Jump to content
Ballerond

Ούρλιαξε, κι αυτοί θα έρθουν.

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Εμού του αιδοίου
Είδος: Seems to be a horror story (or not)
Βία; Λιγάκι (έχει dead pet, ενημερώνω)
Σεξ; Μπα
Αριθμός Λέξεων: 3338 με τον τίτλο
Αυτοτελής; Σαφέστατα
Σχόλια: Η ιστορία μου για τον 50ο διαγωνισμό Σύντομης ιστορίας με θέμα Γίγαντες
Αρχείο

 

Ούρλιαξε, κι αυτοί θα έρθουν.doc

Ούρλιαξε, κι αυτοί θα έρθουν.pdf

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Πλοκή

Δεν έχω να πω πολλά. Χωρίς να μας αποκαλύπτονται όλα (τι έκανε για να πείσει ότι είναι τρελός; ) μέσα από την διαταραγμένη οπτική του ήρωα, ξεδιπλώνεται μια ιστορία τρόμου και φρίκης, και με μια δόση ζώνης του λυκόφωτος ο εν λόγω τρόμος αποδεικνύεται υπερφυσικός. Η πλοκή είναι χτισμένη κλιμακωτά, φριχτό τούβλο επί φρικτού τούβλου.

 

Κοσμοπλασία

Ρεαλιστική. Φανταστική. Δυνατή. Δεν θες να επιστρέψεις εκεί.

 

Γλώσσα

Μου άρεσε.

 

Χαρακτήρες

Ένας κι ένας, και δεν θα ήθελα να κάνω παρέα με κανέναν τους.

 

Διεκπεραίωση

Κρίνεται επιτυχής. Αν και, ίσως η μοναδική μου γκρίνια με την ιστορία, δεδομένου της φύσης των γιγάντων να τρέφονται με τις κραυγές και τον πόνο, θα ήθελα μια νύξη ότι δεν ήταν ακριβώς ανθρώπινοι στην εμφάνιση.

 

Τίτλος

Ή πες το όνομα τους τρεις φορές, ε; Σωστός τίτλος.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Η ωραία κοιμωμένη

Αληθινή, ζωντανή ιστορία, χιουμοριστική γραφή, πειστική απόδοση της ατμόσφαιρας του φρενοκομείου.

Με την επιφύλαξη ότι ένα ολοκληρωμένο κείμενο κομίζει κάτι καινούργιο για την γνώση του εαυτού μας,

της ανθρώπινης φύσης εν γένει ή του κόσμου που μας περιβάλλει, δεν σου βάζω άριστα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult
Spoiler

Πίτα στον γίγαντα ήταν η ιστορία :)

 

Το ενδιάμεσο τμήμα πήγε γρήγορα και υπήρχαν διάφορα σημεία που ευχαριστήθηκα τον τρόπο γραφής, την επιλογή των λέξεων.

 

Κάπως μου φάνηκε ότι οι αιτίες του εγκλεισμού του ήρωα πάσχουν από ανάπτυξη (σε σχέση με το μέγεθος), αλλά κυρίως μου φάνηκε ότι η ανάπτυξη που τους έγινε θα μπορούσε να δοθεί καλύτερα. Σαν να μου έβγαζε μια γενικότητα, μια θολούρα που δεν με πολυβοήθησε να καταλάβω τι έπαιξε με τον τύπο και κατέληξε στο φρενοκομείο.

 

Είχε κάποια σημεία που ανέβαζαν την ένταση, όπως η φάση με τον Λάμπρο (το βαθούλωμα στην πόρτα και τα χαλίκια που αναπηδούν).

 

Μου άρεσε αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στον ήρωα και τους γίγαντες, όπως επίσης μου άρεσε και το τμήμα όπου οι γίγαντες τον αγγίζουν.

 

Το κλομπ του φρουρού με πέταξε λίγο έξω. Υποθέτω τον σκότωσε ο ήρωας; Σαν σεναριακή ευκολία μου φάνηκε, όπως και το ότι οι φρουροί δεν θα ασχοληθούν αν ακούσουν τα ουρλιαχτά της.

