Jump to content
Unicron

What lies beneath the giants

Recommended Posts

Unicron

Όνομα Συγγραφέα: Unicron
Είδος: Υπερφυσικός τρόμος
Βία; Πολύ
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: Περίπου 12500
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Γράφτηκε με έμπνευση το θέμα “Γίγαντες”, του 50ου Διαγωνισμού Διηγήματος.

 

What lies beneath the giants.doc

Edited by Unicron
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Απολαυστική! Είχε όλα όσα θέλω συνήθως από τέτοιου τύπου διηγήματα. Το αμερικάνικο σκηνικό εμένα όχι μόνο δεν με ενοχλεί, αλλά αντίθετα το βρίσκω πολύ πιο φυσιολογικό απ' ότι αν κάτι ανάλογο διαδραματιζόταν -ξέρω γω- στα πέριξ της Αράχωβας ή του Μετσόβου. Ίσως γιατί έχω συνηθίσει να διαβάζω ξένα έργα όπου συμβαίνουν διάφορα εξωπραγματικά και κάπου μου χτυπάει λίγο περίεργο (θα έλεγα "γελοίο" αλλά θα προκαλέσω αντιδράσεις σίγουρα και δεν το θέλω) το να διαβάσω κάτι αντίστοιχο σε ελληνικό σέτινγκ. Οπωσδήποτε αυτό είναι δικό μου θέμα και δεν έχει να κάνει με τίποτα περισσότερο, έτσι το βλέπω εγώ και απλά δεν χρειάζεται περεταίρω συζήτηση.

Ένα ακόμα χτένισμα το χρειάζεται, κάτι μικρολαθάκια πληκτρολόγησης υπάρχουν εδώ κι εκεί, τίποτα το ιδιαίτερο. Δύο μικρές λεπτομέρειες δεν μου κάθισαν και τόσο καλά. Το ένα είναι η έκταση της περιοχής των γιγαντιαίων δέντρων. Ένα στρέμμα είναι ένα τετράγωνο με πλευρά εκατό μέτρων. Πενήντα στρέμματα είναι κατά τη γνώμη μου πολύ μικρή έκταση για την περιγραφή ενός πάρκου με υπεραιωνόβια γιγαντιαία δέντρα (γιατί πευκοέλατα κι όχι σεκόγιες;), μου φτιάχνει την εικόνα της συστάδας. Σίγουρα διακόσια στρέμματα, ή πεντακόσια ακόμα καλύτερα, θα μου έφτιαχνε μια πολύ πιο σωστή εικόνα. Το άλλο είναι -και βάζω σπόιλερ εδώ, ας μην ανοιχτεί χωρίς να έχει διαβαστεί πρώτα η ιστορία-

Spoiler

η περιγραφή του τέρατος, τα χέρια του να καταλήγουν σε κεφάλια λύκων δεν μου άρεσαν καθόλου, αν και καταλαβαίνω πως ήθελες να είναι αποτέλεσμα της μετάλλαξης μετά τη γενετική σμίξη των διαφορετικών ειδών απ' όπου και προήλθε.

.Δεν έχω να πω κάτι άλλο, σ' ευχαριστώ γιατί πέρασα όμορφα διαβάζοντάς την. :) 

Υ.Γ.:

Spoiler

Άρτιο κείμενο, κάνει τη δουλειά του σωστά και ευχάριστα, αλλά για μένα δεν είναι αυτό το καλύτερό σου. Κάποια άλλα δέντρα σου μου έχουν στοιχειώσει τα Χριστούγεννα. :scared:

