Jump to content

Recommended Posts

Όνομα Συγγραφέα: Unicron
Είδος: Sci-fi, Drama, Mystery, Horror
Βία; Ναι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3.850
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 51ό Διαγωνισμό Διηγήματος , με θέμα: "Κάθοδος".

The arc of descent.doc

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
Roubiliana

Καλησπέρα, 

Spoiler

Τίτλος : δεν ξέρω αν μου αρέσει, είναι κ στα αγγλικά... 

Πλοκή : την απόλαυσα! Μου θύμισε αμερικάνικη ταινία δράσης. Έχει δράση, ανατροπές, μυστήριο, στενά χρονικά περιθώρια για τους ήρωες, καλό τέλος. 

Γλώσσα : ταιριαστή με την ιστορία κ τους χαρακτήρες

Χαρακτήρες : λάτρεψα τον Γκειμπ, μπορώ να τον φανταστώ ήρωα σε σειρά μυστηρίου ή αστυνομική. Αλλά κ οι υπόλοιποι είχαν υπόσταση. Ένιωσα να συμπάσχω με τον Ρέιμοντ, ακόμα κ με τη σερβιτόρα.

Κοσμοπλασία : δε μπήκα ακριβώς στον κόσμο της αμερικανικής ερημιάς, ίσως έπρεπε να νιώσουμε λίγο καλύτερα την ατμόσφαιρα του ερημικου καφέ, να μπούμε στην ιστορία.

Διεκπεραίωση : δεν είμαι σίγουρη ότι είσαι εντός θέματος. Θα περιμένω κ τη γνώμη των υπόλοιπων σε αυτό.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
John Ernst

Φίλε Ευάγγελε

Spoiler

 

Το κείμενό σου θεωρώ ότι είναι μακριά από αυτό που μας έχεις συνηθίσει.

Η πλοκή σου: είναι όσο δεν πάει φορτωμένη. Έχεις μια ληστεία σε μια καφετέρια, που αποδεικνύεται μια τυχαία επίσκεψη (αλήθεια, γιατί ο φαλακρός κύριος βγάζει όπλο; Το λογικό είναι να θέλει να περάσει στη δεδομένη στιγμή απαρατήρητος), μετά έχουμε ένα αιματοκύλισμα, που καταλήγει σε ομηρία του Γκέιμπ. Μετά ουσιαστικά μας πας στην αδιαθεσία του Ρέιμοντ κι από εκεί σε ένα φορτηγό γεμάτο ημιλιπόθυμους ανθρώπους, που υπάρχουν εκεί επειδή κάποιοι έχουν στήσει μια επιχείρηση στην οποία διαχειρίζονται με το χειρότερο τρόπο ανθρώπους. Κι από εκεί βγαίνει το συμπέρασμα ότι ένας δορυφόρος παρακολουθεί την πορεία τους κι ότι έχουν οι ίδιοι άνθρωποι δηλητηριάσει τον Ρέιμοντ με ραδιενέργεια (επίσης, δεν κατάλαβα γιατί κάθισε να του κάνουν ενέσεις). Εκεί κατάλαβε ο Ρέιμοντ ότι δεν είναι με αυτούς αλλά με το μέρος του Γκείμπ και δίνουν μαζί τη μάχη. Στο τέλος η αστυνομία έρχεται στο χώρο κι εκεί αποκαλύπτεται η τελική ιδιότητα του Γκέιμπ. 

Σου έγραψα την πλοκή εντελώς επιγραμματικά (μπορεί και να έχω ξεχάσει κάποια πράγματα) σε 10 σειρές. κι όλο αυτό μας το παράθεσες σε 3850 λέξεις. Έπρεπε να διαλέξεις κάτι πιο απλό για το μέγεθος του κειμένου και πραγματικά θα ήθελα να το αναπτύξεις αυτό που έχεις ακόμα κι εδώ στο φόρουμ

Γλώσσα: στον αντίποδα όσον έχω πει, έχω να αναφέρω ότι το έχεις με τους διαλόγους. Είναι τόσο ζωντανοί, που πραγματικά νομίζεις ότι βλέπεις μια έτοιμη ταινία του Χόλιγουντ. Συγχαρητήρια! Κι έχεις πετύχει να μας δώσεις μέσα από τους διαλόγους και στοιχεία της πλοκής, αλλά και να μας περιγράψεις επαρκώς τους χαρακτήρες που μιλάνε

Χαρακτήρες: σε μικρό κείμενο των 3850 λέξεων πάντα επιλέγω τα λιγότερα δυνατά πρόσωπα. μέτρησα σε εσένα 8 πρόσωπα + 32 μέσα σε φορτηγό (που δε μοιάζουν με ανθρώπους, αλλά με μέρος του ντεκόρ) Δεν προλαβαίνεις ούτε καν να μας τους παρουσιάσεις σε τόσο μικρό κείμενο. 