 

Στην έναρξη η αφήγηση είναι στον ενεστώτα, αλλά στην λήξη είναι στον αόριστο. Δεν βλέπω να προσφέρει κάτι αυτή η αλλαγή, οπότε υποθέτω ότι απλώς ξέφυγε; Η αλήθεια είναι ότι δεν με πολυχάλασε (επειδή το ενδιάμεσο τμήμα ήταν σχετικά μεγάλο και μέχρι να φτάσω στον αόριστο του τέλους είχα ψιλοξεχάσει τον ενεστώτα της αρχής), αλλά σαν γενικότερο σχόλιο θα έλεγα πως τέτοιες αλλαγές στους χρόνους, σαν αναγνώστη δεν με βοηθάνε. Το νιώθω σαν φαλτσάρισμα του συγγραφέα.

 

Ε, το κλείσιμο με τη γιαγιά με χάλασε. Είναι ένας χαρακτήρας που αναφέρεται μόνο μια φορά, δεν μου έβγαλε καμιά ιδιαίτερη δυναμική στην ιστορία, οπότε δεν κατάλαβα γιατί να την βάλεις στο φινάλε;;

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Γιάννη, πάντα χαίρομαι να σε διαβάζω.

 

Spoiler

 

Πλοκή

Δεν έχω να παρατηρήσω κάτι. Μια ιστορία που απόλαυσα να διαβάζω.

 

Κοσμοπλασία

Κλινική ψυχιατρικών περιπτώσεων. Και από παντού ξεπηδούν γίγαντες. Θεωρώ ότι έχεις χτίσει γερές γέφυρες ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Έχεις χωρέσει πετυχημένα τους τεράστιους γίγαντες μέσα σε στενούς τοίχους.

Προσωπικά έχω μια μικρή ένσταση για το αν δημιουργείς κλίμα «Φρενοκομείου».

 

Γλώσσα

Σίγουρα δεν ταιριάζει σε ιστορία τρόμου. Έχεις δουλέψει την πρωτοπρόσωπη περιγραφή και στο τέλος βγάζεις κείμενο με ροή, που ευχαριστεί τον αναγνώστη.


Δομή

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα.


Χαρακτήρες

Μια μικρή ένσταση. Οι χαρακτήρες σου υπάρχουν για να εξυπηρετούν μια γλαφυρότητα που δεν προκύπτει αβίαστα από την κατάστασή τους, καθώς είναι άνθρωποι που υποφέρουν. Αυτό δε δένει με την κεντρική υπόθεση που θέλεις να αποδείξεις ότι οι γίγαντες θρέφονται από τα ουρλιαχτά. Κατά τα άλλα όλοι οι χαρακτήρες σου μένουν στο μυαλό, χρησιμοποιείς ειδικά χαρακτηριστικά για τον καθένα κι αυτό κερδίζει, μένουν στο μυαλό.


Διεκπεραίωση

Έγραψες μια ιστορία μέσα στα πλαίσια του διαγωνισμού, έγραψες και κείμενο που σε εκφράζει. Αυτό είναι το νόημα των διαγωνισμών, να περνάμε καλά.

 

 