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Λοιπόν, αυτή η ιστορία είναι η απόδειξη ότι μπορείς να γράψεις πολύ καλύτερα απ' ό,τι μας έχεις δείξει ως τώρα. Ειδικά το πρώτο μισό με είχε για τα καλά. Όλο το σκηνικό μες στο δάσος, με τους ξυλοκόπους και την παράνομη υλοτομία, με έβαλε στο κλίμα της ιστορίας και μου ήταν τόσο πιστευτό όσο και ενδιαφέρον. Ξεκίνησε καλά και συνέχισε στο ίδιο επίπεδο, είχε μυστήριο, σασπένς, υπόθεση. Και πέρα από όλα αυτά, ο τρόπος γραφής σου ήταν, επιτέλους, ζωντανός. Είχε εικόνες, χρώματα, ήχους, περιγραφές, οι σκηνές μέσα στο δάσος ήταν συναρπαστικές. Επίσης, οι διάλογοι ήταν αρκετά βελτιωμένοι, όχι τόσο μουντοί και ξύλινοι όπως άλλες φορές.

Συνεχίζω με ένα κάρο παρατηρήσεις, έχοντας στον νου μου το πόσο φοβερή θα μπορούσε να γίνει αυτή η ιστορία. Ελπίζω να τις φιλτράρεις και να τις προσαρμόσεις στα μέτρα σου.

Θα ξεκινήσω από τη γλώσσα και θα εστιάσω σε κάποια πράγματα που λειτουργούν ως αναγνωστικοί λόξιγκες.

Πρέπει να σταματήσεις να μεταφράζεις κατά λέξη αγγλικές/αμερικάνικες εκφράσεις αργκό ή εκφράσεις που χρησιμοποιούνται σε ταινίες. Δηλαδή το: «Για τριάντα μεγάλα, άνετα» δεν σημαίνει τίποτα. Ούτε πιο μάγκας γίνεται έτσι ο χαρακτήρας, ούτε πιο τσαχπίνης, ούτε τίποτα.Γιατί όχι «τριάντα χιλιάρικα»; Για να είσαι πιο κατανοητός.

Χρησιμοποιείς πάρα πολλές εκφράσεις που είναι πολυκαιρισμένες και χιλιοφορεμένες.

Πολλές φορές περιγράφεις κάτι με περισσότερες λέξεις απ' όσες θα έπρεπε, και κάποιες φορές έτσι γίνεσαι πιο ασαφής. Πχ «το κυκλικό αισθητήριο των ακουστικών». Δεν ξέρω αν το κάνεις για να αποφύγεις τις επαναλήψεις ή για να φανεί πιο εκλεπτυσμένη η γλώσσα. Αλλά μην το κάνεις σε αυτόν τον βαθμό.

Από θέμα τεχνικής, αυτό που υπάρχει γενικότερα σε όλες τις ιστορίες σου, είναι η αναποφασιστικότητά σου για το ποιο είδος αφήγησης θα χρησιμοποιήσεις. Θες τριτοπρόσωπη, θες εστιασμένη, θες παντογνώστη; Ή δεν είσαι σίγουρος ή δεν ξέρεις να τα ξεχωρίζεις. Η απότομη και συχνή αλλαγή οπτικής γωνίας χαλάει τη συνέχεια του κειμένου και καμιά φορά μπερδεύει. Αποφάσισε ποιοι θα είναι οι βασικοί σου χαρακτήρες και κράτα τη δική τους οπτική γωνία. Για κείμενα σε αυτό το μέγεθος, πιστεύω δύο, βαριά τρεις, είναι καλά. Αν θες να δώσεις οπτική γωνία κάποιου δευτερεύοντα χαρακτήρα, καλύτερα να γίνει σε διαφορετικό κεφάλαιο, έστω και με δυο-τρεις παραγράφους.

Και περνάω στα της ιστορίας. Όπως σου είπα, μέχρι περίπου στη μέση, η ιστορία μού άρεσε αρκετά. Από εκεί και μετά μπαίνουμε στο ζουμί της υπόθεσης και ξεκινάνε τα σκαλώματα.

