Jump to content
Starbuck

Τα Αρχικά_Μια ιστορία της Τελευταίας Πόλης

Recommended Posts

Starbuck
Posted (edited)

Όνομα Συγγραφέα: Εβελίνα Σερέτη
Είδος: επιστημονική φαντασία
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3816 (μαζί με το όνομά μου)
Αυτοτελής; Ναι 
Σχόλια: Μια (ακόμα) ιστορία της Τελευταίας Πόλης, γραμμένη για τον 52ο  διαγωνισμό διηγήματος με θέμα: Απαγόρευση
Αρχείο

Τα Αρχικά_Μια ιστορία της Τελευταίας Πόλης.pdf

Edited by Starbuck
δεν ανέβασα το διήγημα με την πρώτη
  • Like 4
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Roubiliana

Ω, τι θλιβερή ιστορία! 

Spoiler

Τίτλος : ενδιαφέρον

Γλώσσα: πολύ καλή, ωραίες περιγραφές.

Κοσμοπλασια : ενδιαφέρουσα, σκοτεινή.

Χαρακτήρες : ζωντανοί, διακριτοί, ανθρώπινοι.

Η δεύτερη ιστορία από αυτό το σύμπαν. Μάλλον αρχίζω να το αγαπάω. Αγαπημένη η σκηνή με τις μέλισσες που πεθαίνουν.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρα Εβελίνα!

Τα σχόλιά μου για την ιστορία σου:

Spoiler

Κοσμοπλασία: Αρκετά ενδιαφέρον μετακαταστροφικό δυστοπικό σύμπαν, που φέρνει στο νου ανάλογου περιεχομένου ταινίες/ σενάρια αλλά καταφέρνει να κρατήσει το χαρακτήρα του. Με άλλα λόγια φαίνεται (διαφαίνεται) πως είναι δουλειά με περισσότερο βάθος από ένα διήγημα. Προφανώς πρόκειται για κύκλο ιστοριών,συλλογή, σπονδυλωτό μυθιστόρημα ή κάτι τέτοιο. Δεν με ξετρελαίνει το μετακαταστροφικό από μόνο του, σπάνια είναι στις αγάπες μου (με εξαίρεση ίσως το The Broken Empire trilogy του Mark Lawrence) δεν είναι δηλαδή το δικό σου ειδικά. Πάντως είναι καλοφτιαγμένο. Όλα μα όλα δείχνουν σε παρακμή, εκτός από τα γαλάζια ακρυλικά νύχια. Ίσως ήθελε μία ιδέα λιγότερη παρακμή. Θα σου πω πώς το ένιωσα εγώ: τόση μελαγχολία, τόση ματαιότητα, σχεδόν μου βάρυναν τη διάθεση τόσο πολύ που δεν μου ήταν εύκολο να νιώσω ενθουσιασμό για τους ήρωες. Ελπίζω να κατάλαβες τι εννοώ. Είναι σαν να ήταν η ιστορία σου εγγενώς καταθλιπτική.