Διεκπαιρέωση: δε με έπεισες ούτε ότι μιλάς για κάθοδο, ούτε ότι το κείμενό σου είναι φαντασίας

 

τέλος δύο παρατηρήσεις: η πρώτη είναι ότι χρησιμοποιείς με κακό τρόπο στοιχεία της ιατρικής επιστήμης. Δε χρειάζεται να ξέρεις από ιατρική για να καταλάβεις ότι δεν πείθεις όταν περιγράφεις έκθεση σε υψηλής έντασης ραδιενέργεια (προεξάρχει το κάψιμο του δέρματος και διάφορες εκθύσεις, δες φωτογραφίες από Χιροσίμα ή Ναγκασάκι) Επίσης, έχεις τόση προσήλωση στο Αμερικάνικο setting που φτάνεις να υποστηρίζεις εθνικιστικές Αμερικάνικες θέσεις

 

καλή επιτυχία!

 

Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
Ballerond

Φίλε Βάγγο,Καλησπέρα(;)
Δεν ξέρω. Θα δείξει.
 

Spoiler

 

1) Αναγνωρίζω το πάθος σου για το γράψιμο. Αναγνωρίζω και την εμμονή σου με κάποια θέματα γύρω από το γράψιμο, το καταλαβαίνω, δεν δέχεσαι καμία πρόταση για αλλαγή ύφους ή γραφής. Σεβαστό και κατανοητό.


2) Φοβάμαι ότι με το συγκεκριμενο διήγημα έκανες κι εσύ μία κάθοδο. Ξεκίνησες πολύ καλά, πολύ διαφορετικά από παλιότερα, πολύ πιο μεστά, πιο ζωντανά και προσγειωμένα και στο τέλος... προσέκρουσες στο έδαφος κι έγινες χίλια κομμάτια. Καμπούμ.


3) Είσαι ξεκάθαρα εκτός θέματος και εκτός είδους (φαντασία δεν είδα πουθενά εκτός κι αν λες ότι ο γιατρός ήταν φάντασμα/βαμπίρ/λυκάνθρωπος/γουατέβερ. Ή αν εννοείς φανταστικό το κομμάτι με την ραδιενέργεια. Ή τους δορυφόρους. Δεν ξέρω. Φανταστικό δεν είδα πουθενά. Κάθοδο επίσης δεν είδα αλλά σε έχω συνηθίσει στα εκτός θέματος οπότε δεν μου κάνει αίσθηση.

4) Μου αρέσει ο διάλογος που χρησιμοποιείς για να χτίσεις τους χαρακτήρες σου αλλά στο τέλος τους γκρεμίζεις και αναιρείς όση δουλειά έκανες πριν. Μου σκοτώνεις χωρίς λόγο τη σερβιτόρα κάνοντας μία προσπάθεια να της δώσεις ρόλο στην ιστορία. Γιατί να μπουν να ληστέψουν την καφετέρια, ποτέ δεν κατάλαβα. Τι νόημα είχε αυτή η κίνηση αφού περίμεναν το φορτίο με τους μετανάστες; Ο Γκέιμπ τι ρόλο βαρούσε εκεί; Γιατί να αποτρέψει τη ληστεία; Γιατί να σώσει τον Ρέιμοντ; Τι είχε να κερδίσει; Γιατί να θυσιαστεί στο τέλος; Πράξεις ασύνδετες, που δεν βγάζουν πολύ νόημα και νομίζω ότι έψαχνες για τυχαίες προφάσεις ώστε να τρέξει η πλοκή σου και να αποδώσεις την ιδέα που είχες.

5) Εκεί με τον ύμνο των πεζοναυτών, ξέρασα λίγο, συγνώμη. Αλήθεια. Το τελευταίο πράγμα που θέλω να διαβάσω σε ένα διήγημα είναι έναν Αμερικαυλωμένο που τρέχει να "σώσει την πατρίδα του" κραυγάζοντας αλά Ντόναλτ Τραμπ και σκοτώνοντας τους ίδιους με τους οποίους πριν συνεργαζόταν.
 