Θα αρχίσω με εκείνο το «βίαιη μετάλλαξη». Οποιοσδήποτε με ελάχιστες γνώσεις βιολογίας και γενετικής ξέρει ότι σε καμία περίπτωση δεν δουλεύει έτσι πράγμα. Πιστεύω ότι είσαι κι εσύ απ' αυτούς που γνωρίζουν ότι δεν δουλεύει έτσι το πράγματα, οπότε γιατί να το χρησιμοποιήσεις. Πραγματικά, θα προτιμούσα να ήταν το πλάσμα κάποιο παρασιτικό άλιεν ή κανένα ναρκωμένο τερατοειδές από την πλειστόκαινο. Επίσης, η εμφάνιση είναι too much. Αυτό που με «εκνευρίζει» είναι ότι το κάνεις μόνο για το εφέ, αλλιώς δεν υπάρχει κάποια άλλη ουσία. Οκ, είναι ένα είδος ζωντανού Βόλτρον, κι αυτό θα μπορούσε να είναι κουλ, αλλά όχι γι' αυτήν την ιστορία.

Η τελική μάχη με τους ζομπολυκάνθρωπους στην καλύβα ήταν πολύ καλή και είχε τόσο μα τόσο ποτένσιαλ. Γιατί τη χάλασες με μία τσάμπα θυσία; Κατά τη γνώμη μου ο Μπόιντ δεν είχε λόγο να θυσιαστεί. Θα έπρεπε να είχαν μείνει όλοι μαζί μέσα στην καλύβα, να πολεμήσουν και να βρουν έναν γαμάτο τρόπο για να πετσεκόψουν ένα-ένα τα τερατάκια. Κάπου εκεί θα τραυματιζόταν κι ο σερίφης, που θα δικαιολογούσε και τη θυσία του αργότερα. Επίσης, νομίζω ότι είχε γίνει φανερό έως τότε πως ακόμη και όλοι μαζί με το ζόρι τα έβγαζαν πέρα με έναν ζομπολυκάνθρωπο. Με ποιο σκεπτικό χωρίστηκαν για να αναλάβουν από πέντε; Και στην τελική, πώς τα κατάφεραν όλοι τόσο καλά; Έπρεπε να το είχες οργανώσει καλύτερα. Θα ήταν μια μάχη για γερά νεύρα.

Όπως είπα, η θυσία του σερίφη ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Αλλά το πώς κατάφερε να εξουδετερώσει τον boss είναι ένα άλλο θέμα. Οι μόνοι με μηδενικές γνώσεις στον χειρισμό γερανού, που θα μπορούσαν να μάθουν πώς να τον χειρίζονται μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα είναι ο Νίο και ο Τζον ΜακΚλέιν. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να το  είχε καταφέρει ο σερίφης, πόσο μάλλον το να καταφέρει να γραπώσει το τέρας. Υπερβολική υπερβολή. Κάτι άλλο που θα μπορούσε να γίνει, μιας και έχεις καρότσες φορτωμένες με τεράστιους κορμούς, είναι να απασφάλιζε, ο σερίφης, με κάποιον τρόπο τους κορμούς και να ακινητοποιούσε το τέρας και μετά να το έβαζε φωτιά με το βυτιοφόρο. Απλά καθημερινά πράγματα που μπορεί να τα κάνει ο καθένας.

Τέλος, γιατί πρέπει κάθε ιστορία σου να τελειώνει με τη συνέχιση του κακού τρία-πέντε-δέκα χρόνια μετά; Δεν υπάρχει λόγος.

Και ένα τελευταίο, για το οποίο, επίσης, δεν υπάρχει λόγος, είναι ο αγγλικός τίτλος.

