αυτό που πρέπει να υποστώ ευλαβικά;

 

- Κανείς δεν έκανε λόγο για ευλάβεια. Κι αυτό γιατί δεν πιστεύω ότι σκέφτεσαι κάτι ως ιερό. Εκτός ίσως από την πολυπόθητη «αλήθεια» σου.

 

- Κατά μέτωπο επίθεση εγγονούλα μου; Τόσο κακό σου έκανα λοιπόν; Καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που σε έβαλα στην τροχιά.

 

- Μην κολακεύεσαι. Εσύ, δε με έβαλες πουθενά! Ούτε με ξύπνησες απ’ το «λήθαργό» μου όπως έλεγες. Ήρθε η ώρα σου ν’ ακούσεις.. Δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει κάποιον άλλο. Ούτε να τον αλλάξει, ούτε να τον καταστρέψει ή να τον αναγεννήσει. Εκεί ήταν το μεγάλο σου λάθος. Νόμιζες ότι είχες δύναμη πάνω μου και προσπάθησες να τη χρησιμοποιήσεις, παρόλο που πρεσβεύεις την απόλυτη ελευθερία. Αυτό που μου έδειξες δεν ήταν ελευθερία’ μόνο η ύστατη φυλακή. Το χρυσό κλουβί που προόριζες για το πνεύμα μου. Είπες πως ήθελες να με λυτρώσεις, βάζοντάς μου καινές αλυσίδες. Επιθυμούσες το πλουμιστό παγόνι που θα σε συντρόφευε στη μεγάλη σου πορεία προς τη λήθη. Κατάλαβα, επιτέλους, γιατί διάλεξες τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να μου μιλήσεις. Αρχικά, νόμιζα ότι περίμενες να μεγαλώσω αρκετά ώστε να σου είμαι χρήσιμη. Τώρα όμως ξέρω την πλάνη μου. Το έμαθα μόλις τώρα, που σε αντίκρισα. Γυμνή απ’ τον τυφλό σεβασμό μου προς το πρόσωπό σου. Με την ψυχρή και ανελέητη ματιά μου. Από το ύφος σου καταλαβαίνω ότι εσύ δεν ξέρεις ακόμα. Είναι αλήθεια; Νόμιζα ήξερες τα πάντα.

 

- Για μισό λεπτό νεαρή μου. Πήρες πολλή φόρα και ξέχασες ποια είσαι. Έχουμε και κάποια διαφορά ηλικίας. Ποια νομίζεις ότι είσαι; Πώς τολμάς να εισβάλλεις στον προσωπικό μου χώρο και να με προσβάλεις κατ’ αυτόν τον τρόπο;

 

- Αυτά τα ντουβάρια είναι η δικιά, προσωπική φυλακή. Κι αφού τα υποστηρίζεις τόσο σθεναρά, δε θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους. Μάλλον δεν είναι γραφτό να τελειώσει ο διάλογός μας. Ίσως ξαναβρεθούμε’ ίσως πάλι και όχι. Οι συνθήκες θα μας το δείξουν.

 

 

Ήταν η σειρά της ηλικιωμένης πενηντατριάχρονης να φύγει. Όχι ουρλιάζοντας, αλλά ψιθυρίζοντας «θα σε περιμένω» τη στιγμή που έκλεινε την πόρτα πίσω της η εγγονή της. Κι έπειτα, λιποθύμησε. Θα τις ξανακούσουμε να διαπληκτίζονται; Οι συνθήκες θα μας το δείξουν, όπως είπε και μια φίλη…

Edited by Eroviana

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Φανερά βελτιωμένο. Τώρα τα υπόλοιπα τα αφήνω στον Βάρδο και την Ίσιδα

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis

Αυτό ακριβώς περίμενα κι εκεί ήλπιζα: ήθελα να βρω τον αντίλογο, την αντίδραση, την απάντηση, τη δύναμη!