6) Νομίζω ότι είναι το καλύτερό σου κείμενο αλλά δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί κάποια εξέλιξη. Κι είμαι σίγουρος ότι δεν σε νοιάζει τίποτα απ' όσα έγραψα πιο πάνω ούτε θα σε νοιάξουν τα επόμενα που θα πω. Οπότε γιατί στα λέω;

 



Καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites

Ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα με αυτό το διήγημά σου, Βαγγέλη. Όχι για την σούπερ-ντούπερ ιστορία, αλλά επειδή, επιτέλους, έγραψες ένα διήγημα, όπως πρέπει να το γράψεις. Εξηγούμαι (για να μην παρεξηγούμαι). α) Η πλοκή χωράει ακριβώς στο όριο των λέξεων. Υπάρχει κάτι μεγαλύτερο πίσω από την κύρια ιστορία, αλλά δεν το αφήνεις να σε παρασύρει για να γράψεις χίλιες-δυο υποπλοκές. β) Έχεις διακριτούς ήρωες, που ο χαρακτήρας τους παίζει ουσιαστικό ρόλο στο πώς λες την ιστορία σου. Οι διάλογοί σου είναι αρκετά καλοί. Θα ήθελα να δω περισσότερο από ξινισμένο υφάκι του γιατρού και στο υπόλοιπο διήγημα και όχι μόνο στην αρχή. γ) Το ίδιο καλή είναι και αφήγηση. δ) Όλη η υπόθεση είναι προσγειωμένη και δεν έχει να κάνει με το πώς καταστράφηκε το σύμπαν επειδή κάποιος ξέχασε ανοιχτό τον θερμοσίφωνα. ε) Αυτός είναι ο κινηματογραφικός ρυθμός, για τον οποίο έχουμε πει πάμπολλες φορές.

Τώρα, στα της ιστορίας. Υπάρχουν αρκετά στοιχεία της γραφής σου, όπως οι υπερβολές και οι αμερικανιές, αλλά δεν με ενόχλησαν όσο άλλες φορές, λόγω των από πάνω. Ούτε καν ο τρόπος με τον οποίο σκοτώθηκε η σερβιτόρα. Είσαι στο σωστό δρόμο, συνέχισε έτσι.

Καλή επιτυχία!

 

Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια σου Βαγγέλη. Τα σχόλιά μου:

Spoiler

Τίτλος, όχι, δεν μου άρεσε. Η καμπύλη εννοείς; Υποθέτω ο τίτλος σου είναι ό,τι πιο κοντινό έχει το διήγημά σου στο θέμα του διαγωνισμού. 

Πλοκή. Το πήγαινες καλά μέχρι ενός σημείου, γενικά συμφωνώ με τους από πάνω σε αυτό. Θεωρώ βέβαια ότι ο καραφλός δεν είχε κανέναν λόγο να επιχειρήσει ληστεία, ή ό,τι ήταν αυτό, εφόσον περίμενε το φορτίο. Τι ήθελε δηλαδή ακριβώς να κάνει; Να τους διώξει όλους από το μέρος; Ο Γκέιμπ τι έκανε εκεί και γιατί ανακατεύτηκε; Γενικά δεν δικαιολογούσες πλήρως τη σύνδεση των γεγονότων μεταξύ τους. 

Γλώσσα, διάλογοι. Ναι, εδώ τα κατάφερες. Οι διάλογοί σου ήταν καλοί και εκτός του ότι κατάφερες να τους κάνεις φορείς πληροφοριών και δράσης, μας απέδωσαν κατά κάποιον τρόπο τον κάθε χαρακτήρα. Θεωρώ πως είναι το πιο δυνατό σημείο του κειμένου σου και αποδεικνύει πως μπορείς να δουλέψεις πάνω σε πράγματα και να έχεις θετικό αποτέλεσμα. Ειλικρινά το κομμάτι με τους διαλόγους το χάρηκα. 

Χαρακτήρες. Εντάξει, αλλά όχι επαρκώς δικαιολογημένο το πώς δρα ο καθένας και γιατί. Το είπα ήδη στο σχόλιο που έκανα περί πλοκής. Έχει γενικά μία κάπως ασύνδετη αίσθηση η ιστορία σου. Από ένα σημείο και ύστερα μοιάζει περισσότερο με παράθεση γεγονότων. Το τι σόι πλάσμα ήταν ο Γκέιμπ επίσης αποτελεί μυστήριο. 