Αυτά. Μόνο. Αυτή η ιστορία ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Από εμένα μπράβο. Συνέχισε έτσι.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
14 hours ago, MadnJim said:

Απολαυστική! Είχε όλα όσα θέλω συνήθως από τέτοιου τύπου διηγήματα. Το αμερικάνικο σκηνικό εμένα όχι μόνο δεν με ενοχλεί, αλλά αντίθετα το βρίσκω πολύ πιο φυσιολογικό απ' ότι αν κάτι ανάλογο διαδραματιζόταν -ξέρω γω- στα πέριξ της Αράχωβας ή του Μετσόβου. Ίσως γιατί έχω συνηθίσει να διαβάζω ξένα έργα όπου συμβαίνουν διάφορα εξωπραγματικά και κάπου μου χτυπάει λίγο περίεργο (θα έλεγα "γελοίο" αλλά θα προκαλέσω αντιδράσεις σίγουρα και δεν το θέλω) το να διαβάσω κάτι αντίστοιχο σε ελληνικό σέτινγκ. Οπωσδήποτε αυτό είναι δικό μου θέμα και δεν έχει να κάνει με τίποτα περισσότερο, έτσι το βλέπω εγώ και απλά δεν χρειάζεται περεταίρω συζήτηση.

Ένα ακόμα χτένισμα το χρειάζεται, κάτι μικρολαθάκια πληκτρολόγησης υπάρχουν εδώ κι εκεί, τίποτα το ιδιαίτερο. Δύο μικρές λεπτομέρειες δεν μου κάθισαν και τόσο καλά. Το ένα είναι η έκταση της περιοχής των γιγαντιαίων δέντρων. Ένα στρέμμα είναι ένα τετράγωνο με πλευρά εκατό μέτρων. Πενήντα στρέμματα είναι κατά τη γνώμη μου πολύ μικρή έκταση για την περιγραφή ενός πάρκου με υπεραιωνόβια γιγαντιαία δέντρα (γιατί πευκοέλατα κι όχι σεκόγιες;), μου φτιάχνει την εικόνα της συστάδας. Σίγουρα διακόσια στρέμματα, ή πεντακόσια ακόμα καλύτερα, θα μου έφτιαχνε μια πολύ πιο σωστή εικόνα. Το άλλο είναι -και βάζω σπόιλερ εδώ, ας μην ανοιχτεί χωρίς να έχει διαβαστεί πρώτα η ιστορία-

  Hide contents

η περιγραφή του τέρατος, τα χέρια του να καταλήγουν σε κεφάλια λύκων δεν μου άρεσαν καθόλου, αν και καταλαβαίνω πως ήθελες να είναι αποτέλεσμα της μετάλλαξης μετά τη γενετική σμίξη των διαφορετικών ειδών απ' όπου και προήλθε.

.Δεν έχω να πω κάτι άλλο, σ' ευχαριστώ γιατί πέρασα όμορφα διαβάζοντάς την. :) 

Υ.Γ.:

  Hide contents

Άρτιο κείμενο, κάνει τη δουλειά του σωστά και ευχάριστα, αλλά για μένα δεν είναι αυτό το καλύτερό σου. Κάποια άλλα δέντρα σου μου έχουν στοιχειώσει τα Χριστούγεννα. :scared:

 

 

Σπύρο χαίρομαι ιδιαίτερα που πέρασες καλά με την ιστορία μου!

Η Κοιλάδα των Γιγάντων είναι υπαρκτή περιοχή στο Όρεγκον. Και αν τα στοιχεία του Wikipedia είναι σωστά είναι όντως 51 στρέμματα. Πάντως και εμένα μου φαίνεται μικρή σαν έκταση. Πάλι σύμφωνα με το Wikipedia περιέχει κυρίως Douglas-fir (έλατα) και Western Hemlock. Αλήθεια, το Western Hemlock πώς μεταφράζεται στα Ελληνικά;

Όσον αφορά στο τέρας ήθελα να δώσω μια πρωτότυπη εμφάνιση. Σίγουρα δεν ήθελα να είναι απλά ανθρωπόμορφο. Μετά σκέφτηκα να υπάρχει μείξη διάφορων ζώων και κάπως έτσι προέκυψαν τα χέρια με κεφάλια λύκων.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
12 hours ago, Mesmer said:

