Jump to content
Naroualis

Τα παρατημένα του 2019

Recommended Posts

Naroualis

Πείτε μας για τα βιβλία που θα παρατήσετε φέτος, σε ποια σελίδα τα παρατήσατε και γιατί.

 

Η σκέψη της @Cassandra Gotha ήταν καλή πέρσι, ας την κρατήσουμε και φέτος για ακόμα λιγότερα κακά βιβλία στη ζωή μας.

 

(Αν και προσωπικά με ιντριγκάρουν τα κακά βιβλία, αλλά τες'πα, ας μην το κουβεντιάσουμε εδώ.)

 

Οδηγίες (και αντιγράφω την Κασσάνδρα και πάλι):

 

Βιβλία που τα ξεκινήσαμε με μεγάλες προσδοκίες, αλλά αργά ή γρήγορα ξέφτισαν. 

Βιβλία που δεν τα παλέψαμε γιατί δεν βρήκαμε λόγο (ήταν αδιάφορα), 

Βιβλία που τα παλέψαμε και χάσαμε τη μάχη γιατί ήταν πολύ δύσκολα, ακατανόητα, χρειάζονταν γνώσεις, ή γιατί δεν είχαμε τη συγκεκριμένη διάθεση στη συγκεκριμένη στιγμή, ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

Προσοχή:  Επιθέσεις τύπου "Μα, δεν σου άρεσε αυτό το αριστούργημα;" καλό θα ήταν να μείνουν εκτός του παρόντος τόπικ.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Πάνω που σκεφτόμουν να άνοιγα ένα τέτοιο τόπικ, αλλά φοβόμουν για την απήχηση που θα είχε. Απ' ό,τι κατάλαβα υπήρχε και πέρυσι, αλλά δεν το είχα παρατηρήσει. 

Λοιπόν, πριν από περίπου μία βδομάδα είχα ξεκινήσει με υψηλές προσδοκίες το The Shape of Water των Guillermo Del Toro και Daniel Kraus. Το βιβλίο ασχέτως του ότι έχει αρκετά δύσκολο λεξιλόγιο και με δυσκόλευε σε σημεία στην κατανόηση, δεν με κέρδισε σε κανένα απολύτως σημείο του. Χαρακτήρες σχεδόν αδιάφοροι και γεγονότα που εξελίσσονται αργά. Έχει περίπου 310 σελίδες και το παράτησα μόλις 80 σελίδες πριν από το τέλος. Μέχρι εκείνο το σημείο του έδινα συνεχώς χρόνο να φτιάξει ή έστω να δω πού θα καταλήξει, αλλά δεν άντεχα άλλο να το συνεχίσω. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Η αλεπού κοιμάται πια στην άσφαλτο, Δημήτρης Γιαννόπουλος  

Did not finish, σελ. 28 από 104. Νομίζω πως είναι το είδος που δεν με έλκει. Μοιάζει με stream of consciousness ή με ονειρικό σουρεαλισμό. Δεν κατάφερα να το παρακολουθήσω παρακάτω.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Τα πρώτα δύο για το 2019:

1. "Για να δει τη θάλασσα", της Ευγενίας Φακίνου. Αυτό μου το είχε προτείνει πριν χρόνια η @wordsmith. Το έβλεπα στη δανειστική βιβλιοθήκη που πηγαίνω, αλλά ποτέ δεν είχα την όρεξη να το πάρω. Τελικά, είχα δίκιο. Το ξεκίνησα, το έφτασα κουτσά στραβά μέχρι τη σελίδα 85, νομίζω, και το  επέστρεψα. Τελείως άγουρη, απαίδευτη γραφή, θα έλεγα παιδική, όπου μας δηλώνει σε μια φράση το συμπέρασμα κάθε παραγράφου, και γενικά δεν είχε τίποτα για να με κρατήσει. Ιδιαίτερα λεπτομερείς και ανούσιοι διάλογοι (εσωτερικοί και εξωτερικοί) που μου θύμισαν κάτι φορές που ακούω μερικούς ανθρώπους να μιλάνε (κυρίως θείτσες) και μου 'ρχεται να χώσω ένα πιρούνι στο μάτι.

 

2. "Μαρίνα", του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν. Αυτό το ξεκίνησα γιατί ήθελα κάτι ανάλαφρο, δεν θέλω ούτε δυσάρεστα ούτε, έστω και λίγο, απαιτητικά βιβλία με οποιονδήποτε τρόπο, αυτές τις μέρες. Κάτι ξεκούραστο, τέλος πάντων. Ε, γύρω στη σελίδα 100, κι αφού το χλιαρό και ανούσιο νεροζούμι κατέβαινε νεράκι, σταμάτησα και αναρωτήθηκα "γιατί το διαβάζω;" και το έκλεισα, μια που δεν βρήκα κανέναν λόγο. Όχι απλώς τίποτα, Το Τίποτα. Και δεν ξέρω για πόσο φταίει κι η μετάφραση, δηλαδή (εκείνο το "ο αστυνομικός μου μίλησε με τον τρόπο που μιλάνε οι αστυνομικοί στα μαύρα μυθιστορήματα" της πρώτης σελίδας, με τσάκισε).