Διεκπεραίωση: Δεν ξέρω αν ήσουν εντός θέματος, κάθοδος δλδ ως προς τι; Ηθική; Πραγματικά μπερδεύτηκα. Επίσης δεν ταυτίστηκα με τίποτα με το πατριωτικό αίσθημα των ετοιμοθάνατων πολεμιστών. Ο ύμνος δεν προσέθετε κάτι, και δεν ήταν καν ένα δίστιχο, έκαψες μπόλικες χρήσιμες λέξεις προκειμένου να τον συμπεριλάβεις και γιατί; Δεν νομίζω ότι άγγιξε κάποιον εδώ. Διαφωνώ όσο δεν παίρνει ιδεολογικά αλλά, ειλικρινά, το πρόβλημά μου είναι κυρίως ότι δεν ένιωσα να προσθέτει κάτι. Όσον αφορά στο φανταστικό στοιχείο που παραπάνω θίχτηκε αν και κατά πόσο υπάρχει, προσωπικά ένιωσα ότι υπήρχε, ίσως, σαν κάποιο είδος x-files like sci-fi. Περισσότερο συνωμοσιολογία μου φάνηκε παρά αμιγώς φανταστικό, αλλά δεν με ενόχλησε όσο άλλα θέματα που ανέφερα ήδη. 

Γενικότερα θεωρώ ότι είναι ένα από τα πιο καλά κείμενά σου. Κράτησε ό,τι βελτίωσες και ξαναδούλεψε εκεί που ακόμη υπάρχουν θεματάκια. 

Καλή επιτυχία και ευχαριστούμε για τη συμμετοχή.

Link to post
Share on other sites

Καλησπέρα Unicron, 

Spoiler

Το κείμενό σου δεν μου άρεσε. Δεν έχω καταλάβει αν γράφεις από πείσμα ή αν γράφεις από ευχαρίστηση και γιατί πραγματικά θέλεις να βελτιωθείς σε αυτό που κάνεις. Το πρόβλημα με τις δουλειές σου είναι πως αν πιάσω μεμονωμένα στιγμιότυπα τότε βλέπω κομμάτια που είναι έως γοητευτικά και που μπορώ άνετα να τα φανταστώ μέσα σε ένα τουλάχιστον καλό έργο. Όμως όταν κοιτάω το σύνολο απλώς απογοητεύομαι. Νιώθω σαν διαβάζω τα κουτάκια στο μυαλό σου ή κάτι πολύ γραφικό. Το μόνο και το πιο σημαντικό που έχω ίσως να πω είναι ότι αν δεν αφήσεις τον εαυτό σου να ματώσει και λίγο, δεν θα γράψεις ποτέ καλύτερα από αυτό. 

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!

Link to post
Share on other sites

Καλησπέρα Ευάγγελε. Αυτό που διάβασα νομίζω ότι ήταν ένα mission impossible σε σκηνοθεσία Tarrantino. Όπως όλα σου τα κείμενα είναι κι αυτό πολύ φορτωμένο. Πολλά πράγματα συμβαίνουν, πολλοί χαρακτήρες εμφανίζονται και γενικά πολύ πράμα ρε παιδάκι μου. Δεν μπορεί ο αναγνώστης να ταυτιστεί με κάποιον. Εδώ είδα πολύ αμερικανια, πολλά κλισέ, πολύ πληροφορία μαζεμένη που με μπουκωσε. Δεν κατάλαβα τους σκοπούς του κάθε χαρακτήρα και νιώθω πως ότι κάνανε το κάνανε για χάρη της πλοκής που είχες στο μυαλό σου. Κάνε ένα πείραμα αν θες. Δοκίμασε να γράψεις κάτι ελεύθερα και δες που θα σε παν οι χαρακτήρες σου χωρίς να προκαθορίσεις το τέλος από την αρχή. Άσε να σε οδηγήσει η ίδια η ιστορία. Μπορεί να βγει κάτι καλό. Καλή επιτυχία!

Edited by gismofbi
Link to post
Share on other sites

Αρχικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους αφιέρωσαν μέρος από το χρόνο τους για να διαβάσουν και να σχολιάσουν την ιστορία μου.

Γενικά σχόλια:

  1. Αρχικά θα πρέπει να αναφέρω πως η ιστορία είναι τυπική ιστορία Ε.Φ. καθώς περιέχει πάμπολλα στοιχεία επιστήμης, από θέματα ιατρικής, μέχρι πυρηνικά και κατασκοπευτικούς δορυφόρους. Επομένως, δεν τίθεται θέμα αν είναι ή όχι Ε.Φ. Εξάλλου, στο παρελθόν εδώ μέσα έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορίες Ε.Φ. διηγήματα που περιείχαν πολύ λιγότερα στοιχεία επιστήμης.