Ιστορία: Είναι απλή στον πυρήνα της, δύο παιδιά κοιτάζουν τα αστέρια και βρίσκουν τα αρχικά τους στον ουρανό. Ένας ιός, ή ό,τι είναι, περνάει μαζί τους πίσω στον προστατευμένο θόλο, αρρωσταίνοντας τα πάντα. Απορώ πώς δεν τους έκαναν ευθανασία (των παιδιών). Ο Αλέξευ γιατί θεώρησε ότι έπρεπε να είχε παραμείνει στη θέση του; Θα άλλαζε κάτι αυτό, σχετικά με τη μοίρα των παιδιών; Θα είχε εμποδίσει κάτι; Είχε κάποια θέση στην ιστορία ότι αυτός ονειροπολεί με τη μπασκέτα; Δημιουργούσε κάποια ατμόσφαιρα, ναι, και κάνει τοποθέτηση χαρακτήρα. Να σου πω περίμενα να γίνει κάτι παραπάνω με δαύτη. Αλλά και πάλι δεν χαλάει κάτι, έχω όμως δυο βασικές απορίες: Πόσο παλιά είναι η καταστροφή, ώστε η Μιγιάγκο εχει μεν ιαπωνικό όνομα αλλά όλοι μιλάνε την Κοινή Γλώσσα και της λένε και να μην σκαλίζει τις παλιές γλώσσες; Ποιος της έδωσε το όνομα, δηλαδή, εφόσον κανείς δεν πρέπει να ψάχνει τις ρίζες του και τους νεκρούς πολιτισμούς γιατί να μην έχουν όλοι κοινά και αδιάφορα ονόματα; Όχι ρώσικα, ελληνικά, γιαπωνέζικα, αλλά κάτι ουδέτερο, σαν το Όνυ, για παράδειγμα. Δεύτερον, μολονότι καταλαβαίνω γιατί αυτοκτόνησε αυτός, θα ήθελα να το καταλάβω λίγο καλύτερα. Μελαγχολία που έχασε την αγάπη του, που πέθαναν οι γονείς του, που ο κόσμος είναι στα χάλια που είναι; Σίγουρα, απλά θα ήθελα να είναι λίγο ομαλότερη αυτή η κλιμάκωση.

Χαρακτήρες: Λίγο παρόμοιοι, εξαιτίας αυτού του αισθήματος της βαθιάς μελαγχολίας. Καλογραμμένοι, αλλά ίσως λίγο παρόμοιοι. Βασικά το πιο έντονο στοιχείο διαφοροποίησής τους ήταν τα ονόματά τους.

Γλώσσα: Σωστή. Θα ήθελα ίσως λίγο περισσότερη σπιρτάδα, λίγο περισσότερη ζωντάνια. Προσωπικότητα, την προσωπική σου χροιά. Μην κολλάς, σίγουρα θα το αποκτήσεις αυτό στο μέλλον. Το προσωπικό ύφος χτίζεται και θα έλεγα ότι είσαι σε καλό δρόμο.

Διεκπεραίωση: Ναι, απαγόρευση, ναι, ιστορία φαντασίας. Είσαι μέσα σε όλα. Και νομίζω πως δούλεψες αρκετά και μας είπες ακριβώς αυτά που ήθελες να μας πεις.

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό και ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Αυτή είναι, μάλλον, η δεύτερη ιστορία που διαβάζω από αυτόν τον κόσμο (δεν ξέρω αν έχεις ανεβάσει κι άλλη στο φόρουμ) και φαίνεται πόσο πολύ μεγαλώνει μέσα σου. Τα κομμάτια μπαίνουν στη θέση τους, οι χαρακτήρες ζωντανεύουν και δίνουν αφορμή για νέες ιστορίες, και γενικά είναι μια ωραία και δημιουργική διαδικασία που ελπίζω να τη συνεχίσεις για όσο και για όσα έχει να σου δώσει αυτός ο κόσμος.

Μου άρεσε η μελαγχολική γλώσσα του διηγήματος. Αν και είναι κάπως αργή, ταιριάζει με το κλίμα και τις περιστάσεις, και για μια ιστορία αυτού του μεγέθους ήταν πολύ καλή.

Κάτι άλλο που μου άρεσε και που γενικότερα δεν το βλέπω συχνά σε ιστορίες, είναι πως δεν χρειάζεσαι το κακό για να συμβεί το κακό. Το κακό μπορεί να συμβεί και μέσα από την αθωότητα, την απερισκεψία, την ημιμάθεια, την απροσεξία. Μπορεί να γίνεται άθελα, αλλά οι επιπτώσεις του δεν παύουν να είναι σοβαρότατες και εξαρτάται από τους πρωταγωνιστές πώς θα το διαχειριστούν. Είναι η αληθινή πλευρά μιας ιστορίας σε έναν φανταστικό κόσμο.