 

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith
11 hours ago, Cassandra Gotha said:

Τα πρώτα δύο για το 2019:

1. "Για να δει τη θάλασσα", της Ευγενίας Φακίνου. Αυτό μου το είχε προτείνει πριν χρόνια η @wordsmith. Το έβλεπα στη δανειστική βιβλιοθήκη που πηγαίνω, αλλά ποτέ δεν είχα την όρεξη να το πάρω. Τελικά, είχα δίκιο. Το ξεκίνησα, το έφτασα κουτσά στραβά μέχρι τη σελίδα 85, νομίζω, και το  επέστρεψα. Τελείως άγουρη, απαίδευτη γραφή, θα έλεγα παιδική, όπου μας δηλώνει σε μια φράση το συμπέρασμα κάθε παραγράφου, και γενικά δεν είχε τίποτα για να με κρατήσει. Ιδιαίτερα λεπτομερείς και ανούσιοι διάλογοι (εσωτερικοί και εξωτερικοί) που μου θύμισαν κάτι φορές που ακούω μερικούς ανθρώπους να μιλάνε (κυρίως θείτσες) και μου 'ρχεται να χώσω ένα πιρούνι στο μάτι.

 

 

 

Εμένα θυμάμαι ότι μου είχε αρέσει, αλλά τώρα έχω ξεχάσει σχεδόν εντελώς τι λέει.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Κι άλλο. :(

3.  "Το κορίτσι με το σκουλαρίκι" της Τρέισι Σεβαλιέ. Ήθελα χρόνια να το διαβάσω. Είχα διαβάσει το "Εγώ, ο σκλάβος Χουάν ντε Παρέχα", της Ελισάβετ ντε Τρεβίνιο, το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ. Ε, κάπως μου είχε κολλήσει ότι και το κορίτσι με το σκουλαρίκι θα είναι έτσι (και σ' αυτό, ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας εργάζεται δίπλα στον διάσημο ζωγράφο, ο Ντιέγκο Βελάσκεθ στο πρώτο βιβλίο, ο Γιοχάνες Βερμέερ στο δεύτερο).

Στο Κορίτσι με το Σκουλαρίκι, όμως, παρακολουθούσα την πρωταγωνίστρια να κάνει δουλειές: ψώνια, ξεσκόνισμα, μπουγάδα, σφουγγάρισμα... με κάθε λεπτομέρεια. Και τρόμαζε από τους πίνακες της Σταύρωσης, επειδή ήταν προτεστάντισσα. Και ένιωθε κάπως ιδιαίτερη, που έμπαινε μέσα στον απαγορευμένο χώρο, το εργαστήριο, δηλαδή, του ζωγράφου.

Πάααρα πολύ αργά το πήγαινε, και δεν ήμουν διατεθειμένη να διαβάζω για το καλύτερο κρέας απ' τον χασάπη και για το σωστό σιδέρωμα των ασπρόρουχων, μέχρι να φτάσουμε στο ζουμί.

Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι σε περίεργη φάση, κιόλας, δεν έχω καθόλου υπομονή, άμα δεν με πιάσει από την αρχή το βιβλίο, το αφήνω.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Το ξανάκανα! 30 σελίδες πριν το τέλος (160 σύνολο) πήρα την απόφαση να παρατήσω το Ο προσκεκλημένος του Αβραάμ Κάουα. Δεν είναι κακό βιβλίο. Τουναντίον, ο Κάουα γράφει πολύ ωραία κι έχει απεριόριστο λεξιλόγιο. Το βιβλίο έχει να χαρίσει όμορφους διαλόγους και ωραίες στιγμές. Απλά εμένα δεν με κέρδισε σχεδόν σε κανένα σημείο κι επίσης άρχισα να μην καταλαβαίνω τη συνοχή στη ροή των γεγονότων ή δεν είχα την υπομονή να το συνεχίσω ώστε να καταλάβω. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι - Milan Kundera 

Είχα εκ των προτέρων τις επιφυλάξεις μου για το συγκεκριμένο, καθώς δεν είμαι λάτρης των κλασικών. Γενικά, θέλω να διαβάζω πού και πού κλασικά βιβλία και συγγραφείς, αλλά με το συγκεκριμένο δεν τα κατάφερα. Το παράτησα στην σελίδα 70 από τις 384 συνολικά. Αν ήταν μικρότερο μπορεί να αποφάσιζα να κάνω το ψυχικό. Στο διά ταύτα, μπόλικη περιγραφή του ψυχισμού των χαρακτήρων, φιλοσοφικά ερωτήματα και συμπεράσματα (τα οποία μερικές φορές με έβρισκαν να αντιτίθεμαι ή τουλάχιστον να έχω τις επιφυλάξεις μου) και περιττολογία (μαθαίνουμε πως όταν η μία από τους δύο πρωταγωνιστές πήγε στο στο σπίτι του αγαπημένου της κρατούσε ένα βιβλίο του Τολστόι και αργότερα μαθαίνουμε και σε ποιο σημείο το είχε φτάσει μέχρι εκείνη τη στιγμή). Not my cup of tea. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..