Καλή επιτυχία

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Starbuck
Spoiler

Αυτό το κείμενο μέσα στην στομφώδη υπερβολή και την αηδία του κατάφερε να με κάνει να γελάσω. Είναι ολοφάνερο ενα ευφυές και λίγο διεστραμμενο χιούμορ! Βέβαια το είδος είναι τρόμος κάτι το οποίο  πετυχαίνεις καθαυτό στο τελευταίο κομμάτι το οποίο όμως τελικά με απογοήτευσε. Κι αυτό γιατί δεν μου άρεσε καθολου ο χαρακτήρας της ψυχιάτρου. Οι ψυχίατροι γενικά είναι πολύ ιδιαίτεροι άνθρωποι και σίγουρα μια γυναίκα ψυχίατρος δεν έχει σχέση με το φαντασιακό κλισέ που αναπαράγεις. Τα ρούχα της, το ύφος της, η στάση της είναι όλα πολύ μακριά από την πραγματικότητα, τόσο που είναι ξένο στοιχείο. Και είναι απορίας άξιο γιατι η σχοζιφρενική κατάσταση του ήρωα και οι γίγαντές του είναι πιο πραγματικά. Για μένα θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν βρίσκαμε αυτόν τον τρελο που με χιούμορ πλασάρεις με μια πραγματική ψυχίατρο που είναι σοβαρή ως προς τη δουλειά της όπως συνήθως συμβαίνει. Σε γενικές γραμμές ευχαριστήθηκα την ανάγνωση είναι η αλήθεια και κυρίως την γλώσσα και τις περιγραφές σου. Δλδ έξω απο το κομμάτι με την ψυχίατρο, το μελανό για μένα σημείο, στο υπόλοιπο κατάφερες να με κάνεις, αν όχι να ταυτιστω, να κατανοησω τον τρελό και ταυτόχρονα τον φοβάμαι και λίγο. Να τον κατανοήσω γιατί είναι προφανές ότι υποφέρει από μοναξιά και να τον φοβάμαι γιατί είναι επίσης προφανές ότι δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς. Τέλος, το πολύ θετικό για μένα στοιχείο είναι ότι έκανες γοητευτικό ένα κείμενο με εντόσθια και μασουλημένες τρίχες! Μπινγκο! 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
zefuros

Κριτική Αναγνώστη :-)

Spoiler

Κλαπ-κλαπ-κλαπ (Ήχος από παλαμάκια).

Δεν μπορώ να σχολιάσω κάτι συγκεκριμένο, γιατί απλά το διάβασα μονορούφι. Εγώ το απόλαυσα. Μόνο τα εξής:

1.  Η ζαμπονοτυρόπιτα. ΟΚ. Respect. Μας παίρνεις απο το χεράκι και μας βουτάς σιγα-σιγα στη παράνοια, χωρίς καν να το πάρουμε χαμπάρι. ;-)

2. "Ο φρουρός είχε ξεχάσει να πεθάνει". Υποκλίνομαι. Και φυσικά μπορει να χρησιμοποιηθεί στο τέλος, πως κάποια στιγμή θυμηθηκε να πεθάνει, οπότε ο πρωταγωνιστής μας βρήκε το γκλομπ.

Απόλαυση,

Καλή συνέχεια

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
Spoiler

Θετικά στοιχεία: Η ιστορία ξεκινάει καλά και μέσα από τις αναλυτικές περιγραφές βάζει τον αναγνώστη κατευθείαν στο πνεύμα του τρελοκομείου και των τροφίμων του. Η αλήθεια είναι πως παρουσιάζει μια πολύ ζοφερή πραγματικότητα που σε κάποια σημεία παραείναι σκοτεινή. Για τη πλούσια γλώσσα του κειμένου δεν έχω να αναφέρω κάποιο αρνητικό σχόλιο, όπως επίσης και για τους αληθινούς χαρακτήρες του.

Αρνητικά στοιχεία:

- Το πιο σημαντικό αρνητικό είναι το εξής: μέχρι την τελευταία σελίδα ο αναγνώστης δεν ξέρει αν οι γίγαντες υπάρχουν στην πραγματικότητα ή απλά ζουν στο μυαλό του αφηγητή. Αφήνοντας τον αναγνώστη να πιστέψει, έστω και προσωρινά, πως όλα αυτά είναι απλά στη φαντασία του είναι κακό. Γενικά όταν παρουσιάζεις μια πλοκή και μετά αποκαλύπτεις πως τίποτα από αυτά δεν είναι αληθινό και πως όλα είναι στη φαντασία κάποιου είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί (ας θυμηθούμε την πατάτα-μετεωρίτη Inception που χτύπησε τη Γη το 2010).