Ήταν μια ωραία και ενδιαφέρουσα ιστορία. Φαίνεται ότι είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου κόσμου, αλλά δεν χαλάει την ουσία της ιστορίας. Και ήταν μια καλή προσπάθεια να ενώσεις δύο διαφορετικά κομμάτια της πόλης, την καθημερινότητα και την πολιτική.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
South of Heaven

Γεια χαρά Εβελίνα και μπράβο για την ιστορία σου!

Ο σχολιασμός μου λοιπόν:

Γενική εντύπωση: Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου. Ήταν όμορφα γραμμένη και σαφώς εντός του θέματος του διαγωνισμού. Γενικότερα το θέμα της μετα-αποκαλυπτικής κοινωνίας και οι συνέπειες ενός καταστρεπτικού γεγονότος τόσο μεγάλης κλίμακας είναι από τα αγαπημένα μου, οπότε διάβασα “Τα Αρχικά” με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Έχω κάποιες μικρές παρατηρήσεις, ωστόσο, οπότε πάμε να τις δούμε.

Πλοκή: Μέσα από την αλληλουχία των σκηνών που μας παρουσιάζεις, μπορούμε να καταλάβουμε τις συνθήκες που επικρατούν σε αυτή την μελλοντική πόλη και γενικότερα η ροή είναι ικανοποιητική, δίνοντας όσες πληροφορίες χρειάζονται. Νομίζω πως θα προτιμούσα, ωστόσο, το γεγονός της αποκάλυψης της πράξης των δύο παιδιών να γινόταν αρκετά νωρίτερα, ίσως και στην αρχή, ώστε η υπόλοιπη ιστορία να ασχοληθεί περισσότερο με της επιπτώσεις της απαγόρευσης στους δύο πρωταγωνιστές. Εντάξει δε λέω, ήδη υπάρχει εξ αρχής ένας περιορισμός στις μετακινήσεις εκτός πόλης, μια μερική απαγόρευση δηλαδή, αλλά η οριστική απαγόρευση έρχεται στο τέλος της ιστορίας. Αν είχε συμβεί σε πιο αρχικό στάδιο, θα είχαμε τον χώρο να διαβάσουμε περισσότερα για το τι συνέβη στη Μιγιάκο και τον Σώτο ως επακόλουθο και πώς αυτό επηρέασε τη σχέση τους. Η ιστορία χτίζεται με τρόπο που αυξάνει το ενδιαφέρον σταδιακά και η ανακοίνωση της απόφασης της οριστικής απαγόρευσης γίνεται με έντονο και ενδιαφέροντα τρόπο, που λες “όπα, κάτι μεγάλο έγινε μόλις τώρα, για να δούμε τι θα γίνει παρακάτω”. Χτίζεται ένα κλίμα έντασης και ανησυχίας ανάμεσα στους πολίτες από την σκληρότητα της απόφασης που με έκανε να θέλω να διαβάσω πολλά περισσότερα πράγματα για το τι θα συμβεί μετά από αυτήν, αλλά δυστυχώς κάπου εκεί τελειώνει η ιστορία.

Επίσης κάτι που δεν κατάλαβα είναι γιατί η Μιγιάκο δεν ξαναμίλησε ποτέ στον Σώτο. Καταλαβαίνω να έχει ένα αρχικό σοκ, ή εκνευρισμό, αλλά θα περίμενα πως μετά θα συνέχιζαν τη φιλική σχέση τους και θα προσπαθούσαν να διορθώσουν την κατάσταση μαζί. Έτσι κι αλλιώς ήταν και οι δύο υπεύθυνοι για ό,τι συνέβη. Ή μήπως ο Σώτος την παρέσυρε να βγουν από την Πόλη; Μπορεί να είναι και έτσι και να μου ξέφυγε.

Πάντως είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα που νομίζω θα μπορούσες να συνεχίσεις και να μας πεις τι συνέβη και παρακάτω.