  2. Η ιστορία είναι εντός θέματος καθώς περιγράφει την ηθική και προσωπική κάθοδο του πρωταγωνιστή. Πως από ένας ευυπόληπτος γιατρός μετατράπηκε «κατέπεσε» σε περιθωριακό στοιχείο και φυγά.

Συγκεκριμένες απαντήσεις επί των σχολίων:

@Roubiliana

Ήσουν η μόνη που μυρίστηκες το μυστικό της ιστορίας! Θα το εξηγήσω παρακάτω καλύτερα.

 

@John Ernst

Αν θεωρείς πως η πλοκή του κειμένου είναι αρκετά φορτωμένη τότε πραγματικά θλίβομαι, καθώς αυτό δείχνει πως δεν ξέρεις πως στήνεται μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Σε σχέση με προηγούμενα κείμενά μου, η πλοκή και η δράση είναι κατά πολύ περιορισμένες. Σε περίπου 4000 λέξεις μπορούν να περιγραφούν πολλά πράγματα, αρκεί βέβαια να ξέρεις πως να το κάνεις.

Από τη μια λες, πως οι χαρακτήρες περιγράφονται επαρκώς μέσω των διαλόγων και στην αμέσως επόμενη παράγραφο αναφέρεις πως οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται επαρκώς. Αποφάσισε τι από τα δύο ισχύει αλλιώς αυτοαναιρείσαι!

Προφανώς δεν κατάλαβες τι ακριβώς περιέγραψα με τη ραδιενέργεια. Ναι, εγκαύματα υπάρχουν όταν το θύμα εκτίθεται απότομα σε υψηλής έντασης ακτινοβολία (όπως ακριβώς με τις βόμβες στην Ιαπωνία). Εγώ όμως έκανα λόγω για σταδιακή έκθεση σε μικροποσότητες ραδιενεργών υλικών, αυτό που ονομάζουμε δηλητηρίαση από ραδιενέργεια. Μάλλον δεν έχεις ακούσει για τις δολοφονίες με ραδιενεργό Θάλλιο!

Σε ποιες εθνικιστικές Αμερικάνικες θέσεις αναφέρεσαι;

@Ballerond

Πραγματικά θα ήθελα να επεξηγήσεις καλύτερα τι ακριβώς συμβαίνει στο τέλος και σε κάνει να πιστεύεις πως ενώ η ιστορία ξεκινά καλά στο τέλος συντρίβεται...

Όπως αναφέρω και εξηγώ παραπάνω, η ιστορία δεν είναι φαντασίας αλλά Ε.Φ.

Αν δεν σου άρεσε το κομμάτι με τον ύμνο δεν πειράζει, γούστα είναι αυτά. Ίσως να είσαι και οπαδός του Ομπάρακ Μπαράμα!

Από τα σχόλιά σου πάντως, δείχνεις πως έχεις δύο μέτρα και σταθμά. Σε άλλη ιστορία που πραγματεύεται ηθική και ψυχική κάθοδο έγραψες τα καλύτερα. Εδώ όμως που έχουμε πάλι προσωπική και ηθική κάθοδο έγραψες τα χειρότερα, ενώ υποστηρίζεις πως είναι εκτός θέματος. Εκτίθεσαι...  

@Mesmer

“Υπάρχουν αρκετά στοιχεία της γραφής σου, όπως οι υπερβολές και οι αμερικανιές”

 

Σε ιστορία γραμμένη σε Αμερικάνικο σκηνικό είναι δυνατόν να λείπουν αυτά τα στοιχεία; Είναι σαν να ζητάς ομελέτα δίχως αυγά!

@Ιρμάντα

Ρε παιδιά, γιατί όλοι αναρωτιέστε αν είναι ιστορία φαντασίας;;; Ιστορία Ε.Φ είναι! Μην ψάχνετε ούτε δράκους, ούτε λυκάνθρωπους ούτε ζόμπι!

 

@Starbuck Το παράξενο θα ήταν να σου είχε αρέσει! Γούστα είναι αυτά. Κάποιοι (οι περισσότεροι) τους αρκεί μια μερίδα πατάτες τηγανιτές και ένα μπιφτέκι. Βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που ψάχνουν μοβ φασόλια και σάλτσες από καμένο ψωμί, γιατί είναι εναλλακτικοί τυπάδες!