- Το δεύτερο αρνητικό έχει να κάνει με την πλοκή και τον τρόμο. Παρουσιάζεις μια ιστορία τρόμου με γίγαντες που έλκονται από τα ουρλιαχτά. Όλα πολύ καλά μέχρι εδώ. Παρ’ όλα αυτά, αν εξαιρέσουμε τη βιαστική σκηνή με τη γάτα δεν βρήκα πουθενά αλλού τους γίγαντες να ενεργούν. Ακόμα και στο τέλος που εμφανίζονται στη γιατρό δεν μας δείχνεις τι της έκαναν, αν και είχες περίπου 500 λέξεις εύκαιρες ακόμα! Μπορώ άνετα να σκεφτώ αρκετούς βίαιους θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν περιγραφεί στην ιστορία σου. Λίγο αιματάκι βρε παιδί μου! Δείξε μας πως ακριβώς σκοτώνουν οι γίγαντές σου. Ακόμα και στα μισοψημένα φιλέτα που φτιάχνουν στο Masterchef περισσότερο αίμα βλέπεις!

- Το τρίτο αρνητικό στοιχείο είναι εντελώς υποκειμενικό και έχει να κάνει με το setting. Γιατί Ελληνικό και όχι ξένο, που είναι πιο πιστευτό;

Γενικό σχόλιο: Μια ιστορία εντός του θέματος του διαγωνισμού, καλοδουλεμένη και με υψηλό γλωσσικό επίπεδο, που όμως στερείται πλοκής και στοιχεία τρόμου.

 

Καλή επιτυχία!  

Edited by Unicron
  • Confused 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Ανάλυσέ μας λίγο γιατί το Ελληνικό setting δεν είναι πιστευτό, θέλω πολύ να μάθω. 

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
6 minutes ago, elgalla said:

Ανάλυσέ μας λίγο γιατί το Ελληνικό setting δεν είναι πιστευτό, θέλω πολύ να μάθω. 

Έλα τώρα Αταλάντη. Ίδιο είναι νά'χεις πχ έναν Μπομπ από το Μιλγουόκι ή μια Έλεν από Μινεσότα και ίδιο έναν Φανούρι από το Αιγάλεω; Οποίο μπας-κλας! Έχουν και οι εξωγήινοι κάποιο γούστο! 🙂

  • Haha 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
8 minutes ago, elgalla said:

Ανάλυσέ μας λίγο γιατί το Ελληνικό setting δεν είναι πιστευτό, θέλω πολύ να μάθω. 

Νομίζω πως το θέμα αυτό απαιτεί ξεχωριστό post για να καλυφθεί πλήρως. Θα πω μόνο το εξής: μετά από τόσα χρόνια τηλεόρασης (κρατικής και ιδιωτικής) γιατί μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ποτέ κάποιο σίριαλ ή ταινία υπερφυσικού τρόμου ή ακόμα χειρότερα Ε.Φ. με Έλληνες πρωταγωνιστές; Μήπως γιατί το αποτέλεσμα θα ήταν τόσο αστείο που θα έσπαγαν ακόμα και οι πέτρες από τα γέλια;!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Βαγγέλη, τα έχουμε ξαναπει. Η Σούλα η Γουδεβενα από την Κωλοπετινιτσα έχει περισσότερο ενδιαφέρον να τα βάζει με τον Κθουλου Απ' ότι ο Τζιμ ο Νταρτανιαν από το Μιλγουοκι. 

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
1 hour ago, Unicron said:

Νομίζω πως το θέμα αυτό απαιτεί ξεχωριστό post για να καλυφθεί πλήρως. Θα πω μόνο το εξής: μετά από τόσα χρόνια τηλεόρασης (κρατικής και ιδιωτικής) γιατί μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ποτέ κάποιο σίριαλ ή ταινία υπερφυσικού τρόμου ή ακόμα χειρότερα Ε.Φ. με Έλληνες πρωταγωνιστές; Μήπως γιατί το αποτέλεσμα θα ήταν τόσο αστείο που θα έσπαγαν ακόμα και οι πέτρες από τα γέλια;!

