Jump to content
DinoHajiyorgi

Ασήμαντο φάνταζι για Μοναχικούς Ήρωες

Recommended Posts

DinoHajiyorgi

Έσφιξε την λαβή του ξίφους στη χούφτα του, σήκωσε την κυκλική ασπίδα του μπροστά στον θώρακα και ατένισε τον ορίζοντα του λιβαδιού. Ένιωθε το ποδοβολητό τους στο έδαφος. Ερχόντουσαν.

 

Το άκουγαν για μήνες ότι ερχόντουσαν. Πρώτα είχαν κουβαλήσει τις φήμες κάποιοι περαστικοί έμποροι και πραματευτάδες. Μετά, πότε-πότε έβλεπαν τους καπνούς μακριά στην ανατολή. Ακούγονταν κουβέντες στα καπηλειά. Πολλοί είχαν δει τα μπουλούκια των προσφύγων που έτρεχαν να σωθούν δυτικά. Και τα μηνίγγια του Ντιν έπαιρναν φωτιά όπως τα άκουγε στην ταβέρνα. Βαρούσε την κανάτα με την μπύρα στο τραπέζι φτύνοντας αφρούς και από το στόμα.

«Ας έρθουν εδώ και τα λέμε!»

Είχαν βαρέσει τα ποτήρια τους και οι άλλοι. Ο Φιρφίριο ο τζουτζές είχε συντάξει όρκο ιερό, και είχαν όλοι τους σηκώσει ένθερμα τα ποτήρια τους. Η Λουθάρα η Ερυθρή, η Λίελορ η Μαύρη και οι αδελφοί Γκουλ Χικ, στο σπαθί, στο τσεκούρι και τα τόξα τους, πήραν όρκους μεγαλοπρεπείς, ότι θα σχημάτιζαν ένα τοίχος πάνω στο οποίο θα τσακίζονταν η ορδή των Σκοτεινών Ουκ.

 

Είχε ηχήσει το κέρας του Ζεπ, του Μυλωνά, από νωρίς το πρωί. Οι Ουκ είχαν φανεί ανοιχτά της πεδιάδας. Ο Ντιν έστειλε τον υπηρέτη του να ειδοποιήσει τους άλλους. Έβαλε την πανοπλία του μόνος του και έτρεξε με την ψυχή στο στόμα στο χωράφι του ταβερνιάρη Βίλη, το στενότερο σημείο του λιβαδιού που οδηγούσε στην πόλη τους. Άκουγε το ποδοβολητό τους καθώς πλησίαζαν. Όσο του το επέτρεπε η περικεφαλαία του, πότε κοίταζε τα πλεκτά δέντρα στα αριστερά του, ή τα ερείπια του κάστρου στην πλαγιά δεξιά του, προσπαθώντας να δει μήπως είχαν στηθεί εκεί η Λίελορ, ή η Λουθάρα, κάποιος από τους Χικ ή ο Φιρφίριο. Γιατί δεν έβλεπε κανέναν και στεκόταν ολομόναχος στη μέση του λιβαδιού. Τώρα, σκεφτόταν, όπου να’ναι θα ξεφύτρωναν οι σύντροφοι του στους όρκους και οι Ουκ θα πλήρωναν βαρύ τίμημα για το θράσος τους να έρθουν εδώ.

 

Ξεπρόβαλαν στο ύψωμα, οι Ουκ, και σχεδόν κατρακύλησαν προς το μέρος του, μαύρες κατάμαυρες πανοπλίες, πλατιές και τρομερές λάμες και ρόπαλα με σουβλερά δόντια. Αλυχτούσαν σαν τα κτήνη που ήσαν, σκορπώντας την μπόχα τους σαν προβάδισμα, και έπεσαν πάνω του ένας χείμαρρος από αιχμές και κόψεις. Δεν ήταν καν σίγουρος αν τον είδαν ή τον ένιωσαν. Ο Ντιν πρόλαβε μια ιαχή και κατέβασε το ξίφος του στην πρώτη πανοπλία. Μετά, κάτω από έναν καταιγισμό σπαθιές, τσεκουριές και κλοτσιές, έπεσε κάτω και η ορδή πέρασε από πάνω, τον ποδοπάτησε, τον έκανε ένα με τα βλίτα του Βίλη.

 

Ήταν ζωντανός; Ήταν νεκρός; Δεν ήξερε; Έβλεπε τον ουρανό κάπως ανάποδα, δυσκολευόταν να κουνηθεί ή να μιλήσει.