Χαρακτήρες: Οι διάλογοι ήταν φυσικοί και αυτό βοηθούσε να παρουσιάζονται οι χαρακτήρες ως πραγματικοί άνθρωποι με συναισθήματα που υποστηρίζουν τις αντιδράσεις τους ή προκύπτουν απ’ αυτές. Δεν ξέρω γιατί αλλά ο Αλεξέυ μού θύμισε τον Σέμπεκ του The Dispossessed. Η παραίτησή του από τη θέση του γραμματέα, σαν να πηγάζει από κάποια εσωτερική αμφισβήτηση για τα πράγματα γενικότερα. Η αντίδραση της Μιγιάκο σε σχέση με τον Σώτο μού φάνηκε κάπως υπερβολική, αλλά ανέφερα και παραπάνω ότι μπορεί να μου ξέφυγε κάτι.

Κοσμοπλασία: Όπως είπα το συγκεκριμένο θέμα είναι από τα αγαπημένα μου, οπότε και ο φανταστικός κόσμος που μας παρουσιάζεις μου άρεσε πολύ. Η κλειστοφοβική αίσθηση της Πόλης, αν και δεν την περιγράφεις ως τέτοια, ήταν παρούσα. Επίσης μου άρεσε πολύ η ιδέα της μετακινούμενης πόλης. Θα ήθελαν λίγα περισσότερα στοιχεία για τη διάρθρωση και την οργάνωση της κοινωνίας, αλλά δεδομένου του περιορισμού στο μέγεθος της ιστορίας είναι λογικό να μην μπορείς να το αναπτύξεις όσο θα ήθελες.

Γλώσσα: Η ιστορία είναι αρκετά καλογραμμένη και γενικότερα υπάρχει μια ροή που την κάνει να διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα. Νομίζω ότι υπάρχει μπόλικο tell σε σημεία που δεν χρειαζόταν, όπως για παράδειγμα περιγραφή των φυσικών χαρακτηριστικών των ηρώων σε σημείο της αφήγησης που η οπτική γωνία ανήκει στον ίδιο τον χαρακτήρα. Νομίζω πως έχεις επιλέξει ως οπτική γωνία αυτή του “παντογνώστη αφηγητή” πράγμα που με ξένισε. Όχι πως είναι λάθος, ολόκληρο Dune έχει γραφτεί μ’ αυτόν τον τρόπο και είναι αριστούργημα. Απλά θέλει παραπάνω προσοχή ώστε να βυθίσει τον αναγνώστη και να κρατήσει το ενδιαφέρον και νομίζω ότι σε αυτή την οπτική γωνία οφείλεται το περισσότερο tell.

Πολύ καλή προσπάθεια και αν έχεις όρεξη ανάπτυξέ την κι άλλο. Εγώ πάντως θα ήθελα να διαβάσω περισσότερα. Καλή επιτυχία!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77
Posted (edited)

Καλησπέρα Εβελίνα,

όταν η πραγματικότητά μας γίνεται Επιστημονική Φαντασία (Covid-19), τότε τέτοιες ιστορίες τις νιώθουμε περισσότερο.

Spoiler

Κοσμοπλασία: Ο κόσμος είναι δουλεμένος, έχει βάθος, φαίνεται αυτό. Θυμίζει Σοβιετική Ένωση η όλη δομή της Διοίκησης. Μπορούμε ίσως να μιλήσουμε για αρχιτεκτονικό ολοκληρωτισμό. Οι περιορισμένες λέξεις, όμως, δεν μπορούν να φανερώσουν την πλήρη εικόνα ενός κατασκευασμένου με λεπτομέρεια φανταστικού κόσμου..

Πλοκή:  «Σ’ έναν κόσμο απέραντο νεκροταφείο, θα βρεις μόνο πτώματα». Θα ήθελα η ιστορία να ξεφύγει από αυτή τη φράση – κέντρο βάρους. Θα ήθελα τον Σώτο να ξεφεύγει ή να το παλεύει περισσότερο. Ο χαμός του μου φαίνεται εύκολη λύση, υπερβολικά μελοδραματική.