Αντιλαμβάνεσαι ότι το πρόβλημα είναι στον κάλο στον εγκέφαλο αυτού που γελάει και όχι στο καθεαυτού έργο; Παραδεχόμαστε δηλαδή ότι σαν Έλληνες είμαστε κομπλεξικοί και σηκώνουμε τα χέρια ψηλά;

  • Like 2
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
4 hours ago, DinoHajiyorgi said:

Αντιλαμβάνεσαι ότι το πρόβλημα είναι στον κάλο στον εγκέφαλο αυτού που γελάει και όχι στο καθεαυτού έργο; Παραδεχόμαστε δηλαδή ότι σαν Έλληνες είμαστε κομπλεξικοί και σηκώνουμε τα χέρια ψηλά;

Όχι δεν είναι έτσι. Να φέρω ένα παράδειγμα. Ο μπαρμπα-Θωμάς (όχι αυτός με την καλύβα) που ζει στην Άνω Κρανούλα φτιάχνει το σπιτικό γιδοτύρι του. Μέχρι εδώ όλα καλά. Αν αύριο το πρωί ξυπνήσει και πει, "Γιατί να μην φτιάξω και παρμεζάνα;" θα είναι σωστό; Είναι δυνατόν να συγκριθεί ένα μούφα τυρί με το αυθεντικό Ιταλικό;

Σε κάποιο άλλο post έγραψες για Ελληνικό επεισόδιο X-Files και πραγματικά παραλίγο να με στείλεις στα επείγοντα (μου λύθηκε ο αφαλός από το γέλιο!) Μεγάλωσα με τα X-Files στον ΑΝΤ1, τα έχω δει πολλές φορές σε επανάληψη και πίστεψέ με την αίσθηση της σειράς δεν μπορεί να την ρεπλικάρει καμία Ελληνική ιστορία. Ακόμα και τα καινούρια επεισόδια της σειράς δεν έχουν το ίδιο feeling με τα πρώτα. Φαντάσου τώρα κάποιον Μήτσο και κάποια Κούλα να κυνηγάνε εξωγήινους στην πλατεία Κολωνακίου! Ή να κατέβει εξωγήινο σκάφος στο Σύνταγμα! Που αν γίνει ποτέ, θα βάλουν στους εξωγήινους φόρο πολυτελείας και φυσικά θα τους ζητήσουν και πόθεν έσχες για το σκάφος! 

Δεν είμαστε εμείς κομπλεξικοί απλά κάποια πράγματα δεν δουλεύουν παντού το ίδιο. Και αυτό ισχύει και αντιστρόφως. Παράδειγμα. Οι Έλληνες ως λαός είναι γλεντζέδες,  χαλάνε λεφτά για διασκέδαση στα μπουζούκια, κάνουν καμάκι κτλ (ή τουλάχιστον αυτά ίσχυαν στα 90s όταν ο ήλιος ήταν πράσινος και φτιάχναμε σαΐτες με πεντοχίλιαρα). Θα μπορούσε λοιπόν να μεταφέρει κάποιος τις ιστορίες του Δόγκανου ή του Ακάλυπτου στα Γερμανικά, σε έναν σοβαρό λαό που δεν έχει ίχνος χιούμορ και φυσικά δε χαλάει λεφτά; Όχι βέβαια!

Επειδή όμως είναι κρίμα να σπαμάρουμε το post της ιστορίας, αν θέλει κάποιος ας ανοίξει καινούριο post για καλύτερη ανταλλαγή απόψεων.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Roubiliana

 

Spoiler

Γιάννη.

Λοιπόν, η ιστορία σου μου άρεσε. Ήταν ίσως το πιο ώριμο κείμενο σου από όσα έχω διαβάσει. Οι περιγραφές των φαγητών είναι απλά θεϊκές. Έχω κάποιες αμφιβολίες για το τι γυρεύει ο ήρωας  στο ίδρυμα αλλά οκ. 

Spoiler

 

Spoiler

 

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rōnin

Η πλοκή μου άρεσε, με έκανε να το φανταστώ ταινία. Μάλιστα προς το τέλος μου θύμισε τη σκηνή από την ταινία "Ένστικτο", όπου ο Άντονι Χόπκινς κάνει τον ψυχίατρο να δακρύσει. Σχετικά με την κοσμοπλασία, μου άρεσε ο τρόπος που κινείσαι μεταξύ πραγματικού και φανταστικού κόσμου, υπήρχε ισορροπία.