 

Ποιός θα κερδίσει από αυτή τη διαμάχη; Δε νομίζω πως πρέπει να το αφήσεις έτσι! Ακόμα κι αν σου πάρει χρόνια ακόμα, πρέπει να χρησιμοποιήσεις τις αποκτηθείσες εμπειρίες και να το συνεχίσεις!

 

Είναι ένας "πόλεμος" γενεών που πάντα θα είναι επίκαιρος όσος καιρός κι αν περάσει!

 

Είμαι εντυπωσιασμένη! :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Τον 2ο διάλογο θα τον σχολιάσω διαφορετικά, γιατί τον έγραψες και σε μεγαλύτερη ηλικία.

 

Είμαι λιγάκι διχασμενός, διότι δεν είμαι 100% βέβαιος ως προς το αποτέλεσμα που επιδιώκεις. Και εξηγούμαι.

 

Ο διάλογος είναι πάρα πολύ καλός για να είναι ενταγμένος μέσα σε μια ημιονειρική κατάσταση, όπου οι δύο χαρακτήρες ανοίγουν ο ένας την ψυχή του στον άλλο και τα λένε όλα ακριβώς όπως τα αισθάνονται. Αν σκόπευες αυτό, το έχεις πετύχει.

 

Ο διάλογος είναι λίγο υπερβολικός για ρεαλιστικός διάλογος, γιατί οι δύο χαρακτήρες ανοίγονται πολύ ο ένας στον άλλο και λένε τα πάντα ακριβώς όπως τα αισθάνονται. Δηλαδή, μιλάμε αυτή τη στιγμή για την τέλεια επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων, σαν ο ένας να διάβαζε το μυαλό του άλλου: μόνο που δε χρειάζεται να διαβάσει το μυαλό του, γιατί ο άλλος ξεδιπλώνει όλες του τις σκέψεις μέσα από τα λόγια του. Επομένως, αν ήθελες έναν απόλυτα ρεαλιστικό διάλογο --που δεν το πιστεύω ότι αυτός ήταν ο σκοπός σου--, θέλει λίγη αφαίρεση: να λένε πιο λίγα από ό,τι λένε.

 

 

Όπως και να έχει, από σύνταξη και γραφή είναι πολύ καλό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eroviana

Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να πετύχω κάτι, εκτός απ'το να αλαφρύνω λίγο το κεφάλι μου :p

 

Έχεις δίκιο, δεν είναι και πολύ "συνηθισμένος" διάλογος αλλά θα διαφωνήσω ως προς τη ρεαλιστικότητα μιλώντας από προσωπική εμπειρία. Έχω πάρει μέρος σε τέτοιου είδους διάλογο και ίσως και πολύ "χειρότερο" από την άποψη του ξεδιπλώματος της ψυχής. Είμαι και άνθρωπος που λέει αυτό που σκέφτεται και λίγο παρορμητική και έχω βρει ανθρώπους που κάνουν το ίδιο.

 

Αν και μετά μένεις με την αίσθηση ότι είσαι γυμνός, αλλά είναι ωραία να λες wow.

 

Γι αυτή την ονειρική κατάσταση που λες, σχεδόν πάντα έτσι γράφω. Δεν ξέρω αν είναι καλό, πάντως σίγουρα δεν το επιδιώκω.

 

Ευχαριστώ για τις κριτικές σας, με έκαναν να σκεφτώ κάποια πράγματα.

 

Η συνέχεια στα 23 μου, δηλαδή σ'ένα χρόνο :p . Μη χαλάσω και την παράδοση της τριετίας...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Πολύ ωραία..!

 

Εγγονή και γιαγιά; Εγώ θα έλεγα ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, τον ίδιο χαρακτήρα. Απλά το ένα άτομο πρεσβεύει τη δυναμικότητα της νιότης, την πεποίθηση ότι έχει δίκιο και ότι όλος ο κόσμος θα έπρεπε να υποταχθεί σε εκείνο ενώ το άλλο την υπομονή της ώριμης ηλικίας, την ήσυχη σιγουριά και την πεποίθηση ότι όλοι οι νεότεροι θα έπρεπε να διδαχθούν από τις εμπειρίες του.