 Το ενδιαφέρον κρατάνε τόσο η ιστορία όσο και η επιθυμία να εξερευνήσουμε τον εφιαλτικό κόσμο. Τα αρχικά που χαράσσονται στον ουρανό: όμορφο και ποιητικό εύρημα.

 

Γλώσσα: Λιτή. Όπως ακριβώς πρέπει για να μεταδοθούν στον αναγνώστη η σκουριά, η βρωμιά και η μελαγχολία.

Χαρακτήρες: Υπάρχουν χαρακτήρες των οποίων τη σημασία τη νιώθουμε, αλλά απλά εφάπτονται στην ιστορία (Όνυ, Αλεξέι). Σαν ήρωες μυθιστορήματος, το οποίο όμως εμείς οι αναγνώστες δεν έχουμε διαβάσει.

Καλή επιτυχία!

Edited by Γιώργος77
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Starbuck

Καλησπέρα και ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας!
Είναι εμφανές (τουλάχιστον σε μένα :) ) το πόσο με έχουν βελτιώσει μέσα στον χρόνο. 

@Roubiliana πρώτο σχόλιο και μ' έκανε να χαμογελάσω. Αν έχεις αρχίσει να αγαπάς τον κόσμο μου, δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο. 
@Ιρμάντα η ιστορία μου σε 'σένα δεν βρήκε τόπο. Όμως είναι και αυτό μέσα στο κόλπο. Θα πρέπει να αναφέρω ότι κανένα από τα ονόματα δεν είναι τυχαίο. Το Όνυ είναι αφρικάνικο όνομα. Και ακριβώς επειδή υπέθεσα ότι θα υπάρχει άγνοια σχετικά με αυτό, έβαλα και μια περιγραφή της Όνυ. Στην ουσία η επιλογή των ονομάτων είναι ένα τέχνασμα που σκέφτηκα για να κάνω αισθητό τον πολυφυλετικό χαρακτήρα αυτής της τελευταίας πόλης. Παρατήρησα στον εαυτό μου παλιότερα ότι είχα την τάση να σκέφτομαι πάντα λευκούς και πάντα άντρες πίσω από τα ονόματα. Δεν μου άρεσε αυτό για πολύ προφανείς λόγους, οπότε με εκπαίδευσα για να διαβάζω καλύτερα την πολύ λιγότερο στερεοτυπική πραγματικότητα. Αυτό είναι κάτι που θέλω να κάνω και με τις ιστορίες μου. Και γι' αυτό διάλεξα πολύ προσεκτικά τα ονόματα. Για την ακρίβεια αφιέρωσα πολλές μέρες ψάχνοντας τα κατάλληλα για τον καθένα, τα οποία έχουν και σημασία (Μιγιάκο ας πούμε σημαίνει όμορφο παιδί την νύχτα. Δεν έβαλα τις σημασίες γιατί δεν έφταναν οι λέξεις!). 
Ο ιός δεν είναι ιός και δεν καταστρέφει τα πάντα. Είναι ασθένεια των φυτών. Εμείς δεν κολλάμε εξώασκο ή ψευδόκοκκο πχ. Τα φυτά όμως μπορούν όλα να κολλήσουν το ένα το άλλο. Ο χαμός των μελισσών είναι παράπλευρη απώλεια. Προσπαθώντας να φάνε γύρη, κολλούσαν στην βλέννα και γεια σας.
Οι χαρακτήρες μου σίγουρα δεν είναι παρόμοιοι. Πέρα από το ότι τους έχω ψυχογραφήσει πολύ καλά, έχουν παρελθόν, παρόν και μέλλον, οι διαφορές τους είναι ολοφάνερες μέσα από το ίδιο το διήγημα: στο ίδιο γεγονός αντιδρούν όλοι με τελείως διαφορετικό τρόπο. 
Η ιστορία μου δεν είναι εγγενώς καταθλιπτική, είναι τραγική. Υπάρχει διαφορά. 
@Mesmer έχεις απόλυτο δίκιο, αυτό το διήγημα είναι το δεύτερο του ίδιου κόσμου που διαβάζεις (το πρώτο λεγόταν Η τελευταία πόλη και πραγματευόταν το τέλος της Εμπρού. Εκεί υπάρχει και μια συνομιλία της με τον Αλεξέυ). Πέτυχες διάνα τις προθέσεις μου και χαίρομαι πολύ γι' αυτό. Αγαπώ πολύ τις μικρές αφηγήσεις, τα υπαρξιακά των χαρακτήρων μου, την σχέση του χώρου με τον άνθρωπο, την σχέση της πολιτικής με την καθημερινότητα. Γενικά η τελευταία πόλη δουλεύεται πράγματι και προορίζεται για κάτι μεγαλύτερο. 
@South of Heaven πράγματι κάτι έχασες στην ιστορία. Ο Σώτος κάνει απόπειρα αυτοκτονίας στο τέλος. 😛 γιόλο; 
@Γιώργος77 πράγματι η κοινωνική δομή μοιάζει κομμουνιστική, περισσότερο γιατί δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια για απώλειες πια και όχι τόσο γιατί υιοθετήθηκε συνειδητά μια ιδεολογία. Ο Σώτος δεν ξέρουμε αν πράγματι πέθανε. Είναι κάτι που το άφησα ανοιχτό. Ξέρουμε όμως ότι θέλησε να πεθάνει, ότι προσπάθησε. Γι΄αυτό όμως θα δώσω κάποιες γενικές απαντήσεις από κάτω.