 

@gismofbi Αν σου φάνηκε αυτό το κείμενο φορτωμένο, τότε μάλλον δεν έχεις διαβάσει καλά τα προηγούμενα κείμενά μου! Ή μπορεί να είσαι από εκείνους που τους αρέσουν ταινίες που δείχνουν επί ένα μισάωρο ένα δέντρο να το φυσάει ο αέρας και να παίζει παράλληλα απαλή μουσική, έως ότου όλοι μέσα στην αίθουσα να έχουν πεθάνει από ναρκοληψία!

 

 

Επίλογος:

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω πως το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου είχε γραφτεί πριν από 3 χρόνια περίπου. Απλά τώρα προσαρμόστηκε κατάλληλα στις απαιτήσεις του διαγωνισμού. Πραγματικά λυπήθηκα. Όχι τόσο για τα σχόλια, αυτά τα περίμενα (fool me once, shame on you, fool me twice, shame on me)! Λυπήθηκα γιατί σχεδόν κανένας δεν κατάλαβε το μυστικό που έκρυβε η ιστορία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ροής των γεγονότων, υπήρχαν διάσπαρτα στοιχεία που έκλειναν το μάτι στον αναγνώστη αλλά κανένας δεν τα εντόπισε. Πίστευα πως ειδικά στο τέλος όλοι θα το έβρισκαν. Έκανα λάθος όμως. Ίσως θα πρέπει να ανεβάσω και την extended version του κειμένου, αν και δεν βλέπω το λόγο για κάτι τέτοιο...

Link to post
Share on other sites
  • 4 months later...
Βασίλης
On 11/19/2019 at 2:02 PM, Unicron said:

@Roubiliana

Ήσουν η μόνη που μυρίστηκες το μυστικό της ιστορίας! Θα το εξηγήσω παρακάτω καλύτερα.

Διάβασα δυο φορές την ιστορία σου και αν και μου άρεσε, δεν ξέρω γιατί, δεν μπόρεσα να αποβάλω την αίσθηση πως γράφτηκε βιαστικά. Δεν είχε να κάνει με σκηνικά που περιγράφεις, αλλά με τον κάπως βιαστικό ρυθμό που ακολουθείς. Ίσως να έχει να κάνει με τον περιορισμένο αριθμό λέξεων, οπότε δικαιολογείται.

Δεν μπόρεσα να καταλάβω, τι κατάλαβε η Roubiliana που δεν κατάλαβα εγώ, αν και ξαναδιάβασα το σχόλιό της. Επίσης, είπες πως θα το εξηγήσεις, αλλά δεν το εξήγησες. Μην το κάνεις αυτό και στα μυθιστορήματά σου, ο αναγνώστης θα αισθανθεί πως τον δουλεύεις

Γράφεις καλά, μπεστσελερικά, χωρίς σάλτσες, πολύπλοκες λέξεις και πομπώδεις προτάσεις, που το μόνο που επιδιώκουν είναι να πει ο αναγνώστης '' Ουάου, πόσο καλά γνωρίζει την γλώσσα ο που....ης!''. Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εμένα μου αρέσει ο απλός τρόπος γραφής σου.

Η ιστορία σου όμως έχει πολλά κενά. Κάτι τρύπες να! Προς τι η απόπειρα ληστείας; Αν έγραφες πως ότι έγινε, έγινε για να ξεκαθαρίσουν τον τόπο, για να μην αφήσουν μάρτυρες δηλαδή γι' αυτό που θα επακολουθούσε, θα ήταν απολύτως κατανοητό, αλλά τότε θα έπρεπε να σκοτώσουν και τον γέρο.

Ο γέρο γιατρός πάλι που κολλάει στο όλο θέμα; Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ρόλο έπαιξε στην όλη ιστορία εκτός από την συμμετοχή του στην πλοκή, που και αυτή ήταν κάπως αδικαιολόγητη. Δεν κατάλαβα ποιός ήταν, από που ήρθε, γιατί ήταν εκεί, και τέλος τι σχέση είχε με τον πράκτορα του FBI.

Και όταν άρχισε να τραγουδάει πεζοναυτικά τραγούδια με αποτελείωσε...

Και το μυστήριο τέλος, άντε να μαντέψει ο αναγνώστης τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης...

Γράφεις πολύ καλά, αλλά ίσως θα έπρεπε να ξαναδιαβάζεις τα γραφόμενά σου με τα μάτια του αναγνώστη.

Καλή επιτυχία 

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..