 

Ο ίδιος χαρακτήρας, λοιπόν, απέναντι από τον εαυτό και το μόνο πράγμα που τους χωρίζει είναι ο χρόνος. Πόσα αλλάζουν... και πόσα μένουν ίδια τελικά. Και πόσο μπορεί να μας τρελάνει αλλά και να μας διδάξει μία τέτοια συζήτηση με τον εαυτό μας.

 

Δεν υπάρχουν σωστοί και λάθος, δεν υπάρχουν ανώριμοι και ώριμοι μου φαίνεται. Και ακόμα και αν ένας τόσο "σοφός" μιλούσε με τον μελλοντικό εαυτό του, τι θα έκανε στο τέλος; Θα κοίταζε ο ένας τον άλλο με νόημα χωρίς να λένε τίποτα;

 

Θα επανέλθω ίσως όταν έχω σκεφτεί λίγο περισσότερο. Μετά από κανα χρόνο, όταν έχουμε και την τρίτη συνέχεια. :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus

Μια εσωτερική πάλη, Els, είναι αλήθεια...

 

Εγώ νιώθω μία, ή δύο, ψυχές να παλεύουν, λεκτικές μαχαιριές σαν γαλανές φλόγες ν' ανταλάσσονται, μια ένταση μέσα, ένα "...!"

 

Μου δίνεται η αίσθηση πως λείπει πολύ η ηρεμία, η ευτυχία, η χαρά απ'αυτό το ζευγάρι... Βλέπω τη γιαγιά να κάθεται για τρία χρόνια με μια έκφραση σκληρή στην καλύβα της και να ανακατεύει το τσάι της, την εγγονή να ταξιδεύει τον κόσμο και να ψάχνει, αλλά καμμία δεν βλέπω να ακούει φωνές αγγέλων στη μουσική, καμμία να κοιμάται ήρεμα στο απαλό κρεββάτι της, καμμία να παρακολουθεί την κάθαρση στο τέλος των Τραγωδιών...

(Μπορεί να είναι το τίμημα της αναζήτησης της αλήθειας, μπορεί η αφέλειά μου και η απόστασή μου από τη σκέψη 'εκτός Σαββάτου και Κυριακής' να μου προκαλούν αυτή την ανάγκη για χαρά [στη ζωή], δεν ξέρω... [στο κείμενο] δεν με ενοχλεί, γιατί περιμένω μια λύτρωση, κάπως, κάποτε...

 

*/me adds self to waitng list*

 

 

Οι Μούσες μαζί σου!

-Ορφέας

 

et expecto resurrectionem mortuorum, et vitam venturi saeculi. amen

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

To eixa diabasei tote alla den to sxoliasa.

Συμφωνω με τον Ελσανορ(α) οτι μαλλον προκειται για το ιδιο προσωπο αν και η ιδια η συγγραφεας λεει οτι ειναι γιαγια και εγγονη.Με 33 χρονια διαφορα βεβαια μαλλον μιλαμε για τσιγγανες τουρκες γυφτισες!

Μου αρεσε τοτε,μου αρεσε και τωρα.Θυμιζει Πλατωνα-επειδη ειναι διαλογοι απλα.Ο 2ος ειναι πιο δυναμικος αλλα προτιμω τον πρωτο.Σαν να το παρακανες στον 2ο. Φρασεις οπως "Τα λόγια σου ήταν ο κουβάς με το παγωμένο νερό. Κρυστάλλινα στιλέτα καρφωμένα άγρια και αδίστακτα στην ψυχή μου." δεν μου πολυαρεσαν αφου δεν ταιριαζαν στο ολο υφος.

Αντε,και του χρονου.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..