Λοιπόν, αυτή η ιστορία είναι η απόδειξη ότι μπορείς να γράψεις πολύ καλύτερα απ' ό,τι μας έχεις δείξει ως τώρα. Ειδικά το πρώτο μισό με είχε για τα καλά. Όλο το σκηνικό μες στο δάσος, με τους ξυλοκόπους και την παράνομη υλοτομία, με έβαλε στο κλίμα της ιστορίας και μου ήταν τόσο πιστευτό όσο και ενδιαφέρον. Ξεκίνησε καλά και συνέχισε στο ίδιο επίπεδο, είχε μυστήριο, σασπένς, υπόθεση. Και πέρα από όλα αυτά, ο τρόπος γραφής σου ήταν, επιτέλους, ζωντανός. Είχε εικόνες, χρώματα, ήχους, περιγραφές, οι σκηνές μέσα στο δάσος ήταν συναρπαστικές. Επίσης, οι διάλογοι ήταν αρκετά βελτιωμένοι, όχι τόσο μουντοί και ξύλινοι όπως άλλες φορές.

Το ανέφερα κι εγώ σε κάποιο post πως αυτό είναι ένα από τα καλύτερα κείμενά μου, αν όχι το καλύτερο. Από την αρχική ιδέα, αλλά και όσο το έγραφα μου έδινε αυτήν την αίσθηση.

12 hours ago, Mesmer said:

Πρέπει να σταματήσεις να μεταφράζεις κατά λέξη αγγλικές/αμερικάνικες εκφράσεις αργκό ή εκφράσεις που χρησιμοποιούνται σε ταινίες. Δηλαδή το: «Για τριάντα μεγάλα, άνετα» δεν σημαίνει τίποτα. Ούτε πιο μάγκας γίνεται έτσι ο χαρακτήρας, ούτε πιο τσαχπίνης, ούτε τίποτα.Γιατί όχι «τριάντα χιλιάρικα»; Για να είσαι πιο κατανοητός.

Δυστυχώς, όταν σκέφτομαι τους διαλόγους τους σκέφτομαι πάντα στα Αγγλικά. Από την άλλη, δεν πρέπει οι διάλογοι να είναι ρεαλιστικοί; Όταν λοιπόν ο ξένος θα πει “for 30 big ones” ποια είναι η σωστή μετάφραση; 30 μεγάλα ή 30 χιλιάρικα; Ίσως το δεύτερο αλλά όμως δεν θα είναι ακριβής μετάφραση.

12 hours ago, Mesmer said:

Από θέμα τεχνικής, αυτό που υπάρχει γενικότερα σε όλες τις ιστορίες σου, είναι η αναποφασιστικότητά σου για το ποιο είδος αφήγησης θα χρησιμοποιήσεις. Θες τριτοπρόσωπη, θες εστιασμένη, θες παντογνώστη; Ή δεν είσαι σίγουρος ή δεν ξέρεις να τα ξεχωρίζεις. Η απότομη και συχνή αλλαγή οπτικής γωνίας χαλάει τη συνέχεια του κειμένου και καμιά φορά μπερδεύει. Αποφάσισε ποιοι θα είναι οι βασικοί σου χαρακτήρες και κράτα τη δική τους οπτική γωνία. Για κείμενα σε αυτό το μέγεθος, πιστεύω δύο, βαριά τρεις, είναι καλά. Αν θες να δώσεις οπτική γωνία κάποιου δευτερεύοντα χαρακτήρα, καλύτερα να γίνει σε διαφορετικό κεφάλαιο, έστω και με δυο-τρεις παραγράφους.

Αυτό για το είδος αφήγησης που λες θα ήθελα αν γίνεται να το εξηγήσεις λίγο καλύτερα. Σε όλο το κείμενο χρησιμοποιώ τριτοπρόσωπη αφήγηση. Όταν λες ότι αλλάζει η οπτική γωνία, που ακριβώς αναφέρεσαι; Ένα παράδειγμα θα ήταν πολύ χρήσιμο.