Γενικά, λοιπόν, ο Σώτος δεν ξέρουμε αν πέθανε. Είναι ένας νεαρός που ακόμα πενθεί τον χαμό των γονιών του και νιώθει μόνος. Μέσα στην τελευταία πόλη, δεν συνειδητοποιεί ότι είναι πια είδος υπό εξαφάνιση, αλλά είναι επικεντρωμένος στον εαυτό του. Όχι από εγωισμό, αλλά επειδή είναι τραυματισμένος. Στο τέλος της ιστορίας χάνει τα μόνα πράγματα που συνεχίζουν να δίνουν νόημα στην ζωή του. Αυτό ήθελα να αποδώσω. Την απουσία του νοήματος. 
Αυτή που θα το παλέψει, από την άλλη, είναι η Μιγιάκο. Είτε πεθαίνει τελικά ο Σώτος είτε όχι, η Μιγιάκο δεν του ξαναμιλάει όχι επειδή του κρατάει κακία, αλλά επειδή αντιλήφθηκε και σήκωσε απότομα όλη την ευθύνη στις πλάτες της, σε πλήρη αντίθεση με τον Σώτο. Καμιά φορά οι άνθρωποι κόβουμε φίλους και γνωστούς από το παρελθόν, όχι γιατί μας έκαναν κάτι, αλλά γιατί μας θυμίζουν πλευρές του εαυτού μας ή πράξεις μας που δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Αυτή είναι, λοιπόν, η αντίδραση της Μιγιάκο. Και είναι ένας άνθρωπος που από δω και πέρα θα σκέφτεται πολύ το οτιδήποτε, γίνεται απίστευτα αυστηρή με τον εαυτό της και μετατρέπεται σε ένα τέρας υπευθυνότητας, υπό την σκιά αυτής της κρυφής ενοχής που κουβαλάει. Αυτό είναι πολύ καλό για την πόλη και την επιβίωσή της αλλά δεν είναι και τόσο καλό για την ίδια την Μιγιάκο...
Βέβαια όλα αυτά δεν φαίνονται στο διήγημα, αλλά θα φανούνε κάποια στιγμή φίλτατες και φίλτατοι! 😛 

Είτε κατάφερα να τα αποδώσω στον βαθμό που θα ήθελα, είτε όχι, τα σκέφτηκα όλα πάρα πολύ και σίγουρα τα κατάφερα καλύτερα από παλαιότερες ιστορίες μου. Και ευχαριστώ εσάς και το sff γι' αυτό. :) 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..