Όσον αφορά τη γλώσσα, αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το λεξιλόγιο του πρωταγωνιστή. Πότε ήταν αγενής, πότε ήταν κόσμιος, πότε αναλυτικός, πότε δραματικός. Είχε λεξιλόγιο για κάθε περίσταση. Με έκανε να σκεφτώ αν ήταν μορφωμένος (φάνηκε να ήταν) και για κάποιο λόγο, συνέδεσα την ικανότητά του αυτή με τη γιαγιά του. Ήταν το μόνο άτομο από την οικογένεια, για το οποίο εκφράστηκε με αγάπη. Με έκανες να φανταστώ (περνάμε στους χαρακτήρες) ότι οι άνθρωποι γύρω του τον έκαναν να βυθίζεται στο σκοτάδι, ενώ η γιαγιά ήταν το μόνο φως. Ίσως εκείνη τον βοηθούσε να μορφωθεί, να καλλιεργήσει τις ικανότητες του. Οπότε χαίρομαι που δεν ανέλυσες πολύ το χαρακτήρα της γιαγιάς, αλλά το άφησες στη φαντασία του αναγνώστη.

Η παρουσία των γιγάντων σημαίνει ότι ως προς τη διεκπεραίωση το πέτυχες 100% και ο τίτλος ήταν εύστοχος και πετυχαίνει την άμεση συναισθηματική εμπλοκή του αναγνώστη. Καλή επιτυχία

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Τζων! 🙂

Ήταν πράγματι μια καλογραμμένη ιστορία. Νιώθω πως το συγκεκριμένο διήγημα το απόλαυσες γράφοντάς το, χωρίς να πολυνοιαστεις για τα πώς και τα γιατί. Είχε μαύρο χιούμορ, ωραίες ιδέες και πειστική ατμόσφαιρα. Μου άρεσε ιδιαιτέρως η αλληγορική σκηνή της εξομολόγησης, αλλά και το αποτέλεσμά της. Δεν ξέρω αν υπήρχε χώρος, αλλά θα ήθελα να θίξεις λίγο διαφορετικά το θέμα της αδιαφορίας, περισσότερο ως αποτέλεσμα της κοινωνίας παρά των ψυχιάτρων. Αντιλαμβάνομαι όμως πως ετσι ίσως βαραινες ένα κείμενο που δεν θα ήθελες να παρεκκλίνει από το είδος του τρόμου με στοιχεία μαύρου χιούμορ, οπότε πάω πάσο.

Καλή επιτυχία εύχομαι στον διαγωνισμό!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Γιάννη, την ευχαριστήθηκα την ιστορία σου. Γενικά, αυτό το είδος ιστοριών, με το αλαζονικό/σαρκαστικό ύφος σού βγαίνει αρκετά καλά. Πέρα από αυτό, όλο το στήσιμο της ιστορίας, ο τρόπος εξέλιξης, η ζωή μέσα στο ψυχιατρείο, η αλληλεπίδραση με τους τρόφιμους και το προσωπικό, είναι όλα σωστά δοσμένα και αληθοφανή (άσχετα με το αν απέχουν απ' την πραγματικότητα). Για να καταφέρω να κάνω κάποια κριτική, θα πρέπει να ψειρίσω πολύ την ιστορία σου.

Καταρχάς, δεν ξέρω κατά πόσο είναι τόσο εύκολο να μπει κανείς σε ψυχιατρείο, χωρίς να έχει πρόβλημα. Δεν είμαι κανένας ειδικός, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν ειδικά τεστ που μπορεί ένας γιατρός να διαγνώσει την ψυχική νόσο και την ανάγκη εγκλεισμού. [Έκανα, εντωμεταξύ, μια μικρή έρευνα και έπεσα πάνω σ' αυτό το άρθρο: 8 Completely Healthy People Tried To Find Out How Easy It Is To Get Admitted To A Psychiatric Asylum, Only To Realize How Hard It Is To Get Out. Απ' ό,τι φαίνεται, είναι αρκετά εύκολο να μπεις, αλλά πολύ δύσκολο να βγεις].