12 hours ago, Mesmer said:

Θα αρχίσω με εκείνο το «βίαιη μετάλλαξη». Οποιοσδήποτε με ελάχιστες γνώσεις βιολογίας και γενετικής ξέρει ότι σε καμία περίπτωση δεν δουλεύει έτσι πράγμα. Πιστεύω ότι είσαι κι εσύ απ' αυτούς που γνωρίζουν ότι δεν δουλεύει έτσι το πράγματα, οπότε γιατί να το χρησιμοποιήσεις. Πραγματικά, θα προτιμούσα να ήταν το πλάσμα κάποιο παρασιτικό άλιεν ή κανένα ναρκωμένο τερατοειδές από την πλειστόκαινο. Επίσης, η εμφάνιση είναι too much. Αυτό που με «εκνευρίζει» είναι ότι το κάνεις μόνο για το εφέ, αλλιώς δεν υπάρχει κάποια άλλη ουσία. Οκ, είναι ένα είδος ζωντανού Βόλτρον, κι αυτό θα μπορούσε να είναι κουλ, αλλά όχι γι' αυτήν την ιστορία.

Ναι, σίγουρα η μετάλλαξη δεν λειτουργεί ακριβώς έτσι. Όμως σε μια ιστορία με κινηματογραφική προσέγγιση, νομίζω πως επιτρέπονται τέτοιες μέθοδοι.

Σίγουρα σε αυτήν την ιστορία δεν ήθελα να υπάρχει τίποτα εξωγήινο. Όπως εξηγώ και πιο πάνω προσπάθησα να δημιουργήσω μια πρωτότυπη εμφάνιση τέρατος. Και ναι, αν εξαιρέσουμε τον Voltron (που όμως είχε χέρια και πόδια από λιοντάρια!) δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού τέτοιο τέρας.

12 hours ago, Mesmer said:

Η τελική μάχη με τους ζομπολυκάνθρωπους στην καλύβα ήταν πολύ καλή και είχε τόσο μα τόσο ποτένσιαλ. Γιατί τη χάλασες με μία τσάμπα θυσία; Κατά τη γνώμη μου ο Μπόιντ δεν είχε λόγο να θυσιαστεί. Θα έπρεπε να είχαν μείνει όλοι μαζί μέσα στην καλύβα, να πολεμήσουν και να βρουν έναν γαμάτο τρόπο για να πετσεκόψουν ένα-ένα τα τερατάκια. Κάπου εκεί θα τραυματιζόταν κι ο σερίφης, που θα δικαιολογούσε και τη θυσία του αργότερα. Επίσης, νομίζω ότι είχε γίνει φανερό έως τότε πως ακόμη και όλοι μαζί με το ζόρι τα έβγαζαν πέρα με έναν ζομπολυκάνθρωπο. Με ποιο σκεπτικό χωρίστηκαν για να αναλάβουν από πέντε; Και στην τελική, πώς τα κατάφεραν όλοι τόσο καλά; Έπρεπε να το είχες οργανώσει καλύτερα. Θα ήταν μια μάχη για γερά νεύρα.

Ο Μπόιντ έπρεπε να πεθάνει για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ως υπεύθυνος ασφαλείας της εταιρείας γνώριζε για την παράνομη υλοτομία και έπρεπε να τιμωρηθεί γι’ αυτό. Δεύτερον λειτούργησε ως πειραματόζωο δείχνοντας στους άλλους πως με όπλα και σφαίρες δεν μπορείς να σκοτώσεις τα πλάσματα. Έτσι μετά σκέφτηκαν πως έπρεπε να καταφύγουν σε μάχη σώμα με σώμα.