«Ααγκ…γλλλ…»

Είδε, ανάποδα, μια σκιά να ξεπροβάλλει πίσω από τα βράχια και να τρέχει αλαφιασμένη προς το μέρος του. Από την χαίτη που ανέμιζε στο κεφάλι αναγνώρισε την Λίελορ τη Μαύρη. Κρατούσε το τόξο της και ένα μάτσο βέλη παραμάσχαλα, χωρίς φαρέτρα. Ήρθε ξυπόλητη και στάθηκε περίλυπη από πάνω του. Έσκυψε βαθιά προς το μέρος του.

«Sorry ρε συ, με πήρε ο ύπνος…»

«…νγκκκ…»                                    

«Είχα βάλει τους υπηρέτες να με ξυπνήσουν αλλά δεν τους άκουγα που βαρούσαν την πόρτα. Δούλευα όλο το βράδυ σε μια παρουσίαση για τη νέα ανυψωτική γέφυρα του κάστρου και μετά βγήκαμε για μπύρες… Είσαι καλά ρε;»

Εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε και η Λουθάρα η Ερυθρή. Έσερνε τη σπάθα της αθηκάρωτη, το ελεύθερο της χέρι να κρατάει το χωνί από κοχύλι* βαθιά στο αφτί της.

«Έλα ρε Λουθάρα! Που ήσουν;!» έκανε αγανακτισμένη η Λίελορ.

«Α σε παρακαλώ» έφτυσε εκνευρισμένη εκείνη, «Μόλις σχόλασα επιτέλους, είχα να πάω και μέχρι το σπίτι για το σπαθί! Το βλέπεις αυτό;» είπε και έδειξε το κοχύλι, «Μόνο τυπικά έχω σχολάσει. Όλη μέρα να στριγκλίζω στους κουφάκλες τα ραμολιά για να τους πουλώ ακουστικά και τώρα θα την ακούσω και από σας;! Που στα κομμάτια είναι αυτοί οι Ουκ τέλος πάντων;»

Σαν απάντηση ακούστηκαν οι πρώτες κραυγές από την πόλη. Ξέσπασαν και οι πρώτες φωτιές.

«Α…»

«Πέρασαν ρε συ…»

«…γκ…»

 

Είδαν και τον Φιρφίριο να κατεβαίνει την πλαγιά, παρέα με τους αδελφούς Χικ. Είχαν τις ζώνες με τα ξίφη τους να κρέμονται από τα μπράτσα, στα χέρια κρατούσαν ασκιά με μπύρα, έπιναν, τα έλεγαν και γελούσαν.

«Μη φοβάστε, ήρθαμε…» φώναξε ο Φιρφίριο, «Είχα ολόκληρη περγαμηνή να τελειώσω για τα Άσματα του Γκλιν-Γκλον αλλά τα κατάφερα. Αλλιώς ο Κοσμήτορας των Μάγων θα με έτρωγε ζωντανό. Τώρα όμως είμαι εδώ…»

«Είμαστε εδώ…» συμπλήρωσε ο πρώτος αδελφός Χικ.

«Μόλις μετά βίας» συνέχισε ο δεύτερος Χικ. «Μας ήρθαν συγγενείς από τον Νότο, τους δώσαμε τα δωμάτια που είχαμε τα σπαθιά και τα τσεκούρια, ε, πώς να τους ενοχλήσεις…»

«Μας είχε και η μάνα να μαζεύουμε μπάμιες και φασολάκια…»

«Ολόκληρο τραπέζι είχαμε να ετοιμάσουμε…»

«Ήρθαμε όμως…»

«Ας κάνουν τώρα ένα αστείο αυτοί οι Ουκ πως έρχονται και θα δουν.»

 

Κατάφεραν επιτέλους να προσέξουν και τον Ντιν.

«Ντιν;»

«Τι κάνεις εκεί κάτω;»

«Δεν νομίζω πως είναι ώρα για ξάπλες φιλάρα!»

«Έρχονται οι Ουκ, δεν άκουσες;»΄

«…νννννγκκκ…!»

Φωτιές και κραυγές από την πόλη.

«Τι γίνεται ρε εκεί κάτω;!»

«Οι Ουκ! Πέρασαν, μπήκαν στην πόλη!» φώναξε η Λίελορ.