Μου φαίνεται περίεργη η επιλογή του πρωταγωνιστή σου, να κλειστεί σε ψυχιατρείο, απ' το να επιλέξει έναν άλλο τρόπο για να εξαφανιστεί. Ακόμη κι αν άλλαζε πόλη, ή, αν ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα, να έμενε στο δρόμο για ένα διάστημα, μέχρι να βρει δουλειά και δικό του σπίτι.

Υπάρχει το κλασικό κλισέ με την στοιχειωμένη εγκαταλελειμμένη πτέρυγα, αλλά μ' αρέσει που το αυτοσαρκάζεις και ο ίδιος μέσω του χαρακτήρα σου.

Μου άρεσε αρκετά το πώς παρουσιάζεις τους γίγαντες, υλικοί αλλά και άυλοι, το πώς εμφανίζονται, αλλά και το πώς αλλάζει η στάση τους. Αν και δουλεύει καλά στην ιστορία σου, αυτό το «τρέφονται από τα ουρλιαχτά [ή τον φόβο κτλ κτλ]», ίσως παλιώνει σιγά-σιγά. Βέβαια, ήταν ωραίο που ενίσχυσες την ιδέα και έβαλες και τα ζώα μέσα. Εκείνο το σκουλήκι που ουρλιάζει μου 'χει κολλήσει στο μυαλό.

Σταματάω εδώ. Δεν θέλω να ψειρίσω και τις ψείρες.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα
Spoiler

Πλοκή

Ωραία ιστορία, του είδους και του ύφους που σου ταιριάζει. Σε σημεία γίνεσαι τόσο πειστικός που αναρωτιόμαστε για τα βιώματά σου. Στην αρχή είχα την ίδια απορία με τα παιδιά, μπορεί κάποιος να μπει σε φρενοκομείο αν είναι υγιής; Αλλά ξεκάθαρα ο τύπος δεν έχει σώας τας φρένας. Προφανώς είναι θεόμουρλος και στο μυαλό του έχει φτιάξει το παραμυθάκι των ανυπόφορων γονιών και του φρικαλέου σκύλου για να του φταίνει οι άλλοι που τρελάθηκε. Μόνο η γιαγιά δεν (μπορεί να) φταίει, επειδή πέθανε. Στο τέλος κάπως βολικό που βρέθηκε αυτός με το γκλομπ του γέρου: μου φάνηκε ότι το θυμήθηκες μόλις εκείνη τη στιγμή για να κλιμακώσεις.

Κοσμοπλασία

Πολύ δυνατή. Πολύ σωστά δομημένη μέσα στη λογική του τρελού.

Χαρακτήρες

Εντάξει, όλοι άρρωστοι. Ένσταση στη Σοφία, της οποίας ο παραλογισμός δεν βγάζει νόημα μέσα στην τρέλα της. Θα μου πεις, τι εννοώ. Οι γίγαντες γιατί δεν την τρώνε, εφόσον ουρλιάζει; Δίνεις κάπως ελλειπή εξήγηση. Δηλαδή δεν με νοιάζει η εξήγηση, με νοιάζει που η Σοφία δεν δείχνει να το έχει πολύ ξεκάθαρο μέσα στο μυαλό της. Μπορεί δηλαδή μία εξήγηση να είναι όσο παλαβή θες αλλά μέσα στο μικρόκοσμό της να έχει λογική. Αυτή εδώ μου φάνηκε πως δεν είχε.

Γλώσσα και Διάλογοι

Μία χαρά όλα. Θα ήθελα σε αυτό το στυλ να σε δω να γράφεις μεγαλύτερα πράγματα. Και σε αυτό το σκηνικό ίσως. Σου πάει η ανθρώπινη τρέλα. Δεν ξέρω πώς ακούστηκε αυτό.

Διεκπεραίωση

Στο θέμα, στο θέμα, στο θέμα με τα χίλια. Το ότι μένουμε να ψάχνουμε αν υπήρχαν οι γίγαντες πουθενά αλλού πέρα από το μυαλό των τρελών μου φάνηκε καλή ιδεά -και ακόμη καλύτερη, δεν ξέρω αν αυτό είχες υπόψη, τους γίγαντες να τους δημιουργούν με κάποιον τρόπο οι παραισθήσεις των ασθενών. Αγαπημένη φράση: όλα τα πλάσματα κάπως, κάποτε, ουρλιάζουν.