12 hours ago, Mesmer said:

Όπως είπα, η θυσία του σερίφη ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Αλλά το πώς κατάφερε να εξουδετερώσει τον boss είναι ένα άλλο θέμα. Οι μόνοι με μηδενικές γνώσεις στον χειρισμό γερανού, που θα μπορούσαν να μάθουν πώς να τον χειρίζονται μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα είναι ο Νίο και ο Τζον ΜακΚλέιν. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να το  είχε καταφέρει ο σερίφης, πόσο μάλλον το να καταφέρει να γραπώσει το τέρας. Υπερβολική υπερβολή. Κάτι άλλο που θα μπορούσε να γίνει, μιας και έχεις καρότσες φορτωμένες με τεράστιους κορμούς, είναι να απασφάλιζε, ο σερίφης, με κάποιον τρόπο τους κορμούς και να ακινητοποιούσε το τέρας και μετά να το έβαζε φωτιά με το βυτιοφόρο. Απλά καθημερινά πράγματα που μπορεί να τα κάνει ο καθένας.

Υπερβολή είναι το μεσαίο μου όνομα! Πάντως χωρίς πλάκα δεν είναι και τόσο δύσκολο να μάθεις να χειρίζεσαι ένα τέτοιο μηχάνημα. Πριν μερικά χρόνια είχα φέρει έναν εκσκαφέα στο κτήμα για να ανοίξει τα χαντάκια. Όταν πήγε δύο η ώρα ο χειριστής ήθελε να πληρωθεί υπερωρία για να συνεχίσει. Οπότε λεω, how hard can it be??? Όχι και τόσο. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά είχα μάθει πως να χειρίζομαι τους μοχλούς.

12 hours ago, Mesmer said:

Τέλος, γιατί πρέπει κάθε ιστορία σου να τελειώνει με τη συνέχιση του κακού τρία-πέντε-δέκα χρόνια μετά; Δεν υπάρχει λόγος.

Σε αυτό δεν υπάρχει εξήγηση! Προκύπτει από μόνο του. Άλλωστε κάθε καλή ταινία τελειώνει με τέτοιο τρόπο που να υπονοεί πως υπάρχει και συνέχεια. Μιας και ανέφερες τον Τζον Μακλέιν στο βιβλίο στο τέλος ο ήρωας πεθαίνει. Το τέλος της πρώτης ταινίας δεν είναι πιο καλό όμως;

12 hours ago, Mesmer said:

Και ένα τελευταίο, για το οποίο, επίσης, δεν υπάρχει λόγος, είναι ο αγγλικός τίτλος.

Το έκανα σε μια προηγούμενη ιστορία και μετά μου κόλλησε ως συγγραφικό τικ!

Τελικά απ' ό,τι φαίνεται λειτουργώ καλύτερα σε μεγάλα κείμενα, χωρίς περιορισμούς λέξεων. Εγώ τουλάχιστον αυτό έχω καταλάβει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim
2 hours ago, Unicron said:

Η Κοιλάδα των Γιγάντων είναι υπαρκτή περιοχή στο Όρεγκον. Και αν τα στοιχεία του Wikipedia είναι σωστά είναι όντως 51 στρέμματα. Πάντως και εμένα μου φαίνεται μικρή σαν έκταση.

Είναι 51 acres, όχι στρέμματα, δηλαδή κάπου 200.000 τετραγωνικά μέτρα και κάτι ψιλά, κι αν δεν κάνω λάθος στους υπολογισμούς είναι λίγο πάνω από δύο χιλιάδες στρέμματα. 

Ασήμαντο, σημασία έχει ότι πέρασα καλά διαβάζοντας. :) 

Edited by MadnJim
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
1 hour ago, MadnJim said:

Είναι 51 acres, όχι στρέμματα, δηλαδή κάπου 200.000 τετραγωνικά μέτρα και κάτι ψιλά, κι αν δεν κάνω λάθος στους υπολογισμούς είναι λίγο πάνω από δύο χιλιάδες στρέμματα. 