«Πω ρε!»

«Σπάσιμο!»

«Τα πήρα τώρα!»

«Ε, τι να κάνεις….»

«Τι να κάνεις…Αναποδιά!»

«Και συ ρε Ντιν, τόση αναισθησία;»

 

Πήραν την κατηφόρα μέχρι τις αρχές της πόλης τους και μετά χωρίστηκαν για να τρέξουν στα σπίτια τους, να προλάβουν τις ζημιές. Και οι Σκοτεινοί Ουκ ήταν … σκοτεινοί, δεν ήταν όμως τελείως σκάρτοι. Μόλις κατέλυσαν το παλιό βασίλειο έχτισαν τον Κατάμαυρο Πύργο της Οδύνης και κυβέρνησαν από εκεί τυραννικά, απομυζώντας τους υποτελείς τους με απάνθρωπους φόρους. Ο Φιρφίριο, η Λίελορ, η Λουθάρα και οι Χικ πούλησαν τα σπίτια τους, τα όπλα τους, τους δικούς τους, για να τα βγάλουν πέρα και κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έπεσε το παλιό βασίλειο.

 

Ο Ντιν έμεινε εκεί που έπεσε, έγινε ένα με τα βλίτα, και όταν τελικά φύτρωσαν ζουμπούλια γύρω του δεν τον θυμόταν πια κανείς. Μόνο κάποιος κουρασμένος ταξιδιώτης που θα ξάπλωνε να κοιμηθεί πάνω σε εκείνο το χορτάρι, θα ονειρευόταν το περίεργο εκείνο φάντασμα που θα του εξιστορούσε αυτή την ιστορία.

 

*bluetooth της εποχής

  • Like 2
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Θα μπορούσε να λέγεται και Σατιρίζοντας το Ηρωικό Φάντασι μιας και αυτό έκανες εδώ, κύριε Χατζηγιώργη. Διακρίνω και μια πικρία στο όλο κείμενο, το έγραψες σε ώρα δυσάρεστων σκέψεων;

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
1 hour ago, WILLIAM said:

Θα μπορούσε να λέγεται και Σατιρίζοντας το Ηρωικό Φάντασι μιας και αυτό έκανες εδώ, κύριε Χατζηγιώργη. Διακρίνω και μια πικρία στο όλο κείμενο, το έγραψες σε ώρα δυσάρεστων σκέψεων;

Αυτή η ιστοριούλα γράφτηκε χρόνια πριν, όχι ως διήγημα αλλά ως ανάρτηση σχολίου. Πολλάκις, τότε παλιά, ξεκινούσαν πολλά μέλη του sff κάποιον ομαδικό συγγραφικό στόχο (νανορίμο ή άλλο) όλο ενθουσιασμό, με ντουντούκες και μπαϊράκια και με τραβούσαν και μένα να συμμετέχω. "Έλα ρεεε... κάνε μας παρέααα..." Άντε εντάξει έλεγα κι εγώ, έμπαινα στη διαδικασία. Για να μείνω στην πορεία ο μόνος που έγραφε, με όλους τους άλλους να έχουν λακίσει, λόγω κούρασης από τη δουλειά, ξεκίνημα εξεταστικής, επίσκεψη συγγενών, καθάρισμα μπάμιες κλπ κλπ, όλα εκείνα δηλαδή που τους ήταν αόρατα στο ξεκίνημα. Λόγω ευθιξίας, όταν ξεκινώ κάτι το ολοκληρώνω, εγώ τέλειωνα αυτό που ξεκινούσα. Στους συνήθεις λακίσαντες απευθυνόταν το ανωτέρω, όπου Λίελορ η Nienor και Λουθάρα η Sonya. Ίσως, δεν βάζω το χέρι στη φωτιά, Φιρφίριο να ήταν ο Nihilio. Δεν θυμάμαι τους άλλους.

Και σπόταρες βρε θηρίο την πικρία; Μωρέ μπράβο!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Την σπόταρα και τώρα την καταλαβαίνω κιόλας καθώς μου έχει τύχει και εμένα παρόμοια κατάσταση συγγραφικώς.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μάνα μου το Βλουτούθιον εποχής είναι όλα τα λεφτά! Περί πικρίας δεν το έπιασα όσο ο Πρίγκηψ  αλλά πέρασα καλά διαβάζοντάς το. Εν μέσω άλλων δουλειών στο γραφείο. ☺️

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..