Καλή επιτυχία!

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
gismofbi

ΠλοκήΉταν καλή γενικά. Μια απλή ιστορία τρόμου που ακροβατούσε σε μερικά κλισέ του είδους. Προς το τέλος όμως δεν μου λύθηκαν εντελώς οι απορίες γιατί αυτόν δεν τον σκότωσαν, ποιο ήταν που οι γίγαντες έγιναν το κοινό του, για ποιο λόγο θα έφευγαν και γιατί ξαναγύρισαν.

ΚοσμοπλασίαΉταν αρκετά ζωντανός ο κόσμος που έφτιαξες. Μύριζες τους τοίχους, ένιωθες την απελπισία και έβλεπες τις πτέρυγες μπροστά σου σαν ταινία.

Γλώσσα: Το κείμενο έρεε γρήγορα, οι διάλογοι ήταν ρεαλιστικοί και γενικά φαινόταν προσεγμένο.

Χαρακτήρες: Πολύ ζωντανοί και πολύ τρελοί. Ήταν από τα δυνατά σημεία της ιστορίας και οι μικρές λεπτομέρειες του καθενός π.χ. ο ένας έτρωγε τρίχες ή ο άλλος ούρλιαζε στη θέα της μουντζούρας τους ζωντάνευαν ακόμα περισσότερο.

Edited by gismofbi
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα σε όλους.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια, τον αναγνωστικό σας χρόνο όπως και την προτίμηση στην ψηφοφορία.

Η αλήθεια είναι αυτό που ανέφερε ο @Mournblade , ότι την ιστορία αυτή την απόλαυσα γράφοντάς την. Μου βγήκε αρκετά αβίαστα, την έγραψα σε μικρό σχετικά χρόνο και χωρίς συγκεκριμένη πλοκή στο μυαλό μου. Οι χαρακτήρες κι η ατμόσφαιρα βγήκαν αρκετά εύκολα ενώ η πλοκή, όπως σωστά παρατηρήσατε, έχει κάποια μικρά κενά.

 

Ο Μενέλαος είναι ψυχικά άρρωστος. Ξεκάθαρα. Νομίζει ότι ξεγέλασε τους γονείς του ή τους νοσοκόμους του ψυχιατρείου αλλά μπήκε κανονικά μέσα έγκλειστος. Προσπαθησα να αποδώσω την αφήγηση σε έναν άνθρωπο που αρνείται αυτό που τον ταλαιπωρεί, που θέλει την προσοχή του κόσμου και οι μόνοι που του την δίνουν είναι οι γίγαντες.

Οι γίγαντες υπάρχουν (όσο μπορεί να υπάρχει μία τέτοια οντότητα). Τους βλέπουν αυτοί που πρέπει κι ο Μενέλαος γίνεται κάτι σαν ο μεσολαβητής τους. Εκεί ήθελε να καλύψω λίγο το κενό στην συνεδρία με την γιατρό, πώς απέκτησε το γκλομπ και να κάνω μία καλύτερη σύνδεση μεταξύ τους.
Κάτι έχω στο μυαλό μου και νομίζω αξίζει να το προσπαθήσω.

Χάρηκα που σας άρεσαν οι διάλογοι γιατί τους φοβόμουν λίγο μήπως το παράκανα στην απόδοση της τρέλας που βασανίζει τους τρόφιμους. 
Επίσης, απορία, σας άφησε κάποια αίσθηση τρόμου; Ή ανατριχίλας; Μήπως κόπηκε αρκετά απότομα;

Ευχαριστώ όπως και να χει και τα ξαναλέμε στον επόμενο 😉

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Roubiliana

Μια μικρή ανατριχίλα την είχα, πριν ανακαλύψω ότι οι γίγαντες είναι "καλοί" ή ότι τέλος πάντων δε θα φάνε τον ήρωα. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..