Ασήμαντο, σημασία έχει ότι πέρασα καλά διαβάζοντας. :) 

Σπύρο χαθήκαμε στη μετάφραση νομίζω! Στη σελίδα του Wikipedia για την κοιλάδα αναφέρει πως έχει έκταση 21 ha, δηλαδή 21 εκτάρια. Και σύμφωνα με αυτή τη σελίδα το ένα εκτάριο ισούται με 10 στρέμματα. Άρα, το συνολικό εμβαδόν είναι 21 * 10 = 210 στέμματα. Σωστά;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer
23 hours ago, Unicron said:

Αυτό για το είδος αφήγησης που λες θα ήθελα αν γίνεται να το εξηγήσεις λίγο καλύτερα. Σε όλο το κείμενο χρησιμοποιώ τριτοπρόσωπη αφήγηση. Όταν λες ότι αλλάζει η οπτική γωνία, που ακριβώς αναφέρεσαι; Ένα παράδειγμα θα ήταν πολύ χρήσιμο.

Θα αναφερθώ στη σκηνή του νοσοκομείου:

Ο γιατρός Όρβιλ καθόταν [...] επιπλέον καλλιέργειες αίματος: Εδώ έχουμε τριτοπρόσωπη, με οπτική γωνία του γιατρού.

Η νοσοκόμα, φορώντας την άσπρη στολή της [...] Ο ήχος της φωνής της αντήχησε στο δωμάτιο.: Εδώ έχουμε οπτική γωνία της νοσοκόμας.

Η σκιά αντέδρασε [...] μπροστά στην αποκρουστική όψη του πλάσματος: Εδώ μπερδεύεται αρκετά το πράγμα. Είναι κυρίως παντογνώστης, αλλά σε μερικά σημεία λίγο πιο εστιασμένη σε νοσοκόμα και σεκιουριτά.

Το σημάδεψε με το όπλο. [...] ολοένα και πιο δύσκολη.: Συνδυασμός παντογνώστη με ελαφρώς εστιασμένη στον σεκιουριτά.

Ο γιατρός Όρβιλ [...] λευκή ιατρική του μπλούζα.: Οπτική γωνία του γιατρού.

«Με ακούτε; [...] τις γηρασμένες σάρκες του γιατρού.: Οπτική γωνία τηλεφωνήτριας και ολίγος παντογνώστης.

Όλα αυτά μέσα σε δύο σελίδες. Νομίζω ότι το κακό ξεκινάει με το ότι προσπαθείς να μας πεις τι γίνεται, περιγράφοντας τις σκηνές όπως θα τις έβλεπες σε μια ταινία, με την αλλαγή των πλάνων. Και μπορεί να μιλάμε για κινηματογραφική πλοκή, όταν ένα κείμενο έχει γρήγορη εξέλιξη και εντυπωσιακές σκηνές που θυμίζουν ταινία, αλλά κινηματογραφική γραφή, δεν υπάρχει.

Edited by Mesmer

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Εντάξει, μέσα σε λίγες ώρες έχεις πάρει τόσες απαντήσεις σε κείμενο 24 σελίδων, ενώ τρέχει διαγωνισμός. Αυτό από μόνο του τα λέει όλα! Με το που ξεκίνησα να διαβάζω, δεν μπόρεσα να το αφήσω! Μπράβο σου. 

Δε θέλω να συμπληρώσω τίποτα άλλο, οι προηγούμενοι με κάλυψαν. Το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι για πρώτη φορά βλέπω σε κείμενό σου μια ισορροπία ανάμεσα σε σκηνές κορύφωσης και λοιπές σκηνές. Συνέχισε να βελτιώνεσαι και να μας χαρίζεις ενδιαφέροντα κείμενα. 

Τελευταία παρατήρηση. Το ότι κάτι παίζεται στον κινηματογράφο δεν το κάνει απαραίτητα και σωστό. Ο Αμερικάνικος κινηματογράφος είναι μια ολόκληρη βιομηχανία, το ότι μας δίνει διαμάντια οφείλεται στην τεράστια ποσότητα παραγωγής. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..